Ο Χάρης Λαζαρόπουλος στο δυναμικό του Piraeuspress.gr

Πολύ δυνατά ξεκινά η "σεζόν" για το πρώτο ενημερωτίκο διαδικτυακό μέσο ενημέρωσης του Πειραιά. Νέο απόκτημα του Piraeuspress.gr ο πολύ έμπειρος, επιτυχημένος και βέρος Πειραιώτης δημοσιογράφος, Χάρης Λαζαρόπουλος.

Ο Χάρης Λαζαρόπουλος, με δυναμική παρουσία σε τηλεόραση, εφημερίδες και τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, αποτελεί σημαντική προσθήκη στο ανθρώπινο δυναμικό του Piraeuspress.gr και βασικό συντελεστή για την επίτευξη των νέων στόχων που έχουν τεθεί.

"Λεφτά υπάρχουν" για αργόμισθους στον 9.84

Όργιο σπατάλης και αδιαφάνειας θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ο κατάλογος των δημοσιογράφων που απασχολούνται με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους αργομισθίας στο δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό της πρωτεύουσας, τον «Αθήνα 9.84».

Κάποτε αποκαλούνταν "βύσματα", μετεξελίχθηκαν σε "καρφιά"
και κατέληξαν "βίδες" (σιέλου) σε "προσωρινούς" αλλά σχεδόν
μόνιμους πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς θώκους...

Την αποκάλυψη έκανε το ενημερωτικό ιστολόγιο tsantiri.gr και το θέμα αναμεταδόθηκε μεταξύ άλλων και τον έγκυρο ενημερωτικό  ιστοχώρο infognomonpolitics.blogspot.com.

Στο αρχικό κείμενο αναφέρονται τα εξής:

«Σας παρουσιάζουμε τη λίστα της ντροπής στον 9,84. Δείτε τα ονόματα των μεγαλοδημοσιογράφων που φιγουράρουν! Δείτε και πόσα λεφτά έπαιρναν, πόσο δούλευαν -όσοι δούλευαν! Να με ποιους εννοούσε προφανώς ότι «έφαγε» παρέα τα λεφτά ο Πάγκαλος! Πάντως όχι με εμάς… [Θα αναγνωρίσετε ονόματα που βγαίνουν στα κανάλια και το παίζουν τιμητές των πάντων!]... Όλα τα λεφτά όλα τα κιλά !!

Η οικονομική κατάσταση του ΔΕΡΑ 984 είναι τραγική. Το κόστος μισθοδοσίας των 384 εργαζομένων - 250 δημοσιογράφοι ανέρχεται σε περίπου 9,5 εκατομμύρια το χρόνο. Τα έσοδα του σταθμού ανήλθαν το 2010 στις 400.000 ευρώ, και η επιχορήγηση από τον Δήμο περίπου στα 15 εκατ.

Ο Δήμος αποφάσισε να επιχορηγήσει τον 9.84 με 5 εκατ. Ευρώ για το 2011.

Έτσι κρίθηκε απαραίτητο ένα πρόγραμμα εξυγίανσης που περιλαμβάνει:

- Δραστική μείωση των ελαστικών δαπανών έως και 80%. Σημαντική μείωση των υπόλοιπων δαπανών.

- Κρίθηκε επίσης αναγκαία η μείωση των δαπανών μισθοδοσίας και αμοιβών, καθώς με τα 5 εκατ. επιχορήγηση ο σταθμός θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο σε 4-5 μήνες.

Επιλέχθηκε η μείωση του προσωπικού με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:

1. Η απόδοση,

2 . Οι οικονομικοί λόγοι, η δυνατότητα εξεύρεσης άλλης εργασίας, Πολυθεσία

3 . Κοινωνικοί λόγοι (Οικογενειακή κατάσταση, προβλήματα υγείας κλπ). Στόχος να μην βρεθεί κανείς άνεργος, χωρίς εισόδημα από άλλη πηγή.

Επιπροσθέτως, σημειώνεται πως με βάση τις δηλώσεις του Δημάρχου προεκλογικά και μετεκλογικά, ο 9.84 θα αλλάξει φυσιογνωμία και θα μετατραπεί σε ένα σταθμό της πόλης. Ένας σταθμός που θα ασχολείται με τα προβλήματα, αλλά και τη δημιουργική ζωή της Αθήνας. Ένας τέτοιος σταθμός δεν μπορεί να δημιουργηθεί με 19 πολιτικούς συντάκτες και άλλους τόσους παρουσιαστές εκπομπών, ειδικούς στο πολιτικό σχόλιο, την παραπολιτική και την πολιτική ανάλυση.

Με βάση τα παραπάνω αποφασίστηκαν οι παρακάτω αποχωρήσεις

1. Γρ. Ρουμπάνης (3692 +2000) Ζάκυνθος ανύπαρκτος εδώ και δύο χρόνια –Παραιτείται)

2. Άννα Παναγιωταρέα (2849 ευρώ/μηνα για 2 ωρες την εβδομάδα) καθηγήτρια στο ΑΠΘ

3. Αρετη Σιδηροκαστρίτου (4339 ευρώ/μηνα – 1 ωρα τη βδομάδα με Τασσιόπουλο) διευθυντικό στέλεχος του ομίλου Κυριακίδη(φλαςκλπ) και υπάλληλος της ΓΓΤύπου.

4. Γιώργος Βλάχος (2332 ευρώ /μηνα, πολιτικό σχόλιο , 1 από τους 19 πολιτικούς συντάκτες του σταθμού) με ελάχιστη συμμετοχή και εργάζεται στον Αλφα και είναι υπάλληλος στη ΓΓΤύπου)

5. Γιώργος Ταμπακόπουλος (4384/μηνα ανύπαρκτος ,διευθυντής στο ΚΑΡΦΙ )

6. Μαρία Σταματέρη (2421/μηνα – ένα δυο 10λεπτα , εργάζεται και στον ΣΤΑΡ) δήλωσε ότι ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ

7. Φωτεινή Καλλίρη (2114 /μηνα,καλύπτει θέματα Δημόσιας διοίκησης-εργάζεται στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, και στο Γρ.τυπου Εθνικής Τράπεζας)

8. Γιάννης Τασσιόπουλος (3879/μηνα, μια εκπομπή κάθε Παρασκευή, δ/ντης εκδηλώσεων, εργάζεται στο ΧΡΗΜΑ και άλλου τύπου εργασίες) ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ μέχρι 5/2011)

9. Αντώνης Ζησιμάτος (2239/μηνα -ΙΑΣΩ- δεν έκανε τίποτα , άδεια μετ αποδοχών για 14 μήνες)) ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ

10. Ολγα Προυκάκη (1324/μηνα – 15΄την εβδομάδα-ΑΝΤ1-με δελτίο))ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ

11. Κώστας Ζούλας (3200/μηνα – εκπομπή Δ-Π 3-4 με Παπαγεωργίου) ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΕΡΤ

12. Νικόλαος Καρούτζος (2713/μηνα, μία εκπομπή με Κομίνη κάθε Π 6-7μμ, ΑΞΙΑ κ.α)

13. Γιάννης Κουρτάκης (2255/μηνα, ωριαία εκπομπή Δευτέρα- Πέμπτη με τον Χρήστο Ράπτη- εργαζεται ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, ΑΞΙΑ ,σύμβουλος Μαρινάκη, παραπολιτικα.γρ)

14. Γιάννης Σαραντάκος (1852/μηνα ένας από τους 19 πολιτικούς συντάκτες με ελάχιστη συμμετοχή, Εργάζεται στο ΕΘΝΟΣ και ΜΕΓΚΑ)

