ΚΚΕ: Υποψηφιότητες και κριτική…

 

Για «προκλητική αποσιώπηση» από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και ιδιαίτερα από την δημόσια τηλεόραση των θέσεων και των δραστηριοτήτων των υποψηφίων που στηρίζει το ΚΚΕ κάνουν λόγο οι Θανάσης Παφίλης (υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής), Νίκος Σοφιανός (υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων), Ελπίδα Παντελάκη (υποψήφια δήμαρχος Πειραιά) και Θεοδόσης Κωνσταντινίδης (υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας).

Στην καταγγελία τονίζεται ότι «οι υποψήφιοι που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και τα άλλα κόμματα βρίσκονται καθημερινά σε εκπομπές και στα δελτία ειδήσεων, πριν καν ανακοινωθεί η στήριξη τους και την αποδεχθούν. Αυτή η επιλογή παραβιάζει βάναυσα τη στοιχειώδη αντικειμενική ενημέρωση του ελληνικού λαού και βαραίνει πρώτα απ' όλα την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό».

Η κ. Παντελάκη

Η κ. Ελπίδα Παντελάκη

Η υποψήφια δήμαρχος Πειραιώς κ. Ελπίδα Παντελάκη γεννήθηκε στα Χανιά, το 1957. Προέρχεται από εργατική οικογένεια. Εργάσθηκε ως ιδιωτική υπάλληλος επί 21 χρόνια στο Μουσείο Γουλανδρή. Μεγάλωσε και κατοικεί στη Νίκαια, ενώ είναι μητέρα μιας κόρης.

 

Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε πλούσια δράση στο γυναικείο κίνημα, στο κίνημα Ειρήνης και αργότερα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ήταν υποψήφια Νομάρχης στον Πειραιά το 1994, 1998 και 2002, ενώ διετέλεσε εκλεγμένη Νομαρχιακή Σύμβουλος.

 

Εντάχθηκε στις γραμμές της ΚΝΕ, κατόπιν του ΚΚΕ, από το 1976. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Πόλης Πειραιά. Στις εκλογές 7 Μαρτίου 2004 εξελέγη βουλευτής στην Α΄ Εκλογική Περιφέρεια Πειραιώς & Νήσων.

Ένας διαφορετικός «εξ ανατολών» κίνδυνος

Άρθρο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου

πρώην βουλευτή Πειραιώς & υπουργού

Για χρόνια στην ελληνική δημόσια ζωή κυριαρχούσε ο κίνδυνος εξ Ανατολών. Κι αυτός αφορούσε βέβαια στην Τουρκία των στρατηγών. Των κληρονόμων δηλ. της Κεμαλικής παρακαταθήκης.

Η Τουρκία που μας απειλούσε ήταν η χώρα που για δεκαετίες συρρικνωνόταν και που είχε υιοθετήσει σαν στρατηγικό αξίωμα την πρόκληση εντάσεων εκτός των συνόρων της ώστε να μην χρειασθεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον αμφισβητήσεις των εθνικών της εδαφών.

Το γεγονός και μόνο πως από τις αρχές περίπου του 20ου αιώνα η χώρα μας, όπως και άλλες περιοχές των Βαλκανίων και της Εγγύς Ανατολής, διεύρυναν τα εθνικά τους εδάφη ενώ η Τουρκία - σαν διάδοχος των Οθωμανών - περιόριζε τα δικά της αποτελούσε απόδειξη όλων των παραπάνω. Μια τέτοια Τουρκία μοναχά η ευρωπαική προοπτική θα μπορούσε να θέσει υπό έλεγχο. Διότι και την όποια της ανασφάλεια θα διασκέδαζε και τους θεσμούς της θα εκσυγχρόνιζε. Με την υπαγωγή τους στην λογική μιάς δυτικο-ευρωπαικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Η Τουρκία που τώρα έχουμε απέναντί μας δείχνει να είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Με άλλους προσανατολισμούς, ριζοσπαστικές επιδιώξεις και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Στόχος των νέων ηγητόρων της Άγκυρας φαίνεται να είναι μια νέο-οθωμανική προοπτική.

Ο ξαναγεννημένος "παν-ισλαμισμός" είναι το ζητούμενο
για τους νέους ηγήτορες της Άγκυρας.

Με την ισλαμική σημαία να κυματίζει στην πλώρη της πολιτικο-κοινωνικής της κιβωτού.

