Τα μπάνια του λαού

Γράφει ο Δημήτρης Βάρος*

Η Ελλάδα είναι μια φιλόξενη χώρα. Η ζεστή αγκαλιά της είναι ανοιχτή για όλους τους λαούς του κόσμου. Για όλους, εκτός από έναν: τους Έλληνες.

Τα απέραντα καλοκαίρια της προσφέρει τις μαγευτικές παραλίες της σε Σκανδιναβούς μάνατζερ, Γερμανούς βιομήχανους, Εβραίους τραπεζίτες, Άγγλους ομοφυλόφιλους, Ιταλούς μαφιόζους, Ρώσους μαστροπούς, Άραβες εμπόρους όπλων και Αμερικάνους διακινητές κοκαΐνης. Όλοι περνούν ζωή χαρισάμενη πίνοντας στην υγειά του Ξένιου Δία, χωρίς να αναρωτιούνται γιατί ο αρχαίος θεός κρατούσε ασπίδα, αν και αθάνατος. (Μια παραξενιά κατανοητή, πιθανόν, μόνο στους γιαπωνέζους. Επειδή ως καμικάζι στον πόλεμο φρόντιζαν, οδεύοντας προς την αυτοκτονία, να φοράνε το κράνος τους).

Εμείς οι Έλληνες, με μισθό στο ένα-τρίτο των ευρωπαϊκών και με επιτόκια καρτών και δανείων τριπλάσια από τα δικά τους, δεν έχουμε θέση σ’ αυτό το πάρτι. Έχουμε όμως μεγάλο θεό. Ο οποίος προνόησε να υπάρχουν και πακέτα αξέχαστων διακοπών, προσιτά σε εμάς.

Αφήστε γένια λοιπόν, βάλτε το σορτς, πάρτε το «άϊ-ποντ» και γραμμή για το «Ελ. Βενιζέλος». Με 350 ευρώ, όσο ένα σύνηθες επίδομα άδειας, μπορείτε να ζήσετε τη γοητεία μιας αμμοθύελλας στη Σαχάρα ή το ρομαντισμό μιας πλημμύρας στο δέλτα του Μπανγκλαντές. Να χαρείτε τη ραστώνη στην παραλία της Γάζας ή να φωτογραφηθείτε με ταλιμπάν, στο διάλλειμα μιας επιδρομής από F16 στο Κανταχάρ.

Αν είστε της δράσης, ανεβάστε την αδρεναλίνη σας στον Ινδικό προσπαθώντας να ξεφύγετε από μια τίγρη, να παραβγείτε ένα τσουνάμι ή απολαμβάνοντας ένα μασάζ «μπόντι-του-μπόντι» από Ταϊλανδέζα. Ανάμεσα στις έξτρα παροχές είναι να κολλήσετε AIDS ή SARS, οπότε η αίσθηση της απόλυτης περιπέτειας συνεχίζεται και μετά τις διακοπές.

Στη ζούγκλα του Βόρνεο δοκιμάστε αυγά χελώνας, ταΐστε τους ουρακοτάγκους και δείτε (από μακριά) τους ιθαγενείς που ζουν εκεί σε άγρια κατάσταση. Μετά κολυμπήστε στο νησί Μαμουτίκ. Ζητήστε μόνο από τη συνοδό σας να σας παίρνει με την βιντεοκάμερα. Γιατί αν είστε τυχερός και σας επιτεθεί καρχαρίας, είναι κρίμα να χάσετε το στιγμιότυπο. Μετά την δραματική σας διάσωση μπορείτε να το ανεβάσετε στο «You Tube» ή ακόμα καλύτερα να το πουλήσετε στο Ντισκάβερι Τσάνελ και με τα λεφτά να αποκτήσετε ένα ωραίο εξοχικό στη Μύκονο και ένα «στέιτ-οφ-δη-άρτ» αναπηρικό καροτσάκι.

Μια άλλη επιλογή είναι ο Περσικός Κόλπος. Αντί όμως να πάτε στο Ντουμπάϊ και να πληρώσετε ένα κάρο λεφτά, κάνετε κάτι πιο έξυπνο: πηγαίνετε ακριβώς απέναντι. Στο μαγευτικό Μπαντάρ-ε-Ιμαμ-Κομεϊνί του Ιράν όπου για δεκαπέντε μέρες θα ξοδέψετε όσα θα σας κόστιζε μια νύχτα στο διάσημο ξενοδοχείο Μπουρτζ-αλ-Αραμπ. Εκεί θα τρώτε πιλάφι με ψάρι κάθε μέρα και θα παίρνετε το μπάνιο σας στις εκβολές του Καρούμ, δίπλα σε αγωγούς πετρελαίου και εκτοξευτήρες πυραύλων.

Βέβαια, μπορεί κάποια στιγμή να δείτε ένοπλους Ιρανούς να κινούνται απειλητικά εναντίον σας επειδή στην περιοχή υπάρχουν νάρκες αλλά παρ’ όλα αυτά είστε απόλυτα ασφαλείς. Αρκεί ένα τηλεφώνημά σας στην αμερικάνικη πρεσβεία, και εν ριπή οφθαλμού θα φτάσουν επιτόπου δυο αεροπλανοφόρα, επτά αντιτορπιλικά και ένα σμήνος F-22 για να αποκαταστήσουν την τάξη.

Υπάρχει μάλιστα και η πιθανότητα το γεγονός αυτό να δώσει στο Πεντάγωνο την αφορμή που ψάχνει από καιρό για να ισοπεδώσει το Ιράν, οπότε μπορείτε να υπολογίζετε και σε κάποιο παράσημο ή στον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα στο Γουεστ Πόιντ.

Αν όλα αυτά δεν σας πείθουν και επιμένετε Αιγαίο… Ε, τότε κάντε επιτέλους κάτι για να αλλάξει η κατάσταση.

_________________________________________________________________________________

• Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Greeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

________________________________________________________________________________

Διαβάστε επίσης:

Τα οργισμένα πορτοκάλια - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Οργισμένα πορτοκάλια

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

Εδώ και τρεις χιλιετίες οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να γίνουν Έλληνες. Ξεκίνησαν αντιγράφοντας από τους προγόνους μας, που έφτιαχναν αποικίες στα μέρη τους, τη γλώσσα, τις συμπεριφορές, τις συνήθειες, τις καλλιέργειες, την αρχιτεκτονική, το εμπόριο, την οργάνωση πόλεων και στρατού…

Κατά την Αναγέννηση μπήκαν βαθύτερα στο θέμα. Απορρόφησαν γνώση από την κλασσική αρχαιότητα, ανακάλυψαν τις επιστήμες, τις καλές τέχνες, τις ιδέες και τις έννοιες πίσω από τις λέξεις, τον πολιτισμό γενικότερα.

Βγήκαν από τους Σκοτεινούς Αιώνες και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ονομάζουν τα πολλά bytes giga (γίγαντες) και τα ακόμα περισσότερα tera (τέρατα). Να μαθαίνουν πως φτιάχνεται το τζατζίκι και πως ο καφές μπορεί να πίνεται και παγωμένος.

Σήμερα, κατά την άποψη σοβαρών πολιτικών, αξιοσέβαστων διανοουμένων και πολυμαθών δημοσιογράφων, οι Έλληνες είναι αυτοί που οφείλουν να γίνουν Ευρωπαίοι. Όχι αντιγράφοντάς τους σε ευτελή ζητήματα, όπως το υψηλό επίπεδο μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, ή το χαμηλό επίπεδο φόρων, εισφορών και τιμών αλλά σε θεμελιώδεις συμπεριφορές, οι οποίες εγγυώνται την υγεία και τη διαιώνιση του πολιτικού μας συστήματος.

Παραδείγματος χάριν ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε την οργή μας.

Έχει παρατηρηθεί πως κάθε φορά που μας παίρνουν πίσω μια κατάκτηση ή αφήνουν ατιμώρητο κάποιον που κλέβει τους φόρους μας, όπως και κάθε φορά που ένας στημένος διαιτητής ακυρώνει τα γκολ της ομάδας μας και δίνει τρία ανύπαρκτα πέναλτι σε βάρος της, αντιδρούμε με τρόπο που εκθέτει τη χώρα. Σπάμε τζάμια, βάζουμε φωτιές, αναρτούμε πανό στην Ακρόπολη…

Αυτά αποδεικνύουν πως σφάλλουν οι οπαδοί των θεωριών συνομωσίας όταν λένε πως αεροπλάνα ξένων δυνάμεων μας ψέκασαν με υγρά που μας έκαναν άβουλους. Έκτος κι αν όντως μας ψέκασαν, αλλά η δόση δεν ήταν αρκετή.

Γιατί εξακολουθούμε να συμπεριφερόμαστε ως κάφροι μόλις η πατρίδα μας ζητήσει μια έκτακτη εισφορά επειδή οι δέκα οικογένειες που κάνουν μπίζνες με το δημόσιο, κερδίζουν όλους τους διαγωνισμούς και παραδίδουν υπερτιμολογημένα και ετοιμόρροπα έργα άδειασαν τα ταμεία της.

Γιατί βανδαλίζουμε την Αθήνα έτσι και μας γίνει μια περικοπή αποδοχών επειδή οι μηχανισμοί της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής, της μίζας, των off-shore εταιριών, των εργολάβων της υγείας, των στρατιωτικών εξοπλισμών, των πληροφοριακών συστημάτων, του τζόγου με τα δομημένα ομόλογα και των επιδοτήσεων που έγιναν πισίνες, έφεραν τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας.

Από τότε που ο Κιούμπρικ έθεσε το ερώτημα αν ο άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος ή σαν «Κουρδιστό Πορτοκάλι», ο πολιτισμένος κόσμος έχει αποφασίσει πως για να δικαιώνεται η σύγχρονη δημοκρατία αλλά και να μην κινδυνεύει ταυτόχρονα, ο άνθρωπος πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος στον ιδιωτικό του χώρου και ως κουρδιστό πορτοκάλι δημοσίως.

Αυτό σημαίνει ότι στο σπίτι του μπορεί ελεύθερα ο καθένας να γρονθοκοπεί το μαξιλάρι του, οραματιζόμενος ότι είναι ο υπουργός οικονομικών, δημοσίως όμως οφείλει να εκφράζει το θυμό του με ασφαλή τρόπο.

Παραδείγματος χάριν μπορεί κάθε θιγόμενη τάξη να παρατάσσεται μπροστά στη Βουλή και να δίνει μια παράσταση «Χάκα», όπως οι All Blacks της Νέας Ζηλανδίας πριν από κάθε αγώνα ράγκμπι. Με τα μάτια τους έτοιμα να πεταχτούν από τις κόγχες τους, τις γλώσσες τους να στριφογυρίζουν σαν σαύρες και τα χέρια τους να δίνουν χαστούκια στους μηρούς, να δείχνουν έτοιμοι να εκραγούν. Μετά να διαλύονται ήσυχα.

Αυτό και τους πολιτικούς θα συνετίσει και τον τουρισμό μας θα αναπτύξει.

________________________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_1869.html

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο) - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο)

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

«Σύντροφε Γιώργο
Κάπου διάβασα πως η ιστορία με το ΔΝΤ σε έχει στεναχωρήσει τόσο που σου έχουν ασπρίσει τα μαλλιά.

Παρηγορούμαι με σκέψη πως τα διαδίδεις επίτηδες όλα αυτά, στους πάντα πρόθυμους δημοσιογράφους, για ευνόητους λόγους… Πιστεύω πως κατά βάθος είσαι πανευτυχής, αφού μέσα σε έξι μήνες κατάφερες τόσα, όσα δεν κατάφεραν επί δεκαετίες όλοι οι προηγούμενοι Παπανδρέου. Και οι Καραμανλήδες μαζί.

Να τα απαριθμήσω;

- Έφερες επιτέλους στη χώρα, σε χρόνο ρεκόρ μάλιστα, την περιπόθητη «Αλλαγή» που από το 1980 την ακούγαμε αλλά δεν τη βλέπαμε. Και τι «Αλλαγή» μεγάλε…

- Κατάφερες μέσα σε μια νύχτα, αυτός ο εν μακαρία υπνώσει λαός να συνειδητοποιήσει όχι μόνο ότι η χώρα του χρεοκόπησε οικονομικά, αλλά και ότι εδώ και 35 χρόνια είναι ήδη χρεοκοπημένη πολιτικά, κοινωνικά αλλά και πολιτιστικά. Κάτι που είναι ακόμα χειρότερο…

- Πέρασες με θαυμαστή ευκολία το μήνυμα που μάταια προσπαθούσαν χρόνια τώρα να περάσουν στρατιές ποιητών, συγγραφέων και τραγουδοποιών. Πως από τη μια το συστηματικό ξεχαρβάλωμα της Παιδείας και από την άλλη τα χαζοχαρούμενα κανάλια-μαριονέτες, γαλούχησαν γενναίες ηλιθίων οι οποίες τώρα αδυνατούν να κατανοήσουν πως τους συνέβη αυτό που τους συνέβη, τι ακριβώς είναι αυτό που τους συνέβη και -το χειρότερο- αδυνατούν να σκεφτούν με ποιο τρόπο μπορούν να αντιδράσουν σ’ αυτό.

- Έπεισες και τον πλέον αφελή το πόσο Καραγκιόζηδες ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια που κουνώντας πλαστικές σημαιούλες, φέρναμε στα πράγματα ανίκανους, υποτελείς και απάτριδες, οι οποίοι διόριζαν αγράμματους για να καθορίζουν τα της Παιδείας, εγκάθετους για να διοικούν το στράτευμα, εθνικά ύποπτους για να κάνουν εξωτερική πολιτική, λιγούρηδες για να χειρίζονται τα δημόσια ταμεία και διεφθαρμένους για να μοιράζουν τα δημόσια έργα.

- Αποκάλυψες τη γύμνια της Ενωμένης Ευρώπης που είναι μανούλα στο να εμπορεύεται γαϊδάρους και να μεταχειρίζεται τους πολίτες της ως γαϊδάρους αλλά δεν είναι σε θέση να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρο.

- Εκδικήθηκες τους Γερμαναράδες που μας έλεγαν σπάταλους και καλοπερασάκηδες επιβάλλοντας στους Έλληνες μισθωτούς και συνταξιούχους να τα βγάζουν πέρα με το ένα-τρίτο των αποδοχών των Γερμανών και με πολύ ακριβότερα σουπερ-μάρκετ από αυτούς. Ακόμα και το Παγκόσμιο Κύπελλο να πάρουν αύριο, τέτοια ντροπή δεν ξεπλένεται.

- Δίδαξες τι πραγματικά σημαίνει ανταγωνιστικότητα. Πώς ο κάθε έλληνας επιχειρηματίας, απαλλαγμένος από το βαρύ εργατικό κόστος να μπορεί να συναγωνίζεται στα ίσια τον κάθε ευρωπαίο συνάδελφό του σε βίλες, κότερα, λίαρ-τζετ, ψώνια στην Μποντ Στριτ και διακοπές στα Μπαρμπάντος.

- Διόρθωσες τα λεξικά αποσαφηνίζοντας ότι αυτός που κλέβει μικροποσά είναι κλέφτης και πάει φυλακή, ενώ αυτός που κλέβει εκατομμύρια είναι πολιτικός και δίνει διαλέξεις.

- Έδειξες σε κάθε εργαζόμενο τον σεβασμό σου στην ιερότητα του ελεύθερου χρόνου, δίνοντας ο ίδιος το παράδειγμα. Φόρτωσες τη δουλειά, την οποία σε εκλέξαμε να κάνεις, σε μια τρόικα αλλοδαπών. Μετά πήρες το κανό σου και πήγες στις παραλίες της Πάρου.

Κι αν αυτός ο τόπος δεν σε καταλάβει τελικά, και άρα δεν σε καταχωρήσει στις χρυσές σελίδες της ιστορίας του, σκοτίστηκες. Θα υπάρχεις εσαεί ως χρυσοποίκιλτο κάδρο στην Κομισιόν, στην Γκόλντμαν Σαξ, στη λέσχη Μπιλντεμπεργκ, στη Μεγάλη Μασονική Στοά και σε όλα τα άλλα ευαγή ιδρύματα του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος αναπνέει πολύ πιο ελεύθερα από τότε που κατέρρευσε ο σοσιαλισμός. (Όχι ο δικός μας, ο άλλος).

Ο σύντροφός σου
Λάκης»...

____________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος। Γεννήθηκε στηη Χίο। Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

Ο δρόμος προς τη δόξα

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

Οι καιροί αλλάζουν ταχύτερα από τις αντιλήψεις μας.
Αν πείτε σήμερα ότι μια κοπέλα μεγαλώνοντας είναι προορισμένη να μένει σπίτι κάνοντας παιδιά, λάντζα και γιουβαρλάκια, θα σας περάσουν για μούμια του Βρετανικού Μουσείου που άρχισε ξαφνικά να μιλάει. Αν ισχυριστείτε ότι τα επαγγέλματα στα οποία μπορεί να έχει πρόσβαση είναι κρατική ή ιδιωτική υπάλληλος, δικηγόρος ή γιατρός, θα σας πουν ότι δεν έχετε προχωρήσει χιλιοστό από όσα σας δίδαξε ο παππούς σας. Κι αν η άποψή σας είναι ότι οι γυναίκες ονειρεύονται σήμερα να κυβερνήσουν εταιρίες, πολυεθνικές, κράτη ή τον πλανήτη ολόκληρο θα σας πουν ότι κοντά πέσατε αλλά είστε τελείως ντεμοντέ.
Τα σημερινά κορίτσια στην συντριπτική τους πλειοψηφία ονειρεύονται να γίνουν σελέμπριτις, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολο να το πετύχουν. Κι’ αυτό γιατί σε άλλες χώρες, μια νεαρή δεν έχει παρά να γίνει απλά διάσημη τραγουδίστρια, ηθοποιός ή μοντέλο, κάτι που αυτομάτως θα την κάνει σελέμπριτι. Εδώ όμως τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται πολύ σπάνια. Οφείλει, λοιπόν, πρώτα να γίνει σελέμπριτι και μετά κάτι από τα υπόλοιπα. Αν και τότε πια δεν της είναι απαραίτητο.
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, κορίτσια. Η πιο διαδεδομένη πρακτική για να ξεκινήσετε την πορεία προς τη δόξα, είναι να επιδιώξετε να γνωριστείτε με δημοσιογράφους, οι οποίοι σε αντάλλαγμα της φιλίας σας αρχίζουν να γράφουν για εσάς. Παραδείγματος χάριν ότι είστε το νέο φλερτ ενός Ιταλού που παίζει μπιτς βόλεϊ για τη χώρα του. Αμέσως έχετε ένα ισχυρό λόγο να βγείτε στην τηλεόραση και να το διαψεύσετε, κατακεραυνώνοντας τον κίτρινο τύπο που σας έχει βάλει στο μάτι.
Μετά το βάπτισμα του πυρός οι αφορμές για να βγαίνετε τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα σε κάθε ιδιωτικό κανάλι είναι άπειρες: Μόλις γυρίσατε από τα ψώνια σας στην Μποντ στριτ του Λονδίνου ή από το σκι σας στο Σεντ Μόριτζ. Έχετε να επιδείξετε το νέο σας εξοχικό στην Αράχοβα, τη νέα σας Μερτσέντες, το νέο σας κουπ, το νέο σας μακιγιάζ ή το νέο σας αποκαλυπτικό ρούχο, πάνω στις κρίσιμες λεπτομέρειές του οποίου ο κάμεραμαν χαίρεται να ζουμάρει συνέχεια.
Φροντίζετε μόνο σε κάθε εμφάνιση σας να ρίχνετε μια ατάκα που θα σχολιασθεί από τα έντυπα την επομένη και έτσι η παρουσία σας στο προσκήνιο θα διαιωνίζεται.
Ατάκα όπως:
«Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην έχει ο καθένας σήμερα τα χρήματα για πλαστική ή μπότοξ». «Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου προτιμώ να κάνω γυμναστική παρά να διαβάζω». «Το σπίτι μου στο Λαύριο έχει θέα στον ωκεανό». «Τα τελευταία δέκα χρόνια όταν κοιτάζω στον καθρέφτη βλέπω μονίμως το ίδιο πρόσωπο». «Δοκίμασα 240 μαγιό εκείνο το μεσημέρι. Τελικά νύχτωσε και πήγα στο κλαμπ χωρίς να έχω κάνει μπάνιο».
Κι όλα αυτά χωρίς κανένα κίνδυνο να βρεθείτε κάποτε στην τραγική θέση να βιώσετε «ζωντανά» τον πιο φοβερό εφιάλτη σας। Κανείς δημοσιογράφος δεν θα σας ρωτήσει ποτέ και κανείς τηλεθεατής δεν θα αναρωτηθεί ποτέ τι δουλειά κάνετε και πως βρίσκετε τα προς το ζην. Όλοι ξέρουν.

____________________________________________________________________
* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος। Γεννήθηκε στηη Χίο। Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.
Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Αν έχουν κότσια, ας τολμήσουν (επιτέλους)...

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Ο κ. Κώστας Καραμανλής έλεγε το φθινόπωρο ότι η κατάσταση πήγαινε κατά διαβόλου, διότι τόσο εκείνος, όσο κυρίως ο κ. Γιώργος Αλογοσκούφης επιδόθηκαν σε μια εγκληματική πολιτική με τις ανόητες «απογραφές» και το ξεγύμνωμα της ελληνικής οικονομίας. Όσο «δημιουργική» κι αν ήταν η λογιστική που εφάρμοσε η κυβέρνηση του κ. Κώστα Σημίτη επί υπουργίας των κ. Γιάννου Παπαντωνίου και Νίκου Χριστοδουλάκη, δεν ήταν σώφρων και τίμια στάση απέναντι στον ελληνικό λαό.

Κι όταν μιλάμε για το λαό εννοούμε το σύνολο των ανθρώπων που γίνονται θύτες και θύματα των εαυτών τους και μιας δράκας πολιτικάντηδων που φορολογεί ή δαιμονοποιεί από τη μια πλευρά, αλλά συμπεριφέρεται με αλαζονεία και φεουδαρχική αντίληψη από την άλλη.

Ήδη από τη στιγμή που εξανεμίστηκε η ελπίδα περί «ανασυγκρότησης του κράτους», πολλοί άρχισαν να κάνουν λόγο για χρεωκοπία της Ελλάδας. Μόνο ο κ. Γιώργος Παπανδρέου μας μπέρδευε…

Όταν αναφερόταν σε ατιμώρητα (και ανέγγιχτα) σκάνδαλα ο σημερινός πρωθυπουργός ρωτούσε πού πήγαν τα λεφτά. Μόλις όμως έπρεπε να μιλήσει ενώπιον τηλεοπτικών συνεργείων και συγκεντρωμένων, διαβεβαίωνε πως «υπάρχουν λεφτά». Μετά τη νίκη και ύστερα από τις 100 ημέρες που θα μας οδηγούσαν στην ευημερία, διαπιστώνει πως λεφτά δεν υπάρχουν κι αντ’ αυτού περικόπτονται οι παροχές σε άδειες κι επιδόματα, παγώνουν οι συντάξεις…

Δηλαδή τα κέρδη των τραπεζών, των εργολάβων, των προμηθευτών του Δημοσίου και διαφόρων άλλων «παραγωγικών» φορέων δεν αφορούν σε χρήματα αλλά σε άυλες έννοιες που όλως τυχαίως συνοδεύονται από τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό;
Οι εθνοσωτήρες που αντιγράφουν ξένα μοντέλα διαχείρισης του κράτους χωρίς να υπολογίζουν το μέλλον της πατρίδας δεν καταλαβαίνουν ότι η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο. Θέλουν εξοικονόμηση χρημάτων;

Ας στερηθούν λοιπόν οι ορδές των πρώην, νυν και αεί βουλευτών αποζημιώσεις, συντάξεις και οφφίκια χάρη στα οποία κάνουν ζωή χαρισάμενη ελέω θυσιών από συνταξιούχους των 500 ευρώ. Ας επιβληθούν πρόσθετοι φόροι σε τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις και όλους τους μεγαλοκαρχαρίες. Στη χώρα των αντιφάσεων και της υπερβολής δεν μπορεί να μη διαβάζουν οι υπουργοί κουτσομπολίστικα περιοδικά ή να μη βλέπουν μεσημεριανάδικα για να δουν ποιοι κάνουν παρέλαση για 15 λεπτά δημοσιότητας. Σίγουρα δεν θα είναι ο «Ξανθόπουλος» ή ο «Καΐλας».

Ας συρρικνωθεί το σάπιο και διεφθαρμένο Δημόσιο στα απολύτως αναγκαία ενώ να τιμωρηθούν παραδειγματικά και δημοσίως όσοι ενέχονται σε υποθέσεις που τελικώς πλήττουν ή έπληξαν την οικονομία.

Αν θέλουν να επιβάλλουν μέτρα στο λαό ας υποχρεώσουν αιώνιους άνεργους και gossip άεργους (που βολεύονται με τα επιδόματα από τον ΟΑΕΔ ή με βύσμα κρατούν κάβα σε συμβάσεις Δημοσίου, ΟΤΑ ή Stage) να παρέχουν δεκαπενθήμερη δωρεάν κοινωνική εργασία, όπως συμβαίνει στη Ρωσία στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης.

Έχουν τέτοια κότσια για να τους πάρουμε στα σοβαρά;

Η σοβαρότητα άργησε μια μέρα…

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Μπορεί η χώρα να κατρακυλά καθημερινά στο γκρεμό της χρεοκοπίας, ορισμένοι όμως εξακολουθούν να έχουν χιούμορ, το οποίο ξεπερνά τα όρια της αφέλειας και της βλακείας. Την ώρα που υποθηκεύεται το μέλλον της γενιάς μας και στον ιδιωτικό τομέα επικρατούν συνθήκες πλήρους προσαρμογής με τα διεθνή δεδομένα, το Δημόσιο εξακολουθεί να αντιγραφεί μοντέλα του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

Οι τελευταίες κινητοποιήσεις στο λιμάνι του Πειραιά -δήθεν λόγω της ιδιωτικοποίησης, τα καραγκιοζιλίκια των οδοκαθαριστών του Πειραιά –επειδή δήθεν θέλουν τη διασφάλιση των «κεκτημένων» τους, ο φασισμός των αγροτικών μπλόκων επειδή μερικοί καλόμαθαν στην πρέφα και στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις έχουν φέρει την Ελλάδα στη θέση της Ανατολικής Γερμανίας του ’89. Ούτε ο αυταρχισμός των λεγόμενων σοσιαλιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης δεν προέβλεπε την επιβίωση κομματικών ελίτ που θα συνταξιοδοτούνταν στα 45, όπως έγινε στην Ολυμπιακή και τον ΟΛΠ.

Φθάσαμε να βλέπουμε «συνδικαλιστές» και «συνδικαλιζόμενους» (συνήθως χαμηλού πνευματικού και μορφωτικού επιπέδου), οι οποίοι συμπεριφέρονται ως ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί ή συνεταίροι της κάθε εξουσίας. Με σκανδαλώδη τρόπο πηγαίνουν σε συσκέψεις με πανάκριβα τζιπ ενώ κάνουν επαναστατικές προπονήσεις σε μπουζουξίδικα με παρεξηγήσιμες υπάρξεις, ουΐσκυ και γαρύφαλλα. Και πάλι αν ζούσαν στην Α. Γερμανία άντε να κυκλοφορούσαν με κανένα ασκούριαστο «Τράμπαντ» και να είχαν ελεύθερη είσοδο σε θέατρα και μπαλέτα.

Δυστυχώς παρεξηγήσαμε πολύ τον πρώην πρωθυπουργό κ. Κ. Σημίτη όταν σε κάποια έκρηξη θυμού τον Οκτώβριο του 2000, είχε σχολιάσει: «Αυτή είναι η Ελλάδα». Δυστυχώς στη χώρα μας η πρόοδος συγκρούεται με την καθυστέρηση, η τάξη με το χάος και ο ηρωϊσμός με την αδιαφορία.

Καληνύχτα μας!

Στο μάτι της υπόσκαψης και εξουδετέρωσης: Δίας, ΑΝΤ1, Φιλελεύθερος στην Κύπρο

Της Φανούλας Αργυρού

Τα έγγραφα του ΟΗΕ που διέρρευσαν πρόσφατα επιβεβαιώνουν πλέον ότι αυτή τη φορά, άνθρωποι απευθείας του ΟΗΕ καπηλεύονται τα δίκαια μας δίχως ίχνος ντροπής, αδίστακτα και ανελέητα, και ας είναι και φιλοξενούμενοι στον τόπο μας.

Στοχεύουν στην αποδυνάμωση και υπόσκαψη της αντίστασης όλων εκείνων των ΜΜΕ που πρωτοστάτησαν στην δυναμική και πατριωτική εκστρατεία απόρριψης του εκτρώματος Ανάν. Γνωρίζουν ότι είναι έτοιμα να ξαναδώσουν την μάχη για την σωτηρία της Κύπρου και να εμποδίσουν την τουρκοποίησή της γι΄αυτό άρχισαν να θέλουν επαφές με τους ιδιοκτήτες ευελπιστώντας να τους πείσουν περι του αντιθέτου. Και για τούτο οργανώνουν μυστικά δείπνα και φαγοπότια στο Τρόοδος.

Ο ανεκδιήγητος και ανεπιθύμητος Αυστραλός Αλεξάντερ Ντάουνερ (με διασυνδέσεις με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ΜΙ6 και αμερικανικές αντίστοιχες, όπως αποκαλύφθηκε ήδη, βλ. ‘Σημερινή’ 16/11/2008) και η ομάδα του, ξεκάθαρα έβαλαν τώρα στο μάτι του κυκλώνα:

α) Το Συγκρότημα ΔΙΑΣ, που έχει την εφημερίδα Σημερινή, Το Περιοδικό, το Ράδιο Πρώτο και το Σίγμα TV,

β) Την τηλεόραση του ΑΝΤ1

γ) Την εφημερίδα ‘Φιλελεύθερος‘ που είναι και η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία στην Κύπρο.

Γι΄αυτό λοιπόν χρειάζεται η επιστράτευση δημοσιογράφων που υποστηρίζουν το ΝΑΙ τους λεγόμενους κατά τον Diaz “journos“.Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, ειδικός σύμβουλος του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών πριν λίγους μήνες αποτάθηκε τρείς φορές ζητώντας συνάντηση με τον κ. Κώστα Χατζηκωστή του συγκροτήματος ΔΙΑΣ και ο κ. Χατζηκωστής απέρριψε και τις τρείς προσεγγίσεις του Ντάουνερ.

Τότε, ο Ντάουνερ πόνταρε για συνάντηση με τον υιό κ. Άντη Χατζηκωστή την οποία είχε εντός Ιουνίου 2009. Στο πλαίσιο αυτών των προσπαθειών, ο Jose Diaz ανέλαβε να τον ενημερώσει για τα άτομα που προτίθετο να συναντήσει. Ο Diaz όμως είναι ενδεικτικό πλέον ότι όντως “συμβουλεύεται” κάποιους επιστρατευμένους δικούς μας για τέτοιες πληροφορίες…

Ο κ. Diaz, πρέπει να σημειωθεί, ούτε ξέρει ούτε μίλησε ποτέ του στον κ. Κ. Χατζηκωστή. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, που καμία απολύτως συνάντηση είχε με τον κ. Κ. Χατζηκωστή, καμία προσέγγιση δεν προηγήθηκε για ενημέρωση, δεν γνωρίζονται, ετοίμασε, ενδεικτικά, χρησιμοποιώντας μάλλον υποδείξεις τρίτων που συνεργάζονται μαζί του, ένα ούτω καλούμενο πορτραίτο του κ. Κ. Χατζηκωστή και το έστειλε στον Αλεξάντερ Ντάουνερ.

Η ημερομηνία που στάλθηκε το μήνυμα προς τον Ντάουνερ επιβεβαιώνει ότι αυτό ετοιμάστηκε και πήγε στον προορισμό του πριν την συνάντηση που είχε ο τελευταίος με τον υιό κ. Άντη Χατζηκωστή. Το ηλεκτρονικό ‘πορτραίτο’ των δύο ανδρών και ολόκληρου του συγκροτήματος ΔΙΑΣ φέρει ημερομηνία 2 Ιουνίου 2009 και ώρα 10.35 π.μ. (Σύμφωνα με το συγκεκριμένο έγγραφο πρέπει να στάλθηκε και ξεχωριστό παρόμοιο ‘πορτραίτο’ για τον κ. Λουκή Παπαφιλίππου του Αντέννα).

Εκείνο που ενοχλεί τον Αλεξάντερ Ντάουνερ είναι αναμφισβήτητα η στάση του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ ενάντια στο Σχέδιο Ανάν και οι επικρίσεις ενάντια στους χειρισμούς Χριστόφια στο Κυπριακό. Και είναι γνωστές οι δηλώσεις του σε συγκεντρώσεις στην Λευκωσίας ότι δεν αντέχει Σίγμα, Αντέννα, ‘Σημερινή’, Ράδιο Πρώτο, ‘Φιλελεύθερο’ (έχουν ήδη δημοσιευθεί). Επομένως οι έντονες προσπάθειες του να συναντηθεί με τον κ. Κ. Χατζηκωστή στόχο είχαν να προσπαθήσει ίσως και καταφέρει αλλαγή στην στάση του Συγκροτήματος, που περιλαμβάνει το Ράδιο Πρώτο, ‘Σημερινή’, ‘Το Περιοδικό’ και Σίγμα. Πράγμα που απέτυχε.

Στο μήνυμά του προς τον Ντάουνερ, ο Diaz αποκαλύπτει όλα εκείνα που τους ενοχλούν για την πατριωτική στάση του Συγκροτήματος.΄Εγραψε συγκεκριμένα ο κ. Diaz: …Τα πρώτα τέσσερα είναι ανοικτά πολιτικοποιημένα και η υπερβολικά “πατριωτική” π.χ. Σημερινή, εθεωρείτο φιλo-ΔΗΣΥκή, αλλά εγκατέλειψε το κόμμα μετά που το τελευταίο υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν.

Όμως, ακόμα ενσυνείδητα τείνει να απευθύνεται στους αναγνώστες που ανήκουν στην σκληρότερη πτέρυγα του κόμματος αυτού. Κατά παράδοση και γραμμή επικριτική του ΑΚΕΛ, η εφημερίδα βλέπει τον εαυτό της ως ένα αγκάθι στο πλευρό του Προέδρου Χριστόφια. Από τότε που η Κύπρος έγινε μέλος της ΕΕ, η εφημερίδα υιοθέτησε την άποψη ότι το Κυπριακό χρειάζεται Ευρωπαική λύση. Η εφημερίδα είναι πολύ καλά σχεδιασμένη, όμως το γράψιμο της ορισμένες φορές είναι φτωχό, και γενικά αποκαλυπτική. Εκτός του Κυπριακού, η άλλη κύρια εμμονή της εφημερίδας είναι η άμυνα και ασφάλεια.Δίχως έκπληξη είναι αντιβρετανική και αντιαμερικανική.

Έπαιξε κύριο ρόλο στο να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς του Παπαδόπουλου το 2005 ότι οι Αμερικανοί χρηματοδότησαν την καμπάνια για το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα το 2004 μέσω της UNOPS και τα δι-κοινοτικά προγράμματα. Για μέρες δημοσίευε αποκαλύψεις σχετικά με ποίες κυπριακές οργανώσεις και ιδιώτες είχαν πωλήσει τις υπηρεσίες τους στους Αμερικανούς.

Υ.Γ. Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ και η παρέα του προφανώς ενοχλήθησαν και από τις πληροφορίες που θα είχαν για αγορά από το συγκρότημα ΔΙΑΣ ελληνικών ΜΜΕ (σ.σ. και όπως λέγεται χωρίς να επιβεβαιώνεται για τον "Ελεύθερο Τύπο").

Άρθρο φωτιά της «Χουριέτ» για την Θράκη

Από το defencenet.gr

Με ένα άρθρο-«φωτιά» για τη δήθεν τουρκική μειονότητα στη Θράκη, η τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» προειδοποιεί για το ζήτημα των μειονοτήτων, τονίζοντας χαρακτηριστικά ο αρθογράφος του εν λόγω κειμένου Döndü Sariişik πως «έφτασε η ώρα να προχωρήσουν οι δύο πλευρές (εννοεί Ελλάδα και Τουρκία) είτε σε αμοιβαία παραβίαση της Συνθήκης της Λοζάνης είτε σε σεβασμού αυτής».

Ο Döndü Sariişik, κάνει αναφορά μάλιστα στις συνθήκες της Αθήνας το 1913 και της Λοζάνης το 1923, αγνοώντας έντεχνα πως αυτές αναγνωρίζουν και προνοούν για «θρησκευτικές» και όχι «εθνικές» μειονότητες. Ο συντάκτης της «Χουριέτ» φτάνει μάλιστα στο σημείο να γράψει ότι: «Η ελληνική επιθετικότητα στην Κύπρο επέφερε την αντίδραση κατά της Ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και η τουρκική αντίδραση επέφερε τα αντίστοιχα γεγονότα κατά της… «τουρκικής» μειονότητας στη Θράκη(!)». Σύγκριση που μάλλον τον γέλωτα θα φέρει σε όποιον γνωρίζει την ιστορία των γεγονότων και των διωγμών της ελληνικής κοινότητας στην Τουρκία από το 1955 έως σήμερα.

Μάλιστα στο ίδιο κείμενο αναφέρεται πως ο συντάκτης του είχε επικοινωνία με πρώην βουλευτή και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στην Ξάνθη Çetin Mandacı ο οποίος δήλωσε πως: “Η τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα εξακολουθεί να υποφέρει από τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αν και στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συντελεστεί αξιοσημείωτη βελτίωση τα τελευταία χρόνια σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα”.Παράλληλα ο τούρκος δημοσιογράφος επισημαίνει πως σε επικοινωνία που είχε με τον μη αναγνωρισμένο «μουφτή» της Θράκης Αχμέτ Μετέ, εξέφρασε παρόμοιες ανησυχίες με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο σε ότι αφορά τη μεταχείριση των μειονοτήτων στη χώρα:«Θέλει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος να αναγνωριστεί επίσημα από το Τουρκικό κράτος.

Γιατί δεν κάνει το ίδιο και η ελληνική κυβέρνηση και με αποκαλούν “ψευτό-μουφτή”; Γιατί κανείς δεν ρωτά εάν υπάρχει πρόβλημα με τον Ιμάμη στη Θράκη; Δεν έχουμε ούτε καν ένα θρησκευτικό σχολείο (Μαδράσα)» για να συμπληρώσει: “Είχαμε μία φορά δύο Μαδράσα αλλά το (Ελληνικό) κράτος τα μετέτρεψε σε κανονικά γυμνάσια. Όλοι οι ιμάμ που ζουν εδώ είναι ηλικιωμένοι και αν συμβεί κάτι θα πρέπει εμείς να μεταφέρουμε ιμάμ από τη Βουλγαρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες» τόνισε.Συνεχίζοντας το «πύρινο» άρθρο του, ο τούρκος συντάκτης επισημαίνει πως η «τουρκική» μειονότητα στην Θράκη δεν έχει το δικαίωμα να εκλέγει τον θρησκευτικό ηγέτη της, παρά τις επικριτικές εκθέσεις σχετικά με το θέμα τόσο από τα Ηνωμένα Έθνη όσο και από τους ευρωπαϊκούς φορείς.

Αν και οι «τούρκοι» της Θράκης -σύμφωνα με τον δημοσιογράφο- έχουν εκλέξει με δημοκρατικές διαδικασίες τον Α. Μετέ και η ελληνική κυβέρνηση κατά παράβαση της συνθήκης της Λοζάνης αρνείται να επικυρώσει την απόφαση των «τούρκων» της Θράκης.Μάλιστα ο Döndü Sariişik, καλεί τον Τούρκο Πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιούλ και τον Πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να πιέσουν την Ελλάδα να «ακούσει» τις απαιτήσεις της «τουρκικής» μειονότητας στη Θράκη και να τη συνδέσει με την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, φτάνοντας μάλιστα μέχρι το σημείο να επισημάνει πως η Ξάνθη κατοικείται κυρίως από «τούρκους»…

Θάλασσα δακρύων πλέον… η Αδριατική

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Κάποτε ήταν η θάλασσα του χρήματος για τις ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες και ο βασικός άξονας λειτουργίας της ναυτιλίας μικρών αποστάσεων. Σήμερα θυμίζει θάλασσα δακρύων για κεφάλαια που επενδύθηκαν και δεν πρόκειται να αποσβεστούν.

Η δρομολόγηση πλοίων στην Αδριατική από την Πάτρα ή από την Ηγουμενίτσα αποτέλεσε τα προηγούμενα χρόνια το σωσίβιο των εταιρειών που δρομολογούσαν πλοία στο Αιγαίο και συνεχώς πλήρωναν. Οι καλές εποχές των «Ελληνικών Μεσογειακών Γραμμών», της κυριαρχίας της οικογένειας Βεντούρη (και ειδικά του κ. Γιώργου Βεντούρη) πέρασαν ανεπιστρεπτί. Η πρώτη μεγάλη αλλαγή έγινε όταν ο εφοπλιστής κ. Περικλής Παναγόπουλος δρομολόγησε τα υπερσύγχρονα και ταχύτατα “Superfast”, συγκεντρώνοντας τόσο τους απλούς ταξιδιώτες, όσο και τους αυτοκινητιστές. Από τότε ξεκίνησαν οι μεγάλες αλλαγές που κορυφώθηκαν με τη διείσδυση του αεικίνητου κ. Εμμανουέλε Γκριμάλντι στην ελληνική ακτοπλοϊκή αγορά.

Σήμερα, οι γραμμές της Αδριατικής εξελίσσονται σε πραγματικό πονοκέφαλο και για τους τρεις ομίλους που δραστηριοποιούνται σε αυτήν (Μινωικές Γραμμές, Αttica Group και ΑΝΕΚ) σε πραγματικό βαρίδι για τα οικονομικά τους αποτελέσματα. Στο εννιάμηνο του 2009 όλες σχεδόν οι ακτοπλοϊκές εταιρείες της χώρας, με εξαίρεση την ΑΝΕΚ, κατέγραψαν σοβαρή μείωση της κερδοφορίας τους.

Μέσα στο γκρίζο αυτό τοπίο οι Έλληνες ακτοπλόοι των γραμμών της Αδριατικής αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους, αλλά και ελπίζουν σε καλύτερες μέρες. Στελέχη των εταιρειών του κλάδου εκτιμούν ότι το μεταφορικό έργο θα αρχίσει σταδιακά να αυξάνεται λόγω της αναμενόμενης εκτόνωσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ενώ και η σύνδεση του λιμανιού της Ηγουμενίτσας με την Εγνατία Οδό θα έχει ως αποτελέσμα να αυξηθούν και οι πελάτες των εταιρειών.

Το πρόβλημα για εμάς δεν είναι η σύνθεση των πληρωμάτων αλλά τα μικροκομματικά και τα συντεχνιακά συμφέροντα που πληγώνουν την ακτοπλοΐα, καθώς και η πρωτοφανής βουλιμία ορισμένων εφοπλιστών για κέρδος. Δυστυχώς, οι παλιές ιστορίες για καραβοκυραίους παλαιότερων δεκαετιών έχουν ξεχαστεί. Οι οικογένειες Σιγάλα, Τόγια, Τυπάλδου, Καβουνίδη, Νομικού και Κατσουλάκου, αλλά και παραδοσιακές εταιρείες όπως οι «ΕΛΜΕΣ» δεν έβγαλαν λεφτά από αυτή τη δραστηριότητα. Απλώς προσέφεραν κοινωνικό έργο, κάτι το οποίο δεν καταλαβαίνουν οι μάνατζερ εταιρειών που βλέπουν μόνο μεγέθη και στατιστικές.

Θα κερδίσουν το στοίχημα ή θα δικαιωθούν οι «κασσάνδρες» στο λιμάνι του Πειραιά που λένε πως η αγορά δεν έζησε ακόμα τις συνέπειες από το «απονενοημένο διάβημα» του συγχωρεμένου Παντελή Σφηνιά; Αυτός θα είναι εφιάλτης…

Ταξίδι στο… χωρόχρονο

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Η 6η διεθνής έκθεση “Logistics – Αποθήκη – Μεταφορές” είναι το γεγονός της χρονιάς και η πρωτοβουλία που θα βοηθήσει τον κλάδο να ξεπεράσει τα προβλήματα που προκαλεί η διεθνής οικονομική κρίση. Αν και θα ήθελα να καυτηριάσω τη στάση που τήρησαν ορισμένες όψιμες κασσάνδρες και μερικοί μετά Χριστόν προφήτες γι’ αυτήν την προσπάθεια της “T-Expo”, ωστόσο, το νέο πολιτικο-οικονομικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες επιβάλλει να παραθέσω μια αλληγορική επιστολή που γράφτηκε χίλια χρόνια πριν.

Το κείμενο έχει ως ακολούθως:

« Ξημέρωμα 5ης Οκτωβρίου 1009
Αγαπητό ημερολόγιο,

Δεν στέρεψε η άμμος στο κεφάλι της κλεψύδρας από τη στιγμή που ο Μέγας Κύρης Βασίλειος Β’ ο Μακεδών εγκατέλειψε με το στρατό και το στρατηλάτη Νικηφόρο Ξιφία τη Βασιλεύουσα. Μετά τις στάσεις του Βάρδα Σκληρού και τους διαγκωνισμούς του με τον Πέτρο Φωκά, διαφαίνονται νέες περιπέτειες.

Με χρυσόβουλο ο Καίσαρας Ασπρανλής απομακρύνθηκε ψες νύχτα από το Παλάτι κι αφού διαπομπεύθηκε δημοσίως πάνω σε μουλάρι παρούσης της Αυγούστας Θεοδώρας και των Συγκλητικών θα υποβληθεί σε διπλή κουρά και ρασοφορία στο ασκηταριό του αρχαίου δήμου Αραφήν της Αττικής. Η Αυγούστα και ο Ανθύπατος Σαμαρός από τη μια και από την άλλη ο Σπαθάριος Αβραμός και ο Μάγιστρος Ζορρός ο Θεσσαλονικεύς βρήκαν ευκαιρία να λάβουν οφφίκια και την ηγεσία των «Βένετων Ζαβλακωμένων» από τους Παρακοιμώμενους σκαρώνοντας νέες μηχανές.
Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, ο εκ Φρυγίας πρώην πρωτοασκρίτης (σ.σ. εκπρόσωπος) των «Βένετων» Κονέκτογλου βρήκε ευκαιρία να επιστρέψει και να φέρει φουρτούνες.

Τούτος είχε αποστατήσει μόλις ο Λογοθέτης Αγελών και Λαφύρων Γιάπης απομακρύνθηκε από τη Σύγκλητο. Πρόδωσε τους «Γαλάζιους» για τους «Πράσινους» αφού βρήκε πόρτες κλειστές μετά τα έργα και τις ημέρες του.
Βρήκε καταφύγιο στην Αυλή του Επάρχου Ρεβύθη στον Μέγα Λιμένα κι άρχισε να διαδίδει με Αρχιθαλαμηπόλους (σ.σ. οι παρατρεχάμενοι) και με τελάληδες πως στήριζε τη συντεχνία των «Πράσινων Μεταλλαγμένων». Μάζευε στα καπηλειά τους τελάληδες. Τους τράτερνε άρτο και κρασί για να κρύψει τις πομπές του για την ξανθομαλλούσα Ρούσσα ενώ τους υποχρέωνε να μεταφέρουν στο παπαδαριό και στον Σεκρετικό του Επάρχου Γεώργιο Οικονομικό πόσο ακέραιος ήταν. Η βουλιμία του για αρχές και εξουσίες τον οδήγησε πάλι στις αυλές Ανθυπάτων και Πατρικίων όπου πρόδιδε τον ευεργέτη του και τον διέβαλε αφήνοντας του εχθρούς του Επάρχου από τη συντεχνία των «Πράσινων» να τον υποσκάπτουν.

Κι όλα αυτά συνέβησαν μόλις τη θέση του Ασπρανλή κατέλαβε ο αντίπαλός του Γιώργος Αύγουστος. Εκτός από τη θέση του Καίσαρα κράτησε και τον τίτλο του Μεγάλου Λογοθέτου των Δρόμων, ως επικεφαλής των διπλωματών ώστε να διαχειριστεί τις σχέσεις με το χαλιφάτο των αγαρηνών, πέρα από τη χώρα των Καρδούχων. Πίσω από τη γυναίκα που όρισε Λογοθέτη Γενικού, για τα οικονομικά, λένε πως κρύβεται ο θεοσεβούμενος Αρσένιος που έκαμε κοινοκτημοσύνες στην Καππαδοκία.

Πρόεδρος της Συγκλήτου ορίσθηκε ο Θεόδωρος Κάλλιστος ο Ελευσίνιος, έπαρχος στις τούρμες (αστυνομία) ανέλαβε ο Μιχαήλ Χρυσός από τον Πόντο και ο Βενετός Ραγκούσι ονομάσθηκε Αρτιμελής Πατρίκιος για να ελέγχει Μαγίστρους, Επάρχους, Στρατηγούς, Σεκρετικούς και το παπαδαριό. Πρώτη φορά μετά την εποχή του Ιουστινιανού η χώρα ζει στον αστερισμό της ίντριγκας και του αγώνα επικράτησης για τίτλους. Η παρακμή από τους ρέκτορες και τους συγκέλλους θα κηλιδώσει την ιστορία της χώρας μας.

Πολύ φοβάμαι ότι σκοτεινοί χρόνοι έρχονται. Πρόσωπα αλλάζουν, ο λαός όμως παραμένει παραμελημένος… Πώς θα είμαστε ύστερα από χίλια χρόνια.

Ταπεινώς,
Βελισσάριος»

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα είναι τυχαία.

Για την αντιγραφή, Χ.Κ.Λ.

• Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "L&M" τ. 84 (Οκτ. 2009)

«Μα φεύγουν κύριε, πάνε αλλού…»

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Από τα τέλη Ιουλίου είχα συζητήσει με ορισμένους επιχειρηματίες και διευθυντές Logistics το ενδεχόμενο (τότε) των πρόωρων εκλογών. Δεν είναι τυχαίο πως άλλαξε η ημερομηνία της 6ης διεθνούς έκθεσης “Logistics – Αποθήκη – Μεταφορές”. Ούτε θέλουμε να παραστήσουμε τους μετά Χριστόν προφήτες, όπως κάνουν κάποιοι άλλοι που διαφημίζουν εαυτούς ως «έγκυρους».

Ένα από τα αμέτρητα μειονεκτήματα των νεοελλήνων είναι η απειθαρχία και η έλλειψη ομαδικότητας. Αυτά τα δεινά πλήττουν κάθε δραστηριότητα, επομένως και τον κλάδο της Εφοδιαστικής Αλυσίδας. Καθένας θέλει να έχει το δικό του «μπαϊράκι» σ’ αυτή τη χώρα και να κάνει όσα έχει φανταστεί χωρίς να υπάρχει συνολική στρατηγική. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με όσα συνέβησαν στα Logistics από το 2004 έως σήμερα.

Τα υπουργεία Ανάπτυξης και Μεταφορών διαγκωνίζονταν ποιο είναι αρμόδιο και ποιο μπορεί να εκφράσει τον κλάδο. Ωστόσο, οι υπηρεσίες των δύο υπουργείων και με την εμπλοκή του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ταλαιπώρησαν την αγορά και τους επιχειρηματίες με μια σειρά θεμάτων που δεν ήξεραν να χειριστούν.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς:

Ø Τα περιεχόμενα του Αναπτυξιακού Νόμου και την οδύσσεια στην οποία υποβλήθηκαν οι επιχειρηματίες και η αγορά έως ότου να πληροφορηθούν πώς θα κάνουν επενδύσεις στις επιχειρήσεις τους.

Ø Τον νόμο – πλαίσιο για Εμπορευματικά Κέντρα, ο οποίος είχε την τύχη των άλλων ανάλογων νόμων που προσπάθησε να εφαρμόσει η προηγούμενη κυβέρνηση στις δύο θητείες της, δηλαδή τον απαξίωσε με θολές «τροποποιήσεις».

Ø Το Εμπορευματικό Κέντρο στο Θριάσιο που συναγωνίζεται το θρυλικό γεφύρι της Άρτας, μαζί με τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρόμου.

Ø Το περίφημο σχέδιο των 12 στρατηγικών λιμένων και της παραχώρησης των Σταθμών Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιώς και Θεσσαλονίκης σε ξένους ομίλους.

Ø Την αξιοποίηση των υποδομών του ΟΣΕ στους επιβατικούς σταθμούς με εμπλοκές και διαπλοκές από μάνατζερ που μας φλόμωσαν στα μεγάλα λόγια περί μεταρρυθμίσεων αλλά ολίσθησαν σε σκοτεινές υποθέσεις.

Ø Την ανάπτυξη του δικτύου Εμπορευματικών Κέντρων στη χώρα που απαξιώθηκε από την επιμονή ενός υπουργού να κάνει hub στο Τυμπάκι και ενός άλλου στον Ίασμο.

Ø Το όραμα ανάδειξης της Θεσσαλονίκης σε πύλη του διαμετακομιστικού εμπορίου στα Βαλκάνια, το οποίο εξανεμίστηκε μαζί με τους βαυκαλισμούς διαφόρων ότι η χώρα μας είναι περιφερειακή δύναμη στην περιοχή (σ.σ. Ζορρό κάτσε φρόνιμα).

Ø Τον εκσυγχρονισμό του καθεστώτος στις οδικές μεταφορές που έχει εγκλωβίσει έναν ολόκληρο κλάδο στην ολύμπια στωϊκότητα καρεκλοκένταυρων μηδαμινής αποτελεσματικότητας.

Κι όμως δεν φταίει ο κ. Κ. Καραμανλής γι’ αυτήν την κατάσταση, όπως δεν θα ευθύνεται κι εκείνος που ενδεχομένως να τον διαδεχθεί μετά τις εκλογές. Το ψάρι σίπτεται στο κεφάλι αλλά βρωμάει από τα σωθικά και εν προκειμένω τον περίγυρο, τα στελέχη, τους «μανατζαραίους», τους αλληλοσπαρασόμενους φορείς.

Η κακοδαιμονία και η μιζέρια μας λέει στις επιχειρήσεις: «Να φύγετε, να πάτε αλλού». Κι αυτές φεύγουν για τη Βουλγαρία και την Τουρκία.

• To άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "L&M" τ. 83 (Σεπτέμβριος 2009).

Το πολιτικώς ορθόν και ο εγωισμός

Άρθρο τoυ Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να ανατρέπουμε κάθε πολιτική θεωρία και κάθε εφαρμοσμένο κανόνα πολιτικής επικοινωνίας. Υπάρχουν πολιτικοί – είτε είναι βουλευτές, είτε παράγοντες της αυτοδιοίκησης – που τυγχάνει να θεωρούνται προβεβλημένοι από το ντόπιο σύστημα προβολής και δημοσιότητας ή έστω θεωρούνται επιτυχημένοι για κάποιο επίτευγμά τους κάπου και κάποτε.

Πολλοί θεωρούν πως κινούνται λίγο πιο ψηλά από τον άλλο κόσμο, επιλέγουν τους συνομιλητές τους και φυσικά επιμένουν να χρησιμοποιούν «προβεβλημένους» συνεργάτες. Όλη αυτή η λογική οδηγεί σε αδιέξοδα και πολλές φορές μπορεί να προκαλέσει πρόσθετα προβλήματα, ιδίως όταν κάποιος επιδιώκει επανεκλογή ή καθιέρωση στον πολιτικό στίβο.

Ένας πάγιος κανόνας της πολιτικής επιβάλλει στους πολιτικούς να παρουσιάζουν επιχειρήματα στο λόγο τους και πράξεις στα έργα τους.

Καταργούν τον Γιούργκεν Χάμπερμας από αμάθεια και μετατρέπουν την «Ηθική της επικοινωνίας» σε ένα ντελίριο καισαροπαπισμού που απευθύνεται στο μικρόκοσμο ενός επιτελείου, ίσως και μιας ομάδας δημοσιογράφων.

Με ακριβά πούρα, πεπαλαιωμένο ουΐσκυ, μεταξωτά μαντήλια και χρυσά μανικετόκουμπα δεν γίνεται πολιτική.

Ο πολιτικός κρίνεται από την επαφή του με τα κοινωνικά σύνολα στα οποία απευθύνεται κι από τα οποία διεκδικεί αφ’ ενός την εμπιστοσύνη και αφ’ ετέρου την ψήφο τους. Για να γίνουν αυτά πρέπει να υπάρχει εξ αρχής συγκεκριμένη στρατηγική με τρία ή τέσσερα θέματα ατζέντας, η προώθηση των οποίων θα πρέπει να κορυφωθεί στον τρίτο χρόνο μιας θητείας. Κι αυτά δεν πρέπει να γίνουν με συγκεντρωτική διάθεση.

Ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή συστηματικούς θεωρητικούς της πολιτικής, ο Φιλίπ Πετί, έχει περιγράψει το στίγμα της σωστής διακυβέρνησης ήδη από τη δεκαετία του ’70, όταν συνέγραψε μαζί με τον καθηγητή της Οξφόρδης Στήβεν Λιούκ και ομάδα πολιτικών επιστημόνων το έργο «Καλή Κυβέρνηση» (σ.σ. “The Good Government” στο πρωτότυπο).

Ο κ. Πετί υποστηρίζει την ομαδικότητα στην πολιτική και στην αξιολόγηση προσώπων που χαρακτηρίζονται από αποτελεσματικότητα, έστω κι αν τολμούν να χρεώσουν βραχυπρόθεσμα με πολιτικό κόστος μια ολόκληρη ομάδα.

Ακόμα κι όταν βρίσκεται κανείς λίγο πριν από τις εκλογές, χωρίς να σκέφτεται τι έχει να αντιμετωπίσει, ίσως ακόμα και σε εκείνη την ύστατη ώρα πρέπει να ακολουθήσει τις οδηγίες των αποδεδειγμένα πιο εργατικών ανθρώπων του επιτελείου του.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του προηγουμένου Αμερικανού Προέδρου κ. Τζωρτζ Μπους, ο οποίος ξεπέρασε τα σφάλματα και την αλαζονεία της θητείας του.

Εμπιστεύθηκε τον «εργάτη» του επιτελείου του, τον Καρλ Ρόουβ, ο οποίος μπορεί να μετήλθε ερασιτεχνικές μεθόδους πολιτικής στρατηγικής αλλά εξασφάλισε δύο νίκες για τον κ. Μπους.

Ένας Έλληνας πολιτικός, ωστόσο, δεν θα έμπαινε στη λογική αξιολόγησης αρνητικών και ουδέτερων απόψεων της κοινής γνώμης προς το πρόσωπό του αλλά θα υποδυόταν το γυμνό βασιλιά. Έτσι καταλήγουμε στην υποβάθμιση του ρόλου που μπορεί να έχει σήμερα ένας δημοσιογράφος ή ένας επικοινωνιολόγος στο πλευρό ενός πολιτικού.

Ο προβληματισμός της μάζας για την αναποτελεσματικότητα των θεσμικών μορφών της πολιτείας προκαλεί μεν πιέσεις προς τους υποψηφίους, ωστόσο δεν μπορεί να απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα που προκύπτει την επομένη των εκλογών και το έχει διατυπώσει ο καθηγητής του Καίμπριτζ κ. Κουέντιν Σκίννερ. «Στο τέλος της ημέρας, επελέξαμε σωστά;» αναρωτιέται κι εμείς ασπαζόμαστε τη ρητορικότητά του ερωτήματος.

Οι γελοιογραφίες δημοσιεύθηκαν στην "Καθημερινή" (16 Σεπ. 2007, Ηλίας Μακρής) και "Ποντίκι" (19 Μαρ. 2008, Γιάννης Δερμεντζόγλου)

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

Για τον Γιούργκεν Χάμπερμας => http://en.wikipedia.org/wiki/J%C3%BCrgen_Habermas

Για τον Φιλίπ Πετί => http://en.wikipedia.org/wiki/Philip_Pettit

Προσωπική σελίδα του κ. Πετί => http://www.princeton.edu/~ppettit/

Για τον Στήβεν Λιουκ => http://en.wikipedia.org/wiki/Steven_Lukes

Το βιογραφικό και το έργο του Λιουκ από την ιστοσελίδα του πανεπιστήμιου Οξφόρδης => http://sociology.fas.nyu.edu/object/stevenlukes

Άρθρα Λιουκ για την άμεση δημοκρατία => http://www.opendemocracy.net/taxonomy/term/2027

Για τον Τζωρτζ Μπους => http://en.wikipedia.org/wiki/George_W._Bush

Για τον Καρλ Ρόουβ => http://en.wikipedia.org/wiki/Karl_Rove

Πανεπιστήμιο Καίμπριτζ => http://www.cam.ac.uk/

Για τον Κουέντιν Σκίννερ => http://en.wikipedia.org/wiki/Quentin_Skinner

Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου έγινε στο ιστολόγιο "my PRecious", βλέπε σχετικά: http://akrioti.wordpress.com/2009/11/11/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8e%cf%82-%ce%bf%cf%81%ce%b8%cf%8c%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b5%ce%b3%cf%89%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82/

Αναπτυξιακά… χωρατά με μπλε και πράσινους κόκκους

Θα μπορούσε να φιγουράρει σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας: «Διευθυντής υπουργείου καταργεί Λιάπη και Σουφλιά»! Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, αποτελεί γεγονός το οποίο συζητείται ευρέως από ανθρώπους της αγοράς. Το λυπηρό είναι πως κανένας από τους διαπιστευμένους συντάκτες στα υπουργεία Μεταφορών και ΠΕΧΩΔΕ δεν έχει αναδείξει αυτό το θέμα είτε στον έντυπο, είτε στον ηλεκτρονικό Τύπο.

Η ίδρυση των Εμπορευματικών Κέντρων αποτελεί ένα ζήτημα που απασχολεί πάρα πολλούς Έλληνες και ξένους επιχειρηματίες. Όταν ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος, όλοι βαυκαλίστηκαν με την προοπτική ίδρυσης ενός μικρού “Interporto” στην καρδιά του Θριασίου. Κάποιοι πιο τολμηροί άρχισαν να μιλούν για δίκτυο Εμπορευματικών Κέντρων σε στρατηγικά σημεία της χώρας.

Φευ! Οι θεματοφύλακες της κρατικής γραφειοκρατίας προέταξαν τα στήθη τους και κάθε ενδιαφερόμενος που ήθελε να επενδύσει στα Εμπορευματικά Κέντρα, δοκίμασε τις ψυχικές αντοχές του. Οι υπηρεσίες των υπουργείων δεν γνώριζαν πώς λειτουργούν τα Εμπορευματικά Κέντρα ενώ οι εφορίες εφάρμοζαν το νόμο αναλόγως με την αντίληψη του υπαλλήλου (ή ακόμα και την κομματική άποψή του).

Υπήρξαν επιχειρηματίες που υιοθέτησαν την έκκληση του κ. Γ. Αλογοσκούφη κι έσπευσαν να επενδύσουν στα logistics. Πολλοί απ’ αυτούς βρέθηκαν στο κέντρο ενός ανατολίτικου φαύλου κύκλου. Αυτή η αλυσίδα της διαφθοράς είχε χαράτσια, αναγκαστικά μπαχτσίσια και «κολλητιλίκια» με γνωστούς γνωστών σε πολεοδομίες, δήμους και νομαρχίες, καθώς και συναναστροφές με «λαμόγια» υπεράνω πάσης υποψίας.

Το κερασάκι της τούρτας έβαλε ανώτατος κρατικός υπάλληλος του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ (που δεν κατονομάζουμε). Έβαλε υπογραφή και στρογγυλή σφραγίδα σε ένα σήμα που εντοπίζει «σοβαρά προβλήματα» στο νόμο 3333/05 για τα Εμπορευματικά. Με την πράξη αυτή καταργεί την κοινή απόφαση των κυρίων Μιχ. Λιάπη και Γ. Σουφλιά ενώ αμφισβητεί την εργασία επιστημόνων που εξέτασαν τη λειτουργία Εμπορευματικών Κέντρων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο κρατικός υπάλληλος διαπιστώνει προβλήματα εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Έχει περάσει άραγε ο εν λόγω από περιοχές όπως είναι η Μαύρη Ώρα Ασπροπύργου για να απολαύσει το νέο-γραικικό σεβασμό του περιβάλλοντος; Εκτός αν πίσω απ’ αυτήν την ενέργεια υπάρχει παρασκήνιο.

Πιστεύουμε πως πρόκειται για ένα περιστατικό υπερβάλλοντος ζήλου ή αντίδραση από βαρεία κομματικοποίηση. Ελπίζουμε να μην υπήρξε πολιτική παρέμβαση εκ του πονηρού, για να επανεξεταστεί ο νόμος. Αν όμως έχει συμβεί κάτι τέτοιο, τα σχέδια αναβάθμισης της χώρα μας σε διαμετακομιστικό κέντρο των Βαλκανίων, είναι σεμνά και ταπεινά χωρατά.

Μετά την πάταξη της διαπλοκής, την αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας, τους συμβούλους για την επέκταση του Μετρό, την εξυγείανση της Ολυμπιακής και την αναβάθμιση των logistics, θα μιλάμε για περιβαλλοντική νομοθεσία και Εμπορευματικά Κέντρα. Το άλλο με τους Πόντιους και τη Eurovision, το ξέρετε;

• Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 45 του περιοδικού "Logistics & Management"
  (Απρ. 2006)

Ο άνθρωπος πίσω από την… «Καταιγίδα των Logistics»

Όταν πληροφορηθήκαμε πως έρχεται στην Ελλάδα ο στρατηγός που οργάνωσε τις επιχειρήσεις εφοδιασμού, μεταφοράς και διοικητικής μερίμνης των Αμερικανικών δυνάμεων που συμμετείχαν στις πρώτες επιχειρήσεις του Κόλπου, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς μπορούσε να είναι ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστεύθηκε τα logistics ο στρατηγός Νόρμαν Σβάρτσκοφ. Πρόκειται για τον Ουΐλλιαμ Γκας Παγώνης, έναν απίστευτα έξυπνο και πρακτικό άνθρωπο, με πλατύ χαμόγελο και σπιρτόζικα μάτια. Αυτόν τον άνθρωπο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω.

Παρά τα 68 χρόνια του, ο καταγώμενος από τη Χίο Βασίλης Παγώνης διεκδικεί δικαιωματικά το ρόλο του «γκουρού». Κάθισε και μελέτησε την τακτική που εφάρμοσε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του προς τον Ινδό Ποταμό. Ταυτοχρόνως, μελέτησε δύο έργα του Αριστοτέλη (σ.σ. τα «Ηθικά» και τα «Πολιτικά») καθώς και την οργάνωση του αυτοκρατορικού στρατού επί Λέοντος Σοφού, ούτως ώστε να ανταποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την εμπιστοσύνη που του έδειξαν ο πρόεδρος Τζωρτζ Μπους ο πρεσβύτερος και η ανώτατη ηγεσία του Πενταγώνου.

«Η ιστορία είναι ο καλύτερος οδηγός για να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα, ειδικά στην εφοδιαστική αλυσίδα», μου είπε. Πέρα από τη φρίκη που συνοδεύει κάθε πόλεμο, δεν ξέχασε την πραγματικότητα που επιβάλλει το καθήκον. Γι’ αυτό οργάνωσε την εφοδιαστική αλυσίδα με ευέλικτες ομάδες υποστήριξης των στρατιωτών και με κάθετη χρήση όλων των μεταφορικών μέσων. Ενώ ο αμερικανικός στρατός υποστήριζε κάθε στρατιώτη με ομάδες από έξι έως δέκα logistician, ο στρατηγός Παγώνης τους περιόρισε στους τέσσερις. Δημιούργησε και ομάδες logistics που διαχειρίζονταν υποδομές και φορτία σε κάθε πόλη.

Για πρώτη φορά στα χρονικά έφθασε στο σημείο να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο για να ελέγξει τις ροές των φορτίων του από κάθε σημείο του πλανήτη και συνέστησε στους άμεσα υφισταμένους του να διδάξουν τους άπειρους περί τα logistics εθελοντές τη λογική της «μικροδιοίκησης» (micromanagement).

«Πρέπει να κάνετε αυτό καθώς και ό, τι είναι γραμμένο στα εγχειρίδια» συνέστηνε και ξεκαθάρισε πως όσοι εργάζονται στα logistics πρέπει να είναι ευτυχισμένοι με το αντικείμενο της απασχόλησής τους, να είναι ξεκούραστοι και να έχουν στο μυαλό τους πως τα logistics είναι συνώνυμα της ταχύτητας και της ποιότητας.

Όσον αφορά στην πραγματικότητα της νέας οικονομίας, ο στρατηγός Παγώνης θεωρεί πως το μέλλον ανήκει σε όσους κατέχουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, επενδύουν και τολμούν να υιοθετήσουν νέες τεχνολογίες όπως η ρομποτική και οι ραδιοσυχνικές αναγνωρίσεις.

Ποιος άλλος θα μπορούσε να πει τόσο σημαντικά πράγματα με λίγα και εύληπτα λόγια, αν δεν κατείχε τέτοια Παιδεία; Ίσως κανείς απ’ αυτούς που αυτοσυστήνονται ως «γκουρού» πολυτελείας…

• Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 44 του περιοδικού "Logistics & Management"
  (Μαρ. 2006)

Οι γκουρού, ο logistician, και ο σύγχρονος Σιντάρτα

Η ανάπτυξη των logistics είναι το ζητούμενο όσων ασχολούμαστε με την προβολή, την ενημέρωση και την επιμόρφωση όσων εμπλέκονται με τη λειτουργία της εφοδιαστικής αλυσίδας. Οι επιστημονικές αντιπαραθέσεις για το χαρακτήρα που πρέπει να έχουν τα logistics αποτελούν το αλατοπίπερο αυτής της ανερχόμενης οικονομικής επιστήμης.

Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι logisticians προσπαθούν να βρουν τη χρυσή τομή μεταξύ των διαφορετικών αντιλήψεων που διατυπώνονται ως απάντηση στην ερώτηση «τι είναι logistics». Απλώς στη χώρα μας μπήκαμε σε ένα φαύλο κύκλο που εμποδίζει κάθε πρωτοβουλία και μετατρέπεται σε τροχοπέδη όταν εμφανιστεί ένας σοβαρός επενδυτής.

Αυτή η άποψη μπορεί να ακουστεί υπερβολική, αλλά αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Είναι αποκαρδιωτική η εικόνα σοβαρών βιομηχάνων, logistician και επιχειρηματιών στον κλάδο των μεταφορών να μιλούν για logistics, χωρίς να γνωρίζουν το στοιχειώδη ορισμό τους.

Μοιάζουν με σχολιαρόπαιδα που διδάσκονται αντικρουόμενες θεωρίες για το ίδιο αντικείμενο.

Πώς όμως να γίνει αντιληπτά τα logistics, όταν όσοι ασχολούνται με την παραγωγή και την υποστήριξη της εφοδιαστικής αλυσίδας στην Ελλάδα βομβαρδίζονται από τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις δεκάδων «γκουρού» που παρελαύνουν κατά καιρούς από ημερίδες και σεμινάρια, χωρίς να δίνουν λύση στη σύγχυση που επικρατεί.

Ο ένας υποστηρίζει πως τα logistics περιορίζονται στους τέσσερις τοίχους μιας αποθήκης. Ο άλλος αποδέχεται μόνο την εμπλοκή των οδικών μεταφορών στα logistics. Ένας τρίτος διαχωρίζει τη θέση του και ονομάζει logistics το μηχανισμό εισαγωγής και εξαγωγής εμπορευμάτων από ένα σημείο σε ένα άλλο.

Ο τέταρτος, ο οποίος είναι και επιχειρηματίας, νομίζει πως τα logistics είναι η εύκολη λύση στην εξεύρεση σπουδασμένου και κακοπληρωμένου υπαλλήλου που θα προσληφθεί για να κάνει τα πάντα μέσα στην επιχείρηση αφού «τα logistics φθάνουν μέχρι τα σύνορα της φαντασίας». Ελπίζουμε αυτά τα σύνορα να μη φθάνουν μέχρι τη γωνία της αποθήκης όπου υπάρχουν τα μηχανήματα καθαρισμού, οι σκούπες και ο σφουγγαρίστρες.

Αν ζούσε ο Χέρμαν Έσσε και μάθαινε τι λένε οι «γκουρού» της εφοδιαστικής αλυσίδας, σίγουρα θα ξανάγραφε τον «Σιντάρτα». Θα τον έκανε logistics manager που θα δοκιμαζόταν από το διάβολο.

Οι δοκιμασίες του logistician Σιντάρτα δεν θα ήταν και λίγες. Πρέπει να διευρύνει το εικοσιτετράωρο, να κατακτήσει προϋπηρεσία πριν τελειώσει το πανεπιστήμιο ή το κολλέγιο, να αναλύει τους χρησμούς των «γκουρού» για μείωση του κόστους και μεγιστοποίηση των κερδών, να μη ζητήσει ποτέ αύξηση και να μην έχει προσωπική ζωή.

Και μετά παραπονιόμαστε επειδή στις συζητήσεις του Καραμανλή στην Κίνα δεν υπήρχαν logistician…

• Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 43 του περιοδικού "Logistics & Management"
  (Φεβ. 2006)

Για το κέρδος θυσιάζεται η ενημέρωση

Αυτό το μήνα θα ξεφύγω λίγο από την επεξήγηση θεμάτων που επιλέξαμε σ’ αυτό το τεύχος για την ενημέρωσή σας. Θα σταθώ λίγο στην… «ενημέρωση». Ο κορυφαίος Δημήτριος Δημητράκος αναφέρει στο εγκυρότατο ορθογραφικό και ερμηνευτικό λεξικό του πως το συνηρημένο ρήμα ενημερόω – ενημερώ σημαίνει πως καθιστώ κάποιον γνώστη ενός γεγονότος.

Ένας άλλος εξαιρετικός (κατ’ εμέ) άνθρωπος και ειδήμων περί την επικοινωνία, ο κ. Γιώργος Βέλτσος, υποστηρίζει πως τα γεγονότα, και κατά προέκταση η ενημέρωση, αποτελούν ένα ιδανικό πεδίο προβολής πραγματικών, ιδεωδών και ιδεατών καταστάσεων αναλόγως με τη διάθεση του ανθρώπου που κάνει γραπτή, φωνητική ή οπτική περιγραφή. Οι αποστάσεις μεταξύ της πραγματικότητας, του ιδεώδους και του ιδεατού αρχίζουν από την ταπεινότητα του απειροελάχιστου έως τη χαωτικότητα του απείρου.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε πως οι αντοχές των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και ειδικώς των τηλεοπτικών καναλιών, για τον αγώνα της «ενημέρωσης» δοκιμάζονται από το απειροελάχιστο μέχρι το άπειρο. Η εξέγερση των «αθλίων» στη Γαλλία, ο συνεχιζόμενος ανταρτοπόλεμος (για το πετρέλαιο) στο Ιράκ και το απειλητικό οικονομικό ξέσπασμα της Κίνας απασχολούν τα διεθνή ΜΜΕ τις τελευταίες εβδομάδες.

Στα ντόπια «μαγαζιά», αυτές οι εξελίξεις και οι διεθνείς πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις τους είναι πιο ασήμαντες από τη «λαϊκή» τραγουδιάρα (ή και τον τραγουδιάρη) που πήγε στο ψιλικατζή για τσίχλες και δήθεν «συνελήφθη» από κρυφή κάμερα. Τι άλλο προτάσσει η σύγχρονη ελληνική τηλεόραση στο όνομα της ενημέρωσης που υποτίθεται πως διατηρεί υψηλή τηλεθέαση; «Ημιμαθείς» παρουσιαστές, «παραθυράκηδες» σχολιαστές, υποκριτές «σταυροφόρους» των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, «εισαγγελείς», «ειδήμονες» και άλλους γραφικούς που παριστάνουν τους παράγοντες, τους υποψήφιους πολιτικούς, τα ψώνια και τους μαϊντανούς για να γράφουν τα μηχανάκια της AGB.

Αν ο Νόαμ Τσόμσκυ γνώριζε αυτό το θίασο των παλαβών που βομβαρδίζουν με βλακεία την κοινή γνώμη και βαυκαλίζονται πως πείθουν κιόλας, τότε θα αφιέρωνε κεφάλαια γι’ αυτήν την πνευματική και πολιτιστική κατάπτωση τόσο στο βιβλίο «Προπαγάνδα και κοινός νους», όσο και στο «ΜΜΕ: Όργανο ελέγχου και επιβολής».

Στο όνομα του κέρδους, η ενημέρωση μετατρέπεται σε εκμαυλισμό συνειδήσεων και σε μέσο επιβολής της υποκουλτούρας. Είμαι ο τελευταίος που θα κάνω μαθήματα δημοσιογραφίας ή θα υποστηρίξω πως αυτά γίνονται μόνο στην Ελλάδα. Στη χώρα μας ωστόσο, το έλλειμμα πολιτισμού και παιδείας οδηγεί σε οδυνηρές καταστάσεις, δυστυχώς και με τα ΜΜΕ σε ρόλο ηθικού αυτουργού. Δεν είναι τυχαίο πως η πολιτική έγινε παραπολιτική σε ψητοπωλεία, ο αθλητισμός παράγκα, ο πολιτισμός γαρύφαλλα με ηλεκτρικά μπουζούκια και η λογική συντηρητισμός.

Στον ένα χρόνο ανανέωσης του “L&M” έχουμε επιλέξει το δρόμο της ήπιας, σοβαρής και ποιοτικής ενημέρωσης για να γίνουμε καλύτεροι.

• Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 41 του περιοδικού "Logistics & Management"
  (Δεκ. 2005)