15. Νικ. Στέφος (μουσικός επιμελητής, Εργάζεται στην ΕΡΤ-με άδεια άνευ αποδοχών) – Παραιτείται-ΣΥΝΤΑΞΗ τον Μάιο)

16. Αμαλία Κυπαρίσση (εξαφανισμένη από 2003 γρ Ρουσσόπουλου, άδεια ανευ αποδοχών μέχρι τέλους του 2011-ζεί μόνιμα στην Ισπανία) δεν επικοινώνησε

17. Στάθης Βαρυτιμιάδης (2174/μηνα . Σημετοχή ένα τηλ σε πρωινό Μαγκαζίνο. Εργάζεται στον Ελευθερο Τύπο και σε αθλητική)

18. Φώφη Γιωτάκη (2016/μηνα, Μία από τις 19 πολιτικούς Συντάκτες του σταθμού, με ελάχιστη προσφορα. Είναι αρχισυντάκτρια πολιτικού στο ΕΘΝΟΣ)

19. Άγγελος Μόσχοβας (2438/μηνα. Πρωινό 7-8 με Λοβέρδο-πολλές απουσίες – Εργάζεται στο κέρδος ΚΕΡΔΟΣ)

Ορισμένου Χρόνου

20. Νίκος Ελευθερόγλου (1759,τίποτα, ανύπαρκτος free press δήθεν, εφημ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ)

21. Φοίβος Καρζής (4018/μηνα –Εργάζεται στη Eurobank) Αποχώρησε μόνος του σε φιλικό κλίμα

22. Δημήτρης Κατής (1840/μηνα,μουσικός , μία εκπομπή)

23. Ελένη Κομίνη (1173/μηνα,μία εκπομπή με Καρούτζο κάθε Παρασκευή. Εργάζεται στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ)

24. Παναγιώτης Μουσάς Ένας από τους 19 πολιτικούς συντάκτες. (μόνο ένα πολιτικό σχόλιο-1278ευρώ//μηνα

25. Σωτηρης Ξενάκης (παραιτήθηκε)

26. Χάρης Παυλίδης (2658, /μηνα -ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ)

27. Γιωργος Μητσικώστας (5856/μηνα, δεν χρειάζεται 10΄. Ακυρο το συμβόλαιό του)

28. Λάμπρος Πέγκος (1623/μηνα . Γρ τύπου Δήμου. Εργάζεται ,σε διάφορες εφημερίδες)

29. Χρήστος Ράπτης (2029/μηνα. Μία εκπομπή Δευτ- Πέμπτη με τον Κουρτάκη. Εργάζεται και στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ)

30. Μαρία Αντωνιάδου (1500/μηνα. Εργάζεται στο ΒΗΜΑ ανύπαρκτη)

31. Αμέλια Αναστασάκη (1250/μηνα. Εκπομπή κάθε Παρασκευή)

Εργάζεται στο. ΣΤΑΡ Ιωάννης Βασιλακόπουλος( 1167 ,απών, γρ Τύπου Βαρβιτσιώτη)

32. Αλέξανδρος Βέλλιος (1332 /το μήνα, άφαντος)

33. Ιωάννα Ζαρακέλη (1250/το μήνα . Πλημμελής παρουσία γρ Τύπου ΔΕΡΑ- Εργάζεται στο Κόντρα,)

34. Ελένη Καλογεροπούλου 1500 /μηνα (Μία από τους 19 πολιτικούς συντάκτες. Εργάζεται στη ΓΓΤύπου, ΠΟΝΤΙΚΙ)

35. Ηλίας Κανέλλης (ΝΕΑ, παραιτήθηκε, σε πολύ καλό κλίμα)

36. Θυμιος Καρακατσάνης (1446/μηνα.Δεν έκανε τίποτα)

37. Καρρερ Λουκίλα (θα έρθει δωρεάν)

38. Ανδρέας Κάτσενος (Εξαφανισμένος.1000/μηνα)

39. Χριστίνα Κοραή (2046/μηνα. Μία από τους 19 πολιτικούς συντάκτες . Συμμετοχή με ένα σχόλιο. Εργάζεται στην Ελευθεροτυπία κλπ)

40. Άκης Κοσώνας (1501/μηνα. Ανύπαρκτος. Εργάζεται στο ΑΠΕ)

41. Γιώργος Κουβαράς (2325/μηνα. Μία εκπομπή Δευτέρα- Πέμπτη. .Εργάζεται στον ΕΤ)

42. Άλκης Κούρκουλας ανταποκριτής, με μηδενική προσφορά

43. Δήμητρα Κουτουρίνη (Εξαφανισμένη)

44. Βασιλική Κουτσούμπα(Εξαφανισμένη)

45. Αλέξανδρος Κυριακόπουλος (Ελευθεροτυπία, 875/μηνα, ελάχιστη προσφορά)

46. Λάζαρος Λασκαρίδης (παραιτήθηκε)

47. Γιάννης Λοβέρδος (2341/μηνα +1260 Μυρτώ Λοβέρδου> Πρωινή εκπομπή με τον Αγγ. Μόσχοβα. Πολύ συχνά εγκατέλειπε την εκπομπη για να εμφανιστεί στην τηλεόραση, ως σχολιαστής. Έμενε η εκπομπή χωρίς παρουσιαστη συχνά μεταξύ 7.30 με 8.00. Απροετοίμαστος και όταν ήταν στην εκπομπη. Σχόλια εκ του προχείρου. Είναι δ/ντης της εφ. ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΒΡΑΔΥΝΗ, ενώ γράφει και σε ηλεκτρονικές σελίδες)

48. Κώστας Μελισσόπουλος. Ενας εκ των 19 πολιτικών συντακτών

49. Γιώργος Μαντέλας (1250/μήνα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

50. Δημήτρης Νασιόπουλος (γρ Τύπου Δήμου )

51. Βασιλική Νικολακάκη (Γρ τύπου ΠΟΔΑ)

52. Αχιλλέας Οικονόμου (900 μουσική εκπομπή /Κυριακή 5-6)

53. Κων Παναγιωτόπουλος (Bar-Bar) (2325/μηνα,μία εκπομπή την εβδομάδα)

54. Παναγιωτοπούλου Στέλλα (γρ τυπου ΠΟΔΑ ,1300/μηνα)

55. Γιάννης Παπαδήμος (γρ τυπου δήμου 1581/μηνα)

56. Γιάννης Παργινός (15’ κάθε Δευτέρα . Εργάζεται στηνΑυριανή-Παρόν 1125/μηνα)

57. Γιώργος Σιαδήμας. Ενας εκ των 19 πολιτικών συντακτών του σταθμού. Εργάζεται στο ΑΛΤΕΡ, 1250/μηνα)

58. Παναγιώτης Σιάνης (1736/μηνα. Εκπομπή κάθε Παρασκευή, Εργάζεται και στο Κανάλι Βουλής και ΓΓΤ)

59. Άρης Σκιαδόπουλος (μια εκπομπή κάθε Σάββατο, 1674/μηνα)

60. Γιάννης Τζαννετάκος (2700/μηνα -σύμβουλος Προέδρου. Καμία συμμετοχή)

61. Στέφανος Τζανάκης (1643//μηνα. Μία εκπομπή 16-17 Δευτέρα Πέμπτη με τον Κουβαρά. Εργάζεται στα ΝΕΑ)

62. Γιάννης Χαραλαμπόπουλος (1500/μηνα)».

Δείτε τις αρχικές αναρτήσεις:

http://www.tsantiri.gr/apokalypseis/apokalipsi-i-misthodosia-tis-ntropis-ston-9-84-onomata-lefta.html / Μισθοδοσία ντροπής στον 9.84 / Ονόματα και Λεφτά

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/03/984.html / Η μισθοδοσία της ντροπής στον 9.84

Η αθλιότητα του κιτρινισμού

Άρθρο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου,

πρώην βουλευτή Πειραιώς και υπουργού

Όταν ο Πάπας Ιωάννης επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Αμερική δέχθηκε από ένα δημοσιογράφο το ακόλουθο ερώτημα: «Θα επισκεφθείτε κάποιο κλάμπ στην Νέα Υόρκη;». Κι απάντησε με χιούμορ: «Υπάρχουν κλάμπς στην Νέα Υόρκη;». Την επομένη η εφημερίδα κυκλοφόρησε με πηχυαίους τίτλους: «Υπάρχουν κλάμπς στην Νέα Υόρκη; Η πρώτη ερώτηση του Πάπα μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο».

Κάτι παρόμοιο θύμισε η αντίδραση των ελληνικών ΜΜΕ στις πρόσφατες δηλώσεις των μελών της τρόικας.

Στο όνομα του εντυπωσιασμού και της εξασφάλισης υψηλότερων πωλήσεων η και μεγαλύτερης τηλεθέασης η ουσία της συζήτησης έγινε καπνός. Κι έμεινε η «ιταμότητα» των εκπροσώπων των δανειστών μας να μας επιβάλουν πολιτικές.

Τι ακριβώς λοιπόν συνέβη;



Έλληνας δημοσιογράφος ρώτησε τους ξένους ελεγκτές: «...θα ενέκριναν οι ίδιοι για να συμπληρωθεί αυτό το ποσό και την πώληση ενός αρχαίου μνημείου της Ελλάδας;» Πέρα από τα άθλια ελληνικά, ίδιο πολλών καλλιεργημένων σήμερα εκπροσώπων του τύπου, η ερώτηση είναι φανερό πως αποσκοπούσε στην εξασφάλιση εντυπωσιασμού.

Αν η απάντηση ήταν καταφατική, πράγμα εντελώς απίθανο, οι συνέπειες θα ήσαν αυταπόδεικτες. Σε περίπτωση άρνησης, η αξιοποίηση για λόγους κιτρινισμού θα ήταν εξ ίσου ξεκάθαρη. Όπως εξ άλλου και έγινε. «Οι ξένοι ειρωνευόμενοι, μας χαρίζουν τα μνημεία» θα ήταν ο προσδοκώμενος τίτλος. Ούτε κουβέντα βέβαια για την εμπνευσμένη ερώτηση του δαιμόνιου έλληνα συντάκτη.

Ο ένας εκπρόσωπος της τρόικας απάντησε ως εξής: «Οι αποκρατικοποιήσεις αφορούν αποκλειστικά εισηγμένες η μη επιχειρήσεις, άλλα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, καθώς και εμπορική ακίνητη περιουσία». Κι ο δεύτερος συμπλήρωσε: «κανένας δεν ομιλεί για αρχαία μνημεία». Το σωστότερο βέβαια θα ήταν να αρνηθούν να απαντήσουν σε ηλίθιες ερωτήσεις τέτοιου είδους. Ο καθένας όμως καταλαβαίνει τι θα είχε γίνει τότε με σύνθημα «την περιφρόνηση της τρόικας προς τους υπεύθυνους για την ενημέρωση του ελληνικού λαού».

Δυστυχώς ο κιτρινισμός έχει πλέον κατακυριεύσει μια χώρα που σε τόσα πράγματα σημειώνει παγκόσμιες πρώτες παραδοξοτήτων – όπως λ.χ. απεργίες με πληρωμή των ημερομισθίων των απεργών, οι γενικές συνελεύσεις σε ώρα εργασίας με ανοχή της εργοδοσίας. οι ρουτινιάρικες πλέον καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, η ατιμώρητη καταστροφή δημόσιας περιουσίας (λ.χ. πανεπιστήμια και σχολεία) και τόσα άλλα.

Πρέπει να είμαστε πραγματικοί πρωταθλητές στην προώθηση της παραπληροφόρησης και στην διάδοση εθνικής ανοησίας. Όπως λ.χ. το καλλιεργούμενο μίσος κατά των πολιτικών και η συγκάλυψη της πραγματικότητας. Που είναι πως η κρίση δεν προήλθε από την διαφθορά και τις όποιες ατασθαλίες δημοσίων προσώπων (που και βέβαια υπήρξαν) αλλά από την διόγκωση του δημόσιου τομέα και την πληρωμή μισθών και συντάξεων από πόρους που το ελληνικό κράτος ουδέποτε είχε.

Όπως και το κατευθυνόμενο μίσος κατά των ξένων που δήθεν μας εκμεταλλεύονται και απεργάζονται την καταστροφή μας. Ενώ συγκαλύπτουμε την αλήθεια πως δηλ. ακόμη και τώρα ζούμε ξοδεύοντας πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε. Και πως η συμφωνία με τους δανειστές μας δεν καλύπτει μόνο την πληρωμή των χρεών μας αλλά εξυπηρετεί και τρέχουσες ανάγκες μας.

Τι έγινε λοιπόν ακριβώς με τους εκπροσώπους της τρόικας; Η χώρα απλά δεν θα έπρεπε να εισπράξει την τέταρτη δόση του εκταμιευόμενου δανείου. Διότι δεν είχαμε εκπληρώσει τις σχετικές προϋποθέσεις.

Και βρέθηκε το gimmick (τρίκ) της αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ για να ησυχάσουν οι αγορές και να πάρουμε τελικά τα χρήματα. Η πρόταση δεν ήταν της τρόικας. Ήταν απόλυτα συμφωνημένη με την κυβέρνηση.

Για να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να αποφασισθεί ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης και να μην καταρρεύσουμε. Η ανευθυνότητα όμως πολλών ΜΜΕ αλλά και σύσσωμου περίπου του πολιτικού κόσμου οδήγησε το εγχείρημα στον αέρα.



Ανεμελιά και ραχάτι από την κεφάτη τρόικα,

στα πεζοδρόμια του Συντάγματος…



Το τι θα γίνει από τώρα και στο εξής είναι μάλλον άγνωστο.

Οι δανειστές μας είναι εύλογα ενοχλημένοι. Διότι αποκαλύφθηκε και η δική τους ελαφρότητα.

Διότι δεν είναι βέβαια σοβαροί όταν θέτουν προϋποθέσεις τις οποίες στην συνέχεια κάνουν γαργάρα και εγκλωβίζονται σε άσκοπες αντιδικίες, σε ένα καταλυτικά λαϊκίστικο περιβάλλον, στην προσπάθεια να κερδίσουν χρόνο και να αποπροσανατολίσουν τις αγορές.



Η ζημιά μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Μπορεί όμως να δημιουργήσει και τρομερά αδιέξοδα.



Θα αναλάβουν ποτέ οι υπεύθυνοι της παραπληροφόρησης στην Ελλάδα και τις δικές τους ευθύνες;

Δείτε περισσότερα άρθρα του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου: www.andrianopoulos.gr

Παλαιότερα άρθρα στο "907":

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/12/blog-post_06.html / Σχολιαστές εμπαθείς και κινδυνολόγοι.



http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/09/blog-post_8823.html / 'Ενας διαφορετικός εξ Ανατολών κίνδυνος.