Κι' αυτός επερχόμενος βίαιος κυματισμός δεν αντιμετωπίζεται πλέον με την μικροσκοπική ασπίδα της ευρωπαϊκής προοπτικής.

Διότι η Ευρώπη δεν είναι παρά υποσημείωση πλέον στις εθνικές επιδιώξεις της Αγκυρας. Πρώτιστος στόχος είναι η ηγεμονία στην περιοχή. Με όχημα έναν ξαναγεννημένο παν-ισλαμισμό.

Τα χαϊδέματα με το Ιράν, οι συνεννοήσεις με την Χαμάς, η καταδίκη του Ισραήλ και η επιδίωξη να επανακτήσει η Κωνσταντινούπολη την αίγλη του Σουνιτικού Σουλτανάτου δείχνει μια Τουρκία με άλλες επιδιώξεις και διαφορετικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.

Η εξέλιξη αυτή εξηγεί και κάποια φαινόμενα που δεν ήσαν εύκολο να διερμηνευτούν. Γιατί η Τουρκία ενθαρρύνει την παράνομη μετανάστευση μουσουλμάνων της Ανατολής προς την Δύση, μέσω των ελληνικών εδαφών;

Για ποιο λόγο έγιναν κινήσεις υποχωρήσεων προκειμένου κάποιο πλειοψηφικά Τουρκικό κομμάτι να εξασφαλίσει την ένταξή του στην Ε.Ε. (η Βόρεια Κύπρος); Γιατί σχεδιάσθηκαν κι' εκτελέσθηκαν κινήσεις ρήξης με το Ισραήλ ώστε η Τουρκική ηγεσία να αποκτήσει πιστοποιητικά bona fides με τους μουσουλμάνους των Αραβικών χωρών; Και τόσα άλλα.

Σε μια μελλοντική προοπτική ισλαμοποίησης της Ευρώπης είναι φανερό πως η Τουρκία θα ήθελε να παίξει το ρόλο του Δούρειου Ίππου.

Και η Ελλάδα, όπως και παλαιότερα στην ιστορία της, έχει τον ελάχιστα ζηλευτό ρόλο του πρώτου αναχώματος. Αποτελεί το πρώτο βήμα για την οργανωμένη εισβολή του ακραίου Ισλάμ σε μια ανεκτική κι' ακόμη ανύποπτη Δύση.

Ο νυν ΥΠΕΞ της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου αποτελεί
τον αδιαμφισβήτητο μέντορα της τουρκικής ηγεσίας
και πατέρα του νεο-οθωμανισμού,
όπως περιγράφεται στο βιβλίο του "Στρατηγικό Βάθος".

Δεν είναι τυχαία τα εμπόδια που βρίσκει η Τουρκία στην προσπάθειά της να εισχωρήσει σε χώρες με Τούρκικες ρίζες στην γλώσσα τους και με ισλαμικούς κυρίως πληθυσμούς.

Το Καζακστάν όμως και το Ουζμπεκιστάν είναι δεδομένο πως βλέπουν τους κινδύνους και κλείνουν τις κεκρόπορτες.

Η Βρετανία όμως από την άλλη μεριά, με πολλούς να αποκαλούν πλέον την πρωτεύουσά της Λονδονιστάν λόγω της ανεξέλεγκτης στην ουσία διασποράς εκεί του ακραίου Ισλάμ, επιχειρεί να κολακεύσει την Τουρκία και να της ανοίξει τις θύρες της Ευρώπης.

Για την Ελλάδα το ζήτημα είναι ακραία επιτακτικό. Κι οφείλουμε να πάρουμε αποφάσεις. Και για την εξωτερική μας πολιτική. Αλλά και για τις εσωτερικές μας επιλογές.

Καμία ανοχή κατ' αρχήν στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση από μουσουλμανικές χώρες. Οι μουσουλμάνοι δεν αφομοιώνονται και συνιστούν ανατρεπτικό κίνδυνο της κοινωνικής συνοχής. Κάθε παράνομη είσοδος στην χώρα οφείλει να θεωρείται αδίκημα.

Κι' όσοι τρίτοι το σχολιάζουν αρνητικά (Διεθνής Αμνηστία, Ευρωπαϊκές χώρες) ας κληθούν να αναλάβουν το κόστος της συντήρησής τους και την προώθησή τους στις δικές τους χώρες. Ανέξοδες παρατηρήσεις δεν χρειαζόμαστε άλλες.

