Νέες εποχές: 40 χρόνια από την Κυπριακή τραγωδία

Συμπληρώνονται εφέτος 40 χρόνια από τα τραγικά γεγονότα του 1974 στην Κύπρο. Ο κύκλος της εθνικής τραγωδίας που προκάλεσε το χουντικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή είναι ακόμη ανοιχτός. Το Κυπριακό παραμένει άλυτο και το στάτους κβο εδραίωσε μια νέα πραγματικότητα.

Το παρασκήνιο στη σύσκεψη Σαμαρά με Αβραμόπουλο και Βενιζέλο

Οι πρωτοβουλίες και ο ρόλος του υπουργού Άμυνας και πώς ο υπουργός Εξωτερικών θα ανταποδώσει την «κάλυψη» στον  Πρόεδρο Αναστασιάδη

Πήραν φωτιά τα τηλέφωνα το πρωί της Δευτέρας στο τρίγω­νο Μαξίμου - Πεντάγωνο - ΥΠΕΞ. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κάλεσε τον αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Δημήτρη Αβραμόπουλο να συζητήσουν το Κυπριακό κι ό­λα τα συναφή ζητήματα εθνικού ενδιαφέροντος.

Πίσω από την τυπική πληροφό­ρηση υπάρχει μια λεπτομέρεια που μας αποκάλυψε κυβερνητική πηγή. Ο πρωθυπουργός φέρεται να ανέγνωσε το δημοσίευμα για το «καραμανλικό αντάρτικο» μετά τη σπουδή του κ. Βενιζέλου να εκδώσει ρηματική διακοίνωση προς την Κύπρο επειδή ενοχλή­θηκε από την κριτική της Κυπρίας ευρωβουλευτού κ. Ελένης Θεοχάρους. 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ: Εκεί που πάγωσε ο χρόνος – Στην Κατεχόμενη Κύπρο (ΦΩΤΟ)

Ενα αεροδρόμιο που στέκει άδειο, σαν φάντασμα από μία άλλη εποχή. Καταστήματα που κάποτε έσφυζαν από ζωή αλλά εδώ και δεκαετίες έχουν εγκαταληφθεί. Είναι η περιοχή στην οποία πάγωσε ο χρόνος: η Πράσινη Γραμμή της Κύπρου.

Λοβέρδος: Υποτροφίες 435.000 ευρώ σε άπορους-άριστους μαθητές

Τα χρήματα συγκέντρωσαν Κύπριοι μαθητές και τα παρέδωσαν στον Υπουργό Παιδείας

Αποκάλυψη τώρα για τους ήρωες του «Νίκη 4»

Ιστορική απόφαση για την εκταφή των 31 Ελλήνων στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία του ‘’Νίκη 4’’ το 1974 στην Κύπρο

Σαράντα χρόνια μετά την εισβολή των Τούρκων, οι Κυπριακές αρχές ανοίγουν τον φάκελο της τραγωδίας με την κατάρριψη του Ελληνικού αεροσκάφους που οδήγησε στο θάνατο 31 άνδρες των ΛΟΚ

 Γράφει ο Κώστας Χαρδαβέλας

Είκοσι Ιουλίου 1974. Μετά την εθνική προδοσία της χούντας των Αθηνών, οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο και μέσα σε λίγες ώρες φτάνουν στις παρυφές της Λευκωσίας. Ο κίνδυνος της ολοκληρωτικής κατάληψης του νησιού είναι ορατός και οι μάχες που εκτυλίσσονται στα περίχωρα της κυπριακής πρωτεύουσας φονικές. Το βράδυ της 21 ης Ιουλίου, η Ελλάδα αποφασίζει να στείλει ενισχύσεις εκτελώντας μία αεροπορική αποστολή αυτοκτονίας πρωτοφανή για τα στρατιωτικά χρονικά. Δεκατρία στρατιωτικά αεροπλάνα Nord Noratlas της 354ης Μοίρας Τακτικών Μεταφορών της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας την πολεμική επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Νίκη», προκειμένου να ενισχύσουν τις ελληνοκυπριακές δυνάμεις που μάχονται για να αποκρούσουν την τουρκική εισβολή. Η αποστολή τους είναι να μεταφέρουν 319 Έλληνες ΛΟΚατζήδες της 1ης Μοίρας Καταδρομών και να τους αποβιβάσουν μαζί με τον οπλισμό τους στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, πριν να χαράξει το φως της ημέρας.

Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, πετώντας σε χαμηλό ύψος λίγων μόνο μέτρων από την επιφάνεια του Αιγαίου, με σιγή ασυρμάτων και χωρίς φώτα πορείας για να μην εντοπίζονται από τα τουρκικά ραντάρ, τα 13 στρατιωτικά αεροπλάνα Nord Noratlas καταφέρνουν να προσεγγίσουν το αεροδρόμιο. Εκεί, όμως έρχονται αντιμέτωπα με μία τραγική έκπληξη: Ουλαμός Κύπριων πολυβολητών που χειρίζεται αντιαεροπορικά πολυβόλα ανοίγει πυρ εναντίον τους αφού λόγω κακής συνεννόησης μεταξύ των Αρχηγείων Ελλάδας και Κύπρου οι κυπριακές αντιαεροπορικές μονάδες δεν έχουν ειδοποιηθεί για την επιχείρηση Νίκη και θεωρούν ότι πρόκειται για εχθρικά τουρκικά αεροπλάνα!

Η ενημέρωση που είχαν οι αξιωματικοί και οι καταδρομείς όταν ξεκινούσαν από την Ελλάδα ήταν ότι η Ελληνοκυπριακή Φρουρά είχε τον πλήρη έλεγχο του αεροδρομίου και ότι οι άντρες της είχαν ενημερωθεί για την αποστολή των ελληνικών αεροσκαφών, ώστε να μην ανοίξουν πυρ εναντίον τους κατά την προσέγγισή τους.

Το απόλυτο χάος που επικρατούσε εκείνες τις δραματικές ώρες στην Κύπρο σε συνδυασμό με σωρεία εγκληματικών αμελειών της ηγεσίας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων είχε ως συνέπεια οι αντιαεροπορικές Μοίρες 184 και 185 να μην ειδοποιηθούν εγκαίρως για την επιχείρηση Νίκη και να υποδεχτούν με σφοδρά πυρά τους Έλληνες αξιωματικούς και ΛΟΚατζήδες.

Παρά την κόλαση που τους περιμένει πάνω από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας τα 11 από τα 13 αεροσκάφη καταφέρνουν να προσγειωθούν χωρίς ανθρώπινες απώλειες. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τα άλλα δυο. Μέσα στον καταιγισμό των αντιαεροπορικών πυρών, το Noratlas με χαρακτηριστικό κλήσεως «Νίκη 6» μένει χωρίς μηχανή και, χάρη στην αυτοθυσία των ανδρών που επιβαίνουν σε αυτό, προσγειώνεται μετρώντας δύο νεκρούς καταδρομείς. Το αεροπλάνο με την ονομασία «Νίκη 4», όμως δεν τα καταφέρνει.

Η συντριβή

Λίγα μόλις μέτρα πάνω από τον διάδρομο προσγείωσης βάλλεται καίρια, τυλίγεται στις φλόγες και συντρίβεται στο έδαφος Από τους 32 επιβαίνοντες οι 31 βρίσκουν τραγικό θάνατο. Μοναδικός επιζών, ο καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου, που προλαβαίνει να πηδήξει από το αεροπλάνο λίγα δευτερόλεπτα πριν από την κατάρριψη του αεροσκάφους. Τα συντρίμμια του Νίκη 4 σκεπάζονται με χώμα και λίγο αργότερα στο σημείο αυτό ανεγείρεται το στρατιωτικό κοιμητήριο Τύμβος Μακεδονίτισσας προς τιμήν των νεκρών ηρώων που έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την Κύπρο. Τα λείψανα των Ελλήνων καταδρομέων οι οποίοι επέβαιναν στο αεροπλάνο που καταρρίφθηκε τη νύχτα της 22ας Ιουλίου 1974 μεταφέρονται στο κοιμητήριο της Λακατάμειας και θάβονται εκεί. Πέντε χρόνια αργότερα, την άνοιξη του 1979, γίνεται εκταφή τους και οι κυπριακές Αρχές τα παραδίδουν στους συγγενείς των νεκρών παλικαριών, ώστε να τα μεταφέρουν στην Ελλάδα και να τους αποτίσουν τον φόρο τιμής που τους αξίζει. Στα χρόνια που ακολουθούν, τουλάχιστον 10 από τις 31 οικογένειες ανακαλύπτουν (έπειτα από εξέταση του DNA) ότι τα οστά που έχουν παραλάβει, θάψει και τιμήσει δεν ανήκουν στους δικούς τους ανθρώπους αλλά σε άλλους νεκρούς της εισβολής. Από τη στιγμή εκείνη για τους περισσότερους ξεκινάει ένας νέος Γολγοθάς προκειμένου να μάθουν τι απέγιναν οι σοροί των γιων και των αδελφών τους.

Την περασμένη εβδομάδα, 40 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τον τραγικό θάνατο των 31 ηρωικών ΛΟΚαζτήδων μέσα στο φλεγόμενο αεροσκάφος το κυπριακό υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να αναθέσει στο υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου και τη Διεύθυνση Ανθρωπιστικών Θεμάτων του το δύσκολο έργο της συγκέντρωσης στοιχείων για την τραγωδία του αεροπλάνου που καταρρίφθηκε τη νύχτα της 22ας Ιουλίου. Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να ζητηθεί η συνδρομή των αρμόδιων ελληνικών Αρχών που θα κληθούν να παραδώσουν τον πλήρη φάκελο Νίκη. Έναν φάκελο που για 40 ολόκληρα χρόνια παραμένει σφραγισμένος όπως ακριβώς και αυτός του κυπριακού ζητήματος.

Το καίριο ερώτημα που απασχολεί την κυπριακή πλευρά είναι εάν το αεροσκάφος Νίκη 4 έπεσε ακριβώς στο σημείο όπου έχει χτιστεί το μνημείο προς τιμήν των πεσόντων, λίγο έξω από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας καθώς η ανέγερσή του βασίστηκε στα όσα κατέθεσαν τότε οι αυτόπτες μάρτυρες της τραγωδίας και όχι σε απτά ντοκουμέντα. Το υπουργικό συμβούλιο της Κύπρου, ύστερα από σχετικό αίτημα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αποφάσισε να πραγματοποιηθούν εκταφές στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας στην Κύπρο, ώστε να διαπιστωθεί εάν υπάρχουν εκεί τα λείψανα των Ελλήνων στρατιωτών και να παραδοθούν έστω και με καθυστέρηση 40 ετών στους δικούς τους ανθρώπους.

 Πρώτη φορά

Αυτή θα είναι και η πρώτη φορά που η ελληνική πολιτεία θα (αναγκαστεί να) ασχοληθεί επισήμως με την επιχείρηση Νίκη , καθώς πρόκειται για μία πολεμική αποστολή που εδώ και τέσσερις δεκαετίες αντιμετωπίζεται σαν φάντασμα.

Για την Ελλάδα, το 1974 δεν έγινε πόλεμος στην Κύπρο, συνεπώς σε όσους στάλθηκαν ή βρέθηκαν εκεί και συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις δεν αναγνωρίστηκαν τα προνόμια και δεν αποδόθηκαν οι τιμές που αναλογούν στους ήρωες πολέμου.

 Ο ηρωισμός των Ελλήνων καταδρομέων και αεροπόρων που επέστρεψαν ζωντανοί από την κόλαση της επιχείρησης «Νίκη» και η θυσία των που εβλήθη από φίλια πυρά θα προσπαθήσει να δώσει απαντήσεις η εκταφή που θα πραγματοποιηθεί στον Τύμβο Μακεδονίτισσας από επιστήμονες της διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης «Physicians for Human Rights» PHR (Γιατροί για τα ανθρώπινα δικαιώματα) από κοινού με εθελοντές Κύπριους αρχαιολόγους.

Η MKO «Γιατροί για τα ανθρώπινα δικαιώματα» έχει και κατά το παρελθόν αναλάβει τη διενέργεια εκταφών σε δύο ομαδικούς τάφους κοιμητηρίων της Κύπρου προκειμένου να αναγνωριστούν οι ταυτότητες των νεκρών που άφησε πίσω της η κυπριακή τραγωδία του 1974. Πρόκειται για τα κοιμητήρια Λακατάμειας και Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης τα οποία ερευνήθηκαν το καλοκαίρι του 1999 και οι εκταφές οδήγησαν στην ταυτοποίηση 115 λειψάνων.

 Το ίδιο θα επιχειρηθεί τώρα στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας ο οποίος θα πρέπει να ξηλωθεί προσωρινά στο σημείο όπου βρίσκεται θαμμένο το ελληνικό στρατιωτικό αεροσκάφος. Εκτιμάται ότι, από τη στιγμή που θα ξεκινήσει η επιστημονική ομάδα τις εργασίες της θα χρειαστούν 4 με 6 εβδομάδες μέχρι να εντοπιστούν και να ταυτοποιηθούν όσοι Έλληνες καταδρομείς είναι ακόμα τυχόν θαμμένοι μαζί με το κουφάρι του αεροπλάνου.

Η Ελλάδα, η Κύπρος και το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου

Του Ευθύμιου Πέτρου

Πόσοι και ποιοι θυμούνται άραγε το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος και Κύπρου; Και όμως -πολύ σωστά- το Δόγμα είναι μέρος της αμυντικής πολιτικής της χώρας μας, που, πέρα από γεωστρατηγικές ισορροπίες, είναι ο βασικός παράγων για την εμπέδωση του αισθήματος ασφαλείας του κυπριακού Ελληνισμού.

Το γεγονός ότι στην πρώτη επίσκεψη στην Αθήνα του υπουργού Αμύνης της Κύπρου του Χριστόφορου Φωκαΐδη, συμφωνήθηκαν και σύντομα θα υπογραφεί μνημόνιο συνεργασίας για τον χειρισμό κρίσεων έχει ιδιαίτερη σημασία. Όχι μόνο διότι μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει το Δόγμα. 

Το Ουκρανικό πιέζει και τους... αγωγούς

Εντείνεται το παρασκήνιο για τον αγωγό East Med, με την Αθήνα και τη Λευκωσία  να «καίγονται» για την κατασκευή του.

Η κρίση στην Ουκρανία, η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και η επακόλουθη ψυχρότητα στις σχέσεις της Μόσχας με τη Δύση έχει χτυπήσει καμπανάκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία αναζωπυρώνονται οι φόβοι για κίνδυνο στην προμήθεια φυσικού αερίου.

Στο πλαίσιο αυτό εντατικοποιούνται οι διεργασίες και το πολιτικό παρασκήνιο για τη διασφάλιση της ενεργειακής επάρκειας μέσω εναλλακτικών πηγών και διαδρόμων μεταφοράς. 
Στην πρώτη γραμμή αυτών των κινήσεων βρίσκεται ο αγωγός East Med και η διαδρομή που αυτός θα ακολουθήσει, με Αθήνα και Λευκωσία να "καίγονται" για την κατασκευή του μετά και τις "θολές" δηλώσεις του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, ο οποίος παρέπεμψε κομψά το θέμα της επιλογής στις ιδιωτικές εταιρείες που εμπλέκονται στο πρότζεκτ της εξόρυξης.

Η κρίση στην Ουκρανία, ο TAP και ο ρόλος της Ελλάδας

 Η γεωστρατηγική αξία του αγωγού μεταφοράς
φυσικού αερίου ΤΑP αναβαθμίζεται...

Του Χρ.Καπούτση

Αναβαθμίζεται η γεωστρατηγική αξία του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου TAP (Trans Adriatic Pipeline) από το Αζερμπαϊτζάν, μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη, λόγω της σοβαρής κρίσης στην Ουκρανία. Πέρα από την πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική πτυχή, η κρίση στην Ουκρανία αναδεικνύει ως μείζον γεωστρατηγικό ζήτημα την τροφοδοσία της Ευρώπης με φυσικό αέριο.

Πάνω από τα δύο τρίτα των παγκόσμιων επιβεβαιωμένων αποθεμάτων φυσικού αερίου βρίσκονται στη Ρωσία, στις περιοχές της Μέσης Ανατολής, του Ιράν και της Κασπίας Θάλασσας. Τα αποθέματα αυτά αρκούν για να καλύψουν τη ζήτηση της Ευρώπης, σε φυσικό αέριο, για τις επόμενες δεκαετίες.

Στο Πεντάγωνο εκπρόσωποι Ελληνο-αμερικανικών και Αμερικανο-εβραϊκών οργανώσεων

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος δέχθηκε αντιπροσωπεία εκπροσώπων από τις Ελληνο-αμερικανικές οργανώσεις ΑΗΙ και AHEPA, καθώς και από Αμερικανο-εβραϊκές οργανώσεις των ΗΠΑ, στο πλαίσιο επίσκεψης που διοργανώνουν σε Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ.

Γιατί ξεχνούν την Εξεταστική για το Μνημόνιο, αντίθετα με την Κύπρο

Το απόστημα της διαπλοκής εξακολουθεί
να δηλητηριάζει το δημόσιο βίο

Η κοινωνία υπομένει τα δεινά στα οποία την υποβάλλουν οι πρωταγωνιστές στο θέατρο του παραλόγου. Κανείς δεν είπε την αλήθεια για όσα συνέβησαν το κρίσιμο τελευταίο τρίμηνο του 2009 όταν η Ελλάδα μπήκε στη μέγγενη των διεθνών τοκογλύφων.

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος αποκαλύπτει για Κύπρο - Τουρκία

Με επιστολή προς τον πρώην πρόεδρο της Κύπρου κ. Γ. Βασιλείου, ο Θεόδωρος Πάγκαλος αποκαλύπτει πολλά άγνωστα γεγονότα περί το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και την εμπλοκή της Ευρώπης

Επιμέλεια: Βελισσάριος Δραγάτσης

Την προσωπική εξομολόγηση που έκανε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Μεσούτ Γιλμάζ στον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο ύστερα από τη σύνδεση κάθε διαδικασίας ένταξης της γειτονικής χώρας στην Ε.Ε. με ανάλογη πρόοδο στο Κυπριακό αποκαλύπτει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών.

Τις αποκαλύψεις αυτές κάνει σε απαντητική επιστολή που απέστειλε προς τον πρώην πρόεδρο της Κύπρου κ. Γιώργο Βασιλείου με αφορμή βιβλίο που συνέγραψε και στο οποίο αναφέρεται στο εθνικό θέμα και στη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος αναφέρεται επίσης στη συνεργασία που είχε με τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη, τις κινήσεις της ελληνικής πλευράς στην έδρα της Ε.Ε. και τις συνεννοήσεις που γίνονταν τότε με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον τότε επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, το σημερινό Πρόεδρο κ. Κάρολο Παπούλια.

Ετοιμάζονται να κατασπαράξουν την Κύπρο...

Tα κοιτάσματα της Κύπρου στο επίκεντρο

«Όλα στην Αφροδίτη», είναι ο τίτλος ολοσέλιδου ρεπορτάζ στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας Die Zeit που αναφέρεται στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Κύπρο. Η εφημερίδα αναφέρει ότι η αξία των κοιτασμάτων εκτιμάται στα 30 έως 100 δισ. ευρώ, «αρκετά χρήματα για να καλυφθεί το δημόσιο χρέος και να έρθει νέα ευημερία στη χώρα».

"Αποστολή εξετελέσθη" από τον Νίκο Κουρή

Άρθρο του κ. Δημήτρη Αλευρομάγειρου, 
Αντιστρατήγου ε.α.

και Επιτίμου Γενικού Επιθεωρητή Στρατού

Τον πτέραρχο Νίκο Κουρή, δεν θα τον παρουσιάσουμε εμείς, Έχει αυτοδικαίως παρουσιασθεί μέσα από τις σελίδες της σύγχρονης στρατιωτικής (κυρίως) αλλά και πολιτικής ιστορίας της Πατρίδας μας.

Ο πτέραρχος Νίκος Κουρής αποστατεύθηκε με αίτησή του, τον Ιούνιο του 1989. Ασχολήθηκε από το 1993 ως το 1996 με την ενεργό πολιτική και διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Αμύνης. Όμως η προσφορά του συνεχίστηκε και μετά σε επίπεδο πιο ουσιαστικό, ακαδημαϊκό και ιστορικό.

Μας έχει προσφέρει δύο πολύτιμα βιβλία. Πρόκειται για το «Ελλάδα -Τουρκία, ο πεντηκονταετής Πόλεμος» και το «Αιγαίο, η μακροχρόνια διαμάχη και ο ρόλος των Αμερικανών». Επίσης, ο πτέραρχος Κουρής μας χαρίζει τακτικά τα πολύτιμα άρθρα του για τα εθνικά θέματα.

Ο πτέραρχος ε.α. κ. Νίκος Κουρής.

Είχα την ξεχωριστή τιμή να υπηρετήσω υπό τας διαταγάς του όταν ήταν υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κι εγώ αντιστράτηγος στις θέσεις του Α' Υπαρχηγού Γ.Ε.Σ., Διοικητού Στρατιωτικής Διοικήσεως Αθηνών και Γενικού Επιθεωρητή Στρατού.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ήταν ο πολύτιμος συνεργάτης του τότε υπουργού Εθνικής Αμύνης κ. Γεράσιμου Αρσένη και η προσφορά του ως ΥΦΕΘΑ κρίνεται σημαντική.

Το γραφείο του λιτότατο με έναν διευθυντή και μια γραμματέα χωρίς δήθεν πολυτέλειες, σπατάλες και φανφάρες. Έδινε το παράδειγμα λιτού στρατιώτη με υποδειγματικό ήθος και σπαρτιατική εγκράτεια. Τότε, τον εύρισκε κανείς στο γραφείο του ή στις μονάδες όλο το 24ωρο κι έπαιρνε ένα ζωντανό παράδειγμα για τη συναίσθηση του καθήκοντος.

Το νέο βιβλίο του

Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, έρχεται σήμερα να μας προσφέρει άλλο ένα πολύτιμο δώρο γνώσεως και πολιτικού προβληματισμού. Πρόκειται για το νέο βιβλίο του με τίτλο «Αποστολή εξετελέσθη» (που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη). Με μικροαυτοβιογραφικό χαρακτήρα περιεχομένου, μας αφηγείται τα κυριότερα περιστατικά της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας (1948- 1989) τα οποία εν πολλοίς ταυτίζονται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα, όπως η θητεία του ως Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, η αγορά των Mirage F-1 , η ελληνοτουρκική κρίση του Μαρτίου 1987 κ.ά.



Οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτέλεσαν
και αποτελούν τον αδιαμφισβήτητο θεματοφύλακα
των δικαιωμάτων του Ελληνισμού
σε Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο. Εδώ, η Τάξη
της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (1960).

 Διαβάζοντας το βιβλίο ο αναγνώστης αισθάνεται τη σιγουριά που ενέπνεε και προς τους προϊσταμένους του (στρατιωτικούς και πολιτικούς) αλλά και προς τους υφισταμένους του και γενικά στις Ένοπλες Δυνάμεις με τη θητεία του πτεράρχου σε όλα τα ανώτατα αξιώματα.

Είχε την ξεχωριστή τύχη να υπηρετήσει με Πρωθυπουργούς δύο διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων,  τους Γεώργιο Ράλλη και Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι αξιοσημείωτο ότι τους περιγράφει και τους δύο ως ικανούς και κυρίως πατριώτες, όπως βέβαια πρέπει να είναι οι πολιτικοί μας ταγοί (και που σήμερα συμπληρώνω εγώ, είναι το μέγα ζητούμενο).

Στο βιβλίο του ο πτέραρχος δίνει -με πολύ προσοχή βέβαια -και την ατμόσφαιρα και το υπέροχο αεροπορικό στρατιωτικό πνεύμα που υπάρχει στην Άριστη Πολεμική μας Αεροπορία και είναι και γι’ αυτό σημαντικό να το διαβάσουν όλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, και ιδιαιτέρως της Αεροπορίας.

Περιττό να προσθέσω ότι πρέπει να διαβαστεί και από τους πολιτικούς αυτό το βιβλίο. Κάτι θα κερδίσουν και κυρίως την αγάπη και την άνευ ορίων προσφορά των δημοσίων προσώπων στην υπηρεσία της Πατρίδα μας.

Δημόσια πρόσωπα όπως ο πτέραρχος κ. Νίκος Κουρής θα είναι πάντοτε σύμβολα και παράδειγμα εντιμότητας, ικανότητας και πατριωτισμού.

Δείτε σχετικά:

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/09/blog-post_5538.html / "Δικαίωση του Ελληνισμού, μόνο με τίμιο αγώνα" - Κατάθεση ψυχής και πολιτικής παρέμβασης του  Κυπρίου σοσιαλιστή ηγέτη κ. Βάσου Λυσσαρίδη.

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/09/blog-post_8823.html / "Ένας διαφορετικός εξ ανατολών κίνδυνος" - Άρθρο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου.

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/08/blog-post_16.html / "Κίνδυνοι ζώνουν την πατρίδα μας" - Άρθρο του πτεράρχου ε.α. κ. Νίκου Κουρή.

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/07/1003.html / "Υπερήφανη πατρίδα - αλύτρωτος λαός, στη σκιά της τυραννίας" - Άρθρο της κ. Θεοδοσίας Κοντζόγλου.

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/07/blog-post_05.html / "Δεν είμαστε όλοι ίδιοι κ. Πάγκαλε" - Άρθρο του αντιστρατήγου ε.α. Δημήτρη Αλευρομάγειρου.

Δικαίωση του Ελληνισμού μόνο με τίμιο αγώνα

Του Βάσου Λυσσαρίδη

Επιτίμου Προέδρου της ΕΔΕΚ

Ατιμώρητα εγκλήματα υποτροπιάζουν. Ο Ταλάτ δημιούργησε τον Αϊχμάν. Οι Τοπάλ Οσμάν και Κεμάλ πρόδρομοι για τα Νταχάου, το Δίστομο και τον ορφανό Πενταδάκτυλο.

Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή και η απάθεια διευκολύνει την συνέχιση.

Όταν γυρίζω πίσω χάνω την πυξίδα και τον χρόνο, τη γλώσσα, τη φυλή, την εθνότητα, γιατί κοινός ο πόνος, κοινή η οργή, κι η εμμονή για δικαίωση.

Σαμψούντα, Άδανα, Σμύρνη, Κερύνεια με κυνηγούν και στερεότυπα καταγράφω.

Αν ξεχάσω την Αμισό, τη Σάντα, την Κόνικα, τη Σασσούν, το Ασσυριακό Khoi, τη Σμύρνη θά' χω ενταφιάσει την αξιοπρέπεια μου,

Αν παραγνωρίσω την Ποντιακή κραυγή "Μ΄ αοιλή εμάς και βάϊ εμάς η Ρωμανίαν πάρθεν", τους σταυρωμένους νέο-Σπάρτακους που μεταθανάτια σταυρώνουν τους σταυρωτήδες θάχω χάσει τον αυτοσεβασμό μου

Γιατί θα με κυνηγούν οι κραυγές των θρυμματισμένων από τους Τσέτες νηπίων στους Ποντιακούς βράχους, οι ρόγχοι των απαγχονισμένων Αρμένιων διανοούμενων, οι πατημασιές των πεταλωμένων, ο άφωνος πόνος των βιασθέντων, το περήφανο βλέμμα του Πόντιου με την εθνική συνείδηση που δεν πεθαίνει ούτε στη διασπορά ούτε στην πατρώα γη με το στα φανερά Μαχμούτ αγάς και στα κρυφά Νικόλας τα ζωντανά μάτια των αποκεφαλισθέντων Αρμενίων, η Αρμένισσα μάνα που θηλάζει το βρέφος με πηχτό αίμα, τα ακρωτηριασμένα σώματα των Ασσυρίων, οι καμένες σάρκες στη Σμύρνη, και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, οι εξόριστοι σοφοί της Ιωνίας που «χωρίς του Όμηρου τα ποιητικά αδημονούν κι αγανακτούν κι αναζητούν τους τραγωδούς, τους ποιητές, τ΄Απόλλωνα τη λύρα και την απέριττη τη γνώριμη αρχιτεκτονική.

Καμμένη Ιωνία!

Δεν κάηκαν μονάχα οι άνθρωποι. Έριξαν στην πυρά θεούς, θεάνθρωπους άφθαστους στίχους, σκέψεις που το σκοτάδι έκαψαν κι έμεινε τώρα ορφανή με μόνο σιωπηλούς θεούς να καρτερούν.

Θα με κυνηγάνε οι αποδιωγμένοι της Κωνσταντινούπολης, οι χωρίς ελεύθερη πατρίδα της Αλεξανδρέττας, τα ξεροπήγαδα με τους δολοφονημένους Κύπριους και τα ορφανά αχνάρια του Κανάρη στη Λάπηθο.

(Ακόμα και οι στρατολογίες θανάτου με την έφηβο Πόντιο ν΄αναφωνεί:

Μάνα παρακαλάω τον Θεό

σολτάτος να μην πάω

σιαπκαν να μην σκεπάουμε

ταλήν να μη εφτάω.)

Θα με κυνηγά ο Τουμανιάν με την κραυγή της ερήμου οργής, ο Τζελαλιάν με το

Σήκω καϋμένε μου ραγιά

ο εξόριστος Σεφέρης αλλά και ο Αυξεντίου ο όρθιος με καμένη σάρκα ζωντανός στον Μαχαιρά.

Η νέο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας είχε ως δόγμα αφομοίωση ή αφανισμός.

Χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Αβδούλ Χαμίτ "για να λύσουμε το Αρμενικό πρέπει να εξαφανίσουμε τους Αρμένιους και του Αρχιστράτηγου Σιερκέρ προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ. Θα σας κάψουμε όλους. Ή εσείς ή εμείς". Φυλετικά και οικονομικά τα κίνητρα.

Ο Ταλάτ με άμετρο κυνισμό απαντάει στην έκκληση του Μόργκενταου να μη προχωρήσει σε απαγχονισμούς Αρμενίων ότι θα δώσουμε αμνηστία μετά τους απαγχονισμούς.

Οι Κούρδοι διασώθηκαν τότε ως αφομοιώσιμοι παρά την θέση του Νazim ότι όλα τα μη Τουρκικά έθνη θά' πρεπε να εξολοθρευθούν.

Ενώ ο Φερίντ πασάς ομολογεί την ενοχή στη διάσκεψη Παρισίων ο Σακίρ δηλώνει ότι αν είχαμε εξαφανίσει τους Ρουμάνους τους Βούλγαρους, τους Σέρβους, τους Ελληνες αυτά τα εδάφη θα ήσαν τώρα δικά μας και ο Τσάβιτ ομολογεί και τους οικονομικούς λόγους.

Και προκλητική η προσπάθεια να επιρριφθεί ευθύνη στα θύματα των γενοκτονιών.

Ο Κεμάλ δηλώνει στον Αράλωφ ότι οι Πόντιοι ευθύνονται για τον αφανισμό τους και το ίδιο επαναλαμβάνεται για τους Αρμενίους.

Και δυστυχώς αυτή η νέο-οθωμανική πολιτική συνεχίζεται διαφοροποιημένη με όχι μόνο την ανοχή αλλά και την ενίσχυση της Τουρκίας που βαρύνεται όχι μόνο με παρελθοντικά εγκλήματα αλλά και με την συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο, την εθνοκάθαρση την δολοφονία 1,5% του πληθυσμού, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενός ολόκληρου λαού.

Έτσι η νέο-οθωμανική πολιτική προωθείται με τον Νταβούτογλου να απαιτεί κηδεμονία των Μουσουλμανικών μειονοτήτων στον πρώην Οθωμανικό χώρο προβάλλοντας το Κυπριακό ως πρότυπο με την προκλητική δήλωση ότι τα εγγυητικά δικαιώματα στην Κύπρο πρόσφεραν την «νομική» ευκαιρία για την εισβολή και τον βίαιο διαχωρισμό.

Προχωρεί ακόμα πιο πέρα. Ότι η Τουρκία θα πρέπει να ελέγχει τις Κυπριακές εξελίξεις κι αν ακόμα δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος γιατί αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στους σχεδιασμούς της να αποβεί περιφερειακή υπερδύναμη με παγκόσμια εμβέλεια. Έτσι αποτελεί αφέλεια ότι η προσφορά οποιονδήποτε παραχωρήσεων προς τους Τουρκοκύπριους θα οδηγήσει σε λύση. Η επιλογή είναι ή προσαρμογή προς τις Τουρκικές απαιτήσεις και μετατροπή της Κύπρου σε κηδεμονευόμενο μεταποικιοκρατικό μόρφωμα της Τουρκίας ή στρατηγική που να καθιστά τους Τουρκικούς στόχους ανέφικτους ή οδυνηρούς για τις ευρύτερες προοπτικές της Τουρκίας, κυρίως τις Ευρωπαϊκές.

Σήμερα η Τουρκία απαιτεί ανταμοιβή για το έγκλημα της κατά της Κύπρου όπως ο Ταλαάτ απαιτούσε να εισπράξει τις ασφάλειες ζωής των απαγχονιζομένων Αρμενίων.

(Γι΄αυτό επιβάλλεται ευρύτερα μια νέα στρατηγική βασισμένη στις πικρές εμπειρίες του παρελθόντος.

Γι΄αυτό συναισθηματικά αλλά και ρεαλιστικά δηλώνω.

Αν λησμονήσω τον χορό του Ζαλόγγου στην Κόνακα θα με κυνηγούν οι Ακριτίδηδες, οι Χαραλαμπίδιδες πρόδρομοι των Καραολήδων.

Αν λησμονήσω τις αφηγήσεις του Χοβιβιάν και τις γυναίκες στη Σασσούν θα με κυνηγούν οι στρατιές των δολοφονημένων και ο Αρμένιοι της διασποράς.

Αν λησμονήσω το Khoy θα με κυνηγά ο Agha Petros και το Gawar και γενικά το Ασσυριακό Seyfa.

Αν λησμονήσω τη Σμύρνη θα με κυνηγά η πανάρχαια Ιωνία και οι δικοί μου στα Βουρλά.)

Αν διαγράψω τις γενοκτονίες θα με κυνηγά ο Sortiaux με τη δραματική διαπίστωση ότι οι νεκροί ήσαν τυχερότεροι των ζωντανών, αλλά ακόμα και ο Τσέρτσιλ και ο Κλεμανσώ με τις έστω δειλές αναγνωρίσεις του εγκλήματος και ο Ανατόλ Φρανς που χαρακτήρισε τον Ταλάατ τύραννο του τρόμου.

Θέλουμε φιλία με όλους τους λαούς. Συμπάσχουμε με τον Τούρκο κρατούμενο στα λευκά κελιά.

Όμως φιλία σημαίνει σεβασμό των εθνικών δικαιωμάτων και των διεθνών συνθηκών.

Μονόπλευρη φιλία ισοδυναμεί με εθελοδουλία.

Ο Νταβούτογλου δυστυχώς εννοεί την φιλία ως προσαρμογή προς τις παράλογες και παράνομες Τουρκικές αξιώσεις.

Απαιτεί συγκυριαρχία στο Αιγαίο, κηδεμονία στη Θράκη αλλά και στις Μουσουλμανικές κοινότητες των Βαλκανίων και Αλεξανδρετοποίηση της Κύπρου και συγχρόνως Ευρωπαϊκή πορεία a la carte.

Η μεταοθωμανική Τουρκία όχι μόνο αρνείται την αναγνώριση εγκλημάτων αλλά θεωρεί τα θύματα ως υπεύθυνα.

(Αυτοπεταλώθηκαν οι Πόντιοι, αυτοαπαγχονίσθηκαν οι Αρμένιοι, αυτοπυρπολήθηκαν οι Μικρασιάτες, αυτοκτόνησε ο Χρύσανθος, τα μαθηματικά στην Αλεξανδρέττα πήραν καινούρια διάσταση, οι Ασσύριοι αυτοκατακρεουργήθηκαν, οι Κωνσταντινοπολίτες πήραν τον δρόμο της φυγής εθελούσια κι οι Κύπριοι γενναιόδωρα παραχώρησαν εθελοντικά τη γη τους στους έποικους.)

Θα χαιρετίζαμε μια αληθινά καινούρια Τουρκία με σεβασμό στις παγκόσμιες αξίες όμως δεν είναι μόνο που μας κυνηγά το παρελθόν μας ταλανίζει το παρόν.

Δίπλα στην Κόνακα, τα Άδανα, τη Σμύρνη αν επισκεφθείτε την Κύπρο θα σκοντάψετε στο συρματόπλεγμα της ντροπής που κρατάει διχοτομημένη την Ευρωπαϊκή Κύπρο, θα αντικρύσετε την τεράστια κατοχική σημαία που πληγώνει τον Πενταδάκτυλο και την αξιοπρέπεια μας, θα μαρτυρήσετε βιασμένες εκκλησίες, πλαστογραφημένες παραδόσεις με μια ανθρωπότητα όχι απλώς βουβή, αλλά με επιβράβευση της Τουρκίας με παρουσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας και προεδρία στο Συμβούλιο Ευρώπης.

(Κι έτσι και πάλι καταναγκαστικά οι Πόντιοι με ταξιδεύουν στο Μπεϊλάν, με τους Καδίογλου, τον Ιστύλ, τον Αντων πασά, πρόδρομους του Καραολή.

Οι Αρμένιοι με συνοδεύουν στην πορεία θανάτου με τη σκελετωμένη μάνα και να με ρωτάει ιτσιουν.

Οι Σμυρνιοί καταριούνται όχι μονάχα τους σφαγείς αλλά και τους χθεσινούς συμμάχους.

Οι Κωνσταντινοπολίτες σαρκάζουν για τη νέα τάξη πραγμάτων κι οι Κύπριοι ρωτούν πως το θύμα οδηγείται στο εδώλιο του κατηγορούμενου από Άννες και Καϊάφες με τους Πόντιους Πιλάτους να μην νίπτουν καν τας χείρας.)

Ο Νταβούτογλου διακηρύσσει μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες εφόσον οι γείτονες προσαρμόζονται στην επεκτατική τους πολιτική.

Στην Κύπρο προτείνουν δυο κράτη, δυο λαούς, φυλετικά καθεστώτα και κυριαρχία της μειοψηφίας.

(Ευρωπαϊκά δικαστήρια έμμεσα αποφαίνονται ότι η βία δημιουργεί δίκαιο και ότι οι αποδιωγμένοι ιδιοκτήτες περιουσιών χάνουν τα δικαιώματα τους μια και για μακρό χρονικό διάστημα απουσιάζουν. Δεν απουσιάζουν. Ο κατοχικός στρατός εμποδίζει την επάνοδο.) Ζητά συγκυριαρχία στο Αιγαίο.

Όμως παρά τη διεστραμμένη Παγκοσμιοποίηση με υπεροχή του οικονομικού ενάντι του πολιτικού, παρά τη νέα διεθνή τάξη δυο μέτρων και δυο σταθμών, με επιλεκτική εφαρμογή διακηρυγμένων αρχών, παρά το τεράστιο χάσμα κατανομής πόρων και τεχνογνωσίας ένα καινούριο σύννεφο πλανάται πάνω στον πλανήτη που προμηνεί μια άλλη πορεία έστω κι αν η πολυδιάσπαση των εργαζομένων παρακωλύει κοινή δράση.

Η στέρηση εθνικών δικαιωμάτων εκτρέφει την τρομοκρατία και η κρατική τρομοκρατία την συντηρεί.

Η αποπολιτικοποίηση και η αποεθνοποίηση αποτελούν τα σύγχρονα όπλα της παγκόσμιας άρχουσας ελίτ και των εθνικών παραρτημάτων τους, όμως η λαϊκή αντίδραση ανακόπτει παγκόσμιες κηδεμονίες και δημοκρατικά ελλείμματα. Μοιραία η πρόοδος. Μοιραία η εποικοδομητική αλλαγή και οι παθόντες και πάσχοντες λαοί αποτελούν την αιχμή του αγώνα για μια άλλη παγκόσμια τάξη. Η Τραπεζούντα κατηγορεί, το Αραράτ υπενθυμίζει, ο Πενταδάκτυλος καταριέται τους βουτυροσπόνδυλους, η Σμύρνη κι η Πόλη εμβολιάζουν.

Όταν αναφερόμαστε σε εθνικές ρίζες μας καθορίζουν ως ρομαντικούς και εθνικιστές.

Αν εθνικισμός είναι να σέβεσαι την εθνότητα όλων και να διαφυλάττεις την δική σου τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής.

Χρειαζόμαστε μια νέα διεθνή τάξη πραγμάτων.

Χρειαζόμαστε μια παλινόρθωση αξιών.

Η κοινωνία της ζούγκλας οδηγεί στην έκρηξη.

Η κοινωνία της αδικίας οδηγεί σε ανωμαλία.

(Αν με μοιρολατρικό ρεαλισμό αγνοήσω τη κραυγή του Ποντίου, αν αποδεχθώ ότι αποσιώπηση της γενοκτονίας των Αρμενίων είναι απαραίτητη για εξομάλυνση στην περιοχή

Αν διαγράψω τον αφανισμό του Ελληνισμού της πανάρχαιας Ιωνίας θα με κυνηγούν ο Παντέλ Χαραλαμπίδης ο Κότσα Αναστάς, ο Χρυσόστομος, ο Μπαλακάν, ο Μνασιάν, ο Βαρανζαν που ζητάει μια χούφτα στάχτη από το πατρικό σπίτι ο Τεχλιριάν, και θα χάσω τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια μου.)

(Τα αρχεία του Χαλεπιού αναφέρουν εκτελέσεις νηπίων.)

Ναι! Απαιτούμε δικαίωση. Αναγνώριση εγκλημάτων και θεραπεία όπου είναι εφικτή.

Και θ’ αγωνισθούμε γι΄αυτό. Και στα ενενήντα μου χρόνια δεν αναζητώ προσχήματα απουσίας.

(Μου είπαν: Γιατί αγωνίζεσαι αφού έχει χαθεί η μάχη

Είπα: Γιατί αν δεν συνεχίσω δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.)

(Στο δρόμο προς τον Πόντο

απ΄την νεοπατρίδα

προς το Αραράτ προς τη Σμύρνη

μυριάδες οι σταυρωμένοι

Όμως όπου και νάναι

ο σταυρωμένος Σπάρτακος

θα σταυρώσει τους σταυρωτήδες.)

Τώπα πολλές φορές.

Ούτε ο θάνατος δεν είναι δικαιολογητικό απουσίας.

Η σκυτάλη προχωρεί. Θα χτίσουμε ένα καλύτερο κόσμο.

Θα τερματίσουμε μόνο με τη δικαίωση.

Κι εγώ τώρα τερματίζω.

Θεέ της οργής και του τρόμου

Αυτή τη φορά δεν σου ζητώ να

μου χαρίσεις δυο τελευταίες ώρες

για να ζητήσω συγχώρεση απ΄όσους

αδίκησα

αλλά για να μαρτυρήσω τη

δικαίωση της Ποντιακής, της

Αρμενικής, της Μικρασιατικής, της Ασσυριακής

γενοκτονίας και της

Κυπριακής τραγωδίας.

(Στην Κόνακα και στη Σασσούν

συνεχίζεται ο μακάβριος

Ζαλόγγειος χορός

και στην Σαμψούντα ο

αιώνιος Πόντος αναμένει

Στα Άδανα η βιασμένη Αρμένισσα

ρωτάει ιτσιν κι ας έχει

εκτελεσθεί ο Ταλάτ)

Η Ιωνία καταριέται όχι

μονάχα τους δολοφόνους μα και

τους άφωνους

Στην Αλεξανδρέττα μοιρολογούν για

χαμένες πατρίδες

Ο Πενταδάκτυλος μουντζώνει

με πέντε δάκτυλα μια

παγκόσμια γενιά

Η μνήμη δεν δολοφονείται

Χωρίς δικαίωση δολοφονεί τους

δολοφόνους

Οι νεκροί ξεπηδούν

επαναστατημένοι απ΄τα

μνήματα

Αυτή η ιστορία έχει

μόνο ένα τέλος

Την αληθινή δικαίωση.

Κι γι΄αυτή θ΄αγωνισθούμε ως το τέλος.

Και να θυμάσθε.

Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν.

Αναδημοσιεύουμε με τιμή και με προσωπική άδεια από τον κ. Βάσο Λυσσαρίδη την ομιλία του στο Διεθνές Συνέδριο στην Αθήνα με θέμα: «Τρεις Γενοκτονίες μια στρατηγική» , το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 17 έως τις 20 Σεπτεμβρίου 2010.

Χ.Κ.Λ.

Υπερήφανη πατρίδα - αλύτρωτος λαός, στη σκιά της τυραννίας

Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου,

δημοσιογράφου / ΣΚΑΪ 100,3

 

Τριάντα έξι χρόνια λήθης! Αλλά όχι λησμονιάς.

Η Κερύνεια, η Λάπηθος, ο Καραβάς, η Μόρφου, η Αμμόχωστος, περιμένουν τη λευτεριά τους.

Κι όταν κάποιοι εδώ στην Ελλάδα, ή εκεί στην Κύπρο, κάνουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, στην πλάτη των πολιτών εκείνων που θα κληθούν να ζήσουν, να βιώσουν και να συμβιώσουν με έναν άλλο λαό, με εισαγόμενους Τούρκους, με διαφορετική κουλτούρα, με διαφορετική θρησκεία, με άλλα ήθη και έθιμα, και κυρίως με πρωτόγονες ακόμα συνήθειες, καλό είναι να θυμόμαστε ποίοι είναι αυτοί που ο κάθε Κόφι Ανάν, ο κάθε Καραμανλής, ο κάθε Παπανδρέου, ο κάθε Δρούτσας και ο κάθε Χριστόφιας, θέλουν να μας φορτώσουν στο σβέρκο και στη ζωή των παιδιών και των εγγονιών μας.

Αν θέλουμε λύση; Προφανώς και θέλουμε. Όχι όμως με έναν λαό που κανείς στην Ευρώπη δεν θέλει να τον έχει παρά μόνον ως υπηρέτη. Για εμάς τους Ελληνοκύπριους, οι Τούρκοι είναι ανεπιθύμητοι. Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου αντίθετα (αυτούς που με απαίτηση του Ντεκτάς αποκαλούνται Τουρκοκύπριοι) είναι φίλοι μας, είναι αδέλφια μας. Η Κύπρος είναι και δική τους πατρίδα.

Για όποιον έχει την παραμικρή αμφιβολία, ας διαβάσει τα αποσπάσματα που παραθέτω από το βιβλίο του Πιερή Πιερή ο οποίος το 1974 ήταν ένας απλός οικογενειάρχης, αστυνομικός. Παραδόθηκε από τους άνδρες των Ηνωμένων Εθνών στους Τούρκους. Αιχμαλωτίστηκε και μέσα σε άθλιες συνθήκες και κακοποιήσεις μεταφέρθηκε στην Τουρκία όπου εκεί έζησε για τρεις μήνες την κόλαση της ζωής του!

Ακολουθούν τα αποσπάσματα:

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 1974.

Επιστρέψαμε στην Κερύνεια από την περιοχή του Μπέλλα Πάϊς όπου είχαμε καταφύγει για περισσότερη ασφάλεια μαζί με άλλους Κερυνειώτες, με την ελπίδα ότι θα καταφέρναμε να διαφύγουμε σε άλλα, πιο ασφαλισμένα μέρη.

(...)
Αρκετοί Τουρκοκύπριοι της περιοχής έτρεξαν κοντά μας αμέσως μόλις μας είδαν. Η αγωνία και η αβεβαιότητα ήταν ζωγραφισμένη και στα δικά τους πρόσωπα. Μας καλοδέχτηκαν όμως και μας καλωσόρισαν στη γειτονιά. Μας ρωτούσαν πού είμαστε και πως περάσαμε… και μας υποσχέθηκαν κάθε δυνατή βοήθεια που θα περνούσε από το χέρι τους. Όταν κάποιος από τη παρέα με ρώτησε σε ποιο σπίτι θα προτιμούσα να μείνω, εγώ απάντησα ότι «δεν με πειράζει όπου και να μείνω, το ίδιο μου κάνει». Αμέσως τότε επενέβη ο Μουσταφάς.

- Εσύ γιέ μου σπίτιν μας να μείνεις! Τούτοι πολλοί είναι σε κάθε σπίτι. Έμεναν σπίτι έχει τόπον!

Ο Μουσταφάς ήταν από τους καλύτερους γεωργοκτηνοτρόφους της περιοχής και το όνομα του ήταν σε όλους γνωστό για τις άριστες και φιλικές σχέσεις που διατηρούσε με όλους τους Έλληνες. Η πρότασή του με βρήκε απροετοίμαστο. Με ξάφνιασε και με συγκίνησε πολύ. (...)

Στις 25 του Ιούλη, τουρκικά στρατεύματα περικύκλωσαν το σπίτι όπου μέναμε και μας διέταξαν να σταθούμε όλοι στον τοίχο με τα χέρια ψηλά. Μια ομάδα στρατιωτών πήρε θέση απέναντι μας σε απόσταση αναπνοής και μας σημάδευαν, περιμένοντας τη διαταγή του ομαδάρχη τους για να μας πυροβολήσουν και να μας σκοτώσου.

Αν έχεις τύχη διάβαινε, που λέει κι η παροιμία. Δυο Τουρκάλες η Φατμά κόρη του Μουσταφά και η γειτόνισσα η Τζεμαλιές που τόση ώρα παρακολουθούσαν από την αυλή του σπιτιού της δεύτερης, μόλις αναλήφθηκαν τον κίνδυνο που μας απειλούσε, έτρεξαν σαν σίφουνας και στάθηκαν μπροστά μας, πριν οι στρατιώτες προλάβουν να πατήσουν τη σκανδάλη. Μπήκαν ανάμεσα σ’ εμάς και τους στρατιώτες και άρχισαν ένα έντονο διάλογο μεταξύ τους. Οι στρατιώτες επέμεναν να μας σκοτώσουν γιατί είμαστε γκιαούρηδες όπως έλεγαν. Οι γυναίκες προσπαθούσαν να τους πείσουν ότι είμαστε καλοί άνθρωποι και ότι όλες αυτές τις μέρες εδώ μαζί τους είμαστε και δεν κάναμε κακό σε κανέναν.

Το μικρό κοριτσάκι του Ανδρέα, ίσως γιατί διαισθάνθηκε τον κίνδυνο είτε γιατί τρόμαξε βλέποντας τις μαύρες και άγριες μουτσούνες των Τούρκων, έβαλε τα κλάματα και τυλίχτηκε στο λαιμό της μάνας του που το κρατούσε στην αγκαλιά της. Το κλάμα του μωρού συγκίνησε φαίνεται τον Τούρκο λοχία, που χαμήλωσε αμέσως το όπλο του και έγνεψε και στους στρατιώτες να κάμουν το΄ίδιο. Έβγαλε τότε από την τσέπη του μια φωτογραφία που έδειχνε μια νεαρή γυναίκα να κρατά στην αγκαλιά της ένα κοριτσάκι, μας την έδειξε και κάτί μίλησε με τη Φατμά που μας εξήγησε: Έχει κι αυτός ένα κοριτσάκι σαν εσένα που το αγαπά πολύ. Νάτο, αυτό είναι το κοριτσάκι στην αγκαλιά της μάνας του…

Το πώς γλυτώσαμε τον θάνατο, μόνον ο Θεός ξέρει. Μόλις απομακρύνθηκαν οι Τούρκοι, ένας πόνος, κάτι σαν τσίμπημα στο στήθος ένιωσα και με έκανε να φέρω το χέρι στο μέρος εκείνο για να δω τι με πονούσε. Και τότε κατάλαβα! Το χέρι μου άγγιξε το φυλακτό που είχα κρυμμένο και καρφιτσωμένο κάτω από τα εσώρουχά μου, στο μέρος ακριβώς που ένιωσα το τσίμπημα. Η Θεία Χάρη και η δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, λύγισε τις καρδιές και τα όπλα των Τούρκων και μας έσωσε όλους από βέβαιο Θάνατο!

Ας είναι ευλογημένο το όνομά Σου Θεέ μου!

Παρασκευή 26 Ιουλίου, 1974

Το αυτοκίνητο προχωρούσε αγκομαχώντας στον ανηφορικό δρόμο που μας οδηγούσε σε μέρη γνωστά αλλά με άγνωστο προορισμό. Το φορτίο του δεν ήταν βέβαια υπερβολικό, αλλά λόγω της ηλικίας του φαίνεται ή της κακής συντήρησης, δυσκολευόταν να προχωρήσει στον ανήφορο, παρά τις αγριοφωνάρες και τις βρισιές του Τουρκοκύπριου οδηγού του.

Ήταν ένα μικρό λεωφορείο των δώδεκα θέσεων που η ηλικία του θα ήταν τουλάχιστον όσο και ο αριθμός των θέσεών του. Κι εμείς οι επιβάτες το φορτίο του ας πούμε. Έντεκα Ελληνοκύπριοι «αιχμάλωτοι». Τρείς οπλισμένοι Τούρκοι αστυνομικοί, και ο επίσης Τούρκος οδηγός, δεκαπέντε άνθρωποι όλοι κι όλοι. Προχωρούσε με δυσκολία και το αγκομαχητό του μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο όσο προχωρούσε προς την ανηφόρα, γινόταν βρυχηθμός, άγριος και βαρύς. Ο οδηγός του άλλαζε συνεχώς τις ταχύτητες, βλαστημούσε και φώναζε μη τύχει και του μείνει στο δρόμο.

Άφωνοι και σκεφτικοί εμείς, πληγωμένοι στα βάθη της ψυχής μας κι απογοητευμένοι από το μεγάλο κακό που μας βρήκε, κι από το βέβαιο ξεριζωμό μας, γιατί αυτό προσπαθούσαν να κάμουν τώρα οι βάρβαροι κατακτητές, παρακαλούσαμε από τα βάθη της ψυχής μας το Θεό: «Θεέ μου, να σταματήσει το σαράβαλο έστω και για μια στιγμή μονάχα, ν’ απολαύσουμε για λίγο ακόμα την όμορφη Κερύνεια μας που δεν χόρτανε το μάτι μας να την βλέπει. Τη μικρή αυτή πόλη στην οποία εγκαταλείπαμε όλοι, με το βέβαιο ξεριζωμό μας, τις παιδικές και εφηβικές μας αναμνήσεις, τις γυναίκες και τα παιδιά μας, τα σπίτια και το βιός μας κι ότι άλλο είχαμε δημιουργήσει κι αγαπήσει σ’ αυτόν τον κόσμο.

Και οι έντεκα είχαμε γεννηθεί στην όμορφη τούτη πόλη και τα περίχωρα της. Και δημιουργήσαμε τις δικές μας οικογένειες, χτίζοντας το μέλλον μας με όνειρα κι ελπίδες πολλές. Με όλη τη δύναμη της ψυχής μας ριχτήκαμε στον αγώνα της ζωής, τον σκληρό και δύσκολο, με μοναδική μας επιδίωξη να κάνουμε τα όνειρα εκείνα πραγματικότητα. Πονέσαμε πολύ στο έργο μας και κλάψαμε στις ατυχίες και τα κτυπήματα της μοίρας και στις δυσκολίες που μας βρήκαν, μα δεν λυγίσαμε. Προχωρήσαμε με θάρρος κι αγωνιστήκαμε όσο μπορούσαμε για να φτιάξουμε αυτό που θέλαμε, όπως το θέλαμε γιατί έτσι το θέλαμε…

Αχ καλύτερα να μην τα σκέφτεται κανείς. Γιατί όλα τα όνειρα και οι ελπίδες που με τόσους κόπους και μόχθους υλοποιήθηκαν κι έγιναν έργα πολιτισμένα, παίρνοντας σάρκα και οστά, ποτισμένα με το αίμα, το μόχθο και τον ιδρώτα μας, να τώρα όλα μαζί κλεισμένα σ’ ένα παλιό αυτοκίνητων των δώδεκα θέσεων να γκρεμίζονται με πάταγο μπροστά στα μάτια μας και να χάνονται...

(...)

Με το κούρσεμα της πόλης, άρχισε μια ανελέητη εκστρατεία για επισήμανση των ανθρώπων που είχαν το «θράσος» να μείνουν στα σπίτια τους ή να κρυφτούν όπου ξέκοψαν ή που έκριναν πιο ασφαλισμένα. Άρχισε ένα άγριο και οδυνηρό ανθρωπομάζωμα και το σκληρό ξεκλήρισμά των κατοίκων της περιοχής που οδηγούνται σε πρόχειρα στρατόπεδα αιχμαλώτων, με τελικό προορισμό τις φυλακές της Τουρκίας.

Κι εμείς, εμείς οι έντεκα που για τον έναν ή τον άλλο λόγο ξεκόψαμε και μείναμε κρυμμένοι στην Κερύνεια, περιμέναμε τώρα με δέος κι αμηχανία τη μοίρα μας…

(...)

Ω του θαύματος! Σ’ ευχαριστούμε Θεέ μου που θέλησε να μας σώσεις. Ας είναι δοξασμένο το όνομά Σου. Ο από μηχανής Θεός, που με τόση αγωνία και λαχτάρα περιμέναμε και παρακαλούσαμε να φανεί, βρισκόταν ήδη εκεί μπροστά μας, έτοιμους να μας πάρει μακριά , να μας λυτρώσει. Τρία αυτοκίνητα της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών είχαν σταματήσει στο δρόμο μπροστά από το σπίτι όπου μέναμε. Τα δύο ήταν στρατιωτικά, γεμάτα πάνοπλους άνδρες της Δύναμης και το άλλο ήταν ένα λεωφορείο με τρεις μόνον πάνοπλους επίσης άνδρες, τους ΟΗΕδες όπως τους λέγαμε. Τρέξαμε όλοι με ανυπομονησία κοντά τους και τεντώσαμε τα’ αυτιά ν’ ακούσουμε ένα καλό λόγο από τα στόματά τους. Η κατάσταση ήταν πολύ άσχημη, έτσι άφησαν να νοηθεί. Τους ζητήσαμε να μας πάρουν να φύγουμε μακριά από την κόλαση στην οποία βρισκόμαστε.

Ο υπεύθυνος αξιωματικός των ΟΗΕδων, μας είπε ότι όποιος ήθελε να φύγει, μπορούσε να μπει στο λεωφορείο...

Στεναγμοί ανακουφίσεως βγήκαν από τα βάθη της ψυχής μας κι αρχίσαμε όλοι τα σταυροκοπήματα, ενώ ψίθυροι ευχαριστιών προς τον Ύψιστον, αναπέμποντας από όλα τα στόματα για τη σωτηρία μας. Ευγνωμονούσαμε το Θεό που εισάκουσε τις προσευχές μας κι έστειλε τους Ειρηνευτές να μας πάρουν υπό την προστασία τους...

Δεν πρόλαβαν όμως τα τρία αυτοκίνητα να φθάσουν στον προορισμό τους. Στα μισά του δρόμου, ένοπλοι Τούρκοι αστυνομικοί έφραξαν το δρόμο και υπό την απειλή των όπλων, ανάγκασαν τα αυτοκίνητα να σταματήσουν. Μπήκαν κι αυτοί μέσα και υποχρέωσαν τους ΟΗΕδες να μας οδηγήσουν στην αστυνομία τους...

Ύστερα, ένας Τούρκος σκαρφάλωσε στο αυτοκίνητο μας και μίλησε με σπασμένα ελληνικά:

- Να μεν φοάστε. Εν εν να κάμουμεν τίποτε. Να πάρουμε μόνον στοιχεία τους, να ξέρουμε ποίοι είναι και κανένας να μεν πάθει τίποτε. Για καλόν τους να κάμουμεν τούτο.

- Θα μας τους φέρετε πίσω, ρώτησαν με αγωνία οι γυναίκες.

- Βέβαια να φέρουμεν, τες καθησύχασε ο Τούρκος και πρόσθεσε: Αυτοκίνητο να μείνει να περιμένει.

Μη έχοντας άλλην εκλογή, κατεβήκαμε οι άνδρες από το λεωφορείο. Είμαστε εφτά κι οδηγηθήκαμε στον Σταθμό, ακολουθούμενοι από δύο ΟΗΕδες. Μας έμπηξαν σ’ έναν γραφείο στο οποίο βρίσκουνταν άλλοι τέσσερεις νέοι από την Κερύνεια κι αυτοί και που είχαν συλληφθεί με τον ίδιο τρόπο όπως κι εμείς.

Φονικές μαρτυρίες

Ένα γκριζόμαυρο σύννεφο πλανιόταν πένθιμα πάνω από την Κερύνεια κι έσμιγε με τους καπνούς που αναδίδονταν σαν θυμίαμα στον ουρανό από τα καμένα πτώματα και τα ερείπια της χαμένης – νεκρής πολιτείας. Οι καπνοί έβγαιναν από κάθε σημείο της πόλης που την είχαν κτυπήσει ανελέητα οι δολοφονικές βόμβες των κατακτητών κι από τα όμορφα χιλιοτραγουδημένα και κοσμαγάπητα δάση της που καίγονταν απ άκρους σ’ άκρη από τις εμπρηστικές βόμβες κι έκαναν τον Πενταδάκτυλο να φαντάζει σαν μια πελώρια αναμμένη λαμπάδα. Ανέβαιναν κατάμαυροι στον ουρανό σμίγονταν πάνω από την πόλη κι ενώνουνταν μαζί με το σύννεφο που βάραινε όλο και περισσότερο, πιέζοντας ασφυκτικά την ατμόσφαιρα.

Φωνή δεν ακουγόταν. Οι νεκροί που ήταν σκορπισμένοι εδώ κι εκεί δεν μιλούσαν. Βρίσκουνταν ξαπλωμένοι στο έδαφος φουσκωμένοι απαίσια, με τα χαρακτηριστικά τους αλλοιωμένα και παραμορφωμένα. Ολόγυρα τους σκορπούσαν την αηδιαστική εκείνη μυρουδιά που έρχεται μαζί με την αποσύνθεση και σου θυμίζει νεκροταφείο, με κορμιά άταφα, διάτρητα από σφαίρες και κομματιασμένα από τα κτυπήματα της λόγχης. Άλλα ήταν πεσμένα μπρούμυτα και το πρόσωπό τους φιλούσε το χώμα, λες και ικέτευαν τη μάνα γη, ν’ ανοίξει και να τους καταπιεί, να τους χώσει βαθιά μέσα στην αγκαλιά της, στα σπλάχνα της, όπου κανείς πια δεν θα μπορούσε να τους ενοχλήσει, να διαταράξει τη γαλήνη του και να τους πικράνει άλλο. Άλλα, ξαπλωμένα ανάσκελα με τα χέρια διάπλατα ανοικτά, μάτια γουρλωμένα από τον τρόμο και με την απογοήτευση και τον πόνο τυπωμένα ανεξίτηλα στα χλωμά πρόσωπά τους, παρακαλούσαν το Θεό να βάλει το χέρι Του και να σταματήσει το κακό που βρήκε τον τόπο μας, να μην επιτρέψει άλλους σκοτωμούς και να τους δεχθεί στην γαλήνια και ανέμελη βασιλεία Του.

Μόλις οι Τούρκοι πάτησαν το πόδι τους στη ξηρά, απέκοψαν τον δρόμο που ενώνει την Κερύνεια με τις κωμοπόλεις Καραβά και Λαπήθου. Πριν ξημερώσει είχαν μπλοκάρει όλους τους δρόμους και τα μονοπάτια… Ενέδρευαν παντού, χωμένοι μέσα στα χαντάκια και πίσω από τους θάμνους κι αλλοίμονο στα τρομαγμένα κι ανίδεα πλήθη που έτρεχαν κυνηγημένα για να σωθούν. Έπεφταν όλοι σαν ποντικοί στη φάκα που είχαν στήσει οι αιμοδιψείς κατακτητές.

Τους σκότωναν πυροβολώντας τους αδιάκριτα ενώ έφευγαν μέσα στα αυτοκίνητά τους ή περπατητοί. Τους περισσότερους τους μάζευαν και τους έστηναν γραμμή τον έναν δίπλα στον άλλον όπως σε εκτελεστικό απόσπασμα. Νέους, γέρους, γυναίκες και μικρά παιδιά και χωρίς οίκτο, χωρίς έλεος κι ανθρώπινα αισθήματα, πυροβολούσαν από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο διασκεδάζοντας με τον ανθρώπινο σπαραγμό και τον θάνατο.

Σπαρταρούσαν τα θύματα στο έδαφος ώσπου να ξεψυχήσουν πληγμένα από τις σφαίρες κι οι δολοφόνοι γελούσαν και πανηγύριζαν με τον πόνο των ανθρώπων και τον αγώνα της ψυχής ώσπου να αποχωριστεί από το σώμα. Αν κανείς αργούσε να ξεψυχήσουν και τους άφηνε και την παραμικρή αμφιβολία ότι υπήρχε πιθανότητα να ζήσει, ορμούσαν πάνω του κα με τις λόγχες τους κομμάτιαζαν το κορμί.

Τις έμπηγαν με μαία και λύσσα πρωτοφανή στο μέρος της καρδιάς ή έκοβαν τον λαιμό, τα άκρα, ακόμα και τα γεννητικά όργανα του θύματος, του άνοιγαν χίλιες τρύπες στο κορμί, μέχρι να πάψει να κινείται. Αρκετούς τους λόγχιζαν πρώτα, και ενώ ήταν ακόμα ζωντανοί, τους έβγαζαν τα μάτια και τους έκοβα τα άκρα και τα όργανα διασκεδάζοντας με τον πόνο τους πριν τους αποτελειώσουν με τις σφαίρες.

(...)

...οι μπουλντόζες δούλευαν συνέχεια. Έσκαβαν πρώτα τους λάκκους κι ύστερα με όλη την ασυναισθησία που διακρίνει τη μεταλλική τους ψυχρότητα, έμπηγαν τα ατσάλινα νύχια τους στις μαλακές σάρκες των νεκρών, γέμιζαν τις χούφτες τους με πτώματα και τις άδειαζαν μέσα στους λάκκους. Διαμελισμένα κορμιά από τις τουρκικές λόγχες κι άλλα λειωμένα από το βάρος και τα νύχια των μηχανών, κομμάτια από σάρκες και κόκαλα όλα μαζί ανακατεμένα ρίχνονταν μέσα στους λάκκους μέχρις απάνω… (...)

Όταν οι Τούρκοι έφθασαν έξω από την Κερύνεια, η δουλειά έγινε πιο εύκολη και έπαψαν πια να χρησιμοποιούν τις μπουλντόζες. Η περιοχή βρισκόταν σε οικοδομικό οργασμό και σ’ όλα τα οικόπεδα, από την άκρη της θάλασσας μέχρι τον κύριο δρόμο και πέρα απ αυτόν, υπήρχαν λάκκοι πολλοί μικροί και μεγάλοι που είχαν ανοιχθεί για να στηρίξουν τα θεμέλια μεγάλων ξενοδοχείων και άλλων τουριστικών οικισμών και εγκαταστάσεων.

Αντί λοιπόν να σκοτώνουν πρώτα τα θύματά τους και ύστερα να μπαίνουν στον κόπο να ανοίγουν λάκκους σοφίστηκαν κάτι καλύτερο, ποιο εύκολο και ποιο φρικτό και συγκλονιστικό. Συλλάμβαναν όσους συνάντησαν στο πέρασμα τους και αφού τους κτυπούσαν και τους βασάνιζαν σκληρά κι ανελέητα τους οδηγούσαν σε ομάδες μπροστά στρ ανοιχτά θεμέλια. Τους έστηναν στο χείλος του λάκκου, τους περισσότερους δεμένους με τα χέρια πίσω και τα μάτια κλειστά και εκεί τους πυροβολούσαν έναν - έναν με την άνεσή τους διασκεδάζοντας μ’ αυτό και διαγωνιζόμενοι ποιος θα παραβγεί στην σκοποβολή και θα νικήσει στο σαδισμό.

Τα πληγωμένα κορμιά έπεφταν τώρα από μόνα τους στο λάκκο. Άλλα κτυπημένα καίρια, και άλλα ζωντανά, σφάδαζαν από τους πόνους ώσπου να ξεψυχήσουν από την ακατάσχετη αιμορραγία ή την ασφυξία από την πίεση των άλλων πτωμάτων που έπεφταν πάνω τους. Πραγματική σφαγή, γενοκτονία, προμελετημένη και προγραμματισμένη γινόταν όπου πατούσαν το πόδι τους οι αττίλες και έπαιρνε γι αυτούς μορφή πανηγυρική με καντιβαλλιστικές εκδηλώσεις. (...)

Σάββατο 27.7.1974

(μέσα στη μάντρα με άλλους αιχμαλώτους)

Ύστερα από αρκετές ταλαντεύσεις μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και μετά από την αγωνία της πρώτης νύχτας και τους πόνους, έφτασε επιτέλους το πρωί. Αρκετοί ξύπνησαν νωρίς και κάθισαν αμίλητοι στις θέσεις τους, τέντωσαν χέρια και πόδια, έτριψαν βαριεστημένα τα μάτια και έξυσαν το κεφάλι να ξεμουδιάσουν. Μερικοί προχώρησαν σκυφτοί μέχρι το καγκέλλι και κάθισαν στη γραμμή, ο ένας πίσω από τον άλλον. Ένας Τούρκος αστυνομικός σηκώθηκε τότε από τη θέση του μέσα στην αυλή και πλησίασε με το αυτόματο οπλισμένο και προτεταμένο.

- Να πάμεν στο μέρος; Ρώτησε ο πρώτος της γραμμής πριν ο Τούρκος ρωτήσει τι θέλουν.

- Ένας – ένας, απάντησε ξερά εκείνος.

Ήταν φαίνεται καθημερινό και συνηθισμένο φαινόμενο. Άνοιξε το κάγκελο ενώ έριχνε μια βλοσυρή ματιά σ όλους μας και το ύφος του έδειχνε πως κάτι ήθελε να ξεστομίσει, αλλά μετάνιωσε την τελευταία στιγμή. Στράφηκε και πήρε τη καρέκλα του, την έβαλε στη σκιά του τοίχου και κάθισε εκεί να μας προσέχει με το όπλο στραμμένο προς το μέρος μας.

Το «μέρος», το αποχωρητήριο δηλαδή του στρατοπέδου, γιατί η μάντρα δε ήταν τίποτε άλλο από στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων, ήταν μια τρύπα, ένας μικρός λάκκος πρόχειρα βγαλμένος στη νοτιοανατολική γωνιά της αυλής. Το βάθος ήταν ίδιο με το πλάτος και δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο.

Τα χώματα από το σκάψιμο ήταν ριγμένα όπως-όπως στο γύρο του λάκκου κι από πάνω για κάλυμμα ήταν πεταμένο ένα σιδερένιο κιγκλίδωμα κάποιου παλιού παραθύρου, τοποθετημένο αδέξια και που οι άκρες του μόλις πατούσαν στα σκαμμένα χώματα. Δυο –τρία μέτρα στα βόρεια του λάκκου, είχαν τοποθετήσει ένα ξύλινο κιβώτιο όρθιο για να προστατεύει δήθεν από τα μάτια των άλλων αυτούς που πήγαιναν για τη φυσική τους ανάγκη. Στην πραγματικότητα όμως τίποτε δεν έκρυβε.

Όποιος πήγαινε στο μέρος, αποτελούσε κοινό θέμα για όλους: φρουρούς, κρατούμενους, περιέργους στρατιώτες και πολίτες που τριγύριζαν ολημερίς στον χώρο γύρω από τη μάντρα. Για τον ίδιο όμως ήταν μια ενοχλητική και δύσκολη αναγκαιότητα. Όσοι πήγαιναν μόνον για «ψιλό» πάει καλά, στέκονταν εκεί γυρισμένοι προς τον τοίχο, ή κάθουνταν στα δυο τους πόδια σφίγγουνταν λίγο και η δουλειά τους τέλειωνε γρήγορα. Όσοι όμως πήγαιναν για «χοντρό» κι ήταν πολύ λίγοι αυτοί, ε λοιπόν αυτοί μαρτυρούσαν όπου να τα... βγάλουν. Ήταν υποχρεωμένοι να τα κατεβάσουν μπροστά στα μάτια των άλλων και να καθίσουν εκεί εκθέτοντας μπροστινούς και πισινούς σε κοινή θέα. Ήξεραν πως όλοι τους παρατηρούσαν και τους σχολίαζαν και η ανάγκη τους αυτή γινόταν σωστό μαρτύριο.

Είναι δύσκολο μπροστά σε τόσους άλλους, να κάνει κάτι τέτοιο. Νομίζει πως το έντερό σου δένεται κόμπο και τα σκ… δεν βγαίνουν εύκολα, παρόλο το σφίξιμο και την προσπάθεια που καταβάλλει. Εκτός αυτού, ότι κι αν έκανες , ουρούσε ή έχεζες, οι ακαθαρσίες με τις οποίες είχε γεμίσει ο λάκκος, ούρα τα πιο πολλά, πετάγονταν σε χοντρές σταγόνες και σε πιτσίλιζαν παντού. Οι περισσότεροι πού σφίγγουνταν εκεί καμπόση ώρα χωρίς να τα καταφέρουν να ξαλαφρώσουν, σηκώνουνταν με δυσφορία αναβάλλοντας για άλλη ώρα, γιατί τους φώναζαν και οι φρουροί να κάνουν γρήγορα για να προφτάσουν όλοι.

(...)

Μόνο μια λύση υπάρχει, σκέφτηκα για να ησυχάσω και σηκώθηκα αποφασισμένος να βγάλω μια –μια όλες τις πέτρες που μου τρυπούσαν το κορμί και το κεφάλι και δεν με άφηναν να ξεκουραστώ και να ησυχάσω. Γρήγορα όμως διαπίστωσα ότι κάθε προσπάθειά μου ήταν μάταιη και το αποτέλεσμα της χειροτέρευε την κατάσταση. Κάθε πέτρα που έβγαζα, άνοιγε κι ένα μικρό λάκκο που έκανε το έδαφος πιο ανώμαλο ενώ πολλές άλλες εμφανίζονταν κάτω απ αυτή που έβγαινε. Απογοητευμένος λοιπόν παράτησα την προσπάθεια μου αυτή και γύρισα πάλι να ξαπλώσω ανάσκελα όταν το μάτι μου πήρε μια παλιά κάλτσα πεταμένη στη γωνιά του τοίχου. Άπλωσα το χέρι μου και την πήρα, τη δίπλωσα προσεκτικά μην τη δει ο κάτοχός της και μου την πάρει και την έβαλα κάτω από το κεφάλι μου για μαξιλάρι. Μπόρες τώρα επιτέλους να ξαπλώσω με το κεφάλι κάπως ήσυχο, κι έκλεισα τα μάτια να μ βλέπω τίποτε, αναλογιζόμενος χίλια δυο πράγματα, κλεισμένος στον εαυτό μου.

(...)

Οι Τούρκοι δεν σκότωναν μόνον στρατιώτες μάχιμους άντρες αλλά και γυναίκες και παιδιά. Και οι γυναίκες μας, τα παιδιά μας και οι συγγενείς μας, οι περισσότεροι βρίσκονταν στα σπίτια τους, στα διάφορα χωριά της Κερύνειας που είχαν ήδη κουρσευτεί από τους εισβολείς, αδύνατοι κι ανυποψίαστοι, στο έλεος του βάρβαρου κατακτητή.

Αγωνία θανάτου

Νέα προσταγή ακούστηκε πάλι στα τουρκικά που απευθύνονται τώρα σε μας. Ένα Τουρκοκύπριος μετάφρασε μεταδίδοντας μας τις στον ίδιο τόνο και ύφος όπως την πήρε από το αφεντικό.

- Ούλοι πάνω να σηκωθείτε.

Δεν περιμέναμε να το επαναλάβει. Χρειαστήκαμε όμως πολλές προσπάθειες ώσπου να σταθούμε στα πόδια μας. Πασκίσαμε να τα καταφέρουμε κι είναι αλήθεια πως σαστίσαμε να εκτελέσουμε τη διαταγή. Βιαζόμαστε να ξεμουδιάσουμε και το παράξενο όσο απίστευτο φαίνεται, βιαζόμαστε να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα στο τέλος! (...)

Μόλις τέλειωσε η επιβίβαση, οι οδηγοί έβαλαν σε λειτουργία τις μηχανές και τα αυτοκίνητα ξεκίνησαν. Νεκρική σιγή απλώθηκε στην αρχή αλλά σιγά – σιγά τη διαδέχθηκαν ψιθυρίσματα από προσευχές και ικεσίες που ο καθένας ανέπεμπε στο Θεό και στους Αγίους. (...)

Τα λίγα λεπτά, μας φάνηκαν χρόνος ατελείωτος κι έδωσαν την ευκαιρία σε μερικούς να αρχίσουν τα μουρμουρητά και τα κλαψουρίσματα.

- Εν να μας σκοτώσουν όλους! Φώναξε ο διπλανός μου κι άρχισε τα κλάματα.

- Σιώπα του ψιθύρισα, δεν θα μας σκοτώσουν.

- Θα μας σκοτώσουν, επανέλαβε εκείνος. Δεν ακούεις τις μπουλντόζες που δουλεύουν. Ανοίγουν τους τάφους που θα μας ρίξουν μέσα. Να εκεί πάνω στο βουνό που φαίνουνται τα τρία κόκκινα φώτα. (...)

Στην Τουρκία… Παναγιά μου!

Έκλεισα τα μάτια κι ακούμπησα με το μέτωπο στο σίδερο του μπροστινού μου καθίσματος. Στ’ αυτιά μας έφταναν ήδη τα υπόκωφα βογγητά των συναδέλφων μας, των μπροστινών λεωφορείων, που είχαν στο μεταξύ αποβιβαστεί και υπέφεραν στα χέρια των κανιβάλων. Στο δικό μας λεωφορείο άρχισαν πάλι τα αγωνιώδη μουρμουρητά και δεν εννοούσαν να σταματήσουν παρά τις φωνές των φρουρών.

- Θα μας σκοτώσουν όλους, μουρμούρισε κάποιος.

- Τους πνίγουν και τους ρίχνουν στη θάλασσα, πετάχτηκε κάποιος άλλος, επηρεασμένος από τα υπόκωφα βογγητά.

Σκουντούσε ο Τουρκοκύπριος φρουρός τον καθένα από μας ή τον τραβούσε από το δεμένο μπράτσο του για να σηκωθεί και πριν καλά – καλά προλάβει να κουνηθεί από τη θέση του, τον άρπαζαν στα νύχια τους σαν γεράκια οι ανατολίτες που κατάκλυσαν ήδη το αυτοκίνητο. Μόνον ο Θεός ξέρει πόσο υπέφερε ο καθένας μας ώσπου να …προσγειωθεί.

Ο διπλανός μου τραβήχτηκε βίαια από τη θέση του. Αμέσως μετά αντιλήφθηκα με την άκρη του ματιού μου έναν Τουρκοκύπριο να στέκεται δίπλα μου και να φωνάζει χωρίς να με αγγίξει καθόλου.

- Σειρά σου τωρά. Σήκου πάνω.

Με τα λίγα τούρκικα που γνώριζα, κατάλαβα τι είπε. Και να μην καταλάβαιναν πάλι θα σηκωνόμουν αφού ο διπλανός μου είχε φύγει. Τι το ‘θελα όμως Θεέ μου να σηκωθώ έτσι απότομα με την πρώτη λέξη χωρίς να περιμένω να με σκουντήσουν κι εμένα ή να με τραβήξουν όπως τους άλλους;

- Αααα, τούτος θωρεί, φώναξε χαιρέκακα ο Τούρκος και μ’ έσπρωξε στα χέρια των στρατιωτών.

- Θωρεί; Φώναξαν άγρια εκείνοι αρπάζοντάς με, με λύσσα στα δυνατά τους μπράτσα.

Κάτω από καταιγιστική βροχή από γρονθοκοπήματα, κλωτσιές και βρισιές ακατονόμαστες και άγριες, βρέθηκα χωρίς να το καταλάβω και δίχως να πατήσουν τα πόδια μου στη γη, καθισμένος σταυροπόδι ανάμεσα στους άλλους, πάνω σε μια μαούνα που βρισκόταν κοντά στην ακτή. Ένοιωθα όλο μου το κορμί μουδιασμένο από τα κτυπήματα. Περισσότερα απ όλα πονούσε το κεφάλι μου, η πλάτη και η κοιλιά . το στόμα και το πρόσωπο είχαν σχιστεί από τα δυνατά και άγρια κτυπήματα και γέμισαν αίματα που έτρεχαν ασταμάτητα και έσταζαν πάνω στη μαούνα. Γύρω πλήθος τα βογγητά από τους πόνους και τα τραύματα που όλοι λίγο ή πολύ υπέστησαν από την ανώμαλη προσγείωση.

Όταν πληρώθηκε το φόρτωμα ξεκίνησε η βάρκα, προχώρησε αργά και πήγε και κόλλησε σ ένα από τα τρία πλοία που βρίσκονταν αγκυροβολημένα κοντά στο «Χρυσό Βράχο». Δυο Τούρκοι στρατιώτες που μιλούσαν κάτι σπασμένα ελληνικά φώναζαν διαρκώς, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω, όμως καλά – καλά τι έλεγαν. Το μόνο που κατάλαβα αφού το είχαν επαναλάβει πολλές φορές ήταν ότι έπρεπε να πλησιάσουμε ένας – ένας μπροστά στο χοντρό σανίδι που χρησίμευε για σκάλα. Στη μια του άκρη το σανίδι αυτό ακουμπούσε στο κατάστρωμα της μαούνας και με την άλλη ήταν στερεωμένο στην κορυφή του πλοίου. (...)

Ένας βαρύς αναστεναγμός βγήκε από τα ματωμένα μου χείλη κι ένας πόνος , ένα αίσθημα παράξενο έκανε την καρδιά μου να σφιχτεί και το κορμί μου να ριγήσει μόλις πάτησα το πόδι μου στο κατάστρωμα του πλοίου. Το εσωτερικό του, από το άνοιγμα της καταπακτής, φάνταζε μαύρο και σκοτεινό κι ανατρίχιασα στη σκέψη πως σε λίγο θα βρισκόμουν εκεί μέσα, κλειδαμπαρωμένος στο μέρος αυτό της κόλασης. Μου φάνηκε προ στιγμή πως ήταν σαν λαβύρινθος που σε λίγος θα μας κατασπάραζε το τέρας του Μινώταυρου.

Με πόνο στη ψυχή και με μάτια βουρκωμένα, σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά. Ήθελα να δω και ν’ αποχαιρετήσω για τελευταία φορά έστω και νοερά, τους κάμπους, τα βουνά, τα ζεστά φιλόξενα σπίτια και χωριά, της όμορφη και αγαπημένης μου πατρίδας. Τίποτε όμως δεν πρόλαβα να δω. Ούτε πρόφτασα να κάνω μια τελευταία ευχή. Ένα δυνατό σπρώξιμο από πίσω, μ’ έκανε να κατρακυλήσω στην καταπακτή και να βρεθώ στην καρδιά του σιδερένιου κήτους.

Μόνο… ναι… μόνον έναν στεγνό, στερνό, «αντίο» βγήκε από τα χείλη μου ενώ κατρακυλούσα…!

- Αντίο…!

______________________________________________________________________________

• Το βιβλίο του Πιερή Πιερή, «Αντίο» με 178 συγκλονιστικές σελίδες όπως και το βιβλίο του «Το οδοιπορικό της αιχμαλωσίας» 269 σελίδων, με την προσωπική του αφήγηση από τη σύλληψή του και την τρίμηνη αιχμαλωσία του σε φυλακές της Τουρκίας, μπορείτε να το προμηθευτείτε από τον ίδιο, επικοινωνώντας στο τηλέφωνό του: 00 357 25 38 3068