Στη μνήμη του Βασίλη Χριστοδούλου

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Οι Βασίλης Χριστοδούλου και Αρχέλαος Αντώναρος θα μείνουν στο μυαλό μου ως το αχτύπητο δίδυμο της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ», στη χρυσή εποχή της από το 1951 -1963.

Στις 14 Μαρτίου 1950 ξεκίνησε η πιο όμορφη περιπέτεια των δύο φίλων. Εκείνη την ημέρα η «ΑΘΗΝΑΪΚΗ» βγήκε στα περίπτερα δυναμική, ανεξάρτητη και κυρίως έτοιμη να πει αλήθειες στην κοινή γνώμη και να δώσει αγώνες για τη Δημοκρατία.

Ο αείμνηστος εκδότης Γ. Παπαγεωργίου είχε προκαλέσει τους δύο μαιτρ του σκίτσου να δημοσιεύουν καθημερινώς μια φάσα με τρεις ή τέσσερις έγχρωμες γελοιογραφίες κάτω από τον λογότυπο της εφημερίδας, σχολιάζοντας εύστοχα, καυστικά και με χιούμορ την επικαιρότητα.

Ποιος δεν θυμάται τις γελοιογραφίες με τον Μαρκεζίνη (ο οποίος απ’ αυτούς πήρε το παρατσούκλι «σώμα και κόμμα» όταν έφυγε από την ΕΡΕ), του Καραμανλή, της Φρειδερίκης, του Γεωργίου Παπανδρέου ή του Σοφό (Σοφοκλή Βενιζέλου).

Αρχικά γνώρισα τον Αρχέλαο κατά την προετοιμασία επανεκδόσεως της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ» τον Μάρτιο του 1997. Στη συνέχεια γνώρισα και τον Βασίλη Χριστοδούλου στη «ΒΡΑΔΥΝΗ της Κυριακής», με την οποία συνεργαζόμουν παράλληλα. Σαν μικρό παιδί άκουγα τις ιστορίες που μου έλεγαν πότε ο Αρχέλαος σου και πότε ο Χριστοδούλου ειδικά για τις περίφημες δίκες της "Αθηναϊκής" όταν ο Παπαγεωργίου και Εμμανουήλ Μπακλατζής έκαναν δριμεία κριτική στο... Παλάτι.

Επίσης θυμάμαι τον Χριστοδούλου να δακρύζει έξω από το γραφείο του τότε διευθυντή της «ΒτΚ» Κωστή Δήμτσα για ένα σκίτσο που είχε κάνει ο Αρχέλαος για τις αγροτικές κινητοποιήσεις (θαρρώ το 1998). Είχε κάνει αίσθηση και το είχε αναδημοσιεύσει και ο Στάθης (Σταυρόπουλος) στη στήλη του. Όταν έγραφα τα ιστορικά αφιερώματα της «Α» και της «ΒτΚ» πάντοτε συμπεριλάμβανα στο κασέ σκίτσα και των δύο αυτών μεγάλων γελοιογράφων.

Χάρη σ’ αυτούς μάλιστα είχα προτείνει στον Σπύρο Καρατζαφέρη να φιλοξενεί καθημερινά το πρωτοσέλιδο της «Α» χαρακτηριστική γελοιογραφία που θα διάνθιζε το βασικό θέμα της εφημερίδας. Το είχε δεχθεί κι ο γελοιογράφος που ανέλαβε να φέρει εις πέρας αυτήν την αποστολή ήταν ο Θόδωρος Μουτζουρίδης, ο οποίος συνέχισε την παράδοση των Αρχέλαου και Χριστοδούλου ως και το 2001.

Φαντάζομαι ότι οι δύο φίλοι και συνάδελφοι θα σπάνε πλάκα στον Παράδεισο, θα φτιάχνουν τα καλύτερα σκίτσα με τα πενάκια τους και θα θυμούνται μαζί με τους Παπαγεωργίου, Μπακλατζή, Δάνο, Αθανασιάδη, Σαραντάκο, Καμβύση, Ναζλίδη κι άλλα ιερά τέρατα του Τύπου πως κάποτε από τις εφημερίδες έβγαιναν οι καλύτεροι σκαπανείς του πνεύματος…

Το βιογραφικό του

Ο τότε πρωθιυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου
αποπέμπει τον τότε υπουργό Εθνικής Αμύνης
Πέτρο Γαρουφαλιά, λίγο πριν από
την Αποστασία του 1965,
όπως το κατέγραψε ο Χριστοδούλου.

Έφυγε ο τελευταίος από τη μεγάλη γενιά των γελοιογράφων της δεκαετίας του ’50.

Ο Βασίλης Χριστοδούλου αποτελεί αναμφισβήτητα μια θρυλική φυσιογνωμία της ελληνικής γελοιογραφίας.

Γεννήθηκε το 1917 στον Πειραιά και σε ηλικία μόλις 19 χρόνων, το 1936, δημοσίευσε την πρώτη του γελοιογραφία στην εφημερίδα «Ηχώ της Ελλάδας», που είχε εκδώσει ο Κωστής Μπαστιάς. Από τότε, και έως την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, σταδιοδρόμησε στον αθηναϊκό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο ως σκιτσογράφος και γελοιογράφος με θετικές επιδόσεις και επιτυχημένες παρουσίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Για περισσότερα από πενήντα χρόνια εργάστηκε στις εφημερίδες «Εφημερίς των Ελλήνων», «Αθηναϊκή», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Η Βραδυνή», «Η Μεσημβρινή» κ.ά. Επίσης, συνεργάστηκε στα περιοδικά «Θησαυρός», «Πάνθεον», «Εικόνες», «Ρομάντζο», «Παγκόσμιος Τύπος», «Σαββατοκύριακο», «Πρώτο» και σε διάφορα άλλα εβδομαδιαία δεκαπενθήμερα και μηνιαία έντυπα.

Υπήρξε ακόμη, τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» και της συνδικαλιστικής επιθεώρησης «Πρωτεργάτης». Ως γελοιογράφος συνεργάστηκε και με την εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία», στην οποία διαδέχθηκε τον Φωκίωνα Δημητριάδη.

Με τον Αρχέλαο

Άλλο σκίτσο του Χριστοδούλου
για την αποπομπή Γαρουφαλλιά
από τον Γεώργιο Παπανδρέου,
με φόντο την Κέρκυρα
(και τα τότε θερινά ανάκτορα).

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, ως πολιτικός γελοιογράφος πρωτοεμφανίστηκε στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» του Γιάννη Παπαγεωργίου από την αρχή της έκδοσής της το 1951 μέχρι το 1962. Στη συνέχεια ανέλαβε πολιτικός γελοιογράφος στην εφημερίδα «Η Βραδυνή» των αδελφών Αθανασιάδη, στην οποία παρέμεινε επί 20 και πλέον χρόνια. Έτσι, οι γελοιογραφίες του, που δημοσιεύθηκαν πρωτοσέλιδες και στις δύο εφημερίδες, με βασικά γνωρίσματα το πηγαίο σκωπτικό πνεύμα και την προσωπική σκιτσογραφική έκφραση, ταυτίστηκαν με την μεταπολεμική πολιτική ζωή της Ελλάδας και επέδρασαν στη διαμόρφωση τάσεων, ροπών και συναισθημάτων μεταξύ της κοινής γνώμης.