Το κυριότερο όμως είναι να συνειδητοποιήσουμε πως η Τουρκία αποτελεί συνειδητό εργαλείο προώθησης του ακραίου Ισλάμ προς την Δύση. Πάνω σ' αυτή την στρατηγική αντίληψη θα πρέπει εφ εξής να οικοδομήσουμε τις πολιτικές μας. Και απέναντι στον εξ Ανατολών γείτονά μας, αλλά και προς τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς συμμάχους μας.

 

 

Εκτάκτως στον Πειραιά, ο Σγουρός

Ο υποψήφιος δήμαρχος Πειραιώς
κ. Γιάννης Μίχας.

Στα γραφεία της Νομαρχίας Πειραιώς μεταβαίνει ο νομάρχης Αθηνών και υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής κ. Γιάννης Σγουρός προκειμένου να συμμετάσχει σε σύσκεψη με τον Νομάρχη Πειραιά και υποψήφιο Δήμαρχο κ. Γιάννη Μίχα.

Μιλώντας στο ραδιόφωνο, ο κ. Μίχας έκανε λόγο για νοικοκύρεμα του Δήμου Πειραιά.

Ειδικότερα, αναφερόμενος στη «μαύρη τρύπα» των 200 εκατ. ευρώ του Δήμου Πειραιά, ο υποψήφιος δήμαρχος προανήγγειλε: α) αύξηση δημοτικών τελών, β) περικοπές στο ραδιόφωνο του Πειραιά, καθώς και γ) διεκδίκηση πόρων για την επιβάρυνση της πόλης από τη λειτουργία του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς και του κέντρου επεξεργασίας λυμάτων της ΕΥΔΑΠ στην Ψυτάλλεια.

Λευκή κόλλα...

Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη

Ποιος είναι άραγε ο δείκτης που δείχνει στην πλήρη της έκταση την εικόνα της σημερινής Ελλάδας; Μην βιαστείτε να ανατρέξετε στα νούμερα του Μνημονίου και στα τεφτέρια του ΔΝΤ.

Ο αριθμός που δείχνει τον πάτο τον οποίο αγγίξαμε ως συλλογική και ατομική προσπάθεια, είναι το «0,95». Αν δεν σας λέει τίποτα αυτό το νούμερο, σας λέω ότι είναι η μέση βαθμολογία του τελευταίου εισακτέου στα ελληνικά ιδρύματα (όνομα και πράγμα) ανώτερης εκπαίδευσης.

Με απλά λόγια: αυτή την στιγμή υπάρχει φοιτητής στην Ελληνική Επικράτεια που πέρασε σε σχολή έχοντας δώσει πρακτικά λευκή κόλλα. Εύγε σε όλους μας!

Αυτό το αδιανόητο πράγμα για οποιοδήποτε κράτος –ιδίως του «σκληρού πυρήνα» τρομάρα μας- είναι που χαρακτηρίζει και στιγματίζει όλους μας. Αυτό το αδιανόητο πράγμα ακόμα και για την Ελλάδα του '70 και του '80 (να μην πάω παλαιότερα) είναι σήμερα ένα απλό γεγονός που περνάει και χάνεται μέσα στην τύρβη των οικονομικών προβλημάτων και της δύσκολης επιβίωσης.

Αυτό το «0,95» δύσκολα χωνεύεται. Πολύ δύσκολα. Και εν πολλοίς δείχνει και το μέτρο της συνολικής μας προσπάθειας τα τελευταία 20 και βάλε χρόνια. Τα οποία ξοδέψαμε άβουλα και απερίσκεπτα κάνοντας σκασιαρχείο από τις υποχρεώσεις μας. Και στο τέλος δίναμε λευκή κόλα στις απαιτήσεις των καιρών και της Ιστορίας.

Δεν θα πω κάτι καινοφανές. Η εικόνα της παιδείας (ίσως και της κοινωνικής πρόνοιας) είναι ο πιο χαρακτηριστικός δείκτης για την ευμάρεια και την δυναμική μιας κοινωνίας. Εμείς με σύστημα και χωρίς αιδώ καταστρέψαμε και τα δύο. Και αν τα νοσοκομεία και ο ανθρώπινος πόνος είναι κάτι που αφορά περισσότερο το δύσκολο παρόν του καθενός μας, η εκπαίδευση είναι το σημείο που τέμνονται όλα: τα παρελθόντα και τα μελλούμενα, τα όνειρα και οι διαψεύσεις, οι μεγάλες προσδοκίες και οι εθνικές ήττες.

Είναι εκεί που πραγματώνεται η συλλογική αφήγηση κάθε λαού. Τουλάχιστον εκείνων των λαών που θέλουν και μπορούν να γράψουν μερικές αράδες μιας όμορφης καινούργιας Ιστορίας.

Μην ψάξετε την πτώχευση σε άλλα νούμερα. Αυτό το «0,95» είναι ο μόνος δείκτης που ξεκαθαρίζει με τον καλύτερο τρόπο γιατί φτάσαμε ως εδώ. Γιατί αρκεστήκαμε στην μηδενική προσπάθεια, γιατί επιβραβεύσαμε το «εντάξει μωρέ, τι έγινε;», γιατί δεχθήκαμε να κινούμαστε όχι με βάση την λογική (φτιάξαμε πανεπιστήμια για να νοικιάζονται γκαρσονιέρες και να δουλεύουν οι καφετέριες στις επαρχιακές πόλεις) αλλά με γνώμονα την μικροπρέπεια και την υστεροβουλία απέναντι στον Χρόνο.

Αυτή το 0,95 είναι το φορτίο μας αλλά και η υποχρέωσή μας. Η λευκή κόλα έχει και μία άλλη όψη. Μπορεί εκτός από το όνειδος της γενιάς μας να είναι και η πρόκλησή μας. Η πρόκληση α γράψουμε από την αρχή ένα νέο σενάριο της ελληνικής ψυχής. Να γεμίσουμε με όμορφες λέξεις γεμάτες οίηση και γνώση σελίδες επί σελίδων. Και –επί τέλους- να δώσουμε ένα «γραπτό» που να ανταποκρίνεται στην ψυχοσύνθεση αυτού του λαού και στην ομορφιά που τον δένει με το τοπίο γύρω του.

«Η παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τ' αγαθά φέρει», έλεγε ο προπάππους μας ο Σωκράτης. Που να ξερε ο έρμος για τα μαντάτα του «0,95» που έχουμε να του στείλουμε εμείς από τους καιρούς μας…

Δείτε σχετικά: __________________________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/07/www-gr.html
"Πάτησε: www.ανοιχτή-διακυβέρνηση.gr" - Άρθρο του κ. Π. Τριτάρη

Αλεπούδες, λιοντάρια και όρνιθες

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Είναι να τρελλαίνεσαι με όσα συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα. Την ώρα που γίνεται ο κακός χαμός στον ιδιωτικό τομέα, ελλοχεύει η απειλή να μείνουν στο δρόμο 1 εκατ. εργαζόμενοι (σύμφωνα με τον επιστημονικό σύμβουλο της ΓΣΕΕ κ. Σ. Ρομπόλη) και βυθίζονται στη σήψη της παρακμής το Δημόσιο και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δεν υπάρχει στρατηγική.

Το πολιτικό σύστημα κι όσοι το απαρτίζουν σε πρώτους και δεύτερους ρόλους αναλώνονται σε επικοινωνιακά τερτίπια αλλά δεν έχουν ουσιαστική πρόταση για να ευημερίσει ο ελληνικός λαός

Βρισκόμαστε σε μια ευρωπαϊκή χώρα με μεσανατολίτικη αντίληψη για την εξουσία και αφρικάνικη σε ό,τι αφορά στη διαφύλαξη του εθνικού πλούτου ως προϋπόθεση για τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Φωτογραφία από τη θεατρική παράσταση "Βάσσα".

Ανέβηκε στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας

το 2008. Πρόκειται για ένα από τα λιγότερα

γνωστά έργα του Μαξίμ Γκόργκυ και σκιαγραφεί 

το κλίμα πριν από τις λαϊκές εξεγέρσεις

του 1905 στην Αγ. Πετρούπολη,

τις οποίες που κατέπνιξε η τσαρική εξουσία.

Όλοι εκείνοι που σε άλλες εποχές θα έκαναν λιτανείες και παρελάσεις για το ξεπούλημα του λιμανιού στους Κινέζους, των ναυπηγείων στους εμίρηδες, των τηλεπικοινωνιών στους Γερμανούς, των σιδηροδρόμων στους Γάλλους, μπορούν να μας εξηγήσουν τι έγιναν τα λεφτά από τις «πωλήσεις», γιατί δεν γίνονται επενδύσεις, για ποιο λόγο δεν ανοίγουν θέσεις εργασίας και πώς δεν έχουν ανοίξει ακόμα οι δουλειές στις μεταφορές.

Πώς άλλωστε να εξηγήσουν αυτά τα ανεξήγητα, άνθρωποι που ασχολούνται με τα κοινά και την πολιτική, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, καλλιέργειας και αντίληψης περί της πολιτικής. Κάθονται και συσκέπτονται επί μήνες για να διατηρήσουν τη μνήμη της μιζέριας και της κακομοιριάς με πρωτοβουλίες όπως το Μουσείο Μετανάστευσης (σ.σ. όπου βεβαίως θα διοριστούν μερικά «δικά τους παιδιά»), ενώ δεν γνωρίζουν ότι η οικονομία στηρίζεται στην παραγωγή, την ανακύκλωση κεφαλαίου και τις επενδύσεις.

Οι όψιμοι επαναστάτες του τηλεχειριστηρίου υμνούν το διεθνισμό και την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου ως πιστές ορντινάτσες ξένων πατρώνων. Διότι διαφορετικά θα γνώριζαν πως ο υγιής διεθνισμός αναπτύσσεται και υπάρχει εφ’ όσον αποδέχεται και δεν παραβιάζει τη διαφορετικότητα της εθνικής ταυτότητας και του πολιτισμού. Προϋπόθεση για την ύπαρξή τους είναι η οικονομική ελευθερία, η ανάπτυξη μηχανισμών εκπαίδευσης και πολιτισμού, καθώς και ο σεβασμός του λαού που υποτίθεται πως υπηρετούν.

Δυστυχώς τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κανείς τους δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει τι λένε ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» ή ο Μακιαβέλλι στον «Ηγεμόνα». Ο πρώτος διδάσκει ότι όποιος απομακρύνεται περιστασιακά από τις αρετές δεν θα παραμείνει για πολύ στη θέση του. Ο δεύτερος συνιστά να γίνονται οι φιλόδοξοι ηγεμόνες πότε αλεπούδες και πότε λέοντες «όχι για να σώσουν την ψυχή τους, αλλά το κράτος και την ευημερία των υπηκόων τους». Κι υπάρχει χαοτικό χάσμα ανάμεσα στις αλεπούδες και τους λέοντες με τα «κουτορνίθια»…

Τι δεν πρέπει να ξεχνάμε, 36 χρόνια μετά…

Στιγμιότυπο από την ίδρυση του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος, στις 3 Σεπτεμβρίου 1974.

Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι το ελληνικό σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Με βάση την ιδρυτική του διακήρυξη, σκοπός της δράσης του ΠΑΣΟΚ ήταν να επιφέρει στην χώρα:

- Εθνική Ανεξαρτησία

- Λαϊκή Κυριαρχία

- Κοινωνική Απελευθέρωση και

- Δημοκρατική διαδικασία.

Τις αρχές αυτές υποστήριζαν ο ίδιος ο ιδρυτής και πολλά από τα ιδρυτικά στελέχη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κάλεσε σε αυτοοργάνωση τις λαϊκές δυνάμεις στην περίοδο της μεταπολίτευσης.

Η Αλλαγή

Τον Οκτώβρη του 1981 το ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετά από μία φορτισμένη προεκλογική περίοδο, με το σύνθημα «Αλλαγή» και «Η Ελλάδα στους Έλληνες» κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές με ποσοστό 48% και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με 173 βουλευτές, σχηματίζοντας την πρώτη αυτοδύναμη σοσιαλιστική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το 1984 διεξήχθη το 1ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο οποίο επανεξελέγη ομόφωνα ο Ανδρέας Παπανδρέου ως πρόεδρος. Τον Ιούνιο του 1985, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε εκ νέου τις βουλευτικές εκλογές με ποσοστό 45%, εξέλεξε 161 βουλευτές και σχημάτισε και πάλι αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Η αναπτυξιακή στρατηγική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα από τις κυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ. την περίοδο 1984 μέχρι το 1990 (που καλύπτει τόσο τα Μ.Ο.Π. όσο και το Α΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης) χαρακτηρίστηκε κυρίως από τη μεγάλη διασπορά των διαθέσιμων πόρων σε μικρά έργα υποδομής σε ολόκληρη τη χώρα. Η πολιτική αυτή στήριξε την οικονομική δραστηριότητα και διευκόλυνε τη βελτίωση του επιπέδου ζωής στις αγροτικές και περιμετρικές περιοχές. Αναβάθμισε το επαρχιακό δίκτυο μεταφορών και ενίσχυσε τον εκσυγχρονισμό των μικρών γεωργικών επιχειρήσεων και την ίδρυση ξενοδοχείων μικρού και μεσαίου μεγέθους σε πολλές περιοχές.

Το 1989, περίοδο μεγάλης πολιτικής έντασης, λόγω του οικονομικού σκανδάλου Κοσκωτά, και με τον ιδρυτή του άρρωστο (καρδιακά προβλήματα) το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχασε τις εκλογές.

Την περίοδο της συγκυβέρνησης Τζαννή Τζαννετάκη, οι βουλευτές της ΝΔ και του Συνασπισμού παρέπεμψαν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και πολλά από τα στελέχη του σε Ειδικό Δικαστήριο για τις κατηγορίες περί εμπλοκής τους στο Σκάνδαλο Κοσκωτά, αλλά και για υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων από την Ε.Υ.Π. (τότε Κ.Υ.Π.). Με τα στελέχη του υπόδικα και έπειτα από τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρέθηκε στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η δεύτερη διακυβέρνηση

Τον Οκτώβριο του 1993 και μετά την απόφαση του ειδικού δικαστηρίου το οποίο έκρινε αθώο λόγω αμφιβολιών με ψήφους 7 προς 6 τον Ανδρέα Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ επανήλθε στην εξουσία με ποσοστό 47%. Ο Ανδρέας Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση.

Τον Οκτώβριο του 1995 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εισήλθε σε μία κρίσιμη περίοδο εντάσεων και εσωκομματικών τριβών, καθώς στην Κεντρική Επιτροπή παραιτήθηκε ο Δημήτρης Τσοβόλας για να ιδρύσει αργότερα το ΔΗΚΚΙ. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής εκλέχτηκε ο Κώστας Σκανδαλίδης μετά την είσοδο του Άκη Τσοχατζόπουλου στην κυβέρνηση. Λίγες μέρες αργότερα ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήλθε στο Ωνάσειο καρδιοχειρουργικό νοσοκομείο μετά από νέα κρίση της υγείας του. Μετά από την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου από την πρωθυπουργία στις 17 Ιανουαρίου 1996, η κεντρική επιτροπή του ΠΑΣΟΚ με εισήγηση του Κώστα Σκανδαλίδη αποφάσισε τις διαδικασίες εκλογής του Πρωθυπουργού από την κοινοβουλευτική ομάδα του Κινήματος.

Την επόμενη μέρα η κοινοβουλευτική ομάδα επέλεξε ανάμεσα στους Κώστα Σημίτη, Άκη Τσοχατζόπουλο, Γεράσιμο Αρσένη και Γιάννη Χαραλαμπόπουλο, τον πρώτο ως νέο Πρωθυπουργό της χώρας. Τον Ιούνιο του 1996 απεβίωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το 4ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξέλεξε πρόεδρο τον Κώστα Σημίτη.

Με πρόεδρο τον Κώστα Σημίτη το ΠΑ.ΣΟ.Κ. νίκησε στις εθνικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 1996. Στις επόμενες εκλογές τον Απρίλιο του 2000, ο Κώστας Σημίτης επανεξελέγη με ποσοστό 43,79% έναντι 42,73% της Ν.Δ., ενώ το ΠΑΣΟΚ εξέλεξε 158 βουλευτές.

Μετά από την παραίτηση του Κώστα Σημίτη από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, τον Φεβρουάριο του 2004, εκλέγεται ο γιος του Α. Παπανδρέου, ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρόεδρος του κόμματος με πανελλαδική ψηφοφορία στην οποία ήταν και ο μόνος υποψήφιος. Στην ψηφοφορία ψήφισαν περισσότεροι από 1.000.000 φίλοι του κόμματος.

Στις εκλογές του Μαρτίου του 2004 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έπειτα από 11 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας με τρεις εκλογικές νίκες (1993, 1996, 2000) έχασε τις εκλογές με ποσοστό 40,55% και πέρασε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το κίνημα δεν μπόρεσε να κερδίσει την πρωτιά και στις επόμενες εκλογές, στις 16 Σεπτεμβρίου 2007.

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, έλαβε το 38,1% των ψήφων και 102 έδρες και ο πρόεδρός του, Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε την ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του.  Στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 43,9% και παίρνει 160 έδρες.

__________________________________________________________________________________

Διαβάστε σχετικά:

http://paliakokkinia.blogspot.com/2007/09/blog-post_5924.html / Παρέμβαση του  στρατηγού ε.α. Δημ. Αλευρομάγειρου για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ.