Χ. Λαζαρόπουλος: Ζητείται εθνική ενότητα με πατριωτική ηγεσία

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη 

Αν υποθέσουμε πως κάνουμε ένα γκάλοπ για το ποιοι είναι υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας μας, είμαι σίγουρη πως οι δεύτεροι κατά σειρά προτεραιότητας θα έρθουν οι δημοσιογράφοι... αμέσως μετά τους πολιτικούς.

Και δεν θα έλεγα πως έχει και άδικο ο κόσμος, αντίθετα, αν ζητήσετε την προσωπική μου γνώμη, εγώ η ίδια θα τους έβαζα πρώτους στον κατάλογο.

Γιατί;

Το δίλημμα του ρεπόρτερ

Παρακολουθήστε μια συγκλονιστική ταινία μικρού μήκους που παρουσιάζει το δίλημμα μιας νεαρής φωτορεπόρτερ ανάμεσα στην επιτυχία και την διάκριση μιας αποκάλυψης από τη μια πλευρά, αλλά και της ανθρωπιάς ή του πόνου από την άλλη.

Ας προβληματιστούμε κι ας σκεφθούμε πώς θα συμπεριφερόμαστε εμείς σε μια τέτοια περίπτωση.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω δημοσίως τον καλό συνάδελφο (στην ΕΡΤ και την "ΑΘΗΝΑΪΚΗ"), πολύτιμο φίλο πλέον και εξαίρετο ποιητή κ. Γιώργο Δουατζή, επειδή μού υπέδειξε το συγκεκριμένο βίντεο.

Για την αντιγραφή,

με εκτίμηση 

Χ.Κ.Λ.

Πόλεμος, ΜΜΕ και Ψυχολογικές Επιχειρήσεις

Άρθρο του κ. Ιωάννου Πασχαλίδη,

υποστρατήγου εν αποστρατεία

«Πόλεμος πάντων πατήρ» διακήρυξε ο Ηράκλειτος, o oποίος δεν έβλεπε στο πρόσωπο του πολέμου μονάχα την υπέρτατη δύναμη δημιουργίας των όντων, αλλά και τη δύναμη η οποία θεμελιώνει κάθε πολιτική, κοινωνική και ηθική τάξη.

Κοσμογονική δύναμη ανεγνώριζε στον πόλεμο και ο Εμπεδοκλής. Όλοι δε ανεξαιρέτως οι αρχαίοι φιλόσοφοι παραδέχονταν, ότι ο πόλεμος συνιστά παράγοντα αρετής, εφ’ όσον επιβάλλεται για την ωφέλεια της Πατρίδας και όχι για πράξεις πλεονεξίας.

Την πεποίθηση του Πλάτωνα και των τόσων άλλων φιλοσόφων, ότι η ιδέα της ειρήνης είναι ανεφάρμοστος, την πιστοποίησε η ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ποτέ δεν επεκράτησε ειρήνη, γιατί ειρήνη δεν υπάρχει.

Ο πόλεμος είναι διαρκής. Τα μέτωπά του βρίσκονται πουθενά και παντού. Οι εχθροί δεν φορούν πάντα στολές, δεν έχουν σημαίες, δεν μιλούν απαραίτητα διαφορετικές γλώσσες. Συχνά είναι ομόγλωσσοι, γείτονες, συνάδελφοι, συγγενείς. Πεδία μαχών τα εργοστάσια, οι δρόμοι, τα σχολεία, τα καφενεία, οι αίθουσες των κινηματογράφων, η τηλεόραση μπροστά στη πολυθρόνα, το διαδίκτυο. Στον παράδοξο αυτό πόλεμο κύρια όπλα δεν είναι οι σφαίρες και οι οβίδες. Τις αντικαθιστούν οι ιδέες και τα συναισθήματα, οι δορυφόροι και τα ΜΜΕ. Άμεσοι στόχοι δεν είναι οι πολιτείες και εδαφικά σημεία. Είναι η ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου.

Κατά τον Κλαούζεβιτς «ο πόλεμος γεννάται και λαμβάνει την μορφή του από τις ιδέες, τα αισθήματα και τις σχέσεις που υφίστανται την στιγμή που εκρήγνυται».

Η εξέλιξη του πολέμου διέρχεται διαφόρους φάσεις. Μία από αυτές είναι και η ένοπλος σύρραξη. Διαπράττουν σφάλμα όσοι ταυτίζουν τον πόλεμο με την μάχη. Ο πόλεμος είναι πολυσχιδής και επεκτείνεται στον πολιτικό, οικονομικό, ψυχολογικό, δημογραφικό, διπλωματικό κλπ.

Με το να αντιλαμβανόμεθα τον πόλεμο περιορισμένα σαν ένοπλη σύρραξη, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να συγχέουμε μία μορφή του πολέμου με την γενική και πλήρη έννοια αυτού.

Η ένοπλη βία αποτελεί την έσχατη μορφή του πολέμου. Χρησιμοποιείται όταν οι άλλες μορφές δεν τελεσφορούν. Η ύπαρξη «άλλου τρόπου» και «άλλων μέσων» που δύνανται να κερδίσουν τον πόλεμο, αποδεικνύουν ότι η επιβολή της νίκης δύναται να επιτευχθεί με τα λεγόμενα «πνευματικά όπλα», αυτά που επηρεάζουν την ψυχή του αντιπάλου.

Πάντως είτε ένοπλος είναι ο αγώνας είτε πολιτικός, αποβλέπει στην επιβολή της μίας θελήσεως επί της άλλης, είναι δηλαδή στο βάθος του ψυχολογικός.

Στον πόλεμο ηττάται αυτός που κάμπτεται το ηθικό του. Γιατί έχει αποδειχθεί ότι ακόμη και αν τα υλικά μέσα του ένοπλου αγώνα επιτυγχάνουν νίκες επί του αντιπάλου, θα πρέπει οι ένοπλες δυνάμεις και ο λαός του εχθρού να πειστούν για την αδυναμία συνεχίσεως του αγώνα, θα πρέπει να παύσουν να εμπιστεύονται εκείνους που διευθύνουν τον αγώνα τους και θα πρέπει να παύσει η κυβέρνηση του ηττημένου να έχει κύρος και επιβολή επί των υπηκόων της, για να κερδηθεί ο πόλεμος.

Η ικανότητα επιδράσεως στη σκέψη και στα αισθήματα των ανθρώπων υπήρξε αποτελεσματικό μέσο μάχης, σε όλες τις εποχές και περιόδους της ιστορίας. Πολιτικοί ή στρατιωτικοί, αρχηγοί διαφόρων φυλών ή κρατών που πολέμησαν μεταξύ τους, χρησιμοποίησαν πρωτότυπα ψυχολογικά μέσα ή τρόπους ενεργείας, που είχαν σκοπό να εξαπατήσουν τον αντίπαλο και να επιδράσουν στα συναισθήματα, στην ψυχή και στο ηθικό των πολεμιστών ή του λαού.

Mε τον ψυχολογικό επηρεασμό επετεύχθησαν όχι μόνο ψυχολογικά αποτελέσματα, αλλά και υλικά ακόμη και στρατιωτικά. Κατακτήθηκαν εδάφη, ανατράπηκε ο υλικός και στρατιωτικός συσχετισμός δυνάμεων, επιτεύχθηκε η απόσπαση υλικής και στρατιωτικής νίκης. Ο πόλεμος από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα δεν διεξάγεται μόνο με τα όπλα, αλλά με κάθε μέσο πειθούς. Όταν η πειθώς ασκείται με τη παράσταση γεγονότων, ιδεών, επιχειρημάτων, συναισθηματικών εντυπώσεων και άλλων παρεμφερών μέσων, χωρίς να δημιουργούνται νέα πολιτικά γεγονότα, βρισκόμαστε στο τομέα του ψυχολογικού επηρεασμού.

Η ίδια η ζωή είναι αγώνας ψυχολογικού επηρεασμού. Από μικρά παιδιά, θέλουμε να πείσουμε τους άλλους, να επιβάλουμε τη θέληση μας ή να προβάλουμε τους εαυτούς μας.

Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι σε μας. Mέσα μας κυριαρχούν κίνητρα που κατευθύνουν την συμπεριφορά μας.

Η μελέτη της ιστορίας είναι η καλύτερη μύηση στο χώρο του ψυχολογικού επηρεασμού. Αυτή θα επέτρεπε να γίνει κατανοητή η σκέψη και η φιλοσοφία των ανθρωπίνων συγκρούσεων, θα επεξηγούσε τη δράση και ίσως θα βοηθούσε στην αντιμετώπιση αυτού του φοβερού όπλου, που λέγεται επηρεασμός αισθήματος, γνώμης και πνεύματος. Η ιστορική πράξη θα μας επιτρέψει π.χ να συγκρίνουμε τα συστήματα ψυχολογικού επηρεασμού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις μετέπειτα εξελίξεις και να προσαρμόσουμε τα πορίσματα, όσο είναι δυνατόν στην Ελληνική ιδιοσυγκρασία και πραγματικότητα.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός, ότι ο ψυχολογικός επηρεασμός είναι περισσότερο τέχνη, παρά επιστήμη, και επομένως τα ιστορικά διδάγματα έχουν σημαντική αξία, ίσως πιο μεγάλη από τις θεωρητικές κατατάξεις και σχηματοποιήσεις. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι από την ιστορία μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα, αλλά δεν μπορούμε με αυτά να δώσουμε άμεσες λύσεις στα εκάστοτε παρουσιαζόμενα προβλήματα, γιατί κάθε πρόβλημα έχει τη δική του δυναμική και πρέπει να σταθμίζεται από τις σύγχρονες αντιλήψεις που υφίστανται.

Η ανάγκη ασκήσεως ψυχολογικού επηρεασμού των μαζών υπήρχε από την αρχαιότητα και ικανοποιούταν συνήθως με αυτοσχέδιες μεθόδους και ατομικές πολλές φορές προσπάθειες ή επινοήσεις. Με την πάροδο όμως των χρόνων η ανάγκη έγινε πλέον εμφανής, για αυτό και τα κράτη με τους ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και ιστορικούς τους, στράφηκαν προς την επιστημονική μελέτη των τρόπων επηρεασμού της συμπεριφοράς και των στάσεων των μαζών. Έτσι πέτυχαν να καθορίσουν τις αρχές και να προσδιορίσουν τους κανόνες, βάσει των οποίων διεξάγεται ο ψυχολογικός επηρεασμός.

Ενώ μέχρι τώρα οι μεγάλοι κυβερνήτες, οι ιδρυτές θρησκειών, οι Απόστολοι, οι αρχηγοί οργανώσεων, υπήρξαν πάντοτε ασυναίσθητα ψυχολόγοι, με ασφαλή ενστικτώδη αντίληψη της ψυχής των μαζών και επί αυτής κυρίως της ικανότητός τους στήριζαν τις επιχειρήσεις τους, σήμερα δεν αρκεί μόνο τούτο. Σήμερα απαιτείται βαθιά μελέτη και αριστοτεχνικός χειρισμός των ψυχολογικών προβλημάτων, από του ανώτατου άρχοντα μέχρι του τελευταίου δεκανέα.

Ο σύγχρονος άνθρωπος λαχταρά για μία νέα ιδέα, ένα μύθο που θα του πει: «Εγώ τα ξέρω όλα, τα λύνω όλα, σου προσφέρω τα πάντα». Αναζητά ιδεολογία, που θα έλθει για του προσφέρει την σιγουριά. Έτσι η σημερινή εποχή αποτελεί μία από τις κρισιμότερες περιόδους της ιστορίας της ανθρωπότητας κατά την οποία η ανθρώπινη σκέψη έχοντας να επιλύσει σωρεία προβλημάτων, είναι ευάλωτος και επιρρεπής στις υποδεικνυόμενες από τους επιτήδειους, κατάλληλα παρουσιαζόμενες από ψυχολογικής πλευράς, λύσεις. Τον άνθρωπο τελικά κερδίζει, ή αν θέλετε υποτάσσει, ο παρουσιάζων επιτυχέστερα τα συνθήματα - λύσεις.

Στην σύγχρονη εποχή η ψυχολογική μορφή του πολέμου γίνεται αντικείμενο επισταμένης έρευνας και αναλύσεως. Σήμερα ο ψυχολογικός επηρεασμός διεξάγεται μονίμως, παντού και πάντοτε, προς κάθε κατεύθυνση. Όλοι μας είμαστε μόνιμοι στόχοι του. Αυτός αποτελεί πια ένα συστατικό στοιχείο της σύγχρονης ζωής, ένα σταθερό θεσμό της, φαινόμενο όλων των κοινωνιών του αιώνα μας.

Τα κυριότερα όπλα του είναι η διπλωματία, η κατασκοπεία, η οικονομία, η απειλή, η τρομοκρατία, η δολιοφθορά και το κυριότερο όλων η επισταμένη τέχνη του ψυχολογικού επηρεασμού. Οι επαγγελματίες του ψυχολογικού επηρεασμού, αποτελούν πλέον το δεξί κάθε κυβερνήσεως. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει σύγχρονο κράτος, δεν υπάρχει σύγχρονη πολιτική ηγεσία,δεν υπάρχει καν κράτος.

O τομέας του ηθικού αποτελεί πρώτιστο στόχο επηρεασμού. Συνίσταται από ψυχικά και πνευματικά στοιχεία που ενισχύουν το κίνητρο, την πειθώ και τη δέσμευση των ατόμων και των ομάδων στην επίτευξη των στόχων τους. Αντιπροσωπεύει τη θέληση που τους καθιστά ικανούς να υπερνικήσουν τους ηθικούς και ψυχολογικούς περιορισμούς, το φόβο και τις αντιξοότητες, καθώς και τη συνοχή που τους κρατά ενωμένους. Περιλαμβάνει την πίστη στο σκοπό, την ορθολογιστική ικανότητα, καθώς επίσης τον πατριωτισμό και τη στρατιωτική νοοτροπία. Αποσκοπεί στην επικράτηση επί του αντιπάλου, με την κάμψη της θέλησης και της συνοχής του.

Τα μέσα διεξαγωγής του ψυχολογικού επηρεασμού απεριόριστα. Η είδηση, η εικόνα, το γραπτό κείμενο ή το σχόλιο, μεταδίδεται πλέον ταυτόχρονα σε όλα τα σημεία του πλανήτη, σε άμεσο χρόνο. Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, η κινητή τηλεφωνία, το φαξ, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής με όλες τις σύγχρονες τελειοποιήσεις του, το διαδίκτυο (ίντερνετ) κλπ, αποτελούν πλέον μέσα ταχύτατης μετάδοσης της είδησης και της πληροφορίας, αλλά και ταυτόχρονα του ψυχολογικού επηρεασμού. Οι κατέχοντες τα ΜΜΕ, δύνανται να επιτύχουν τις πολιτικο - στρατιωτικές τους επιδιώξεις.

Στα δημοκρατικά κράτη όπου υπάρχει υπερβολική ελευθερία και το μέτρο δύσκολα ορίζεται, υπάρχει κίνδυνος η ανεξέλεγκτη δράση των ΜΜΕ να συμβάλλει ενίοτε αρνητικά σε εθνικές επιδιώξεις. Ως εκ τούτου η προσέγγιση και η κάλυψη των εθνικών θεμάτων, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης και πολέμου, απαιτεί ιδιαίτερη εθνική ευαισθησία και ευθύνη εκ μέρους των ΜΜΕ. Aπό τα κράτη είναι αναγκαία η λήψη μέτρων ορθής χρησιμοποιήσεως των ΜΜΕ για έλεγχο της διαμορφώσεως της κοινής γνώμης σε ορθές βάσεις και η θεσμική κατοχύρωση για θέματα εθνικής ασφαλείας.

Σήμερα κάθε έθνος είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί ψυχολογικά μέσα για να στηρίξει την εξωτερική του πολιτική, να προωθήσει τις διεθνείς του επιδιώξεις, να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του, να αποκτά φίλους και συμπάθειες, να αντικρούει εχθρούς και κατηγορίες. Και μάλιστα, η ανάγκη αυτή, είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μικρότερο και ασθενέστερο είναι ένα έθνος. Τα μεγάλα κράτη, μπορούν να προωθούν τις επιδιώξεις τους με την οικονομική ή στρατιωτική τους δύναμη. Τα μικρά με τις ψυχολογικές ενέργειες.

Στους μελλοντικούς πολέμους, ασφαλώς θα διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά το νέο στοιχείο θα αποτελούν οι ψυχολογικές επιχειρήσεις, που θα προσπαθούν να κερδίσουν τη μάχη των εντυπώσεων και θα καθορίζουν τον νικητή, από τη πειστικότητα της αφήγησης που αυτός θα παρέχει για την ερμηνεία της σύγκρουσης. Για να αποκτηθεί η νίκη των όπλων, ο πόλεμος θα πρέπει να επικαλύπτεται με ισχυρό ιδεολογικό περιεχόμενο.

Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν πολύ πριν την έναρξη οποιουδήποτε πολέμου και θα ολοκληρωθούν πολύ μετά τη λήξη του. Συχνά οι ΨΕ θα είναι το κρίσιμο βάρος που θα γείρει την πλάστιγγα υπέρ του ενός ή του άλλου αντιπάλου.

Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις μεταφέρουν επιλεγμένες πληροφορίες καθώς επίσης και φυσικές αποδείξεις και ενδείξεις, στοχεύοντας συγκεκριμένες ομάδες και άτομα, με στόχο τον επηρεασμό των συναισθημάτων τους, των θέσεών τους, των κινήτρων τους, της αντίληψής τους, της επιχειρηματολογίας τους και τελικά της συνολικής συμπεριφοράς τους.

Η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση της κοινωνίας μας για τις πτυχές των στρατιωτικών Επιχειρήσεων, προάγει την κατανόηση και υποστήριξη του κοινού. Ο στόχος είναι να νικηθούν οι αντίπαλες Δυνάμεις, με την υπονόμευση της πίστης τους στη δυνατότητα να επιτύχουν να διατηρήσουν τους στόχους τους, με τη διάσπαση της συνοχής τους και με τη μείωση της θέλησής τους για αντίσταση. Ταυτόχρονα να ενισχύσουν την δική μας θέληση (ΕΔ και κοινωνίας) να επιτύχουμε τους στόχους και τις προσδοκίες μας.

Οι σύγχρονες ψυχολογικές επιχειρήσεις διεξάγονται με «πανίσχυρα όπλα», ανάλογα εκείνων της υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιούνται στο σύγχρονο πεδίο μάχης. Τα «όπλα» αυτά σκοπεύουν την ψυχή και το νου και εάν χρησιμοποιηθούν κατάλληλα βρίσκουν το στόχο τους με ακρίβεια, αποτελώντας έτσι πολλαπλασιαστές ισχύος. Η οργάνωση, η εκπαίδευση, αλλά κυρίως οι δυνατότητες που δίνουν τα σύγχρονα μέσα, είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, για τη διεξαγωγή επιτυχημένων ΨΕ.

Σύγχρονη εξέλιξη των ΨΕ είναι ο «πόλεμος των λέξεων και της εικόνας», όπου οι άνθρωποι από όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, Twitter και το YouTube για να εκφράσουν τις απόψεις τους σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο. Ο όρος Cuber (Κυβερνοπόλεμος) χρησιμοποιείται ως εκμετάλλευση από πλευράς ΨΕ της σύγχρονης τεχνολογίας (διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία, δορυφορικές εφαρμογές κλπ).

Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις (ΨΕ) διαφέρουν από την ενημέρωση τύπου ή επιχειρήσεις ΜΜΕ όπως συνηθίζεται να λέγεται. Ανεξάρτητα όμως της διαφοράς οι ασχολούμενοι με επιχειρήσεις ΜΜΕ πρέπει να είναι γνώστες των τεχνικών της προπαγάνδας, με όλες της μεθόδους και κανόνες αυτής.

Οι επιχειρήσεις ΜΜΕ δίδουν το μήνυμά τους, που αποτελείται από γεγονότα και μια διαμορφωμένη άποψη στα ΜΜΕ, τα οποία είναι ελεύθερα να λάβουν υπόψη τους το άτομο που αποδεσμεύει τις πληροφορίες και να δημοσιεύσουν το σύνολο ή μέρος της ιστορίας με τη δική τους «άποψη ή τροποποιήσεις».

Αντίθετα, οι ΨΕ παραδίδουν το μήνυμά τους κατευθείαν στον καθορισμένο αποδέκτη (ακροατήριο - στόχο), χρησιμοποιώντας όλα τα διατιθέμενα μέσα διασποράς ειδήσεων (και τις επιχειρήσεις ΜΜΕ). Καμία ερώτηση ή τροποποίηση μηνύματος, δεν είναι δυνατή.

Κανένα έθνος, που επιθυμεί να επιζήσει σε αυτόν τον αιώνα ή και τους επόμενους, δεν δικαιούται να αγνοήσει τη σημασία του ψυχολογικού επηρεασμού. Είναι επιβαλλόμενη ανάγκη η εθνική θωράκιση με κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία, η οποία απαιτεί μεθόδευση, τεχνική και επιμονή. Το σύγχρονο πεδίο μάχης δεν θα αποτελέσει μόνο ένα χώρο ανταγωνισμού «έξυπνων» συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, αλλά και ένα πεδίο σύγκρουσης των ψυχικών αποθεμάτων εκείνων που τα διοικούν και τα χειρίζονται.

Όποιος Στρατός παραμείνει άοπλος στην ψυχολογική προετοιμασία, θα νικηθεί πριν πολεμήσει.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την ιστοσελίδα http://www.sse77.gr/

Δείτε σχετικά άρθρα στο "907":
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/10/blog-post_7441.html / Πολιτική διαφήμιση και πολιτική επικοινωνία

Τα μπάνια του λαού

Γράφει ο Δημήτρης Βάρος*

Η Ελλάδα είναι μια φιλόξενη χώρα. Η ζεστή αγκαλιά της είναι ανοιχτή για όλους τους λαούς του κόσμου. Για όλους, εκτός από έναν: τους Έλληνες.

Τα απέραντα καλοκαίρια της προσφέρει τις μαγευτικές παραλίες της σε Σκανδιναβούς μάνατζερ, Γερμανούς βιομήχανους, Εβραίους τραπεζίτες, Άγγλους ομοφυλόφιλους, Ιταλούς μαφιόζους, Ρώσους μαστροπούς, Άραβες εμπόρους όπλων και Αμερικάνους διακινητές κοκαΐνης. Όλοι περνούν ζωή χαρισάμενη πίνοντας στην υγειά του Ξένιου Δία, χωρίς να αναρωτιούνται γιατί ο αρχαίος θεός κρατούσε ασπίδα, αν και αθάνατος. (Μια παραξενιά κατανοητή, πιθανόν, μόνο στους γιαπωνέζους. Επειδή ως καμικάζι στον πόλεμο φρόντιζαν, οδεύοντας προς την αυτοκτονία, να φοράνε το κράνος τους).

Εμείς οι Έλληνες, με μισθό στο ένα-τρίτο των ευρωπαϊκών και με επιτόκια καρτών και δανείων τριπλάσια από τα δικά τους, δεν έχουμε θέση σ’ αυτό το πάρτι. Έχουμε όμως μεγάλο θεό. Ο οποίος προνόησε να υπάρχουν και πακέτα αξέχαστων διακοπών, προσιτά σε εμάς.

Αφήστε γένια λοιπόν, βάλτε το σορτς, πάρτε το «άϊ-ποντ» και γραμμή για το «Ελ. Βενιζέλος». Με 350 ευρώ, όσο ένα σύνηθες επίδομα άδειας, μπορείτε να ζήσετε τη γοητεία μιας αμμοθύελλας στη Σαχάρα ή το ρομαντισμό μιας πλημμύρας στο δέλτα του Μπανγκλαντές. Να χαρείτε τη ραστώνη στην παραλία της Γάζας ή να φωτογραφηθείτε με ταλιμπάν, στο διάλλειμα μιας επιδρομής από F16 στο Κανταχάρ.

Αν είστε της δράσης, ανεβάστε την αδρεναλίνη σας στον Ινδικό προσπαθώντας να ξεφύγετε από μια τίγρη, να παραβγείτε ένα τσουνάμι ή απολαμβάνοντας ένα μασάζ «μπόντι-του-μπόντι» από Ταϊλανδέζα. Ανάμεσα στις έξτρα παροχές είναι να κολλήσετε AIDS ή SARS, οπότε η αίσθηση της απόλυτης περιπέτειας συνεχίζεται και μετά τις διακοπές.

Στη ζούγκλα του Βόρνεο δοκιμάστε αυγά χελώνας, ταΐστε τους ουρακοτάγκους και δείτε (από μακριά) τους ιθαγενείς που ζουν εκεί σε άγρια κατάσταση. Μετά κολυμπήστε στο νησί Μαμουτίκ. Ζητήστε μόνο από τη συνοδό σας να σας παίρνει με την βιντεοκάμερα. Γιατί αν είστε τυχερός και σας επιτεθεί καρχαρίας, είναι κρίμα να χάσετε το στιγμιότυπο. Μετά την δραματική σας διάσωση μπορείτε να το ανεβάσετε στο «You Tube» ή ακόμα καλύτερα να το πουλήσετε στο Ντισκάβερι Τσάνελ και με τα λεφτά να αποκτήσετε ένα ωραίο εξοχικό στη Μύκονο και ένα «στέιτ-οφ-δη-άρτ» αναπηρικό καροτσάκι.

Μια άλλη επιλογή είναι ο Περσικός Κόλπος. Αντί όμως να πάτε στο Ντουμπάϊ και να πληρώσετε ένα κάρο λεφτά, κάνετε κάτι πιο έξυπνο: πηγαίνετε ακριβώς απέναντι. Στο μαγευτικό Μπαντάρ-ε-Ιμαμ-Κομεϊνί του Ιράν όπου για δεκαπέντε μέρες θα ξοδέψετε όσα θα σας κόστιζε μια νύχτα στο διάσημο ξενοδοχείο Μπουρτζ-αλ-Αραμπ. Εκεί θα τρώτε πιλάφι με ψάρι κάθε μέρα και θα παίρνετε το μπάνιο σας στις εκβολές του Καρούμ, δίπλα σε αγωγούς πετρελαίου και εκτοξευτήρες πυραύλων.

Βέβαια, μπορεί κάποια στιγμή να δείτε ένοπλους Ιρανούς να κινούνται απειλητικά εναντίον σας επειδή στην περιοχή υπάρχουν νάρκες αλλά παρ’ όλα αυτά είστε απόλυτα ασφαλείς. Αρκεί ένα τηλεφώνημά σας στην αμερικάνικη πρεσβεία, και εν ριπή οφθαλμού θα φτάσουν επιτόπου δυο αεροπλανοφόρα, επτά αντιτορπιλικά και ένα σμήνος F-22 για να αποκαταστήσουν την τάξη.

Υπάρχει μάλιστα και η πιθανότητα το γεγονός αυτό να δώσει στο Πεντάγωνο την αφορμή που ψάχνει από καιρό για να ισοπεδώσει το Ιράν, οπότε μπορείτε να υπολογίζετε και σε κάποιο παράσημο ή στον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα στο Γουεστ Πόιντ.

Αν όλα αυτά δεν σας πείθουν και επιμένετε Αιγαίο… Ε, τότε κάντε επιτέλους κάτι για να αλλάξει η κατάσταση.

_________________________________________________________________________________

• Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Greeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

________________________________________________________________________________

Διαβάστε επίσης:

Τα οργισμένα πορτοκάλια - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Οργισμένα πορτοκάλια

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

Εδώ και τρεις χιλιετίες οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να γίνουν Έλληνες. Ξεκίνησαν αντιγράφοντας από τους προγόνους μας, που έφτιαχναν αποικίες στα μέρη τους, τη γλώσσα, τις συμπεριφορές, τις συνήθειες, τις καλλιέργειες, την αρχιτεκτονική, το εμπόριο, την οργάνωση πόλεων και στρατού…

Κατά την Αναγέννηση μπήκαν βαθύτερα στο θέμα. Απορρόφησαν γνώση από την κλασσική αρχαιότητα, ανακάλυψαν τις επιστήμες, τις καλές τέχνες, τις ιδέες και τις έννοιες πίσω από τις λέξεις, τον πολιτισμό γενικότερα.

Βγήκαν από τους Σκοτεινούς Αιώνες και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ονομάζουν τα πολλά bytes giga (γίγαντες) και τα ακόμα περισσότερα tera (τέρατα). Να μαθαίνουν πως φτιάχνεται το τζατζίκι και πως ο καφές μπορεί να πίνεται και παγωμένος.

Σήμερα, κατά την άποψη σοβαρών πολιτικών, αξιοσέβαστων διανοουμένων και πολυμαθών δημοσιογράφων, οι Έλληνες είναι αυτοί που οφείλουν να γίνουν Ευρωπαίοι. Όχι αντιγράφοντάς τους σε ευτελή ζητήματα, όπως το υψηλό επίπεδο μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, ή το χαμηλό επίπεδο φόρων, εισφορών και τιμών αλλά σε θεμελιώδεις συμπεριφορές, οι οποίες εγγυώνται την υγεία και τη διαιώνιση του πολιτικού μας συστήματος.

Παραδείγματος χάριν ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε την οργή μας.

Έχει παρατηρηθεί πως κάθε φορά που μας παίρνουν πίσω μια κατάκτηση ή αφήνουν ατιμώρητο κάποιον που κλέβει τους φόρους μας, όπως και κάθε φορά που ένας στημένος διαιτητής ακυρώνει τα γκολ της ομάδας μας και δίνει τρία ανύπαρκτα πέναλτι σε βάρος της, αντιδρούμε με τρόπο που εκθέτει τη χώρα. Σπάμε τζάμια, βάζουμε φωτιές, αναρτούμε πανό στην Ακρόπολη…

Αυτά αποδεικνύουν πως σφάλλουν οι οπαδοί των θεωριών συνομωσίας όταν λένε πως αεροπλάνα ξένων δυνάμεων μας ψέκασαν με υγρά που μας έκαναν άβουλους. Έκτος κι αν όντως μας ψέκασαν, αλλά η δόση δεν ήταν αρκετή.

Γιατί εξακολουθούμε να συμπεριφερόμαστε ως κάφροι μόλις η πατρίδα μας ζητήσει μια έκτακτη εισφορά επειδή οι δέκα οικογένειες που κάνουν μπίζνες με το δημόσιο, κερδίζουν όλους τους διαγωνισμούς και παραδίδουν υπερτιμολογημένα και ετοιμόρροπα έργα άδειασαν τα ταμεία της.

Γιατί βανδαλίζουμε την Αθήνα έτσι και μας γίνει μια περικοπή αποδοχών επειδή οι μηχανισμοί της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής, της μίζας, των off-shore εταιριών, των εργολάβων της υγείας, των στρατιωτικών εξοπλισμών, των πληροφοριακών συστημάτων, του τζόγου με τα δομημένα ομόλογα και των επιδοτήσεων που έγιναν πισίνες, έφεραν τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας.

Από τότε που ο Κιούμπρικ έθεσε το ερώτημα αν ο άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος ή σαν «Κουρδιστό Πορτοκάλι», ο πολιτισμένος κόσμος έχει αποφασίσει πως για να δικαιώνεται η σύγχρονη δημοκρατία αλλά και να μην κινδυνεύει ταυτόχρονα, ο άνθρωπος πρέπει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος στον ιδιωτικό του χώρου και ως κουρδιστό πορτοκάλι δημοσίως.

Αυτό σημαίνει ότι στο σπίτι του μπορεί ελεύθερα ο καθένας να γρονθοκοπεί το μαξιλάρι του, οραματιζόμενος ότι είναι ο υπουργός οικονομικών, δημοσίως όμως οφείλει να εκφράζει το θυμό του με ασφαλή τρόπο.

Παραδείγματος χάριν μπορεί κάθε θιγόμενη τάξη να παρατάσσεται μπροστά στη Βουλή και να δίνει μια παράσταση «Χάκα», όπως οι All Blacks της Νέας Ζηλανδίας πριν από κάθε αγώνα ράγκμπι. Με τα μάτια τους έτοιμα να πεταχτούν από τις κόγχες τους, τις γλώσσες τους να στριφογυρίζουν σαν σαύρες και τα χέρια τους να δίνουν χαστούκια στους μηρούς, να δείχνουν έτοιμοι να εκραγούν. Μετά να διαλύονται ήσυχα.

Αυτό και τους πολιτικούς θα συνετίσει και τον τουρισμό μας θα αναπτύξει.

________________________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στηη Χίο. Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου


http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_1869.html

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο) - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

Άκρως εμπιστευτικό (κι απόρρητο)

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

«Σύντροφε Γιώργο
Κάπου διάβασα πως η ιστορία με το ΔΝΤ σε έχει στεναχωρήσει τόσο που σου έχουν ασπρίσει τα μαλλιά.

Παρηγορούμαι με σκέψη πως τα διαδίδεις επίτηδες όλα αυτά, στους πάντα πρόθυμους δημοσιογράφους, για ευνόητους λόγους… Πιστεύω πως κατά βάθος είσαι πανευτυχής, αφού μέσα σε έξι μήνες κατάφερες τόσα, όσα δεν κατάφεραν επί δεκαετίες όλοι οι προηγούμενοι Παπανδρέου. Και οι Καραμανλήδες μαζί.

Να τα απαριθμήσω;

- Έφερες επιτέλους στη χώρα, σε χρόνο ρεκόρ μάλιστα, την περιπόθητη «Αλλαγή» που από το 1980 την ακούγαμε αλλά δεν τη βλέπαμε. Και τι «Αλλαγή» μεγάλε…

- Κατάφερες μέσα σε μια νύχτα, αυτός ο εν μακαρία υπνώσει λαός να συνειδητοποιήσει όχι μόνο ότι η χώρα του χρεοκόπησε οικονομικά, αλλά και ότι εδώ και 35 χρόνια είναι ήδη χρεοκοπημένη πολιτικά, κοινωνικά αλλά και πολιτιστικά. Κάτι που είναι ακόμα χειρότερο…

- Πέρασες με θαυμαστή ευκολία το μήνυμα που μάταια προσπαθούσαν χρόνια τώρα να περάσουν στρατιές ποιητών, συγγραφέων και τραγουδοποιών. Πως από τη μια το συστηματικό ξεχαρβάλωμα της Παιδείας και από την άλλη τα χαζοχαρούμενα κανάλια-μαριονέτες, γαλούχησαν γενναίες ηλιθίων οι οποίες τώρα αδυνατούν να κατανοήσουν πως τους συνέβη αυτό που τους συνέβη, τι ακριβώς είναι αυτό που τους συνέβη και -το χειρότερο- αδυνατούν να σκεφτούν με ποιο τρόπο μπορούν να αντιδράσουν σ’ αυτό.

- Έπεισες και τον πλέον αφελή το πόσο Καραγκιόζηδες ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια που κουνώντας πλαστικές σημαιούλες, φέρναμε στα πράγματα ανίκανους, υποτελείς και απάτριδες, οι οποίοι διόριζαν αγράμματους για να καθορίζουν τα της Παιδείας, εγκάθετους για να διοικούν το στράτευμα, εθνικά ύποπτους για να κάνουν εξωτερική πολιτική, λιγούρηδες για να χειρίζονται τα δημόσια ταμεία και διεφθαρμένους για να μοιράζουν τα δημόσια έργα.

- Αποκάλυψες τη γύμνια της Ενωμένης Ευρώπης που είναι μανούλα στο να εμπορεύεται γαϊδάρους και να μεταχειρίζεται τους πολίτες της ως γαϊδάρους αλλά δεν είναι σε θέση να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρο.

- Εκδικήθηκες τους Γερμαναράδες που μας έλεγαν σπάταλους και καλοπερασάκηδες επιβάλλοντας στους Έλληνες μισθωτούς και συνταξιούχους να τα βγάζουν πέρα με το ένα-τρίτο των αποδοχών των Γερμανών και με πολύ ακριβότερα σουπερ-μάρκετ από αυτούς. Ακόμα και το Παγκόσμιο Κύπελλο να πάρουν αύριο, τέτοια ντροπή δεν ξεπλένεται.

- Δίδαξες τι πραγματικά σημαίνει ανταγωνιστικότητα. Πώς ο κάθε έλληνας επιχειρηματίας, απαλλαγμένος από το βαρύ εργατικό κόστος να μπορεί να συναγωνίζεται στα ίσια τον κάθε ευρωπαίο συνάδελφό του σε βίλες, κότερα, λίαρ-τζετ, ψώνια στην Μποντ Στριτ και διακοπές στα Μπαρμπάντος.

- Διόρθωσες τα λεξικά αποσαφηνίζοντας ότι αυτός που κλέβει μικροποσά είναι κλέφτης και πάει φυλακή, ενώ αυτός που κλέβει εκατομμύρια είναι πολιτικός και δίνει διαλέξεις.

- Έδειξες σε κάθε εργαζόμενο τον σεβασμό σου στην ιερότητα του ελεύθερου χρόνου, δίνοντας ο ίδιος το παράδειγμα. Φόρτωσες τη δουλειά, την οποία σε εκλέξαμε να κάνεις, σε μια τρόικα αλλοδαπών. Μετά πήρες το κανό σου και πήγες στις παραλίες της Πάρου.

Κι αν αυτός ο τόπος δεν σε καταλάβει τελικά, και άρα δεν σε καταχωρήσει στις χρυσές σελίδες της ιστορίας του, σκοτίστηκες. Θα υπάρχεις εσαεί ως χρυσοποίκιλτο κάδρο στην Κομισιόν, στην Γκόλντμαν Σαξ, στη λέσχη Μπιλντεμπεργκ, στη Μεγάλη Μασονική Στοά και σε όλα τα άλλα ευαγή ιδρύματα του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος αναπνέει πολύ πιο ελεύθερα από τότε που κατέρρευσε ο σοσιαλισμός. (Όχι ο δικός μας, ο άλλος).

Ο σύντροφός σου
Λάκης»...

____________________________________________________________________

* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος। Γεννήθηκε στηη Χίο। Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Διαβάστε σχετικά:_________________________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο δρόμος προς τη δόξα - Άρθρο του Δημήτρη Βάρου

Τι μας φταίει τελικά…

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου
Όταν το 1989 έκανα τα πρώτα βήματα στη δημοσιογραφία στην εφημερίδα «Ακρόπολις», ένας από τους πρώτους μου δασκάλους στην τέχνη του ρεπορτάζ, ο αείμνηστος διευθυντής της Γιάννης Ναζλίδης με συμβούλευε να αφουγκράζομαι την αντίληψη της κοινωνίας ως ρεπόρτερ και να μην επιχειρώ την προώθηση οποιασδήποτε «κατεύθυνσης» ως «διαμορφωτής κοινής γνώμης».

Δεν είχα καταλάβει τι εννοούσε. Σε μια μοναδική σύναξη των συντακτών της «Α», το καλοκαίρι του 1990, είχα ρωτήσει τον αρθρογράφο της εφημερίδας, τον Αλέκο Σακελλάριο, τι εννοούσε τότε ο διευθυντής μας μου είχε πει: «Διαβάζεις τα “Υστερόγραφα” που γράφω; Πολύ πριν γράψω και καταλήξω στη γνώμη που θα εκφράσω, ακούω, βλέπω και σκέφτομαι όσα συζητιούνται γύρω μου. Στους δρόμους, στα καφενεία, στις στάσεις, στα λεωφορεία μπορείς να ακούσεις τι απασχολεί τον κόσμο και να το κάνεις ρεπορτάζ», μου είχε πει αυτή η μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος διακρίνονται από μία ακατάσχετη φλυαρία με όσα δεν έγιναν, αυτά που έπρεπε να γίνουν, εκείνα που θα έκαναν διάφοροι λαϊκοί σωτήρες ή εν δυνάμει κριτές. Είναι όλοι αυτοί που βγαίνουν τόσο στα έντυπα, όσο και στα ηλεκτρονικά Μέσα διατυπώνοντας διάφορες απόψεις. Όλες έχουν ένα κοινό παρονομαστή.

Οι περισσότεροι μιλούν για μεγέθη, τακτικές (σε τρίτο είδος υποθετικού λόγου), στατιστικές, θεωρίες και ιστορίες. Πουθενά δεν υπάρχει επιχείρημα. Ο πολιτικός λόγος και κυρίως το χειροπιαστό αποτέλεσμα ως απόδειξη έργου απουσιάζουν.

Ακόμα και η Αριστερά που πάντοτε έδινε ερεθίσματα προβληματισμού και υπεδείκνυε λύσεις, φαίνεται πως εγκλωβίστηκε στην φαινομενικά προοδευτική και σοσιαλίζουσα ρητορεία προσώπων που έλεγαν πως ήταν η «γενιά του Πολυτεχνείου» και μεταλλάχθηκαν στη «γενιά της διαπλοκής».

Προσωπικώς ούτε το Πολυτεχνείο, ούτε η διαπλοκή μού λένε κάτι. Ίσως να είχαν σημασία αν ξέραμε πού πήγαν τα λεφτά που χάθηκαν με το «κόλπο του χρηματιστηρίου», πώς χάθηκαν περιουσίες με τις «αντιπαροχές» μετά το σεισμό του 1999, πότε δρομολογήθηκε το σχέδιο βίαιης εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, γιατί τα αποθεματικά των ταμείων έγιναν λεία για τζογαδόρους.

Αυτά διερωτάται ο κόσμος στους δρόμους και κανείς μας (από το δημοσιογραφικό συνάφι) δεν τολμούμε να απαντήσουμε, εγκλωβισμένοι στον καννιβαλισμό του ψευτοβολέματος. Για όποιον έχει αντίρρηση, ας ακούσει τον «Νεοέλληνα» του Πανούση κι ας σκεφτεί (αν προλαβαίνει).

___________________________________________________________________

Διαβάστε σχετικά: _______________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_11.html

Ο νέος εμφύλιος - Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/03/blog-post_17.html

Αν έχουν κότσια, ας τολμήσουν - Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Ο δρόμος προς τη δόξα

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

Οι καιροί αλλάζουν ταχύτερα από τις αντιλήψεις μας.
Αν πείτε σήμερα ότι μια κοπέλα μεγαλώνοντας είναι προορισμένη να μένει σπίτι κάνοντας παιδιά, λάντζα και γιουβαρλάκια, θα σας περάσουν για μούμια του Βρετανικού Μουσείου που άρχισε ξαφνικά να μιλάει. Αν ισχυριστείτε ότι τα επαγγέλματα στα οποία μπορεί να έχει πρόσβαση είναι κρατική ή ιδιωτική υπάλληλος, δικηγόρος ή γιατρός, θα σας πουν ότι δεν έχετε προχωρήσει χιλιοστό από όσα σας δίδαξε ο παππούς σας. Κι αν η άποψή σας είναι ότι οι γυναίκες ονειρεύονται σήμερα να κυβερνήσουν εταιρίες, πολυεθνικές, κράτη ή τον πλανήτη ολόκληρο θα σας πουν ότι κοντά πέσατε αλλά είστε τελείως ντεμοντέ.
Τα σημερινά κορίτσια στην συντριπτική τους πλειοψηφία ονειρεύονται να γίνουν σελέμπριτις, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολο να το πετύχουν. Κι’ αυτό γιατί σε άλλες χώρες, μια νεαρή δεν έχει παρά να γίνει απλά διάσημη τραγουδίστρια, ηθοποιός ή μοντέλο, κάτι που αυτομάτως θα την κάνει σελέμπριτι. Εδώ όμως τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται πολύ σπάνια. Οφείλει, λοιπόν, πρώτα να γίνει σελέμπριτι και μετά κάτι από τα υπόλοιπα. Αν και τότε πια δεν της είναι απαραίτητο.
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, κορίτσια. Η πιο διαδεδομένη πρακτική για να ξεκινήσετε την πορεία προς τη δόξα, είναι να επιδιώξετε να γνωριστείτε με δημοσιογράφους, οι οποίοι σε αντάλλαγμα της φιλίας σας αρχίζουν να γράφουν για εσάς. Παραδείγματος χάριν ότι είστε το νέο φλερτ ενός Ιταλού που παίζει μπιτς βόλεϊ για τη χώρα του. Αμέσως έχετε ένα ισχυρό λόγο να βγείτε στην τηλεόραση και να το διαψεύσετε, κατακεραυνώνοντας τον κίτρινο τύπο που σας έχει βάλει στο μάτι.
Μετά το βάπτισμα του πυρός οι αφορμές για να βγαίνετε τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα σε κάθε ιδιωτικό κανάλι είναι άπειρες: Μόλις γυρίσατε από τα ψώνια σας στην Μποντ στριτ του Λονδίνου ή από το σκι σας στο Σεντ Μόριτζ. Έχετε να επιδείξετε το νέο σας εξοχικό στην Αράχοβα, τη νέα σας Μερτσέντες, το νέο σας κουπ, το νέο σας μακιγιάζ ή το νέο σας αποκαλυπτικό ρούχο, πάνω στις κρίσιμες λεπτομέρειές του οποίου ο κάμεραμαν χαίρεται να ζουμάρει συνέχεια.
Φροντίζετε μόνο σε κάθε εμφάνιση σας να ρίχνετε μια ατάκα που θα σχολιασθεί από τα έντυπα την επομένη και έτσι η παρουσία σας στο προσκήνιο θα διαιωνίζεται.
Ατάκα όπως:
«Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην έχει ο καθένας σήμερα τα χρήματα για πλαστική ή μπότοξ». «Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου προτιμώ να κάνω γυμναστική παρά να διαβάζω». «Το σπίτι μου στο Λαύριο έχει θέα στον ωκεανό». «Τα τελευταία δέκα χρόνια όταν κοιτάζω στον καθρέφτη βλέπω μονίμως το ίδιο πρόσωπο». «Δοκίμασα 240 μαγιό εκείνο το μεσημέρι. Τελικά νύχτωσε και πήγα στο κλαμπ χωρίς να έχω κάνει μπάνιο».
Κι όλα αυτά χωρίς κανένα κίνδυνο να βρεθείτε κάποτε στην τραγική θέση να βιώσετε «ζωντανά» τον πιο φοβερό εφιάλτη σας। Κανείς δημοσιογράφος δεν θα σας ρωτήσει ποτέ και κανείς τηλεθεατής δεν θα αναρωτηθεί ποτέ τι δουλειά κάνετε και πως βρίσκετε τα προς το ζην. Όλοι ξέρουν.

____________________________________________________________________
* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος। Γεννήθηκε στηη Χίο। Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.
Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Νέες τεχνολογίες, νέα δημοσιογραφία

Της Marie Benilde*

Ενώ οι απολύσεις στον τύπο συνεχίζονται, οι ενημερωτικές δικτυακές πύλες αυξάνουν την επισκεψιμότητά τους και, αντίστοιχα, το μερίδιό τους στη διαφημιστική πίτα. Ομως ο πολλαπλασιασμός των διαύλων δεν ευνοεί πάντα τον πλουραλισμό.

Ετσι, η κυρίαρχη μορφή δημοσιογραφίας αναδύεται και στο Διαδίκτυο: Περισσότερο ανακυκλώνει την πληροφορία παρά την παράγει πρωτογενώς. Και ανταμείβει, απλώς, την τεχνική κατάρτιση των συντακτών και όχι το φιλοπερίεργο πνεύμα.Αξίζει να ακούσει κανείς με προσοχή τον βουλευτή της περιφέρειας Ο-Ντε-Σεν, Φρεντερίκ Λεφέμπρ. Ο εν λόγω εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος Ενωση για Ενα Λαϊκό Κίνημα (UMP) απηχεί τις απόψεις της πλειονότητας αναφορικά με τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης. Η μήνυση που κατέθεσε εναντίον του ειδησεογραφικού πρακτορείου Agence France-Presse (AFP) -ένοχο, κατά τη γνώμη του, επειδή δεν μετέδωσε την είδηση ότι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ καταδικάστηκε σε υπόθεση εργασιακού δικαίου- είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο η εξουσία αντιλαμβάνεται την επιρροή που ασκούν τα νέα μέσα ενημέρωσης.Θα πίστευε, λοιπόν, κανείς ότι το AFP δημιουργεί πρόβλημα αφού δεν διαχέει τις επίσημες θέσεις του κόμματός του. Κι αυτό, όχι τόσο εξαιτίας της σημαντικής θέσης του συγκεκριμένου πρακτορείου μεταξύ των κατεστημένων μέσων, όσο λόγω της δυνατότητάς του να τροφοδοτεί με περιεχόμενο τις μεγάλες δικτυακές πύλες.

Οπως εκτιμά ο Λεφέμπρ: «Το AFP δίνει τη "γραμμή" σε Yahoo και Orange, τα οποία, με τη σειρά τους, μεταδίδουν την πληροφορία σε όλους τους Γάλλους που μπαίνουν στο Ιντερνετ»(1).Πράγματι, οι πύλες των Yahoo, Orange και Google συγκαταλέγονται μεταξύ των ενημερωτικών ιστότοπων με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στη Γαλλία, μαζί με τις δικτυακές εκδόσεις των δύο εφημερίδων «Le Monde» και «Figaro».Τα παραπάνω μέσα, τα οποία είτε γεννήθηκαν στον κυβερνοχώρο είτε προήλθαν από τις τηλεπικοινωνίες, χαρακτηρίζονται από την εξής ιδιομορφία: αντλούν ειδήσεις από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και επείγοντα τηλεγραφήματα από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Αντίθετα, στις ιστοσελίδες των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης απασχολούνται συντάκτες επιφορτισμένοι με την παραγωγή πρωτογενών άρθρων. Επομένως, τα νέα μέσα δεν ακολουθούν συγκεκριμένη πολιτική στις ανταποκρίσεις τους.Για να συμπεριλάβει καθημερινά στην ύλη της πολιτική συνέντευξη, η ιστοσελίδα Orange.fr βασίζεται, από τις αρχές του περασμένου Ιουνίου, στους δημοσιογράφους της εφημερίδας «Figaro», ιδιοκτησίας του γερουσιαστή του UMP Σερζ Ντασό. Οσο για τις συνεντεύξεις εργοδοτών ή διαφόρων παραγόντων της οικονομίας, η πύλη συνεργάζεται με τον ραδιοφωνικό σταθμό «Radio Classique», ιδιοκτησία του βιομήχανου Μπερνάρ Αρνό(2).

Οι τριπλές υπηρεσίες

Στην αρχική σελίδα της, όπου συμπεριλαμβάνονται πληροφορίες σχετικά με υπηρεσίες, σπορ ή δραστηριότητες αναψυχής, η στήλη «Επικαιρότητα» παραχωρείται στο AFP και οι περιηγητές του Διαδικτύου προσκαλούνται να εκφέρουν τη δική τους γνώμη διαμέσου των ηλεκτρονικών φόρουμ.Επωφελούμενη από τον κύκλο εργασιών της ισχυρής μητρικής εταιρείας France Telecom (54 δισ. ευρώ), η Orange αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο ως αυτοδύναμο μέσο.

Ο όμιλος έχει αποκτήσει, λοιπόν, μερίδιο των δικαιωμάτων αναμετάδοσης του γαλλικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος. Επίσης, αγόρασε τα δικαιώματα πρώτης προβολής ταινιών των εταιρειών Gaumont και Warner, καθώς και τηλεοπτικών σειρών του αμερικανικού δικτύου Home Box Office. Χάρη στις παραπάνω συμφωνίες, από το φθινόπωρο θα προσφέρει ένα πακέτο έξι καναλιών τα οποία θα προβάλλουν αποκλειστικά κινηματογραφικά έργα και τηλεοπτικές σειρές. Εξάλλου, από τις 2 Ιουλίου, διανέμει ένα άλλο πακέτο εξήντα δορυφορικών τηλεοπτικών σταθμών, ανταγωνιστικό του Canalsat που εντάσσεται στον όμιλο Canal+.

Η εδραίωση του νέου κολοσσού, τα έσοδα του οποίου προέρχονται από τη διαφήμιση και, ταυτόχρονα, από τις συνδρομητικές εισφορές των υπηρεσιών «triple play» (Ιντερνετ, τηλεφωνία, τηλεόραση), είναι ενδεικτική της μεταμόρφωσης των μέσων στην ψηφιακή εποχή.
Ετσι, τα παραδοσιακά μέσα προσδοκούν να ανακάμψουν χρησιμοποιώντας το μοντέλο της παροχής ποικίλου περιεχομένου (RSS) προς πολλαπλούς διαύλους.Για παράδειγμα, στον όμιλο TF1, υπό τη νέα διεύθυνση του Ζαν -Κλοντ Ντασιέ, επικεφαλής του ειδησεογραφικού τμήματος, οι συντακτικές ομάδες του καναλιού TF1, του καναλιού συνεχούς ενημέρωσης LCI και της δικτυακής πύλης LCI.fr θα συνενωθούν -στόχος είναι να τροφοδοτούν από κοινού με εικόνες και παραγωγές μία ενιαία πλατφόρμα από την οποία θα αντλούν περιεχόμενο όλοι οι δίαυλοι.

Ο όμιλος Lagardere δημιουργεί το παράρτημα Lagardere News, ένα «νέο εργοστάσιο πληροφοριών» κατά τους ιθύνοντες, το οποίο θα συμπεριλάβει το σύνολο των συντακτικών του ομάδων και των ιστοσελίδων του. Οι ενώσεις των δημοσιογράφων του ομίλου Lagardere επισημαίνουν ήδη «τον κίνδυνο απώλειας της ταυτότητας του κάθε τίτλου» στο όνομα της επαύξησης της κερδοφορίας και εις βάρος της ποιότητας της ενημέρωσης(3). Η παροχή ποικίλου περιεχομένου (RSS), ιδίως βίντεο, προσελκύει αναμφίβολα μεγαλύτερη μερίδα του κοινού. Ετσι, νομιμοποιείται ως αναγκαία για την υλοποίηση οικονομιών κλίμακας, σε μια περίοδο, μάλιστα, που η έκρηξη των διαφημιστικών εσόδων στο Διαδίκτυο δεν αντισταθμίζει ακόμη τουλάχιστον τη ζημία στα παραδοσιακά μέσα. Με ποιο τίμημα όμως; Οσο πλησιάζει η Συνδιάσκεψη του Τύπου, η οποία θα διοργανωθεί μέσα στο φθινόπωρο, όπως ανακοίνωσε η Κριστίν Αλμπανέλ, εδραιώνεται ένα νέο πρότυπο δημοσιογράφου(4);

Ο επαγγελματίας του κλάδου της ενημέρωσης μεταλλάσσεται σε εργαζόμενο «πολλαπλών μέσων» και «πολλαπλών καθηκόντων»(5).

Χρησιμοποιώντας στιλό ή πληκτρολόγιο, μικρόφωνο ή κάμερα, «παράγει περιεχόμενο», δηλαδή μία γκάμα προϊόντων εκ των οποίων αυξανόμενο μερίδιο είναι προσβάσιμο δωρεάν. Επίσης, οφείλει, πλέον, να ενθαρρύνει, να εμπλουτίζει και να επαληθεύει τη διαδραστική ροή πληροφοριών και απόψεων των χρηστών του Διαδικτύου.Νέοι με προσόνταΣτο μέλλον, ο επιδέξιος χειρισμός της ψηφιακής κάμερας, η χρήση των εργαλείων του μοντάζ και η ικανότητα συντονισμού μιας δημόσιας τηλεοπτικής συζήτησης, θα βαραίνουν περισσότερο από τη σε βάθος γνώση ορισμένων τομέων ή από την έφεση στην ερευνητική δημοσιογραφία. Πολλοί διευθυντές ζητούν ήδη από τους δημοσιογράφους να συνεισφέρουν στη δικτυακή έκδοση με δική τους ηχητική επένδυση, βίντεο ή αποκλειστικές πληροφορίες με πενιχρή ανταμοιβή (από 48 έως 68 ευρώ μηνιαίως στην «Parisien-Aujourd'hui en France») ή ακόμη και αμισθί (όπως στην «Ouest-France»).Μήπως έχουμε διαβεί ένα νέο κατώφλι στην άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος;

Το ζητούμενο φαίνεται να είναι η θεμελίωση μιας νέας σχέσης με το ακροατήριο, λαμβάνοντας υπόψη την άποψη του χρήστη των μέσων, η οποία μέχρι πρόσφατα αγνοούνταν. Η κάθετη θεώρηση της επικοινωνίας, όπου μία αυθεντία διαχέει τη γνώση έχοντας σχεδόν αποκλειστική πρόσβαση στις πηγές (πρακτορεία τύπου, θεσμοί), υποκαθίσταται από τη «δημοσιογραφία της συζήτησης», όπως εξηγεί ο Πασκάλ Ρισέ, αρχισυντάκτης της ενημερωτικής ιστοσελίδας Rue89, η οποία δραστηριοποιείται στην «οριζόντια, ανοιχτή, διαδραστική και ανανεούμενη συνδιαλλαγή» με τον αναγνώστη(6).Παρ' ότι μία τέτοια εφαρμογή εμφανίζεται βιώσιμη στο Διαδίκτυο, στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης δημιουργεί πρωτοφανείς περιορισμούς. Καταρχήν, υπάρχει ο κίνδυνος να επέλθει ρήγμα ανάμεσα στους «δημοσιογράφους-ορχήστρες», οι οποίοι παίζουν στα δάχτυλα τις νέες τεχνολογίες, και στους (σπάνιους) επαγγελματίες οι οποίοι έχουν μεγαλύτερη πείρα στην πραγματική έρευνα και στην επαλήθευση γεγονότων παρά στον χειρισμό ψηφιακών δεδομένων.Δίχως αμφιβολία, η ψηφιακή μεταστροφή είναι αναγκαία για την επιβίωση των «ιστορικών» μέσων ενημέρωσης.

Ομως, όπως και στην παραδοσιακή δημοσιογραφία, η προσπάθεια προσέλκυσης του μέγιστου δυνατού κοινού παρουσιάζει πολλαπλές επιπτώσεις.Τα μέσα ενημέρωσης, αναλαμβάνοντας με τη σειρά τους να διαχέουν εικόνες και να διασπείρουν φήμες -όπως η πρώιμη αναγγελία του θανάτου του τηλεοπτικού παρουσιαστή Πασκάλ Σεβράν, από τον γνωστό δημοσιογράφο Ζαν Πιέρ Ελκαμπάχ στην ιστοσελίδα του Europe 1- υποκύπτουν στο φαινόμενο που ο ίδιος ο Ελκαμπάχ (επικεφαλής πλέον του Lagardere News) ονόμαζε «δικτατορία του συναισθήματος» και «αμεσότητα της εντύπωσης». Ο λόγος είναι απλός: οι ενημερωτικοί ιστότοποι στην πλειονότητά τους φοβούνται μήπως χάσουν μέρος του επισκεπτών τους αν δεν υιοθετήσουν το «buzz»(7) και, ως απόρροια, επιδίδονται στην εμπορευματοποίηση της είδησης.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο τύπος μετατρέπεται σε κινητήριο μοχλό της «βεντετοποίησης-εκλαΐκευσης» της πολιτικής, τάση την οποία ταυτόχρονα στηλιτεύει. Επιπροσθέτως, το προφίλ της δημοσιογραφίας στο Διαδίκτυο έχει ως φόντο την πλήρη απορύθμιση του επαγγέλματος.Εν μέσω της ακατάπαυστης ροής ειδήσεων, ο επαγγελματίας ο οποίος έχει προσληφθεί για την υπερδραστηριότητά του στο Διαδίκτυο μοιάζει με το φίδι που δαγκώνει την ουρά του: κάνει γνωστό αυτό που γνωρίζει, δείχνει πώς ο ίδιος βλέπει τα πράγματα, αντιδρά σε όλα όσα προκαλούν αντιδράσεις. Οπως καταμαρτυρεί η αδιάκοπη παρέλαση βίντεο και ειδήσεων -εν πολλοίς ανεκδοτολογικών- στην ιστοσελίδα Lepost.fr της «Le Monde», η ιεράρχηση της πληροφορίας δεν έχει πλέον αντίκρισμα στον κυβερνοχώρο.Αναμφίβολα, η ερώτηση που ο δημοσιογράφος της ψηφιακής εποχής καλείται να θέσει στον εαυτό του είναι η εξής: «Τι είναι σημαντικό σε αυτή τη μηχανική ροή»; Ωστόσο, οι εργοδότες εξυμνούν τις νέες αρετές του επαγγέλματος, το οποίο αναζωογονείται χάρη στην επιλογή και δρομολόγηση ποικίλων «περιεχομένων». Υπό αυτό το πρίσμα, αναμφισβήτητα, ο δημοσιογράφος θυμίζει περισσότερο τροχονόμο παρά οδηγό. Το τρένο του Ιντερνετ δεν περιμένει κανέναν, κανείς, όμως, επίσης δεν γνωρίζει προς τα πού κατευθύνεται.Παρ' όλα αυτά, η δημοσιογραφία της ψηφιακής εποχής ευνόησε την εμφάνιση ανεξάρτητων δικτυακών τόπων, οι οποίοι, για παράδειγμα, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αντι-εκστρατεία για το δημοψήφισμα της Ευρωσυνθήκης, το 2005. Εγινε εφικτή, λοιπόν, η ανάδυση διαύλων ενημέρωσης και επικοινωνίας, οι οποίοι προσφέρουν μια εναλλακτική απέναντι στον κυρίαρχο λόγο, αποκλίνουν από τους κανόνες της παθητικής συνέργειας ακόμη και της υποδούλωσης στις καπιταλιστικές, πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις. Η κρίση της εμπορικής δημοσιογραφίας και ο υποβιβασμός της στα μάτια της κοινής γνώμης οφείλονται εν πολλοίς στην άνθηση ενός ελεύθερου και κριτικού λόγου στο Διαδίκτυο. Αλλά η χειραφέτηση θα έχει τη δυναμική να επηρεάσει τις δικτυακές εκδόσεις των μεγάλων μέσων και να ενθαρρύνει τον αντίλογο των δημοσιογράφων τους; Δεν είναι καθόλου βέβαιο, δεδομένου του περιορισμού της ελευθερίας έκφρασης από τους μετόχους.Νέος τόπος, νέοι κανόνεςΓια την ακρίβεια, οι ιδιοκτήτες ποντάρουν στη συγκέντρωση μεγαλύτερου κοινού διαμέσου ενημερωτικών ιστοσελίδων κορεσμένων από βίντεο, κομπάζοντας ότι επινόησαν μία «καινούρια δημοσιογραφική γραφή». Στην πραγματικότητα, προέχει κυρίως να ικανοποιηθεί η ζήτηση σε περιεχόμενο, ώστε να τροφοδοτούνται υπολογιστές συνδεδεμένοι με ευρυζωνικά δίκτυα, σύμφωνα με τη λογική των τηλεπικοινωνιών.Η εν λόγω διαμόρφωση των ιστοσελίδων, η οποία συχνά υπαγορεύεται από το τεχνικό παράρτημα κάποιας εταιρείας ή ομίλου, παρεκκλίνει από το πλαίσιο της δημοσιογραφίας, ακολουθώντας τον σκληρό κανόνα για μείωση των δαπανών στις έντυπες εκδόσεις. Οσο τα διαφημιστικά έσοδα στο Διαδίκτυο δεν αντισταθμίζουν την πτώση των εσόδων από τις πωλήσεις αντιτύπων, αυτό φαίνεται ότι θα είναι το αντίτιμο.Στην ψηφιακή συμπίεση δεδομένων αντιστοιχεί η δημοσιογραφική «συμπίεση». Τον Μάιο του 2007, ο όμιλος Hearst ανακοίνωσε την περικοπή εκατό θέσεων εργασίας στη «San Francisco Chronicle» για να λανσάρει, έξι μήνες αργότερα, μία υπηρεσία βίντεο χρηματοδοτούμενη από τα διαφημιστικά έσοδα της ιστοσελίδας της εφημερίδας. «Εκείνοι που φεύγουν είναι δημοσιογράφοι εξαιρετικά ικανοί οι οποίοι επιδίδονται στην έρευνα και στην ανάδειξη της αλήθειας, σε καθεστώς πλήρους ανεξαρτησίας, δίχως φόβο ούτε μεροληψία», επισημαίνει ο Νιλ Χένρι, καθηγητής δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ.Οι απολύσεις έχουν πολλαπλασιαστεί στις αμερικανικές εφημερίδες: διακόσιοι συντάκτες απολύθηκαν στη «Mercury News» του Σαν Χοσέ, εκατό στη «New York Times», εκατό στην «Union Tribune» του Σαν Ντιέγκο. Από το 2000, η ομάδα συντακτών της «Los Angeles Times» μειώθηκε σε επτακόσια άτομα από χίλια διακόσια.Αντί για δημοσιογράφους, οι εργοδότες του τύπου προτιμούν πλέον εργαζόμενους ικανούς να προσελκύουν συμμετοχικά ακροατήρια. Η βιομηχανία των «απόψεων με το κιλό» φαίνεται ότι έχει πλέον λαμπρό μέλλον.

(1) «Questions d'info», La Chaine parlementaire-Assemblee nationale [(LCP-ΑΝ) - πρόκειται για το κανάλι της γαλλικής Βουλής], με τον Φρεντερίκ Λεφέμπρ, 18 Μαΐου 2008.(2) Πολυεκατομμυριούχος βιομήχανος και ιδιοκτήτης μέσων ενημέρωσης.(3) Βλ. Pierre Rimbert, «Des journalistes au bord de la rebellion», «Le Monde Diplomatique», Φεβρουάριος 2007.(4) Συνάντηση επαγγελματιών, ιδιοκτητών και ενώσεων που σχετίζονται με την παραγωγή, τη μετάδοση, τη διακίνηση, την αγορά των ειδήσεων, την οποία ζήτησε ο πρόεδρος Σαρκοζί την άνοιξη. Η Κριστίν Αλμπανέλ είναι υπουργός Πολιτισμού και Επικοινωνιών.(5) Βλ. Eric Klinenberg, «Μίξερ με ειδήσεις από δεύτερο χέρι», «Le Monde Diplomatique - Κ.Ε.», 11 Φεβρουαρίου 2007.(6) «Le Monde», 24 Ιουνίου 2008.(7) Πρακτική του μάρκετινγκ στην οποία ευνοείται η κυκλοφορία κάποιας φήμης ή εικόνας στο Διαδίκτυο.

* Δημοσιογράφος, συγγραφέας του «On achete bien les cerveaux. La publicite et les medias», Raisons d'agir, Παρίσι 2007.

** Δημοσιεύθηκε στη "Le Monde" και αναδημοσιεύθηκε από την "Ελευθεροτυπία".