Σειρές από γελοιογραφίες και σκίτσα του έχουν εικονογραφήσει αναγνώσματα, ρεπορτάζ και διάφορα δημοσιογραφικά και φιλολογικά κείμενα, που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας. Διεκδικεί ίσως παγκόσμιο ρεκόρ παραγωγικότητας, αφού υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τις 120 χιλιάδες οι γελοιογραφίες του. Έχει λάβει μέρος σχεδόν σε όλες τις μεταπολεμικές, πανελλήνιες και διεθνείς εκθέσεις γελοιογραφίας και σκίτσου.

Σκίτσο του Βασ. Χριστοδούλου που
τον δείχνει ως "δικέφαλο"
της "Αθηναϊκής" με τον καλό του
φίλο και συνάδελφο, Αρχέλαο.

Δεν είναι τυχαίο ότι από το 1948 έως πριν από λίγο καιρό, σκίτσαρε καθημερινά.

Όπως λένε οι νεώτεροι συνάδελφοί του, αποτέλεσε έναν παραγωγικότατο δημιουργό που ενώνει διά μέσου της προσωπικής του εμπειρίας, όλες τις γενιές της μεταπολεμικής γελοιογραφίας.

Από τον Φωκίωνα Δημητριάδη και τον Παύλο Παυλίδη, μέχρι τους σημερινούς ομότεχνούς του, πολιτικούς γελοιογράφους.

Η γραμμή του ήταν καθαρή και απέριττη, είναι εν-τυπωμένη για τα καλά στο νεοελληνικό μας ασυνείδητο. Βαρελόφρονες, σεξοβόμβες, ξεμυαλισμένοι και αναπόφευκτα) απατημένες σύζυγοι, αλλά και Ανδρέας Παπανδρέου και Χαρίλαος Φλωράκης και όλη η σύγχρονη πολιτική ιστορία. Όλοι έχουν περάσει από την πένα του.

Σύμφωνα με την ΕΣΗΕΑ, ο Βασίλης Χριστοδούλου υπήρξε ένας σεμνός, ευπρεπής και ευγενής συνάδελφος, που άφησε σπουδαίο έργο ως γελοιογράφος και σκιτσογράφος. Παράλληλα, δίδαξε ήθος και έμεινε πιστός στις αρχές του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.

Τα μπάνια του λαού

Γράφει ο Δημήτρης Βάρος*

Η Ελλάδα είναι μια φιλόξενη χώρα. Η ζεστή αγκαλιά της είναι ανοιχτή για όλους τους λαούς του κόσμου. Για όλους, εκτός από έναν: τους Έλληνες.

Τα απέραντα καλοκαίρια της προσφέρει τις μαγευτικές παραλίες της σε Σκανδιναβούς μάνατζερ, Γερμανούς βιομήχανους, Εβραίους τραπεζίτες, Άγγλους ομοφυλόφιλους, Ιταλούς μαφιόζους, Ρώσους μαστροπούς, Άραβες εμπόρους όπλων και Αμερικάνους διακινητές κοκαΐνης. Όλοι περνούν ζωή χαρισάμενη πίνοντας στην υγειά του Ξένιου Δία, χωρίς να αναρωτιούνται γιατί ο αρχαίος θεός κρατούσε ασπίδα, αν και αθάνατος. (Μια παραξενιά κατανοητή, πιθανόν, μόνο στους γιαπωνέζους. Επειδή ως καμικάζι στον πόλεμο φρόντιζαν, οδεύοντας προς την αυτοκτονία, να φοράνε το κράνος τους).

Εμείς οι Έλληνες, με μισθό στο ένα-τρίτο των ευρωπαϊκών και με επιτόκια καρτών και δανείων τριπλάσια από τα δικά τους, δεν έχουμε θέση σ’ αυτό το πάρτι. Έχουμε όμως μεγάλο θεό. Ο οποίος προνόησε να υπάρχουν και πακέτα αξέχαστων διακοπών, προσιτά σε εμάς.

Αφήστε γένια λοιπόν, βάλτε το σορτς, πάρτε το «άϊ-ποντ» και γραμμή για το «Ελ. Βενιζέλος». Με 350 ευρώ, όσο ένα σύνηθες επίδομα άδειας, μπορείτε να ζήσετε τη γοητεία μιας αμμοθύελλας στη Σαχάρα ή το ρομαντισμό μιας πλημμύρας στο δέλτα του Μπανγκλαντές. Να χαρείτε τη ραστώνη στην παραλία της Γάζας ή να φωτογραφηθείτε με ταλιμπάν, στο διάλλειμα μιας επιδρομής από F16 στο Κανταχάρ.

Αν είστε της δράσης, ανεβάστε την αδρεναλίνη σας στον Ινδικό προσπαθώντας να ξεφύγετε από μια τίγρη, να παραβγείτε ένα τσουνάμι ή απολαμβάνοντας ένα μασάζ «μπόντι-του-μπόντι» από Ταϊλανδέζα. Ανάμεσα στις έξτρα παροχές είναι να κολλήσετε AIDS ή SARS, οπότε η αίσθηση της απόλυτης περιπέτειας συνεχίζεται και μετά τις διακοπές.

Στη ζούγκλα του Βόρνεο δοκιμάστε αυγά χελώνας, ταΐστε τους ουρακοτάγκους και δείτε (από μακριά) τους ιθαγενείς που ζουν εκεί σε άγρια κατάσταση. Μετά κολυμπήστε στο νησί Μαμουτίκ. Ζητήστε μόνο από τη συνοδό σας να σας παίρνει με την βιντεοκάμερα. Γιατί αν είστε τυχερός και σας επιτεθεί καρχαρίας, είναι κρίμα να χάσετε το στιγμιότυπο. Μετά την δραματική σας διάσωση μπορείτε να το ανεβάσετε στο «You Tube» ή ακόμα καλύτερα να το πουλήσετε στο Ντισκάβερι Τσάνελ και με τα λεφτά να αποκτήσετε ένα ωραίο εξοχικό στη Μύκονο και ένα «στέιτ-οφ-δη-άρτ» αναπηρικό καροτσάκι.

Μια άλλη επιλογή είναι ο Περσικός Κόλπος. Αντί όμως να πάτε στο Ντουμπάϊ και να πληρώσετε ένα κάρο λεφτά, κάνετε κάτι πιο έξυπνο: πηγαίνετε ακριβώς απέναντι. Στο μαγευτικό Μπαντάρ-ε-Ιμαμ-Κομεϊνί του Ιράν όπου για δεκαπέντε μέρες θα ξοδέψετε όσα θα σας κόστιζε μια νύχτα στο διάσημο ξενοδοχείο Μπουρτζ-αλ-Αραμπ. Εκεί θα τρώτε πιλάφι με ψάρι κάθε μέρα και θα παίρνετε το μπάνιο σας στις εκβολές του Καρούμ, δίπλα σε αγωγούς πετρελαίου και εκτοξευτήρες πυραύλων.

Βέβαια, μπορεί κάποια στιγμή να δείτε ένοπλους Ιρανούς να κινούνται απειλητικά εναντίον σας επειδή στην περιοχή υπάρχουν νάρκες αλλά παρ’ όλα αυτά είστε απόλυτα ασφαλείς. Αρκεί ένα τηλεφώνημά σας στην αμερικάνικη πρεσβεία, και εν ριπή οφθαλμού θα φτάσουν επιτόπου δυο αεροπλανοφόρα, επτά αντιτορπιλικά και ένα σμήνος F-22 για να αποκαταστήσουν την τάξη.

Υπάρχει μάλιστα και η πιθανότητα το γεγονός αυτό να δώσει στο Πεντάγωνο την αφορμή που ψάχνει από καιρό για να ισοπεδώσει το Ιράν, οπότε μπορείτε να υπολογίζετε και σε κάποιο παράσημο ή στον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα στο Γουεστ Πόιντ.

Αν όλα αυτά δεν σας πείθουν και επιμένετε Αιγαίο… Ε, τότε κάντε επιτέλους κάτι για να αλλάξει η κατάσταση.

_________________________________________________________________________________

• Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Greeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

________________________________________________________________________________

Διαβάστε επίσης:

Τα οργισμένα πορτοκάλια - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Για τον Γιώργο Δασκαλόπουλο

Η Τετάρτη που πέρασε είχε κακές ειδήσεις. Τη χειρότερη μου μετέφερε η αγαπημένη μου φίλη και συνάδελφος κ. Νανά Νταουντάκη καθώς επέστρεφα στο σπίτι μου με τον Προαστιακό. «Θα σου αναγγείλω κάτι άσχημο» είπε και συνέχισε λέγοντας ότι ο Γιώργος Δασκαλόπουλος έφυγε από κοντά μας. Λίγο μετά μιλήσαμε με τον Γιάννη Κανελλάκη, ο οποίος επικοινώνησε μαζί μου από το “Mega” για να επιβεβαιώσει την πληροφορία. Κι όμως ήταν γεγονός.

Έμαθα τον Γιώργο από τις αφηγήσεις του αδελφού του, του Αντώνη, με τον οποίο έτυχε να δουλέψουμε στο ίδιο ΜΜΕ. Ο Αντώνης είχε την ευθύνη και την αγωνία που έχει πάντοτε ο μεγαλύτερος αδελφός για τον μικρότερο. Πίστευε σε εκείνον, τον θαύμαζε αλλά ήταν κι ένας αυστηρός δάσκαλός του.

Γνώρισα τον Γιώργο καλύτερα στις συσκέψεις της «Αριστερής Όχθης» και στις συνελεύσεις της Ένωσης. Ήταν ένας άνθρωπος με εξαιρετική πολιτική κατάρτιση και βαθιά γνώση των όσων συνέβαιναν τόσο στο πεδίο της πολιτικής, όσο και στον κλάδο. Ποτέ δεν διαφωνήσαμε επί της ουσίας σε θέματα πολιτικής και τακτικής σε ό,τι αφορά σε διεκδικήσεις για τον κλάδο.

Πάντοτε υπενθυμίζαμε σε όσους μας ασκούσαν κριτική ακόμα και στις μεγάλες απεργίες που κάναμε ότι δημοσιογράφοι δεν είναι αυτοί που ακριβοπληρώνονται για να κάνουν τα παπαγαλάκια στο γυαλί, ούτε οι κουτσομπόλες που εκτίθενται ημίγυμνες ή άμυαλες στα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα. Υπάρχουν δημοσιογράφοι κακοπληρωμένοι, αδικημένοι, ιδεαλιστές που περνούν δύσκολα αλλά θυσιάζουν τη ζωή και τις οικογένειές τους για την αλήθεια, την αντικειμενικότητα και τη Δημοκρατία.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά αφού οι σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου σαν στάλες καταιγίδας αλλά δεν το θεωρώ ηθικό. Άλλωστε πολλές φορές λέγαμε με τον Γιώργο πως «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Όταν έρθει η στιγμή ίσως να ξανανταμώσουμε.

Το σίγουρο είναι ότι όσοι απαρτίζουμε την «Αριστερή Όχθη» κι όσοι αγωνιζόμαστε με τη «Μαχόμενη Δημοσιογραφία» δεν θα τον ξεχάσουμε. Όπως και οι συνάδελφοί του από την εφημερίδα "Φως", οι οποίοι στο σημερινό φύλλο τού αφιέρωσαν τη σελίδα 19, αποδεικνύοντας πόσο αγαπητός ήταν. Γιώργο, καλό ταξίδι!

Έφυγε ένας αγωνιστής της δημοσιογραφίας

Το τελευταίο ταξίδι του έκανε σήμερα ο δημοσιογράφος Γιώργος Δασκαλόπουλος

Αυτό το κείμενο αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της «Μαχόμενης Δημοσιογραφίας»

O δημοσιογράφος Γιώργος Δασκαλόπουλος, ο δικός μας Γιώργος, βρέθηκε σήμερα το μεσημέρι νεκρός στο σπίτι του στο Περιστέρι.

Ήταν μόλις 45 ετών, ο Γιώργος. Εργαζόταν ως αθλητικός συντάκτης στο «Φως των Σπορ». Είχε και δική του στήλη. Ενδιαφερόταν για τη δημοσιογραφία, για την πολιτική, για το συνδικαλισμό. Εκλεγμένος στην ΕΣΗΕΑ και στον ΠΣΑΤ. Με ενεργό και ουσιαστική συμμετοχή στην Ανεξάρτητη Παρέμβαση (μια ιστορική παράταξη στην ΕΣΗΕΑ) και ύστερα από την διάσπασή της, ιδρυτικό μέλος στην παράταξη Αριστερή Όχθη τόσο στην αυτόνομη πορεία της όσο και όταν συμμετείχε στη ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ.

 

Στη σύντομη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, του Σωματείου που υπερασπίστηκε συνδικαλιστικά με συνέπεια και μαχητικότητα (παρά τα τρωτά του σημεία που διαρκώς επεσήμαινε και προσπαθούσε να αλλάξει) αναφέρεται:

 

Ο Γιώργος Δασκαλόπουλος γεννήθηκε στο Παλαιοξάρι Φωκίδος το 1965 και αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκινάει το 1986 στην «ΑΥΡΙΑΝΗ» και στη συνέχεια εργάστηκε στον «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ», στον «ΦΙΛΑΘΛΟ», στην «ΕΞΟΡΜΗΣΗ» και από τον Νοέμβριο του 1987 έως και το τέλος της σύντομης ζωής του στο «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ», στο οποίο διατηρούσε και προσωπική στήλη.

Ο Γιώργος Δασκαλόπουλος, παράλληλα με τη δημοσιογραφική του εργασία, ανέπτυξε και έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Είχε κατ’ επανάληψη εκλεγεί μέλος του Μεικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ, ενώ διετέλεσε Έφορος στο Δ.Σ. του ΠΣΑΤ.

Ως άνθρωπος υπήρξε έντιμος και αγωνιστής. Ήταν καλοσυνάτος, ευγενικός πάντοτε γελαστός και ευχάριστος. Οι συνάδελφοί του θα τον θυμούνται για την πραότητα του χαρακτήρα του και τις καλές του προθέσεις.

Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ εκφράζει στους οικείους του τα ειλικρινή του συλλυπητήρια και αποχαιρετά έναν έντιμο και άξιο συνάδελφο.

Και στην ανακοίνωση του ΠΣΑΤ:

Ήταν αγαπητός στον χώρο της δημοσιογραφίας, αλλά και μεταξύ όλων των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάστηκε στο πλαίσιο του ρεπορτάζ, είτε αυτό είχε να κάνει με τα θέματα του Ολυμπιακού, είτε με ελεύθερα θέματα, είτε με το ρεπορτάζ των επαρχιακών ομάδων.

 

Ήταν ο δικός μας ο Γιώργος που αγαπούσαμε. Έντονα πολιτικοποιημένος, με γνώσεις (άλλωστε είχε σπουδάσει φιλολογία και μαρξισμό)και στέρεα ιδεολογία. Μαχητής. Ιδεολόγος. Μπεσαλής. Αλλά, κυρίως, ένας άνθρωπος με μια μεγάλη γενναία καρδιά. Αυτή την καρδιά που τελικά τον πρόδωσε. Κι όπως λέει η Ντίνα ήταν ένας παθιασμένος δημοσιογράφος που αγαπούσε τον Μπουκόφσκι και , τελικά, πέθανε σαν κιαυτόν.

Καλό σου ταξίδι Γιώργο. Δεν θα σε ξεχάσουμε!

Οι σύντροφοι σου από την Αριστερή Όχθη

Οργισμένα πορτοκάλια

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

Εδώ και τρεις χιλιετίες οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να γίνουν Έλληνες. Ξεκίνησαν αντιγράφοντας από τους προγόνους μας, που έφτιαχναν αποικίες στα μέρη τους, τη γλώσσα, τις συμπεριφορές, τις συνήθειες, τις καλλιέργειες, την αρχιτεκτονική, το εμπόριο, την οργάνωση πόλεων και στρατού…

Κατά την Αναγέννηση μπήκαν βαθύτερα στο θέμα. Απορρόφησαν γνώση από την κλασσική αρχαιότητα, ανακάλυψαν τις επιστήμες, τις καλές τέχνες, τις ιδέες και τις έννοιες πίσω από τις λέξεις, τον πολιτισμό γενικότερα.

Βγήκαν από τους Σκοτεινούς Αιώνες και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ονομάζουν τα πολλά bytes giga (γίγαντες) και τα ακόμα περισσότερα tera (τέρατα). Να μαθαίνουν πως φτιάχνεται το τζατζίκι και πως ο καφές μπορεί να πίνεται και παγωμένος.

Σήμερα, κατά την άποψη σοβαρών πολιτικών, αξιοσέβαστων διανοουμένων και πολυμαθών δημοσιογράφων, οι Έλληνες είναι αυτοί που οφείλουν να γίνουν Ευρωπαίοι. Όχι αντιγράφοντάς τους σε ευτελή ζητήματα, όπως το υψηλό επίπεδο μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, ή το χαμηλό επίπεδο φόρων, εισφορών και τιμών αλλά σε θεμελιώδεις συμπεριφορές, οι οποίες εγγυώνται την υγεία και τη διαιώνιση του πολιτικού μας συστήματος.

Παραδείγματος χάριν ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε την οργή μας.

Έχει παρατηρηθεί πως κάθε φορά που μας παίρνουν πίσω μια κατάκτηση ή αφήνουν ατιμώρητο κάποιον που κλέβει τους φόρους μας, όπως και κάθε φορά που ένας στημένος διαιτητής ακυρώνει τα γκολ της ομάδας μας και δίνει τρία ανύπαρκτα πέναλτι σε βάρος της, αντιδρούμε με τρόπο που εκθέτει τη χώρα. Σπάμε τζάμια, βάζουμε φωτιές, αναρτούμε πανό στην Ακρόπολη…

Αυτά αποδεικνύουν πως σφάλλουν οι οπαδοί των θεωριών συνομωσίας όταν λένε πως αεροπλάνα ξένων δυνάμεων μας ψέκασαν με υγρά που μας έκαναν άβουλους. Έκτος κι αν όντως μας ψέκασαν, αλλά η δόση δεν ήταν αρκετή.

Γιατί εξακολουθούμε να συμπεριφερόμαστε ως κάφροι μόλις η πατρίδα μας ζητήσει μια έκτακτη εισφορά επειδή οι δέκα οικογένειες που κάνουν μπίζνες με το δημόσιο, κερδίζουν όλους τους διαγωνισμούς και παραδίδουν υπερτιμολογημένα και ετοιμόρροπα έργα άδειασαν τα ταμεία της.

Γιατί βανδαλίζουμε την Αθήνα έτσι και μας γίνει μια περικοπή αποδοχών επειδή οι μηχανισμοί της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής, της μίζας, των off-shore εταιριών, των εργολάβων της υγείας, των στρατιωτικών εξοπλισμών, των πληροφοριακών συστημάτων, του τζόγου με τα δομημένα ομόλογα και των επιδοτήσεων που έγιναν πισίνες, έφεραν τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας.

Από τότε που ο Κιούμπρικ έθεσε το ερώτημα αν ο άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος ή σαν «Κουρδιστό Πορτοκάλι», ο πολιτισμένος κόσμος έχει αποφασίσει πως για να δικαιώνεται η σύγχρονη δημοκρατία αλλά και να μην κινδυνεύει ταυτόχρονα, ο άνθρωπος πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος στον ιδιωτικό του χώρου και ως κουρδιστό πορτοκάλι δημοσίως.

Αυτό σημαίνει ότι στο σπίτι του μπορεί ελεύθερα ο καθένας να γρονθοκοπεί το μαξιλάρι του, οραματιζόμενος ότι είναι ο υπουργός οικονομικών, δημοσίως όμως οφείλει να εκφράζει το θυμό του με ασφαλή τρόπο.

Παραδείγματος χάριν μπορεί κάθε θιγόμενη τάξη να παρατάσσεται μπροστά στη Βουλή και να δίνει μια παράσταση «Χάκα», όπως οι All Blacks της Νέας Ζηλανδίας πριν από κάθε αγώνα ράγκμπι. Με τα μάτια τους έτοιμα να πεταχτούν από τις κόγχες τους, τις γλώσσες τους να στριφογυρίζουν σαν σαύρες και τα χέρια τους να δίνουν χαστούκια στους μηρούς, να δείχνουν έτοιμοι να εκραγούν. Μετά να διαλύονται ήσυχα.

Αυτό και τους πολιτικούς θα συνετίσει και τον τουρισμό μας θα αναπτύξει.

________________________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_1869.html

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο) - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο)

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

«Σύντροφε Γιώργο
Κάπου διάβασα πως η ιστορία με το ΔΝΤ σε έχει στεναχωρήσει τόσο που σου έχουν ασπρίσει τα μαλλιά.

Παρηγορούμαι με σκέψη πως τα διαδίδεις επίτηδες όλα αυτά, στους πάντα πρόθυμους δημοσιογράφους, για ευνόητους λόγους… Πιστεύω πως κατά βάθος είσαι πανευτυχής, αφού μέσα σε έξι μήνες κατάφερες τόσα, όσα δεν κατάφεραν επί δεκαετίες όλοι οι προηγούμενοι Παπανδρέου. Και οι Καραμανλήδες μαζί.

Να τα απαριθμήσω;

- Έφερες επιτέλους στη χώρα, σε χρόνο ρεκόρ μάλιστα, την περιπόθητη «Αλλαγή» που από το 1980 την ακούγαμε αλλά δεν τη βλέπαμε. Και τι «Αλλαγή» μεγάλε…

- Κατάφερες μέσα σε μια νύχτα, αυτός ο εν μακαρία υπνώσει λαός να συνειδητοποιήσει όχι μόνο ότι η χώρα του χρεοκόπησε οικονομικά, αλλά και ότι εδώ και 35 χρόνια είναι ήδη χρεοκοπημένη πολιτικά, κοινωνικά αλλά και πολιτιστικά. Κάτι που είναι ακόμα χειρότερο…

- Πέρασες με θαυμαστή ευκολία το μήνυμα που μάταια προσπαθούσαν χρόνια τώρα να περάσουν στρατιές ποιητών, συγγραφέων και τραγουδοποιών. Πως από τη μια το συστηματικό ξεχαρβάλωμα της Παιδείας και από την άλλη τα χαζοχαρούμενα κανάλια-μαριονέτες, γαλούχησαν γενναίες ηλιθίων οι οποίες τώρα αδυνατούν να κατανοήσουν πως τους συνέβη αυτό που τους συνέβη, τι ακριβώς είναι αυτό που τους συνέβη και -το χειρότερο- αδυνατούν να σκεφτούν με ποιο τρόπο μπορούν να αντιδράσουν σ’ αυτό.

- Έπεισες και τον πλέον αφελή το πόσο Καραγκιόζηδες ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια που κουνώντας πλαστικές σημαιούλες, φέρναμε στα πράγματα ανίκανους, υποτελείς και απάτριδες, οι οποίοι διόριζαν αγράμματους για να καθορίζουν τα της Παιδείας, εγκάθετους για να διοικούν το στράτευμα, εθνικά ύποπτους για να κάνουν εξωτερική πολιτική, λιγούρηδες για να χειρίζονται τα δημόσια ταμεία και διεφθαρμένους για να μοιράζουν τα δημόσια έργα.

- Αποκάλυψες τη γύμνια της Ενωμένης Ευρώπης που είναι μανούλα στο να εμπορεύεται γαϊδάρους και να μεταχειρίζεται τους πολίτες της ως γαϊδάρους αλλά δεν είναι σε θέση να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρο.

- Εκδικήθηκες τους Γερμαναράδες που μας έλεγαν σπάταλους και καλοπερασάκηδες επιβάλλοντας στους Έλληνες μισθωτούς και συνταξιούχους να τα βγάζουν πέρα με το ένα-τρίτο των αποδοχών των Γερμανών και με πολύ ακριβότερα σουπερ-μάρκετ από αυτούς. Ακόμα και το Παγκόσμιο Κύπελλο να πάρουν αύριο, τέτοια ντροπή δεν ξεπλένεται.

- Δίδαξες τι πραγματικά σημαίνει ανταγωνιστικότητα. Πώς ο κάθε έλληνας επιχειρηματίας, απαλλαγμένος από το βαρύ εργατικό κόστος να μπορεί να συναγωνίζεται στα ίσια τον κάθε ευρωπαίο συνάδελφό του σε βίλες, κότερα, λίαρ-τζετ, ψώνια στην Μποντ Στριτ και διακοπές στα Μπαρμπάντος.

- Διόρθωσες τα λεξικά αποσαφηνίζοντας ότι αυτός που κλέβει μικροποσά είναι κλέφτης και πάει φυλακή, ενώ αυτός που κλέβει εκατομμύρια είναι πολιτικός και δίνει διαλέξεις.

- Έδειξες σε κάθε εργαζόμενο τον σεβασμό σου στην ιερότητα του ελεύθερου χρόνου, δίνοντας ο ίδιος το παράδειγμα. Φόρτωσες τη δουλειά, την οποία σε εκλέξαμε να κάνεις, σε μια τρόικα αλλοδαπών. Μετά πήρες το κανό σου και πήγες στις παραλίες της Πάρου.

Κι αν αυτός ο τόπος δεν σε καταλάβει τελικά, και άρα δεν σε καταχωρήσει στις χρυσές σελίδες της ιστορίας του, σκοτίστηκες. Θα υπάρχεις εσαεί ως χρυσοποίκιλτο κάδρο στην Κομισιόν, στην Γκόλντμαν Σαξ, στη λέσχη Μπιλντεμπεργκ, στη Μεγάλη Μασονική Στοά και σε όλα τα άλλα ευαγή ιδρύματα του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος αναπνέει πολύ πιο ελεύθερα από τότε που κατέρρευσε ο σοσιαλισμός. (Όχι ο δικός μας, ο άλλος).

Ο σύντροφός σου
Λάκης»...

____________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος। Γεννήθηκε στηη Χίο। Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

Τι μας φταίει τελικά…

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου
Όταν το 1989 έκανα τα πρώτα βήματα στη δημοσιογραφία στην εφημερίδα «Ακρόπολις», ένας από τους πρώτους μου δασκάλους στην τέχνη του ρεπορτάζ, ο αείμνηστος διευθυντής της Γιάννης Ναζλίδης με συμβούλευε να αφουγκράζομαι την αντίληψη της κοινωνίας ως ρεπόρτερ και να μην επιχειρώ την προώθηση οποιασδήποτε «κατεύθυνσης» ως «διαμορφωτής κοινής γνώμης».

Δεν είχα καταλάβει τι εννοούσε. Σε μια μοναδική σύναξη των συντακτών της «Α», το καλοκαίρι του 1990, είχα ρωτήσει τον αρθρογράφο της εφημερίδας, τον Αλέκο Σακελλάριο, τι εννοούσε τότε ο διευθυντής μας μου είχε πει: «Διαβάζεις τα “Υστερόγραφα” που γράφω; Πολύ πριν γράψω και καταλήξω στη γνώμη που θα εκφράσω, ακούω, βλέπω και σκέφτομαι όσα συζητιούνται γύρω μου. Στους δρόμους, στα καφενεία, στις στάσεις, στα λεωφορεία μπορείς να ακούσεις τι απασχολεί τον κόσμο και να το κάνεις ρεπορτάζ», μου είχε πει αυτή η μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος διακρίνονται από μία ακατάσχετη φλυαρία με όσα δεν έγιναν, αυτά που έπρεπε να γίνουν, εκείνα που θα έκαναν διάφοροι λαϊκοί σωτήρες ή εν δυνάμει κριτές. Είναι όλοι αυτοί που βγαίνουν τόσο στα έντυπα, όσο και στα ηλεκτρονικά Μέσα διατυπώνοντας διάφορες απόψεις. Όλες έχουν ένα κοινό παρονομαστή.

Οι περισσότεροι μιλούν για μεγέθη, τακτικές (σε τρίτο είδος υποθετικού λόγου), στατιστικές, θεωρίες και ιστορίες. Πουθενά δεν υπάρχει επιχείρημα. Ο πολιτικός λόγος και κυρίως το χειροπιαστό αποτέλεσμα ως απόδειξη έργου απουσιάζουν.

Ακόμα και η Αριστερά που πάντοτε έδινε ερεθίσματα προβληματισμού και υπεδείκνυε λύσεις, φαίνεται πως εγκλωβίστηκε στην φαινομενικά προοδευτική και σοσιαλίζουσα ρητορεία προσώπων που έλεγαν πως ήταν η «γενιά του Πολυτεχνείου» και μεταλλάχθηκαν στη «γενιά της διαπλοκής».

Προσωπικώς ούτε το Πολυτεχνείο, ούτε η διαπλοκή μού λένε κάτι. Ίσως να είχαν σημασία αν ξέραμε πού πήγαν τα λεφτά που χάθηκαν με το «κόλπο του χρηματιστηρίου», πώς χάθηκαν περιουσίες με τις «αντιπαροχές» μετά το σεισμό του 1999, πότε δρομολογήθηκε το σχέδιο βίαιης εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, γιατί τα αποθεματικά των ταμείων έγιναν λεία για τζογαδόρους.

Αυτά διερωτάται ο κόσμος στους δρόμους και κανείς μας (από το δημοσιογραφικό συνάφι) δεν τολμούμε να απαντήσουμε, εγκλωβισμένοι στον καννιβαλισμό του ψευτοβολέματος. Για όποιον έχει αντίρρηση, ας ακούσει τον «Νεοέλληνα» του Πανούση κι ας σκεφτεί (αν προλαβαίνει).

___________________________________________________________________

Διαβάστε σχετικά: _______________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_11.html

Ο νέος εμφύλιος - Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/03/blog-post_17.html

Αν έχουν κότσια, ας τολμήσουν - Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου