Χ. Λαζαρόπουλος: Ζητείται εθνική ενότητα με πατριωτική ηγεσία

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη 

Αν υποθέσουμε πως κάνουμε ένα γκάλοπ για το ποιοι είναι υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας μας, είμαι σίγουρη πως οι δεύτεροι κατά σειρά προτεραιότητας θα έρθουν οι δημοσιογράφοι... αμέσως μετά τους πολιτικούς.

Και δεν θα έλεγα πως έχει και άδικο ο κόσμος, αντίθετα, αν ζητήσετε την προσωπική μου γνώμη, εγώ η ίδια θα τους έβαζα πρώτους στον κατάλογο.

Γιατί;

Τι σημαίνει ΕΡΤ: Η ζωντανή Ιστορία του Έθνους

Μουσείο και αρχείο της ΕΡΤ!


Η Ραδιοτηλεοπτική μας κληρονομιά, στη διάθεση των πολιτών!

Παγίδα η ανεπιβεβαίωτη είδηση

Του ειδικού συνεργάτη

κ. Ηλία Αντωνιάδη

Ερωτηματικά προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο γίνεται πλέον η διαχείριση των ειδήσεων και η μετάδοση πληροφοριών ειδικά στο αθλητικό ρεπορτάζ. Αιτία αυτή τη φορά ήταν το σοβαρό δημοσιογραφικό σφάλμα που καταλογίζεται στον ραδιοφωνικό σταθμό “Nova Sport-FM”.

Το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου, ο κ. Μπάμπης Χριστόγλου ανακοίνωσε στον αέρα ότι ο κ. Στέλιος Μανωλάς θα αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ομάδας νέων του Ολυμπιακού στη θέση του κ. Αλέκου Αλεξανδρή.

Άφωνος έμεινε ο κ. Στέλιος Μανωλάς...

Η είδηση αυτή, την οποία ο σταθμός υπερηφανευόταν ότι μετέδωσε αποκλειστικά πρώτος, διαψεύστηκε κατηγορηματικά άμεσα από την διοίκηση του Ολυμπιακού μέσω του γραφείου τύπου της ομάδας. Σε διάψευση προχώρησε επίσης και ο ίδιος ο κ. Μανωλάς σε επικοινωνία του με δημοσιογράφους, τονίζοντας μάλιστα πως δεν υπάρχει ούτε συμφωνία, ούτε καν επαφή.

Το συμβάν αυτό γεννά πολλά ερωτηματικά στην αθλητική δημοσιογραφική «πιάτσα». Ποιοι λόγοι ώθησαν τον κ. Χριστόγλου να προβεί σε μία βιαστική ανακοίνωση μίας τόσος σημαντικής είδησης; Γιατί την είδηση δεν ανακοίνωσε ο υπεύθυνος ρεπόρτερ του σταθμού για τα θέματα του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού, κ. Κώστας Νικολακόπουλος; Για ποιους λόγους ο κ. Χριστόγλου αναλαμβάνει μία τέτοια πρωτοβουλία, όταν ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν είναι δημοσιογράφος;. Από την στιγμή που αναφέρει ότι δεν έχει δημοσιογραφική ιδιότητα, με ποιο σκεπτικό το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης του επιτρέπει να ασκεί δημοσιογραφικά καθήκοντα;

Το παραπάνω περιστατικό επαναφέρει στο προσκήνιο το «φλέγον» θέμα της επιβεβαίωσης και διασταύρωσης της είδησης. Το τελευταίο διάστημα οι «ρεπόρτερ-κομάντο» των ραδιοτηλεοπτικών και έντυπων μέσων της χώρας μάχονται στον «στίβο» της επικαιρότητας με στόχο το κυνήγι της αποκλειστικότητας. Η ταχύτητα όμως υπερτερεί της εγκυρότητας. Μπροστά στον βωμό της εφήμερης δόξας που προσδοκούν να αποκτήσουν με το αποκλειστικό θέμα, δεν διασταυρώνουν όπως οφείλουν την εγκυρότητα των ειδήσεων.

Αν οι ιδιοκτήτες των μέσων που εργάζονται δεν τους «τραβάνε τα αυτιά» καθώς μπροστά σον ανταγωνισμό «ποδοπατάνε» βασικές δημοσιογραφικές αρχές, τότε σαφή θέση επί αντίστοιχων γεγονότων οφείλει να παίρνει το Ε.Σ.Ρ. και οι λοιπές Δημοσιογραφικές Ενώσεις.

Τα μήντια στην υπηρεσία του στοιχήματος

Του ειδικού συνεργάτη,

κ. Ηλία Αντωνιάδη

Στην προώθηση του αθλητικού στοιχηματισμού συμβάλλουν τα τελευταία χρόνια τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες και οι διαδικτυακές πύλες με στόχο την αύξηση των διαφημιστικών τους εσόδων.

Ειδικότερα, το τελευταίο τρίμηνο ακούς τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς να προλογίζουν την εκπομπή τους κάνοντας ειδική μνεία στα προϊόντα και στις υπηρεσίες που προσφέρουν οι εταιρείες στοιχηματισμού για αθλητικές διοργανώσεις πάσης φύσεως από ποδόσφαιρο έως και ιπποδρομίες «ανταποδίδοντας» την χορηγία που λαμβάνουν για την εκπομπή τους.

Στα ραδιοφωνικά διαφημιστικά ακούς συνεχώς ατάκες όπως «Συμβόλαιο με την επιτυχία» και « Έλα και εσύ στον κόσμο των νικητών», οι οποίες αναφέρονται στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο αθλητικό στοίχημα. Στα «χτυπήματα» των πρωτοσέλιδων των αθλητικών εφημερίδων καταγράφονται διαφημιστικές καταχωρήσεις για τα οφέλη που προσφέρουν στους παίκτες οι εταιρίες αθλητικών στοιχημάτων.

Πρόσφατο ρεπορτάζ του BBC ανέφερε πως οι Έλληνες παίκτες ξόδεψαν τα ίδια ποσά για στοίχημα στο Μουντιάλ της Ν. Αφρικής με τους Άγγλους, που θεωρούνται οι πλέον «παραδοσιακοί παίκτες» της αγοράς. Μόνο εντύπωση όμως δεν προκαλεί σε εμάς εδώ στο «Ελλαδιστάν» το γεγονός αυτό όταν καθημερινά υπάρχουν πολύωρες εκπομπές ειδικά αφιερωμένες για κάθε τύπο στοιχήματος που μπορούν να ποντάρουν οι Έλληνες για κάθε άθλημα , δίχως να αναρωτιούνται οι υπεύθυνοι των Μέσων για τις οικονομικές ζημιές στις οποίες ωθούν αυτούς και τις οικογένειες τους. Το μήνυμα που περνάνε στους νέους είναι ότι μπροστά στο βωμό του κέρδους όλα θυσιάζεται.

Το τοπίο διαφαίνεται δυσοίωνο στο θέμα αυτό, καθώς αίτηση σχεδιάζουν να καταθέσουν για το διαδικτυακό στοίχημα πολλές εταιρίες όπως η Centric, αντιπρόσωπος της βρετανικής Sportingbet για την Ελλάδα, ενόψει της απελευθέρωσης της αγοράς που σχεδιάζει η κυβέρνηση το 2011.

Σημειωτέον ότι ο στοιχηματισμός στο διαδίκτυο είναι παράνομος στην Ελλάδα. Ωστόσο, η βιομηχανία αυτή, που η κυβέρνηση υπολογίζει στα 3 δισεκατομμύρια ευρώ, καλά κρατεί στη χώρα, με δεκάδες παράνομες διαδικτυακές σελίδες να προσφέρουν αθλητικό στοίχημα μέσω μονάδων αδειοδοτημένων σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δείτε κι άλλα άρθρα:

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/10/blog-post_05.html / Υπόνοια παραγραφής για το σκάνδαλο της "ντόπας" - Του Ηλία Αντωνιάδη

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/09/blog-post_8911.html / Σε κίνδυνο ο ρόλος της δημόσιας τηλεόρασης - Του Ηλία Αντωνιάδη

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/07/media.html / Ριζική αλλαγή σκηνικού στα media - Του Ηλία Αντωνιάδη

Πλήγμα για τον Τύπο η εκπνοή της "Απογευματινής"

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Άλλη μια μεγάλη εφημερίδα περνά στην ιστορία. Πρόκειται για την «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», η οποία ενημέρωνε επί 58 χρόνια την κοινή γνώμη, είχε αποκτήσει πιστούς αναγνώστες αλλά και μεγάλους εχθρούς. Ήταν η εφημερίδα της αποκαλούμενης «λαϊκής δεξιάς» και στηριζόταν πάντα στο ρεπορτάζ.

Αποτέλεσε το νεώτερο αδελφάκι της ιστορικής εφημερίδας «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» που εκδόθηκε από τον πατέρα της ελληνικής δημοσιογραφίας Βλάση Γαβριηλίδη το 1881 ως πολιτική και σατυρική επιθεώρηση με αρχικό τίτλο «Μη χάνεσαι». Το παιγνίδι της ιστορίας επαναλαμβάνεται στην περίπτωση της «Απογευματινής». Όσα συνέβησαν στο ιστορικό κτήριο της Φειδίου 12 θυμίζουν αυτά που διαδραματίζονταν στο κρίσιμο εξάμηνο από τον Φεβρουάριο έως τον Αύγουστο του 1989, κατά τον επιθανάτιο ρόγχο της αρχαιότερης ελληνικής εφημερίδας, στα τελευταία γραφεία της επί της Αμαλίας 52.

Για μια ακόμα φορά, οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί και οι διοικητικοί τέθηκαν σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας από την εργοδοσία χωρίς την παραμικρή στήριξη προσώπων που στήριζαν μέσα από τις στήλες της εφημερίδας επί σειράν ετών. Δυστυχώς για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η έλλειψη στρατηγικής και συγκεκριμένου σχεδίου χειρισμού θεμάτων σχετικά με τα ΜΜΕ από τη Ρηγίλλης.

Επίσης φαίνεται και η ανεπάρκεια ορισμένων προβεβλημένων δημοσιογραφο-εκδοτών (που αρνούνται να παραδώσουν στην ΕΣΗΕΑ τις ταυτότητές τους και κράζουν άναρθρα στα βραδυνά δελτία ειδήσεων). Σε πολλές περιπτώσεις φέρονται να πέρασαν από τα γραφεία εκδοτών, μεταξύ άλλων και του εκδότη της "Α" κ. Κ. Σαραντόπουλου, δήθεν για να δώσουν λύση στο πρόβλημα της εφημερίδας. Τις περισσότερες φορές όμως, λέγεται πως πρότειναν λύσεις που στρέφονταν εις βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι

Την κατάσταση που επικράτησε στην «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ» το τελευταίο διάστημα την σκιαγραφούν με τον καλύτερο τρόπο οι εργαζόμενοι της εφημερίδας στην επιστολή που ανήρτησαν στο ιστολόγιο freeapog.blogspot.com. Συγκεκριμένα αναφέρει:

«Οι τίτλοι του «τέλους» έπεσαν σήμερα στην «Απογευματινή» με μια ανακοίνωση από τον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου της εφημερίδας κ. Σπυρίδωνα Μαύρο, ο οποίος ενημέρωσε τους εκπροσώπους των εργαζομένων ότι υπεβλήθη αίτηση πτώχευσης στο Πρωτοδικείο Αθηνών.

Οι συνεχείς παλινωδίες και παλινδρομήσεις της διοίκησης δεν μας επέτρεψαν να προετοιμάσουμε ούτε το τελευταίο αποχαιρετιστήριο φύλλο της «Α», καθώς στις 28 Οκτωβρίου, και ενώ όλη η ύλη της εφημερίδας ήταν έτοιμη προς εκτύπωση, ο Διευθύνων Σύμβουλος της «Α» Κώστας Σαραντόπουλος έδωσε προφορική εντολή να μην τυπωθεί το φύλλο. Η ηλεκτρονική πύλη προς τα πιεστήρια της «Ναυτεμπορικής» έκλεισε για τα κείμενά μας με απόφαση του Κώστα Σαραντόπουλου.

Σήμερα επικρέμεται και η απειλή να απαγορευθεί η είσοδος μας, στα γραφεία μας, στο κτήριο της οδού Φειδίου που πριν από 58 χρόνια στέγασε το όραμα του ιδρυτή της «Απογευματινής» Νάσου Μπότση. Του δημοσιογράφου που έδωσε ζωή σε μια από ιστορικότερες εφημερίδες της χώρας και δημιούργησε σχολή από την οποία πέρασαν και έγραψαν κορυφαία ονόματα του Τύπου και των Γραμμάτων.

Αυτή η εφημερίδα όμως κατέρρευσε στα χέρια του εργολάβου - διευθύνοντα συμβούλου, ο οποίος στην πράξη αποδείχθηκε ότι δεν λειτούργησε πότε ως εκδότης και δεν αντιλήφθηκε ποτέ τις ιδιαιτερότητες μίας επιχείρησης του Τύπου.

Έτσι οι 130 εργαζόμενοι που εδώ και δυο χρόνια βάζουμε «πλάτη» για τη συνέχιση της έκδοσης μένουμε κυριολεκτικά στο δρόμο, αφού η νομική διαδικασία, πίσω από την οποία οχυρώνεται ο Κώστας Σαραντόπουλος δε μας επιτρέπει αυτή την ώρα να διεκδικήσουμε ούτε και το επίδομα ανεργίας. Και αυτό γιατί μέχρι την εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης - τουλάχιστον τέσσερις μήνες μετά - οι εργαζόμενοι θα παραμένουμε όμηροι και απλήρωτοι.

Του λουκέτου στην «Απογευματινή» προηγήθηκαν πολλοί «σωτήρες» και ...διάττοντες αστέρες, η γνώμη των οποίων επικράτησε πολλές φορές των προειδοποιήσεων των συντακτών.

Προηγήθηκαν επίσης μια σειρά λανθασμένων - όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα - χειρισμών εκ μέρους της διοίκησης, όπως η διακοπή της συνεργασίας της εφημερίδας με φωτογραφικά και ειδησεογραφικά πρακτορεία, ο περιορισμός της ύλης, η μείωση του χαρτιού και του τιράζ, η έλλειψη παντελούς προγραμματισμού και τελικά η ματαίωση των ενθέτων και κυρίως οι δραματικές - τα τελευταία χρόνια - μειώσεις στο προσωπικό. Έτσι, η σοφία της κουκουβάγιας - το σήμα κατατεθέν της «Απογευματινής» - δεν κατάφερε να οδηγήσει το σκάφος σε ασφαλές λιμάνι.

Ωστόσο, οι εργαζόμενοι της «Απογευματινής» δεν προτιθέμεθα να εγκαταλείψουμε το σκάφος.

Στόχος μας εξακολουθεί να είναι πρώτα από όλα η εξασφάλιση των συμφερόντων μας, δεδουλευμένων και αποζημιώσεων, και όσο περνάει από το χέρι μας η επιβίωση της εφημερίδας.

Όπλα μας η ενότητα, η αγάπη για τη δουλειά που κάνουμε, και η αλληλεγγύη προς κάθε συνάδελφό μας, από τα διευθυντικά στελέχη, που αντιστάθηκαν στους εκβιασμούς και τις πιέσεις της εργοδοσίας, έως και τις συναδέλφους μας που επιμελήθηκαν την καθαριότητα των γραφείων μας και μαζί τους περιμέναμε υπομονετικά, αλλά μάταια, την καταβολή των δεδουλευμένων μας.

Περιμένουμε τη στήριξη των Σωματείων μας και των συναδέλφων μας, σε όποια εφημερίδα και Μέσο κι αν εργάζονται, γιατί οι δραματικές εξελίξεις στην «Απογευματινή» δεν πρέπει να λειτουργήσουν ως «πιλότος» στους ασύδοτους σχεδιασμούς επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στο χώρο των Μέσων Ενημέρωσης».

Η ιστορία της εφημερίδας

Πανό των εργαζομένων στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ,
στην είσοδο του κτηρίου επί της Φειδίου 12.

Το πρώτο φύλλο της «Απογευματινής» κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου 1952, με εκδότες τα αδέλφια Νάσο και Σάκη Μπότση (οι ίδιοι ήταν ταυτόχρονα και συνιδιοκτήτες της πρωινής εφημερίδας Ακρόπολις) και κρατούσαν τα ηνία της ως το θάνατό τους (πέθαναν με χρονική απόσταση 20 ημερών το 1980).

Στη συνέχεια η εφημερίδα πέρασε στο Ίδρυμα Μπότση που στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί και με νέο εκδότη τον Νίκο Μομφερράτο, ως το 1985, χρονιά που δολοφονήθηκε (21 Φεβρουαρίου) από τη «17 Νοέμβρη». Αντικαταστάθηκε από τον Πάνο Καραγιάννη, ο οποίος ήταν εκδότης της ως το 2002. Στη συνέχεια ανέλαβε την έκδοση της εφημερίδας ο εργολάβος κ. Κώστας Σαραντόπουλος.

Για πολλά χρόνια, η «Απογευματινή» αποτελούσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εφημερίδας ποικίλης ύλης, καθώς δινόταν μεγαλύτερη βαρύτητα σε καλλιτεχνικά, αθλητικά, αστυνομικά και κοινωνικά θέματα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα αμιγώς πολιτικά. Αυτός ο χαρακτήρας ουδετερότητας άρχιζε να αλλάζει με τα χρόνια, παράλληλα με την κομματικοποίηση της πολιτικής ζωής. Αυτό εντάθηκε από τη μεταπολίτευση και μετά, σε συνδυασμό με την εμφάνιση και άλλων συγγενικών πολιτικά εφημερίδων και το αναπόφευκτο κυνήγι του μεριδίου αγοράς που αυτομάτως προέκυψε.

Το 1975 γνώρισε μια μεγάλη διαρροή στελεχών, τα οποία αποχώρησαν και μαζί με άλλους συντάκτες προχώρησαν στην έκδοση της «Ελευθεροτυπίας», ενώ μερικά χρόνια αργότερα (1983) γνώρισε και δεύτερη μεγάλη διαρροή από στελέχη τα οποία προχώρησαν στην έκδοση του «Ελεύθερου Τύπου».

Τον Σεπτέμβριο του 1984 κυκλοφόρησε και η «Απογευματινή της Κυριακής», μάλιστα σε μικρό (tabloid) σχήμα, κάτι που ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα (από τις 29 Σεπτεμβρίου 1986) και το καθημερινό φύλλο. Από το 1954 και για πολλά χρόνια, η «Απογευματινή» ήταν εκείνη που διοργάνωνε τα ετήσια καλλιστεία για την ανάδειξη της Σταρ Ελλάς.

 

Στη μνήμη του Βασίλη Χριστοδούλου

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Οι Βασίλης Χριστοδούλου και Αρχέλαος Αντώναρος θα μείνουν στο μυαλό μου ως το αχτύπητο δίδυμο της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ», στη χρυσή εποχή της από το 1951 -1963.

Στις 14 Μαρτίου 1950 ξεκίνησε η πιο όμορφη περιπέτεια των δύο φίλων. Εκείνη την ημέρα η «ΑΘΗΝΑΪΚΗ» βγήκε στα περίπτερα δυναμική, ανεξάρτητη και κυρίως έτοιμη να πει αλήθειες στην κοινή γνώμη και να δώσει αγώνες για τη Δημοκρατία.

Ο αείμνηστος εκδότης Γ. Παπαγεωργίου είχε προκαλέσει τους δύο μαιτρ του σκίτσου να δημοσιεύουν καθημερινώς μια φάσα με τρεις ή τέσσερις έγχρωμες γελοιογραφίες κάτω από τον λογότυπο της εφημερίδας, σχολιάζοντας εύστοχα, καυστικά και με χιούμορ την επικαιρότητα.

Ποιος δεν θυμάται τις γελοιογραφίες με τον Μαρκεζίνη (ο οποίος απ’ αυτούς πήρε το παρατσούκλι «σώμα και κόμμα» όταν έφυγε από την ΕΡΕ), του Καραμανλή, της Φρειδερίκης, του Γεωργίου Παπανδρέου ή του Σοφό (Σοφοκλή Βενιζέλου).

Αρχικά γνώρισα τον Αρχέλαο κατά την προετοιμασία επανεκδόσεως της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ» τον Μάρτιο του 1997. Στη συνέχεια γνώρισα και τον Βασίλη Χριστοδούλου στη «ΒΡΑΔΥΝΗ της Κυριακής», με την οποία συνεργαζόμουν παράλληλα. Σαν μικρό παιδί άκουγα τις ιστορίες που μου έλεγαν πότε ο Αρχέλαος σου και πότε ο Χριστοδούλου ειδικά για τις περίφημες δίκες της "Αθηναϊκής" όταν ο Παπαγεωργίου και Εμμανουήλ Μπακλατζής έκαναν δριμεία κριτική στο... Παλάτι.

Επίσης θυμάμαι τον Χριστοδούλου να δακρύζει έξω από το γραφείο του τότε διευθυντή της «ΒτΚ» Κωστή Δήμτσα για ένα σκίτσο που είχε κάνει ο Αρχέλαος για τις αγροτικές κινητοποιήσεις (θαρρώ το 1998). Είχε κάνει αίσθηση και το είχε αναδημοσιεύσει και ο Στάθης (Σταυρόπουλος) στη στήλη του. Όταν έγραφα τα ιστορικά αφιερώματα της «Α» και της «ΒτΚ» πάντοτε συμπεριλάμβανα στο κασέ σκίτσα και των δύο αυτών μεγάλων γελοιογράφων.

Χάρη σ’ αυτούς μάλιστα είχα προτείνει στον Σπύρο Καρατζαφέρη να φιλοξενεί καθημερινά το πρωτοσέλιδο της «Α» χαρακτηριστική γελοιογραφία που θα διάνθιζε το βασικό θέμα της εφημερίδας. Το είχε δεχθεί κι ο γελοιογράφος που ανέλαβε να φέρει εις πέρας αυτήν την αποστολή ήταν ο Θόδωρος Μουτζουρίδης, ο οποίος συνέχισε την παράδοση των Αρχέλαου και Χριστοδούλου ως και το 2001.

Φαντάζομαι ότι οι δύο φίλοι και συνάδελφοι θα σπάνε πλάκα στον Παράδεισο, θα φτιάχνουν τα καλύτερα σκίτσα με τα πενάκια τους και θα θυμούνται μαζί με τους Παπαγεωργίου, Μπακλατζή, Δάνο, Αθανασιάδη, Σαραντάκο, Καμβύση, Ναζλίδη κι άλλα ιερά τέρατα του Τύπου πως κάποτε από τις εφημερίδες έβγαιναν οι καλύτεροι σκαπανείς του πνεύματος…

Το βιογραφικό του

Ο τότε πρωθιυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου
αποπέμπει τον τότε υπουργό Εθνικής Αμύνης
Πέτρο Γαρουφαλιά, λίγο πριν από
την Αποστασία του 1965,
όπως το κατέγραψε ο Χριστοδούλου.

Έφυγε ο τελευταίος από τη μεγάλη γενιά των γελοιογράφων της δεκαετίας του ’50.

Ο Βασίλης Χριστοδούλου αποτελεί αναμφισβήτητα μια θρυλική φυσιογνωμία της ελληνικής γελοιογραφίας.

Γεννήθηκε το 1917 στον Πειραιά και σε ηλικία μόλις 19 χρόνων, το 1936, δημοσίευσε την πρώτη του γελοιογραφία στην εφημερίδα «Ηχώ της Ελλάδας», που είχε εκδώσει ο Κωστής Μπαστιάς. Από τότε, και έως την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, σταδιοδρόμησε στον αθηναϊκό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο ως σκιτσογράφος και γελοιογράφος με θετικές επιδόσεις και επιτυχημένες παρουσίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Για περισσότερα από πενήντα χρόνια εργάστηκε στις εφημερίδες «Εφημερίς των Ελλήνων», «Αθηναϊκή», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Η Βραδυνή», «Η Μεσημβρινή» κ.ά. Επίσης, συνεργάστηκε στα περιοδικά «Θησαυρός», «Πάνθεον», «Εικόνες», «Ρομάντζο», «Παγκόσμιος Τύπος», «Σαββατοκύριακο», «Πρώτο» και σε διάφορα άλλα εβδομαδιαία δεκαπενθήμερα και μηνιαία έντυπα.

Υπήρξε ακόμη, τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» και της συνδικαλιστικής επιθεώρησης «Πρωτεργάτης». Ως γελοιογράφος συνεργάστηκε και με την εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία», στην οποία διαδέχθηκε τον Φωκίωνα Δημητριάδη.

Με τον Αρχέλαο

Άλλο σκίτσο του Χριστοδούλου
για την αποπομπή Γαρουφαλλιά
από τον Γεώργιο Παπανδρέου,
με φόντο την Κέρκυρα
(και τα τότε θερινά ανάκτορα).

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, ως πολιτικός γελοιογράφος πρωτοεμφανίστηκε στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» του Γιάννη Παπαγεωργίου από την αρχή της έκδοσής της το 1951 μέχρι το 1962. Στη συνέχεια ανέλαβε πολιτικός γελοιογράφος στην εφημερίδα «Η Βραδυνή» των αδελφών Αθανασιάδη, στην οποία παρέμεινε επί 20 και πλέον χρόνια. Έτσι, οι γελοιογραφίες του, που δημοσιεύθηκαν πρωτοσέλιδες και στις δύο εφημερίδες, με βασικά γνωρίσματα το πηγαίο σκωπτικό πνεύμα και την προσωπική σκιτσογραφική έκφραση, ταυτίστηκαν με την μεταπολεμική πολιτική ζωή της Ελλάδας και επέδρασαν στη διαμόρφωση τάσεων, ροπών και συναισθημάτων μεταξύ της κοινής γνώμης.

Σειρές από γελοιογραφίες και σκίτσα του έχουν εικονογραφήσει αναγνώσματα, ρεπορτάζ και διάφορα δημοσιογραφικά και φιλολογικά κείμενα, που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας. Διεκδικεί ίσως παγκόσμιο ρεκόρ παραγωγικότητας, αφού υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τις 120 χιλιάδες οι γελοιογραφίες του. Έχει λάβει μέρος σχεδόν σε όλες τις μεταπολεμικές, πανελλήνιες και διεθνείς εκθέσεις γελοιογραφίας και σκίτσου.

Σκίτσο του Βασ. Χριστοδούλου που
τον δείχνει ως "δικέφαλο"
της "Αθηναϊκής" με τον καλό του
φίλο και συνάδελφο, Αρχέλαο.

Δεν είναι τυχαίο ότι από το 1948 έως πριν από λίγο καιρό, σκίτσαρε καθημερινά.

Όπως λένε οι νεώτεροι συνάδελφοί του, αποτέλεσε έναν παραγωγικότατο δημιουργό που ενώνει διά μέσου της προσωπικής του εμπειρίας, όλες τις γενιές της μεταπολεμικής γελοιογραφίας.

Από τον Φωκίωνα Δημητριάδη και τον Παύλο Παυλίδη, μέχρι τους σημερινούς ομότεχνούς του, πολιτικούς γελοιογράφους.

Η γραμμή του ήταν καθαρή και απέριττη, είναι εν-τυπωμένη για τα καλά στο νεοελληνικό μας ασυνείδητο. Βαρελόφρονες, σεξοβόμβες, ξεμυαλισμένοι και αναπόφευκτα) απατημένες σύζυγοι, αλλά και Ανδρέας Παπανδρέου και Χαρίλαος Φλωράκης και όλη η σύγχρονη πολιτική ιστορία. Όλοι έχουν περάσει από την πένα του.

Σύμφωνα με την ΕΣΗΕΑ, ο Βασίλης Χριστοδούλου υπήρξε ένας σεμνός, ευπρεπής και ευγενής συνάδελφος, που άφησε σπουδαίο έργο ως γελοιογράφος και σκιτσογράφος. Παράλληλα, δίδαξε ήθος και έμεινε πιστός στις αρχές του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.

Σε κίνδυνο ο ρόλος της δημόσιας τηλεόρασης

Άρθρο του ειδικού συνεργάτη

- επικοινωνιλόγου Ηλία Αντωνιάδη

Πρωτοφανή σάλο προξένησε η σκανδαλώδης απόφαση των υπευθύνων της κρατικής τηλεόρασης να μεταδώσουν το παιχνίδι μπάσκετ μεταξύ Σερβίας-Ισπανίας το απόγευμα της Τετάρτης, στα πλαίσια του Μουντομπάσκετ της Τουρκίας, από τη ψηφιακή συχνότητα Sport+ αντί των τριών ελεύθερων κρατικών καναλιών.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών στους Έλληνες τηλεθεατές, καθώς πολλοί δεν είχαν πρόσβαση σε αυτό το κανάλι. Ταυτόχρονα έφερε ξανά στο προσκήνιο την συζήτηση σχετικά με το ρόλο της της δημόσιας τηλεόρασης και τα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται τα προγράμματά της.

Ο δημοσιογράφος του BBC κ. Φίλιπ Μπέικερ επισημαίνει ότι ο πραγματικός ρόλος που οφείλει να εκπληρώνει η δημόσια τηλεόραση είναι να παράγει προγράμματα υψηλής ποιότητας στα οποία θα έχουν ελέυθερη πρόσβαση όλοι οι πολίτες.

Στην Ελλάδα μόνο κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει καθώς ο χαρακτήρας της δημόσιας τηλεόρασης τα τελευταία χρόνια έχει αλλοιωθεί και επιλέγονται προγράμματα με βάση τα κριτήρια του ανταγωνισμού και της ιδιωτικής αγοράς.

Ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο συνεισφέρουμε από το βαλάντιο μας ως πολίτες στα έσοδα της ΕΡΤ, ενώ ταυτόχρονα αποκομίζει διαφημιστικά κέρδη και συνάπτει εμπορικές συμφωνίες ύψους πολλών εκατομμυρίων ευρώ με αθλητικές ομάδες.

Άποψη των στούντιο στην Αγία Παρασκευή
© Φωτό: Γιώργος Διαμαντάκης / Αρχείον "907"

Η ΕΡΤ δαπάνησε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, εν μέσω οικονομικής κρίσης, για την αγορά των δικαιωμάτων του Μουντομπάσκετ 2010 ενώ χρυσοπληρώνει μία πολυμελή ομάδα «δημοσιογράφων» και «σχολιαστών» για την κάλυψη των αγώνων.

Κι ενώ μία από τις δεσμεύσεις της είναι η κάλυψη μεγάλων αθλητικών γεγονότων, εν τούτοις στην Τουρκία τα «σοφά» διευθυντικά στελέχη επέλεξαν την επιλεκτική μετάδοση αγώνων.

Την ίδια στιγμή η ΝΕΤ μετέδιδε το καλοκαίρι τα φιλικά προετοιμασίας των αθλητικών ομάδων με τις οποίες είχε υπογράψει μεγάλα τηλεοπτικά συμβόλαια.

Άραγε ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης θα φέρει ανασχηματισμό στις ιδέες και στα μυαλά των ιθυνόντων της κρατικής τηλεόρασης;

Ο χρόνος θα το δείξει...

Δείτε σχετικά:

 

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/07/media.html /

Ριζική αλλαγή σκηνικού στα media

Ριζική αλλαγή σκηνικού στα media

Άρθρο του ειδικού συνεργάτη,

κ. Ηλία Αντωνιάδη

Η κυριαρχία της ψηφιακής και της καλωδιακής τηλεόρασης σε συνδυασμό με τον ολοένα και αυξανόμενο ρόλο του διαδικτύου ως μέσο πληροφόρησης και διασκέδασης των πολιτών έναντι των παραδοσιακών μέσω διαμορφώνουν ένα νέο «τοπίο» στον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στις Βρυξέλλες από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναφορικά με το μέλλον των ευρωπαϊκών μέσων μαζικής ενημέρωσης, τα ηλεκτρονικά μέσα προτιμώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την πλειοψηφία των ευρωπαίων πολιτών σε σύγκριση με τα παραδοσιακά μέσα για την ενημέρωση και την ψυχαγωγία τους.

Σε ένα πρόσφατο ταξίδι στην Γερμανία, ο κ. Τίμ Μπλάκμοουρ, συνάδελφος δημοσιογράφος από το Λονδίνο, μου ανέφερε χαρακτηριστικά : «Η εφημερίδα και το ραδιόφωνο στην Αγγλία, αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη, έχουν “πεθάνει”. Οι πολίτες εμπιστεύονται πλέον το διαδίκτυο ακόμα και για να δουν τηλεόραση, καθώς αυτό είναι εφικτό μέσω μιας ειδικής κάρτας τηλεόρασης».

Στην Αγγλία το 80% των κατοίκων επιλέγει τα ψηφιακά μέσα επικοινωνίας. Στην Ελλάδα, η οποία ως συνήθως αποτελεί «τον τελευταίο τροχό της αμάξης» ως προς την υιοθέτηση εξελιγμένων τεχνολογικών μέσων ενημέρωσης, μόλις πρόσφατα εγκαινίασε την μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή εποχή της τηλεόρασης. Ήδη τα πρώτα μηνύματα από τις αντιδράσεις των τηλεθεατών για το σήμα υψηλής ποιότητας που προσφέρει η ψηφιακή τηλεόραση είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.

Ένας νέος «παίχτης» στην αγορά, ο οποίος έρχεται δυναμικά να «ταράξει τα νερά» είναι η κινητή τηλεφωνία τρίτης γενιάς. Μέσω των κινητών τηλεφώνων 3G οι χρήστες απολαμβάνουν άπειρες δυνατότητες, τις οποίες πριν δεν είχαν καν ονειρευτεί. Για παράδειγμα, στην περίπτωση που οι οδηγοί βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στην κίνηση, μπορούν να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους τηλεοπτική εκπομπή ή να συνδεθούν στο διαδίκτυο.

Με την μετάβαση από τα αναλογικά στα ψηφιακά μέσα τεχνολογίας καταγράφεται και μία αναδιανομή της διαφημιστικής πίτας, προκαλώντας έντονο πονοκέφαλο στους ιδιοκτήτες εφημερίδων και καναλιών. Αξίζει να σημειωθεί, ότι σε πολλές δυτικές ευρωπαϊκές αγορές, όπως στην Ισπανία, οι εταιρίες που κατασκευάζουν διαδικτυακές πύλες ενημέρωσης αποτελούν σημαντικό πόλο έλξης για τους διαφημιστές.

Η επόμενη χρονιά θα αποτελέσει ορόσημο για το νέο χάρτη των μέσων μαζικής επικοινωνίας και θα καθορίσει τις εξελίξεις στο «παιχνίδι» της διαφημιστικής αγοράς.

______________________________________________________________

Δείτε σχετικά:

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/07/blog-post_09.html - Ψυχροπολεμικό πόκερ ΗΠΑ - Ρωσίας / Άρθρο του κ. Ηλία Αντωνιάδη

Τα μπάνια του λαού

Γράφει ο Δημήτρης Βάρος*

Η Ελλάδα είναι μια φιλόξενη χώρα. Η ζεστή αγκαλιά της είναι ανοιχτή για όλους τους λαούς του κόσμου. Για όλους, εκτός από έναν: τους Έλληνες.

Τα απέραντα καλοκαίρια της προσφέρει τις μαγευτικές παραλίες της σε Σκανδιναβούς μάνατζερ, Γερμανούς βιομήχανους, Εβραίους τραπεζίτες, Άγγλους ομοφυλόφιλους, Ιταλούς μαφιόζους, Ρώσους μαστροπούς, Άραβες εμπόρους όπλων και Αμερικάνους διακινητές κοκαΐνης. Όλοι περνούν ζωή χαρισάμενη πίνοντας στην υγειά του Ξένιου Δία, χωρίς να αναρωτιούνται γιατί ο αρχαίος θεός κρατούσε ασπίδα, αν και αθάνατος. (Μια παραξενιά κατανοητή, πιθανόν, μόνο στους γιαπωνέζους. Επειδή ως καμικάζι στον πόλεμο φρόντιζαν, οδεύοντας προς την αυτοκτονία, να φοράνε το κράνος τους).

Εμείς οι Έλληνες, με μισθό στο ένα-τρίτο των ευρωπαϊκών και με επιτόκια καρτών και δανείων τριπλάσια από τα δικά τους, δεν έχουμε θέση σ’ αυτό το πάρτι. Έχουμε όμως μεγάλο θεό. Ο οποίος προνόησε να υπάρχουν και πακέτα αξέχαστων διακοπών, προσιτά σε εμάς.

Αφήστε γένια λοιπόν, βάλτε το σορτς, πάρτε το «άϊ-ποντ» και γραμμή για το «Ελ. Βενιζέλος». Με 350 ευρώ, όσο ένα σύνηθες επίδομα άδειας, μπορείτε να ζήσετε τη γοητεία μιας αμμοθύελλας στη Σαχάρα ή το ρομαντισμό μιας πλημμύρας στο δέλτα του Μπανγκλαντές. Να χαρείτε τη ραστώνη στην παραλία της Γάζας ή να φωτογραφηθείτε με ταλιμπάν, στο διάλλειμα μιας επιδρομής από F16 στο Κανταχάρ.

Αν είστε της δράσης, ανεβάστε την αδρεναλίνη σας στον Ινδικό προσπαθώντας να ξεφύγετε από μια τίγρη, να παραβγείτε ένα τσουνάμι ή απολαμβάνοντας ένα μασάζ «μπόντι-του-μπόντι» από Ταϊλανδέζα. Ανάμεσα στις έξτρα παροχές είναι να κολλήσετε AIDS ή SARS, οπότε η αίσθηση της απόλυτης περιπέτειας συνεχίζεται και μετά τις διακοπές.

Στη ζούγκλα του Βόρνεο δοκιμάστε αυγά χελώνας, ταΐστε τους ουρακοτάγκους και δείτε (από μακριά) τους ιθαγενείς που ζουν εκεί σε άγρια κατάσταση. Μετά κολυμπήστε στο νησί Μαμουτίκ. Ζητήστε μόνο από τη συνοδό σας να σας παίρνει με την βιντεοκάμερα. Γιατί αν είστε τυχερός και σας επιτεθεί καρχαρίας, είναι κρίμα να χάσετε το στιγμιότυπο. Μετά την δραματική σας διάσωση μπορείτε να το ανεβάσετε στο «You Tube» ή ακόμα καλύτερα να το πουλήσετε στο Ντισκάβερι Τσάνελ και με τα λεφτά να αποκτήσετε ένα ωραίο εξοχικό στη Μύκονο και ένα «στέιτ-οφ-δη-άρτ» αναπηρικό καροτσάκι.

Μια άλλη επιλογή είναι ο Περσικός Κόλπος. Αντί όμως να πάτε στο Ντουμπάϊ και να πληρώσετε ένα κάρο λεφτά, κάνετε κάτι πιο έξυπνο: πηγαίνετε ακριβώς απέναντι. Στο μαγευτικό Μπαντάρ-ε-Ιμαμ-Κομεϊνί του Ιράν όπου για δεκαπέντε μέρες θα ξοδέψετε όσα θα σας κόστιζε μια νύχτα στο διάσημο ξενοδοχείο Μπουρτζ-αλ-Αραμπ. Εκεί θα τρώτε πιλάφι με ψάρι κάθε μέρα και θα παίρνετε το μπάνιο σας στις εκβολές του Καρούμ, δίπλα σε αγωγούς πετρελαίου και εκτοξευτήρες πυραύλων.

Βέβαια, μπορεί κάποια στιγμή να δείτε ένοπλους Ιρανούς να κινούνται απειλητικά εναντίον σας επειδή στην περιοχή υπάρχουν νάρκες αλλά παρ’ όλα αυτά είστε απόλυτα ασφαλείς. Αρκεί ένα τηλεφώνημά σας στην αμερικάνικη πρεσβεία, και εν ριπή οφθαλμού θα φτάσουν επιτόπου δυο αεροπλανοφόρα, επτά αντιτορπιλικά και ένα σμήνος F-22 για να αποκαταστήσουν την τάξη.

Υπάρχει μάλιστα και η πιθανότητα το γεγονός αυτό να δώσει στο Πεντάγωνο την αφορμή που ψάχνει από καιρό για να ισοπεδώσει το Ιράν, οπότε μπορείτε να υπολογίζετε και σε κάποιο παράσημο ή στον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα στο Γουεστ Πόιντ.

Αν όλα αυτά δεν σας πείθουν και επιμένετε Αιγαίο… Ε, τότε κάντε επιτέλους κάτι για να αλλάξει η κατάσταση.

_________________________________________________________________________________

• Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Greeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

________________________________________________________________________________

Διαβάστε επίσης:

Τα οργισμένα πορτοκάλια - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Για τον Γιώργο Δασκαλόπουλο

Η Τετάρτη που πέρασε είχε κακές ειδήσεις. Τη χειρότερη μου μετέφερε η αγαπημένη μου φίλη και συνάδελφος κ. Νανά Νταουντάκη καθώς επέστρεφα στο σπίτι μου με τον Προαστιακό. «Θα σου αναγγείλω κάτι άσχημο» είπε και συνέχισε λέγοντας ότι ο Γιώργος Δασκαλόπουλος έφυγε από κοντά μας. Λίγο μετά μιλήσαμε με τον Γιάννη Κανελλάκη, ο οποίος επικοινώνησε μαζί μου από το “Mega” για να επιβεβαιώσει την πληροφορία. Κι όμως ήταν γεγονός.

Έμαθα τον Γιώργο από τις αφηγήσεις του αδελφού του, του Αντώνη, με τον οποίο έτυχε να δουλέψουμε στο ίδιο ΜΜΕ. Ο Αντώνης είχε την ευθύνη και την αγωνία που έχει πάντοτε ο μεγαλύτερος αδελφός για τον μικρότερο. Πίστευε σε εκείνον, τον θαύμαζε αλλά ήταν κι ένας αυστηρός δάσκαλός του.

Γνώρισα τον Γιώργο καλύτερα στις συσκέψεις της «Αριστερής Όχθης» και στις συνελεύσεις της Ένωσης. Ήταν ένας άνθρωπος με εξαιρετική πολιτική κατάρτιση και βαθιά γνώση των όσων συνέβαιναν τόσο στο πεδίο της πολιτικής, όσο και στον κλάδο. Ποτέ δεν διαφωνήσαμε επί της ουσίας σε θέματα πολιτικής και τακτικής σε ό,τι αφορά σε διεκδικήσεις για τον κλάδο.

Πάντοτε υπενθυμίζαμε σε όσους μας ασκούσαν κριτική ακόμα και στις μεγάλες απεργίες που κάναμε ότι δημοσιογράφοι δεν είναι αυτοί που ακριβοπληρώνονται για να κάνουν τα παπαγαλάκια στο γυαλί, ούτε οι κουτσομπόλες που εκτίθενται ημίγυμνες ή άμυαλες στα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα. Υπάρχουν δημοσιογράφοι κακοπληρωμένοι, αδικημένοι, ιδεαλιστές που περνούν δύσκολα αλλά θυσιάζουν τη ζωή και τις οικογένειές τους για την αλήθεια, την αντικειμενικότητα και τη Δημοκρατία.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά αφού οι σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου σαν στάλες καταιγίδας αλλά δεν το θεωρώ ηθικό. Άλλωστε πολλές φορές λέγαμε με τον Γιώργο πως «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Όταν έρθει η στιγμή ίσως να ξανανταμώσουμε.

Το σίγουρο είναι ότι όσοι απαρτίζουμε την «Αριστερή Όχθη» κι όσοι αγωνιζόμαστε με τη «Μαχόμενη Δημοσιογραφία» δεν θα τον ξεχάσουμε. Όπως και οι συνάδελφοί του από την εφημερίδα "Φως", οι οποίοι στο σημερινό φύλλο τού αφιέρωσαν τη σελίδα 19, αποδεικνύοντας πόσο αγαπητός ήταν. Γιώργο, καλό ταξίδι!

Έφυγε ένας αγωνιστής της δημοσιογραφίας

Το τελευταίο ταξίδι του έκανε σήμερα ο δημοσιογράφος Γιώργος Δασκαλόπουλος

Αυτό το κείμενο αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της «Μαχόμενης Δημοσιογραφίας»

O δημοσιογράφος Γιώργος Δασκαλόπουλος, ο δικός μας Γιώργος, βρέθηκε σήμερα το μεσημέρι νεκρός στο σπίτι του στο Περιστέρι.

Ήταν μόλις 45 ετών, ο Γιώργος. Εργαζόταν ως αθλητικός συντάκτης στο «Φως των Σπορ». Είχε και δική του στήλη. Ενδιαφερόταν για τη δημοσιογραφία, για την πολιτική, για το συνδικαλισμό. Εκλεγμένος στην ΕΣΗΕΑ και στον ΠΣΑΤ. Με ενεργό και ουσιαστική συμμετοχή στην Ανεξάρτητη Παρέμβαση (μια ιστορική παράταξη στην ΕΣΗΕΑ) και ύστερα από την διάσπασή της, ιδρυτικό μέλος στην παράταξη Αριστερή Όχθη τόσο στην αυτόνομη πορεία της όσο και όταν συμμετείχε στη ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ.

 

Στη σύντομη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, του Σωματείου που υπερασπίστηκε συνδικαλιστικά με συνέπεια και μαχητικότητα (παρά τα τρωτά του σημεία που διαρκώς επεσήμαινε και προσπαθούσε να αλλάξει) αναφέρεται:

 

Ο Γιώργος Δασκαλόπουλος γεννήθηκε στο Παλαιοξάρι Φωκίδος το 1965 και αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκινάει το 1986 στην «ΑΥΡΙΑΝΗ» και στη συνέχεια εργάστηκε στον «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ», στον «ΦΙΛΑΘΛΟ», στην «ΕΞΟΡΜΗΣΗ» και από τον Νοέμβριο του 1987 έως και το τέλος της σύντομης ζωής του στο «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ», στο οποίο διατηρούσε και προσωπική στήλη.

Ο Γιώργος Δασκαλόπουλος, παράλληλα με τη δημοσιογραφική του εργασία, ανέπτυξε και έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Είχε κατ’ επανάληψη εκλεγεί μέλος του Μεικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ, ενώ διετέλεσε Έφορος στο Δ.Σ. του ΠΣΑΤ.

Ως άνθρωπος υπήρξε έντιμος και αγωνιστής. Ήταν καλοσυνάτος, ευγενικός πάντοτε γελαστός και ευχάριστος. Οι συνάδελφοί του θα τον θυμούνται για την πραότητα του χαρακτήρα του και τις καλές του προθέσεις.

Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ εκφράζει στους οικείους του τα ειλικρινή του συλλυπητήρια και αποχαιρετά έναν έντιμο και άξιο συνάδελφο.

Και στην ανακοίνωση του ΠΣΑΤ:

Ήταν αγαπητός στον χώρο της δημοσιογραφίας, αλλά και μεταξύ όλων των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάστηκε στο πλαίσιο του ρεπορτάζ, είτε αυτό είχε να κάνει με τα θέματα του Ολυμπιακού, είτε με ελεύθερα θέματα, είτε με το ρεπορτάζ των επαρχιακών ομάδων.

 

Ήταν ο δικός μας ο Γιώργος που αγαπούσαμε. Έντονα πολιτικοποιημένος, με γνώσεις (άλλωστε είχε σπουδάσει φιλολογία και μαρξισμό)και στέρεα ιδεολογία. Μαχητής. Ιδεολόγος. Μπεσαλής. Αλλά, κυρίως, ένας άνθρωπος με μια μεγάλη γενναία καρδιά. Αυτή την καρδιά που τελικά τον πρόδωσε. Κι όπως λέει η Ντίνα ήταν ένας παθιασμένος δημοσιογράφος που αγαπούσε τον Μπουκόφσκι και , τελικά, πέθανε σαν κιαυτόν.

Καλό σου ταξίδι Γιώργο. Δεν θα σε ξεχάσουμε!

Οι σύντροφοι σου από την Αριστερή Όχθη

Ύποπτη εκτέλεση του Σ. Γκιόλια

Με 20 σφαίρες, άγνωστοι εκτέλεσαν εν ψυχρώ τα ξημερώματα τον δημοσιογράφο Σωκράτη Γκιόλια, στην είσοδο του σπιτιού του στην Ηλιούπολη.

Σύμφωνα με τις καταθέσεις των μαρτύρων, στις 05:26’ το πρωί, δύο άγνωστοι που ήταν ντυμένοι αστυνομικοί, χτύπησαν το κουδούνι του σπιτιού στην οδό Δαιδάλου 21 στην Ηλιούπολη. Όταν ο δημοσιογράφος κατέβηκε να δει ποιος ήταν, τότε οι δράστες τον πυροβόλησαν εξ επαφής με άγνωστο πυροβόλο όπλο.

Ωστόσο, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, η σύζυγος του δημοσιογράφου κατέθεσε στην Αστυνομία ότι άγνωστος χτύπησε το κουδούνι και είπε στον δημοσιογράφο ότι τού έκλεβαν το αυτοκίνητο.

Όταν ο Σ. Γκιόλιας πήγε να δει τι συνέβαινε και οι δράστες με "μαφιόζικο τρόπο", όπως περιγράφεται, τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν.

Σε μικρή απόσταση από τον τόπο της δολοφονίας εντοπίστηκε καμένο ένα ΙΧ, το οποίο η Αστυνομία εξετάζει αν ήταν αυτό με το οποίο διέφυγαν οι δράστες. Τα κίνητρα της δολοφονίας εξακολουθούν να είναι αδιευκρίνιστα και εξετάζονται όλα τα ενδεχόμενα.

O Σωκράτης Γκιόλιας γεννήθηκε στη Γερμανία στις 13 Φεβρουαρίου 1973.

 

Οργισμένα πορτοκάλια

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

Εδώ και τρεις χιλιετίες οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να γίνουν Έλληνες. Ξεκίνησαν αντιγράφοντας από τους προγόνους μας, που έφτιαχναν αποικίες στα μέρη τους, τη γλώσσα, τις συμπεριφορές, τις συνήθειες, τις καλλιέργειες, την αρχιτεκτονική, το εμπόριο, την οργάνωση πόλεων και στρατού…

Κατά την Αναγέννηση μπήκαν βαθύτερα στο θέμα. Απορρόφησαν γνώση από την κλασσική αρχαιότητα, ανακάλυψαν τις επιστήμες, τις καλές τέχνες, τις ιδέες και τις έννοιες πίσω από τις λέξεις, τον πολιτισμό γενικότερα.

Βγήκαν από τους Σκοτεινούς Αιώνες και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ονομάζουν τα πολλά bytes giga (γίγαντες) και τα ακόμα περισσότερα tera (τέρατα). Να μαθαίνουν πως φτιάχνεται το τζατζίκι και πως ο καφές μπορεί να πίνεται και παγωμένος.

Σήμερα, κατά την άποψη σοβαρών πολιτικών, αξιοσέβαστων διανοουμένων και πολυμαθών δημοσιογράφων, οι Έλληνες είναι αυτοί που οφείλουν να γίνουν Ευρωπαίοι. Όχι αντιγράφοντάς τους σε ευτελή ζητήματα, όπως το υψηλό επίπεδο μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, ή το χαμηλό επίπεδο φόρων, εισφορών και τιμών αλλά σε θεμελιώδεις συμπεριφορές, οι οποίες εγγυώνται την υγεία και τη διαιώνιση του πολιτικού μας συστήματος.

Παραδείγματος χάριν ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε την οργή μας.

Έχει παρατηρηθεί πως κάθε φορά που μας παίρνουν πίσω μια κατάκτηση ή αφήνουν ατιμώρητο κάποιον που κλέβει τους φόρους μας, όπως και κάθε φορά που ένας στημένος διαιτητής ακυρώνει τα γκολ της ομάδας μας και δίνει τρία ανύπαρκτα πέναλτι σε βάρος της, αντιδρούμε με τρόπο που εκθέτει τη χώρα. Σπάμε τζάμια, βάζουμε φωτιές, αναρτούμε πανό στην Ακρόπολη…

Αυτά αποδεικνύουν πως σφάλλουν οι οπαδοί των θεωριών συνομωσίας όταν λένε πως αεροπλάνα ξένων δυνάμεων μας ψέκασαν με υγρά που μας έκαναν άβουλους. Έκτος κι αν όντως μας ψέκασαν, αλλά η δόση δεν ήταν αρκετή.

Γιατί εξακολουθούμε να συμπεριφερόμαστε ως κάφροι μόλις η πατρίδα μας ζητήσει μια έκτακτη εισφορά επειδή οι δέκα οικογένειες που κάνουν μπίζνες με το δημόσιο, κερδίζουν όλους τους διαγωνισμούς και παραδίδουν υπερτιμολογημένα και ετοιμόρροπα έργα άδειασαν τα ταμεία της.

Γιατί βανδαλίζουμε την Αθήνα έτσι και μας γίνει μια περικοπή αποδοχών επειδή οι μηχανισμοί της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής, της μίζας, των off-shore εταιριών, των εργολάβων της υγείας, των στρατιωτικών εξοπλισμών, των πληροφοριακών συστημάτων, του τζόγου με τα δομημένα ομόλογα και των επιδοτήσεων που έγιναν πισίνες, έφεραν τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας.

Από τότε που ο Κιούμπρικ έθεσε το ερώτημα αν ο άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος ή σαν «Κουρδιστό Πορτοκάλι», ο πολιτισμένος κόσμος έχει αποφασίσει πως για να δικαιώνεται η σύγχρονη δημοκρατία αλλά και να μην κινδυνεύει ταυτόχρονα, ο άνθρωπος πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος στον ιδιωτικό του χώρου και ως κουρδιστό πορτοκάλι δημοσίως.

Αυτό σημαίνει ότι στο σπίτι του μπορεί ελεύθερα ο καθένας να γρονθοκοπεί το μαξιλάρι του, οραματιζόμενος ότι είναι ο υπουργός οικονομικών, δημοσίως όμως οφείλει να εκφράζει το θυμό του με ασφαλή τρόπο.

Παραδείγματος χάριν μπορεί κάθε θιγόμενη τάξη να παρατάσσεται μπροστά στη Βουλή και να δίνει μια παράσταση «Χάκα», όπως οι All Blacks της Νέας Ζηλανδίας πριν από κάθε αγώνα ράγκμπι. Με τα μάτια τους έτοιμα να πεταχτούν από τις κόγχες τους, τις γλώσσες τους να στριφογυρίζουν σαν σαύρες και τα χέρια τους να δίνουν χαστούκια στους μηρούς, να δείχνουν έτοιμοι να εκραγούν. Μετά να διαλύονται ήσυχα.

Αυτό και τους πολιτικούς θα συνετίσει και τον τουρισμό μας θα αναπτύξει.

________________________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_1869.html

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο) - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο)

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

«Σύντροφε Γιώργο
Κάπου διάβασα πως η ιστορία με το ΔΝΤ σε έχει στεναχωρήσει τόσο που σου έχουν ασπρίσει τα μαλλιά.

Παρηγορούμαι με σκέψη πως τα διαδίδεις επίτηδες όλα αυτά, στους πάντα πρόθυμους δημοσιογράφους, για ευνόητους λόγους… Πιστεύω πως κατά βάθος είσαι πανευτυχής, αφού μέσα σε έξι μήνες κατάφερες τόσα, όσα δεν κατάφεραν επί δεκαετίες όλοι οι προηγούμενοι Παπανδρέου. Και οι Καραμανλήδες μαζί.

Να τα απαριθμήσω;

- Έφερες επιτέλους στη χώρα, σε χρόνο ρεκόρ μάλιστα, την περιπόθητη «Αλλαγή» που από το 1980 την ακούγαμε αλλά δεν τη βλέπαμε. Και τι «Αλλαγή» μεγάλε…

- Κατάφερες μέσα σε μια νύχτα, αυτός ο εν μακαρία υπνώσει λαός να συνειδητοποιήσει όχι μόνο ότι η χώρα του χρεοκόπησε οικονομικά, αλλά και ότι εδώ και 35 χρόνια είναι ήδη χρεοκοπημένη πολιτικά, κοινωνικά αλλά και πολιτιστικά. Κάτι που είναι ακόμα χειρότερο…

- Πέρασες με θαυμαστή ευκολία το μήνυμα που μάταια προσπαθούσαν χρόνια τώρα να περάσουν στρατιές ποιητών, συγγραφέων και τραγουδοποιών. Πως από τη μια το συστηματικό ξεχαρβάλωμα της Παιδείας και από την άλλη τα χαζοχαρούμενα κανάλια-μαριονέτες, γαλούχησαν γενναίες ηλιθίων οι οποίες τώρα αδυνατούν να κατανοήσουν πως τους συνέβη αυτό που τους συνέβη, τι ακριβώς είναι αυτό που τους συνέβη και -το χειρότερο- αδυνατούν να σκεφτούν με ποιο τρόπο μπορούν να αντιδράσουν σ’ αυτό.

- Έπεισες και τον πλέον αφελή το πόσο Καραγκιόζηδες ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια που κουνώντας πλαστικές σημαιούλες, φέρναμε στα πράγματα ανίκανους, υποτελείς και απάτριδες, οι οποίοι διόριζαν αγράμματους για να καθορίζουν τα της Παιδείας, εγκάθετους για να διοικούν το στράτευμα, εθνικά ύποπτους για να κάνουν εξωτερική πολιτική, λιγούρηδες για να χειρίζονται τα δημόσια ταμεία και διεφθαρμένους για να μοιράζουν τα δημόσια έργα.

- Αποκάλυψες τη γύμνια της Ενωμένης Ευρώπης που είναι μανούλα στο να εμπορεύεται γαϊδάρους και να μεταχειρίζεται τους πολίτες της ως γαϊδάρους αλλά δεν είναι σε θέση να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρο.

- Εκδικήθηκες τους Γερμαναράδες που μας έλεγαν σπάταλους και καλοπερασάκηδες επιβάλλοντας στους Έλληνες μισθωτούς και συνταξιούχους να τα βγάζουν πέρα με το ένα-τρίτο των αποδοχών των Γερμανών και με πολύ ακριβότερα σουπερ-μάρκετ από αυτούς. Ακόμα και το Παγκόσμιο Κύπελλο να πάρουν αύριο, τέτοια ντροπή δεν ξεπλένεται.

- Δίδαξες τι πραγματικά σημαίνει ανταγωνιστικότητα. Πώς ο κάθε έλληνας επιχειρηματίας, απαλλαγμένος από το βαρύ εργατικό κόστος να μπορεί να συναγωνίζεται στα ίσια τον κάθε ευρωπαίο συνάδελφό του σε βίλες, κότερα, λίαρ-τζετ, ψώνια στην Μποντ Στριτ και διακοπές στα Μπαρμπάντος.

- Διόρθωσες τα λεξικά αποσαφηνίζοντας ότι αυτός που κλέβει μικροποσά είναι κλέφτης και πάει φυλακή, ενώ αυτός που κλέβει εκατομμύρια είναι πολιτικός και δίνει διαλέξεις.

- Έδειξες σε κάθε εργαζόμενο τον σεβασμό σου στην ιερότητα του ελεύθερου χρόνου, δίνοντας ο ίδιος το παράδειγμα. Φόρτωσες τη δουλειά, την οποία σε εκλέξαμε να κάνεις, σε μια τρόικα αλλοδαπών. Μετά πήρες το κανό σου και πήγες στις παραλίες της Πάρου.

Κι αν αυτός ο τόπος δεν σε καταλάβει τελικά, και άρα δεν σε καταχωρήσει στις χρυσές σελίδες της ιστορίας του, σκοτίστηκες. Θα υπάρχεις εσαεί ως χρυσοποίκιλτο κάδρο στην Κομισιόν, στην Γκόλντμαν Σαξ, στη λέσχη Μπιλντεμπεργκ, στη Μεγάλη Μασονική Στοά και σε όλα τα άλλα ευαγή ιδρύματα του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος αναπνέει πολύ πιο ελεύθερα από τότε που κατέρρευσε ο σοσιαλισμός. (Όχι ο δικός μας, ο άλλος).

Ο σύντροφός σου
Λάκης»...

____________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος। Γεννήθηκε στηη Χίο। Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου