ΑΙΧΜΗ: Τι δεν σκέφτηκαν αν θαφτεί η λίστα Λαγκάρντ

Ίσως τότε εκδηλωθεί το «τυχαίο γεγονός» που περιμένουν όλοι για να ξεχυλήσει η λαϊκή οργή...

Η κοινωνία υπομένει τα δεινά στα οποία την υποβάλλουν οι πρωταγωνιστές στο θέατρο του παραλόγου. Κανείς δεν είπε την αλήθεια για όσα συνέβησαν το κρίσιμο τελευταίο τρίμηνο του 2009 όταν η Ελλάδα μπήκε στη μέγγενη των διεθνών τοκογλύφων.

Ενώ στην Κύπρο καλούνται να απολογηθούν για τα πεπραγμένα τους -τόσο ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας, όσο και ο κ. Νίκος Αναστασιάδης- στην Ελλάδα σημειώνονται πολλά περίεργα. Κάποια νοσηρά μυαλά θέλουν να οδηγήσουν στο αρχείο την υπόθεση Λαγκάρντ παραγράφοντας τα αδικήματα.

Ποιοι επωφελούνται από την εξέλιξη αυτή;

Μήπως ο εθνικός εργολάβος, οι ξαδέλφες και το ιερατείο της διαπλοκής;

Η αγορά ζητεί (πολιτικές) λύσεις

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Ισχυρό είναι το πλήγμα που έχει προκαλέσει η αποκαλούμενη «οικονομική κρίση» στην αγορά των οδικών μεταφορών και των Logistics. Κι είναι ένα φαινόμενο που ξεκίνησε πολύ πριν αρχίσει η γκρίνια για την πορεία της εθνικής οικονομίας, τις πιέσεις για τον «εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου» για τις οδικές μεταφορές από το εξωτερικό και όσα άλλα καταγράφουμε τους τελευταίους μήνες.

Η κατάρρευση μιας από τις υποτιθέμενα μεγαλύτερες μεταφορικές εταιρείες, ο ιδιοκτήτης της οποίας χρησιμοποιούσε ελικόπτερα για τις μετακινήσεις του και θέλησε να παραστήσει τον Μέρντοχ της Πελοποννήσου, ήταν η απαρχή της πραγματικής κρίσης που βιώνει η αγορά. Δεν μιλάμε για τα εκατομμύρια ευρώ που έχουν χαθεί σε επιταγές χωρίς αντίκρυσμα ή σε απαιτήσεις από τις τράπεζες.

Μιλάμε για χρήματα που χάνονται και από την πραγματική οικονομία από την απώλεια θέσεων εργασίας, ανεκπλήρωτες επενδύσεις, εκκρεμείς υποχρεώσεις προς προμηθευτές, ανοίγματα προς συνεργάτες και άλλες επιχειρήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι λίγο πριν εκπνεύσει το 2010 μία από τις πιο αξιόλογες επιχειρήσεις Third Party Logistics που βρισκόταν κοντά στη Μαγούλα ανέστειλε τη λειτουργία της ενώ δύο μεγάλες μεταφορικές εταιρείες λέγεται ότι έχουν καταθέσει αιτήσεις για υπαγωγή στο άρθρο 99.

Δεν αρκεί η νομοπαρασκευαστική διαδικασία για να αποδείξει μια κυβέρνηση ή ένας υπουργός την ύπαρξή του και τη χρησιμότητά του. Πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε να δώσει λύσεις στα αδιέξοδα της αγοράς και να απαντήσει στα διλήμματα των επιχειρηματιών, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση των μεταφορέων και όσων έχουν επενδύσει στα Logistics και βλέπουν τις περιουσίες τους να απειλούνται.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν στο αξίωμα ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Ελπίζουμε ότι σ’ αυτήν την κυβέρνηση υπάρχουν πολιτικοί που έχουν την ικανότητα να αποδείξουν του λόγου το αληθές.

Περισσότερα άρθρα:
http://paliakokkinia.blogspot.com/2011/01/blog-post_6070.html / Τι θέλει να πει ο ποιητής Πάγκαλος / Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου.
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/12/blog-post_29.html / Κρίση αντίληψης και συγκάλυψης / Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου.
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/11/blog-post_3944.html / Κι όμως, δεν είναι οικονομική κρίση / Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου. 
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/11/blog-post_08.html / Το στοίχημα - Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου.
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/10/blog-post_1844.html - Ένας μικρός Μήτσος στον ΟΣΕ / Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου.  

Σχολιστές εμπαθείς και κινδυνολόγοι

Άρθρο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου,

πρώην υπουργού και βουλευτή Α' Πειραιώς

Είναι εξοργιστική η στάση πολλών σχολιαστών ηλεκτρονικών ΜΜΕ που μέσα από την δυνατότητα που τους δίνουν τα μικρόφωνα που μονοπωλούν εκτοξεύουν απίστευτες ανακρίβειες βγάζοντας στην επιφάνεια προσωπικά συμπλέγματα και καταπιεσμένο κοινωνικό φθόνο. Είναι εκπληκτικό μάλιστα πως οι χειρότερες κραυγές εκτοξεύονται από φωνές υποτιθέμενα «Δεξιές». Που φέρνουν στο φώς έτσι όλο το βάθος της πολιτικής καθυστέρησης που σαρώνει τον χώρο.

Γνωστός σχολιαστής επιμένει προκλητικά να προβάλει το ερώτημα για το «πού πάνε τα χρήματα που χρωστάμε». Η απάντηση βέβαια είναι "σ' αυτούς που μας τα δάνεισαν". Η άποψη αυτών που διαφωνούν προφανέστατα είναι να εισπράττουμε τα χρήματα των άλλων (με όρους στους οποίους είχαμε βέβαια ενσυνείδητα συμφωνήσει) αλλά να μην πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας. Οι λαοί όμως και τα κράτη δεν είναι βρέφη που έχουν το ακαταλόγιστο. Να μην ευθύνονται δηλ για τις πράξεις και την συμπεριφορά τους.

Αν επιμένεις να ζείς πάνω και πέρα από τις δυνατότητές σου συνέχεια δανειζόμενος και να δημιουργείς έτσι ένα επίπεδο ζωής που δεν δικαιολογείται από τις επιδόσεις και την οικονομική σου επιφάνεια θα έρθει αναπόφευκτα και η ώρα του λογαριασμού. Θα συνέχιζε άραγε να σχολιάζει ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος στον τηλεοπτικό σταθμό που εμφανίζεται αν σταματούσαν ξαφνικά να τον πληρώνουν; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τους δανειστές μας και τις συνεχιζόμενες ταμειακές μας ανάγκες. Όταν ζούμε πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας και με χρήματα που δανειζόμαστε από τις διεθνείς αγορές θα έρθει η στιγμή της αποπληρωμής των δανείων αυτών. Και η στιγμή εκείνη είναι σκληρή. Γιατί δεν ακούει ούτε εκκλήσεις ούτε και υποκύπτει σε πολιτικούς εκβιασμούς και πιέσεις.

Φτιάξαμε ένα δημόσιο τομέα τεράστιο που χρηματοδοτούσε επιλογές μας, κατά βάση καταναλωτικές, που δεν δικαιολογούνταν ούτε από το μέγεθος της παραγωγικής μας δραστηριότητας ούτε και από τα εισοδήματα που μπορούσαμε να δημιουργήσουμε. Γίναμε λοιπόν μια χώρα εξαρτώμενη. Από την δανειοληπτική ικανότητα του κράτους μας, από την μια μεριά, αλλά και από την διάθεση των δανειστών μας, από την άλλη. Που προφανέστατα είχαν συμφέρον να μας έχουν στην κατάσταση αυτή. Διότι σαν εξαρτημένος από ναρκωτικά ασθενής ζούσαμε ουσιαστικά για την κατανάλωση ειδών που εισάγαμε από αυτούς ακριβώς που μας δάνειζαν.

Τώρα γίνεται απόλυτα κατανοητή η αντίδραση των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών τότε στην προσπάθεια κάποιων από εμάς να προωθήσουμε μέσα από την ΝΔ (μέσω του ΚΠΕΕ) θέσεις και προτάσεις που απηχούσαν αντιλήψεις της ελεύθερης αγοράς. Που βέβαια, αν είχαν καταξιωθεί, θα απεξαρτούσαν την ελληνική κοινωνία από τον δημόσιο τομέα, θα δημιουργούσαν μια ιδιωτική οικονομία δυναμική κι ανεξάρτητη από κρατικοδίαιτες αντιλήψεις και πολίτες προσανατολισμένους στη δημιουργία κι όχι στην τυφλή κατανάλωση.

Κόπηκε τότε η χρηματοδότηση του ΚΠΕΕ από το Conrad Adenauer Stiffung ενώ τα ΜΜΕ των εργολάβων του Δημοσίου πλημμύρισαν από κατηγορίες περί άκαρδου νεοφιλελευθερισμού και επελαύνοντος ανατρεπτικού Θατσερισμού. Από τότε δαιμονοποιήθηκε η οικονομία της αγοράς. Και η κοινωνία συνέχισε στον δρόμο της παθητικότητας και της αρρωστημένης εξάρτησης από τον εξωτερικό δανεισμό και την σχετικά φτηνή υπερκατανάλωση. Η χώρα δε παρήγαγε τίποτα ενώ η Γερμανία δάνειζε και η Γερμανία εισέπραττε από την πώληση των αδασμολόγητων εξαγωγών της.

Υπάρχει όμως και η κατηγορία πως όλα τα σχετικά Μνημόνια που προωθεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απηχούν τις ιδέες του Φρήντμαν και των μαθητών του της Σχολής του Σικάγο. Δεν μας είπαν όμως σε ποια ομιλία, μελέτη η πρόταση του Νομπελίστα πνευματικού γκουρού και της διασημότερης σχολής οκονομικών στον κόσμο περιλαμβάνονται αυξήσεις στη φορολογία και περικοπές μισθών σαν αυτές που συμφωνήθηκαν στο ελληνικό Μνημόνιο. Τα μέτρα αυτά απηχούν τις εμμονές των κρατιστών Γερμανογάλλων που βλέπουν στους υψηλούς φόρους την λύση των αδιεξόδων που προκαλούν οι ασύδοτες, και στις δικές τους χώρες, κρατικές δαπάνες.

Με θράσος όμως κάποιοι σχολιαστές επιτίθενται στον Πρόεδρο των Βιομηχάνων κ. Δασκαλόπουλο επειδή τόλμησε να πεί το αυτονόητο. Πώς δεν είναι δυνατόν την κρίση του κράτους να την πληρώνουν απολυόμενοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα. Και πως κατάργηση κρατικών φορέων, με την συνακόλουθη κατάργηση θέσεων, θα ανακουφίσει τα δημόσια οικονομικά και θα μειώσει ουσιαστικά το έλλειμμα. Λάβροι κάποιοι στράφηκαν, για μια ακόμη φορά, κατά των «κρατικοδίαιτων» (όπως τους αποκάλεσαν) επιχειρηματιών.

Ξεχνώντας πως το ίδιο το πανταχού παρόν δημόσιο τους οδηγεί σε τέτοιες συμπεριφορές. Και πως το 70% των κρατικών δαπανών πηγαίνει σε μισθούς του δημοσίου και σε συντάξεις. Το 20% σε εξυπηρέτηση δανείων του κράτους. Και το 10% μόνο σε δραστηριότητες – που περιλαμβάνουν έργα, προμήθειες και ενδεχόμενες κάτω από το τραπέζι συναλλαγές. Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Και δείχνουν ολοκάθαρα που βρίσκεται η ευθύνη για την ολοκληρωτική χρεοκοπία του κράτους.

Όταν η πραγματικότητα δεν συνταιριάζει με τον λαϊκισμό, το άθλιο πολιτικό μας περιβάλλον που επηρεάζεται από ένα κλίμα ασίγαστης μοχθηρίας, στρέφεται δυστυχώς εναντίον της πραγματικότητας.

Δείτε σχετικά:

http://www.youtube.com/watch?v=Qq4j1LtCdww / Άρθρο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου με τίτλο: "Ένας διαφορετικός «εξ ανατολών» κίνδυνος".

Κάλεσμα Μίκη σε ανυπακοή

Άρθρο του κ. Μίκη Θεοδωράκη

Δημοσιεύθηκε στο «Βήμα»

Τα αποτελέσματα από τις τελευταίες εκλογές θέτουν σοβαρά προβλήματα σε σχέση με κείνο το ποσοστό των ψηφοφόρων που νομιμοποιεί μια κυβέρνηση και το κυβερνόν κόμμα να ισχυρίζονται ότι διαθέτουν την πλειοψηφία ενός λαού και επομένως το δικαιούται να ασκούν την εξουσία.

Ήδη το γεγονός ότι οι ποικίλες αλχημείες -απαραίτητες για να λειτουργήσει δήθεν το σύστημα- επιτρέπουν να αναδειχθούν κυβερνήσεις ουσιαστικής μειοψηφίας κάτω του 50% και να λαμβάνουν αποφάσεις και μέτρα που είναι δυνατόν ακόμα και να αντίκεινται στα συμφέροντα της πραγματικής πλειοψηφίας, έχει ως αποτέλεσμα να υποσκάπτεται η ενότητα του λαού που μονάχα μια ουσιαστική πλειοψηφία μπορεί να εξασφαλίσει και επομένως η εθνική σύμπνοια που θα πρέπει να αποτελεί το ΑΛΦΑ και το ΩΜΕΓΑ τόσο για την ομαλότητα όσο και για την πρόοδο του συνόλου μιας κοινωνίας.

Τι γίνεται όμως όταν η μεγάλη αποχή και η ύπαρξη πολλών κομμάτων κατεβάζει τον πήχυ της κυβερνητικής πλειοψηφίας στο ένα τρίτο του συνόλου των ψηφοφόρων; Δεν πρόκειται πλέον για ένα ποσοστό περιορισμένης μειοψηφίας όπως πριν αλλά για ένα αποτέλεσμα μιας ελάχιστης μειοψηφίας, που επομένως είναι απαράδεκο να μπορεί να εκπροσωπήσει το σύνολο του λαού και μάλιστα σε μια περίοδο εθνικής κρίσεως.

Από τις αλχημείες των συνταγματολόγων του ισχύοντος κοινοβουλευτικού μας συστήματος εκπέσαμε στην καρικατούρα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που επιτρέπει σε μια ασήμαντη για κοινοβουλευτικά σταθμά μειοψηφία να ασκεί την εξουσία εν ονόματι αλλά εάν το επιθυμεί και εις βάρος της πραγματικής πλειοψηφίας του λαού.

"Μια ασήμαντη για κοινοβουλευτικά σταθμά μειοψηφία
να ασκεί την εξουσία εν ονόματι αλλά εάν το επιθυμεί
και εις βάρος της πραγματικής πλειοψηφίας του λαού".

Το γεγονός αυτό κατά τη γνώμη ενός απλού πολίτη όπως εγώ αποτελεί εκτροπή από την δημοκρατική νομιμότητα κατά την οποία η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει.

Γιατί σήμερα η μεν μειοψηφία κυβερνά η δε πλειοψηφία είναι καταδικασμένη να υφίσταται παθητικά τις αποφάσεις της.

Γεγονός που κατά την γνώμη μου νομιμοποιεί την ανυπακοή και την καθιστά όργανο άμυνας των πολλών απέναντι σε μια έωλη και ουσιαστικά αντιδημοκρατική νομιμοποίηση των ολίγων.

Στον πρώτο γύρο των εκλογών για τον Καλλικράτη το ΠΑΣΟΚ απώλεσε ένα εκατομμύριο των ψηφοφόρων του. Αυτό σημαίνει ότι με τον α ή τον β τρόπο οι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος διαφώνησαν με την πολιτική του. Πώς καταγράφεται λοιπόν αυτή η αποδοκιμασία του κυβερνητικού προγράμματος από τους ίδιους τους οπαδούς του σε συνταγματικό επίπεδο ουσίας και όχι τύπων; Και κυρίως ποιες είναι στο επίπεδο πραγματικής δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος; Και με ποιες επιπτώσεις στην πορεία της χώρας; Και με ποιο ουσιαστικό και όχι τυπικό και διάτρητο κύρος όπως τώρα θα εξακολουθεί να έχει το μονοπώλιο των αποφάσεων στη Βουλή για την ψήφιση νόμων και μέτρων χάρη στην κυβερνητική πλειοψηφία;

Πρόκειται για ένα συνταγματικό αδιέξοδο, που βαρύνει, αλλοιώνει και βλάπτει την χρηστή διακυβέρνηση της χώρας οδηγώντας σε μια ουσιαστική κατάχρηση εξουσίας και μετατρέπει τη Βουλή σε ένα άλλοθι για μια κατ’ουσίαν δικτατορική επιβολή μιας μειοψηφίας επί της πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια οδηγεί στην καταπάτηση της Δημοκρατίας ως συστήματος που διασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες.

Υποθέτω ότι μετά την μετατροπή του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργοκεντρικό, ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας που είναι κατά το Σύνταγμα «ρυθμιστής του Πολιτεύματος» παραμένει παθητικός.

Τι δέον γενέσθαι; Το ιδεώδες θα ήταν, η ίδια η Κυβέρνηση να αποκτούσε συναίσθηση της θέσης της και να αναζητούσε μέσα κι έξω από την Βουλή την ευρύτερη δυνατή συναίνεση επιδιώκοντας οι όποιες αποφάσεις να έχουν την έγκριση της ουσιαστικής πλειοψηφίας του λαού παύοντας να οχυρώνεται αλαζονικά σε μια συνταγματική νομιμότητα που μοιάζει με το «άδειο πουκάμισο» του Γιώργου Σεφέρη.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός, δηλαδή ιστορικά και εθνικά ακατάλληλος να υποστηρίξει τα δικαιώματα του λαού του.

Στο μεταξύ και έως ότου η πολιτική εξουσία επιλύσει τα προβλήματά της εμείς η συντριπτική πλειοψηφία των ανεξάρτητων πολιτών έχουμε ηθικό, εθνικό και δημοκρατικό χρέος να θεωρούμε τις αποφάσεις αυτής της ουσιαστικής μειοψηφίας σε μια εποχή μάλιστα που έχει παραδώσει τις τύχες της χώρας μας στους ξένους, ως ηθικά, εθνικά και δημοκρατικά παράνομες, αντιτάσσοντας το όπλο της ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ στις ηθικά, εθνικά, δημοκρατικά και ιστορικά παράνομες αποφάσεις της.

Ανυπακοή ατομική και συλλογική σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται μάλιστα κατ’επιταγήν των ξένων επιτηρητών μας και που θίγουν εκτός από τα συμφέροντα του Λαού και της χώρας, την προσωπική, λαϊκή και εθνική μας αξιοπρέπεια.

Στην ιστορία των δημοκρατιών η πολιτική ανυπακοή υπήρξε το μέσο μη βίαιης και διαφανούς αντίστασης του συνειδητού πολίτη απέναντι στις αποφάσεις μιας Κυβέρνησης που παραβιάζει τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης.

 

Η πολιτική ανυπακοή δεν είναι μια αυθαίρετη έννοια. Είναι μια ολόκληρη θεωρία της πολιτικής επιστήμης και του συνταγματικού δικαίου και κεκτημένο του πολιτικού και συνταγματικού μας πολιτισμού. Ας μην ξεχνάμε την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματός μας: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».

 

Δείτε σχετικά:

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/10/blog-post_7441.html / Πολιτική διαφήμιση και πολιτική επικοινωνία

της Κυριακής 14 Νοεμβρίου 2010

Πόσο κοστίζει ένα σουβλάκι...

Μια νύχτα σε μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο απαντά στο αν η ανθρώπινη ζωή κοστολογείται και πόσο. Η απάντηση; Καμιά φορά, όσο ένα σουβλάκι, απ' όλα ή χωρίς...

Της Αριστέας Σταυροπούλου

Με τα χέρια στο στέρνο, μάτια θολά και κουρασμένα, βλέμμα γεμάτο φόβο και βήμα τρεμάμενο, η λεπτή κοπέλα κατευθύνθηκε όπως-όπως από το "υπερ-σύγχρονο" κρεβάτι του νοσοκομείου, όπου νοσηλευόταν για τρίτη μέρα, προς το παράθυρο του ψηλοτάβανου δωματίου, με την ελπίδα ότι ο καθαρός, βραδινός αέρας (όσο καθαρός μπορεί να είναι ο αέρας στο κέντρο της Αθήνας) θα τη βοηθούσε να αναπνεύσει. Μάταια.

Το ίδιο αργά, κουρασμένα και επίφοβα, ξεκίνησε για τη βρύση του δωματίου, εναποθέτοντας τώρα τις ελπίδες της για βελτίωση στο λίγο νερό που μπορούσε να ρίξει στο πρόσωπό της. Στο μεταξύ, οι υπόλοιπες ασθενείς του θαλάμου, είχαν ήδη θορυβηθεί και κινητοποιηθεί. Η μία, αφού μπορούσε να περπατήσει χωρίς πρόβλημα, έτρεξε στο γραφείο τής Προϊσταμένης, ενώ η μοναδική συνοδός ασθενούς που ήταν εκεί βρέθηκε δίπλα στην αδύναμη κοπέλα και, υποβαστάζοντάς την, την οδήγησε πάλι προς το παράθυρο και τελικά πίσω στο κρεβάτι. "Δεν μπορείς να αναπνεύσεις; Τι νοιώθεις;" ρωτούσαν. "Ναι... Όχι…". Σιωπή. Κάτι τα ελάχιστα, σχεδόν ανύπαρκτα, ελληνικά της, κάτι η τάση λιποθυμίας και οι εξηγήσεις δεν δίνονταν. Ένα ήταν βέβαιο -και σίγουρα δεν χρειαζόταν να είσαι γιατρός για να το καταλάβεις: η κοπέλα δεν ήταν καλά.

Ώρα δείπνου

Η ασθενής που ανέλαβε να ενημερώσει επέστρεψε: "Μόλις κάτσαμε να φάμε, απάντησε η νοσοκόμα της βάρδιας, κρατώντας το ζεστό, λαχταριστό σουβλάκι της στο χέρι (μισό λεπτό πριν πρέπει να είχε φάει την πρώτη μπουκιά). Θα φάμε και θα έρθουμε". Αυτό μου είπαν, ενημέρωσε σαστισμένη. Η κοπέλα φαινόταν από το κακό στο χειρότερο. Να φάνε; Μα, και μόλις 3 λεπτά να χρειαστούν για το πολύτιμο γεύμα τους, αυτά τα 3 λεπτά μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμα για την υγεία της κοπέλας, για την υγεία οποιουδήποτε.

Πόσες ζωές δεν χάνονται σε δευτερόλεπτα, όχι λεπτά! Να φάνε, μάλιστα. Σίγουρα πεινασμένοι, σίγουρα κουρασμένοι έως εξαντλημένοι (άκουσα γιατρό να λέει ότι είχε κλείσει βάρδια 24 ωρών!), σίγουρα αριθμητικά ανεπαρκείς και αναγκασμένοι να εξυπηρετήσουν δεκάδες ασθενείς σε λίγο χρόνο και ταυτόχρονα. Όμως, τι από όλα αυτά μπορεί να μπει πάνω από τη ζωή ενός ανθρώπου; Συγνώμη, δύο ανθρώπων, μιας που η εν λόγω ασθενής βρισκόταν στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης της -βασική λεπτομέρεια για εμάς, προφανώς όχι τόσο για τους νοσηλευτές εκείνης της βάρδιας. Τα νεύρα πήραν την ανιούσα! "Πήγαινε ξανά και πες τους να έρθουν τώρα, η κοπέλα δεν είναι καλά".

Η ασθενής-αγγελιοφόρος ξαναπάει, έρχεται πίσω και περνούν μερικά ακόμα λεπτά (συνολικά περίπου 20 ή τόσα φάνηκαν...), ώσπου να εμφανιστούν οι σπιρτόζες νοσηλεύτριες. Οι υπόλοιπες ασθενείς προσπαθούν να συγκρατηθούν –σημασία τώρα έχει η κοπέλα…

Αντίδραση υψηλών ταχυτήτων



Ένα σουβλάκι μπορεί να κοστίζει
όσο μια ανθρώπινη ζωή, στη γη
των παντός είδους "πεινασμένων"...



Η μία -λίγο μικρότερη σε ηλικία από τη συνάδελφο και εμφανώς πιο ενοχλημένη από το περιστατικό, αλλά και από το γεγονός ότι το νοσοκομείο είχε εφημερία, όπως η ίδια ανέφερε- μπήκε φουριόζα στο δωμάτιο, απομακρύνοντας με τη γλώσσα από τα δόντια της κάποιο υπόλειμμα τροφής (εντάξει, πρόλαβε να φάει η κοπέλα!).

Με στακάτο και αυστηρό ύφος ρώταγε τη μισολιπόθυμη αλλοδαπή τι αισθάνεται, αν μπορεί να αναπνεύσει, αν έφαγε ή όχι το βραδινό της (είχε πρόβλημα με το σάκχαρο) και διάφορα άλλα, τα οποία η νεαρή έγκυος πότε καταλάβαινε, πότε όχι. Η δυναμική νοσοκόμα κατευθύνθηκε προς μια τεράστια φιάλη παροχής οξυγόνου, που βρισκόταν κοντά στο κρεβάτι τής ασθενούς με το πρόβλημα.

"Είναι κανενός αυτή η μάσκα;", ρώτησε δυνατά. Οι υπόλοιπες ασθενείς έγνεψαν αρνητικά (αναρωτιέμαι, αν ήταν κάποιου, δεν θα έπρεπε να το γνωρίζουν οι νοσηλευτές; Λεπτομέρεια κι αυτό!) και η μάσκα μπήκε στο πρόσωπο της κοπέλας.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους, κλήθηκε καρδιολόγος -νεαρός, άξιος, αλλά κι αυτός με εμφανή εκνευρισμό- και η κοπέλα συνήλθε σιγά-σιγά. Ανακούφιση…

Τα ρέστα

Είδηση δεν υπάρχει σε αυτήν την ιστορία. Πρόκειται προφανώς για μία ακόμα επαλήθευση αυτών που όλοι αναγνωρίζουμε, βιώνουμε, συζητάμε και καταγγέλλουμε σχετικά με το δημόσιο (και όχι μόνο) σύστημα υγείας και τις τραγικές ελλείψεις των νοσοκομείων. Όταν το ζεις από κοντά, όμως, σε κάνει να θυμώνεις, να λυπάσαι, να φοβάσαι.

Να φοβάσαι όλα αυτά που γίνονται ή δεν γίνονται σε αυτήν τη χώρα, με τη δική σου ανοχή, με τη δική σου συμμετοχή, με τη δική σου ευθύνη. Σε κάνει να σκέφτεσαι όλο και περισσότερο το "φευγιό" κι όχι να μείνεις εδώ και να παλέψεις, διότι μεγάλωσες μαθαίνοντας ότι "το σύστημα δεν αλλάζει". Σε κάνει να απορείς πώς ένας άνθρωπος που, συνειδητά ή από σπόντα (ζήτω και το εκπαιδευτικό σύστημα!), βρίσκεται στη θέση τού νοσηλευτή ή του γιατρού μπορεί να προτάσσει ένα σουβλάκι απέναντι στην έκκληση ενός ασθενούς.

Σε αυτήν την περίπτωση, η κούραση δεν αποτελεί εξήγηση, ούτε καν δικαιολογία. Ούτε και είναι υπερβολικό να ζητάς τη στοιχειώδη ευγένεια και ηρεμία από αυτούς στους οποίους έχεις απευθυνθεί για φροντίδα. Αυτά που και εκείνοι θα ήθελαν να έχουν στη θέση σου. Και όπως ακριβώς θα ήθελαν να τους βάλεις πάνω από το σουβλάκι σου και να τρέξεις αμέσως δίπλα τους, όταν θα σε χρειάζονταν…

Τελικά, σε ένα μέρος αυτού του κόσμου, όντως ένα σουβλάκι μπορεί να κοστίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή: στη γη των παντός είδους "πεινασμένων"...

Λευκή κόλλα...

Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη

Ποιος είναι άραγε ο δείκτης που δείχνει στην πλήρη της έκταση την εικόνα της σημερινής Ελλάδας; Μην βιαστείτε να ανατρέξετε στα νούμερα του Μνημονίου και στα τεφτέρια του ΔΝΤ.

Ο αριθμός που δείχνει τον πάτο τον οποίο αγγίξαμε ως συλλογική και ατομική προσπάθεια, είναι το «0,95». Αν δεν σας λέει τίποτα αυτό το νούμερο, σας λέω ότι είναι η μέση βαθμολογία του τελευταίου εισακτέου στα ελληνικά ιδρύματα (όνομα και πράγμα) ανώτερης εκπαίδευσης.

Με απλά λόγια: αυτή την στιγμή υπάρχει φοιτητής στην Ελληνική Επικράτεια που πέρασε σε σχολή έχοντας δώσει πρακτικά λευκή κόλλα. Εύγε σε όλους μας!

Αυτό το αδιανόητο πράγμα για οποιοδήποτε κράτος –ιδίως του «σκληρού πυρήνα» τρομάρα μας- είναι που χαρακτηρίζει και στιγματίζει όλους μας. Αυτό το αδιανόητο πράγμα ακόμα και για την Ελλάδα του '70 και του '80 (να μην πάω παλαιότερα) είναι σήμερα ένα απλό γεγονός που περνάει και χάνεται μέσα στην τύρβη των οικονομικών προβλημάτων και της δύσκολης επιβίωσης.

Αυτό το «0,95» δύσκολα χωνεύεται. Πολύ δύσκολα. Και εν πολλοίς δείχνει και το μέτρο της συνολικής μας προσπάθειας τα τελευταία 20 και βάλε χρόνια. Τα οποία ξοδέψαμε άβουλα και απερίσκεπτα κάνοντας σκασιαρχείο από τις υποχρεώσεις μας. Και στο τέλος δίναμε λευκή κόλα στις απαιτήσεις των καιρών και της Ιστορίας.

Δεν θα πω κάτι καινοφανές. Η εικόνα της παιδείας (ίσως και της κοινωνικής πρόνοιας) είναι ο πιο χαρακτηριστικός δείκτης για την ευμάρεια και την δυναμική μιας κοινωνίας. Εμείς με σύστημα και χωρίς αιδώ καταστρέψαμε και τα δύο. Και αν τα νοσοκομεία και ο ανθρώπινος πόνος είναι κάτι που αφορά περισσότερο το δύσκολο παρόν του καθενός μας, η εκπαίδευση είναι το σημείο που τέμνονται όλα: τα παρελθόντα και τα μελλούμενα, τα όνειρα και οι διαψεύσεις, οι μεγάλες προσδοκίες και οι εθνικές ήττες.

Είναι εκεί που πραγματώνεται η συλλογική αφήγηση κάθε λαού. Τουλάχιστον εκείνων των λαών που θέλουν και μπορούν να γράψουν μερικές αράδες μιας όμορφης καινούργιας Ιστορίας.

Μην ψάξετε την πτώχευση σε άλλα νούμερα. Αυτό το «0,95» είναι ο μόνος δείκτης που ξεκαθαρίζει με τον καλύτερο τρόπο γιατί φτάσαμε ως εδώ. Γιατί αρκεστήκαμε στην μηδενική προσπάθεια, γιατί επιβραβεύσαμε το «εντάξει μωρέ, τι έγινε;», γιατί δεχθήκαμε να κινούμαστε όχι με βάση την λογική (φτιάξαμε πανεπιστήμια για να νοικιάζονται γκαρσονιέρες και να δουλεύουν οι καφετέριες στις επαρχιακές πόλεις) αλλά με γνώμονα την μικροπρέπεια και την υστεροβουλία απέναντι στον Χρόνο.

Αυτή το 0,95 είναι το φορτίο μας αλλά και η υποχρέωσή μας. Η λευκή κόλα έχει και μία άλλη όψη. Μπορεί εκτός από το όνειδος της γενιάς μας να είναι και η πρόκλησή μας. Η πρόκληση α γράψουμε από την αρχή ένα νέο σενάριο της ελληνικής ψυχής. Να γεμίσουμε με όμορφες λέξεις γεμάτες οίηση και γνώση σελίδες επί σελίδων. Και –επί τέλους- να δώσουμε ένα «γραπτό» που να ανταποκρίνεται στην ψυχοσύνθεση αυτού του λαού και στην ομορφιά που τον δένει με το τοπίο γύρω του.

«Η παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τ' αγαθά φέρει», έλεγε ο προπάππους μας ο Σωκράτης. Που να ξερε ο έρμος για τα μαντάτα του «0,95» που έχουμε να του στείλουμε εμείς από τους καιρούς μας…

Δείτε σχετικά: __________________________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/07/www-gr.html
"Πάτησε: www.ανοιχτή-διακυβέρνηση.gr" - Άρθρο του κ. Π. Τριτάρη

Αλεπούδες, λιοντάρια και όρνιθες

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Είναι να τρελλαίνεσαι με όσα συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα. Την ώρα που γίνεται ο κακός χαμός στον ιδιωτικό τομέα, ελλοχεύει η απειλή να μείνουν στο δρόμο 1 εκατ. εργαζόμενοι (σύμφωνα με τον επιστημονικό σύμβουλο της ΓΣΕΕ κ. Σ. Ρομπόλη) και βυθίζονται στη σήψη της παρακμής το Δημόσιο και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δεν υπάρχει στρατηγική.

Το πολιτικό σύστημα κι όσοι το απαρτίζουν σε πρώτους και δεύτερους ρόλους αναλώνονται σε επικοινωνιακά τερτίπια αλλά δεν έχουν ουσιαστική πρόταση για να ευημερίσει ο ελληνικός λαός

Βρισκόμαστε σε μια ευρωπαϊκή χώρα με μεσανατολίτικη αντίληψη για την εξουσία και αφρικάνικη σε ό,τι αφορά στη διαφύλαξη του εθνικού πλούτου ως προϋπόθεση για τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Φωτογραφία από τη θεατρική παράσταση "Βάσσα".

Ανέβηκε στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας

το 2008. Πρόκειται για ένα από τα λιγότερα

γνωστά έργα του Μαξίμ Γκόργκυ και σκιαγραφεί 

το κλίμα πριν από τις λαϊκές εξεγέρσεις

του 1905 στην Αγ. Πετρούπολη,

τις οποίες που κατέπνιξε η τσαρική εξουσία.

Όλοι εκείνοι που σε άλλες εποχές θα έκαναν λιτανείες και παρελάσεις για το ξεπούλημα του λιμανιού στους Κινέζους, των ναυπηγείων στους εμίρηδες, των τηλεπικοινωνιών στους Γερμανούς, των σιδηροδρόμων στους Γάλλους, μπορούν να μας εξηγήσουν τι έγιναν τα λεφτά από τις «πωλήσεις», γιατί δεν γίνονται επενδύσεις, για ποιο λόγο δεν ανοίγουν θέσεις εργασίας και πώς δεν έχουν ανοίξει ακόμα οι δουλειές στις μεταφορές.

Πώς άλλωστε να εξηγήσουν αυτά τα ανεξήγητα, άνθρωποι που ασχολούνται με τα κοινά και την πολιτική, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, καλλιέργειας και αντίληψης περί της πολιτικής. Κάθονται και συσκέπτονται επί μήνες για να διατηρήσουν τη μνήμη της μιζέριας και της κακομοιριάς με πρωτοβουλίες όπως το Μουσείο Μετανάστευσης (σ.σ. όπου βεβαίως θα διοριστούν μερικά «δικά τους παιδιά»), ενώ δεν γνωρίζουν ότι η οικονομία στηρίζεται στην παραγωγή, την ανακύκλωση κεφαλαίου και τις επενδύσεις.

Οι όψιμοι επαναστάτες του τηλεχειριστηρίου υμνούν το διεθνισμό και την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου ως πιστές ορντινάτσες ξένων πατρώνων. Διότι διαφορετικά θα γνώριζαν πως ο υγιής διεθνισμός αναπτύσσεται και υπάρχει εφ’ όσον αποδέχεται και δεν παραβιάζει τη διαφορετικότητα της εθνικής ταυτότητας και του πολιτισμού. Προϋπόθεση για την ύπαρξή τους είναι η οικονομική ελευθερία, η ανάπτυξη μηχανισμών εκπαίδευσης και πολιτισμού, καθώς και ο σεβασμός του λαού που υποτίθεται πως υπηρετούν.

Δυστυχώς τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κανείς τους δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει τι λένε ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» ή ο Μακιαβέλλι στον «Ηγεμόνα». Ο πρώτος διδάσκει ότι όποιος απομακρύνεται περιστασιακά από τις αρετές δεν θα παραμείνει για πολύ στη θέση του. Ο δεύτερος συνιστά να γίνονται οι φιλόδοξοι ηγεμόνες πότε αλεπούδες και πότε λέοντες «όχι για να σώσουν την ψυχή τους, αλλά το κράτος και την ευημερία των υπηκόων τους». Κι υπάρχει χαοτικό χάσμα ανάμεσα στις αλεπούδες και τους λέοντες με τα «κουτορνίθια»…

To ΔΝΤ και η Α-πολίτευση

Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη*

 

Παρακολουθώ με έκπληξη (και θυμό) όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις ανήμερες ημέρες και διαβάζω αναλύσεις επί αναλύσεων στο γιατί και το πώς φτάσαμε ως εδώ.

Δεν βγάζω όμως άκρη. Και κυρίως δεν μπορώ να καταλάβω πως διάβολο μέσα σε έξι μήνες μια χώρα του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης, με τις δημοκρατίες της και τους θεσμούς της, με την εθνική της περηφάνια και το ανάδελφο ιστορικό της πεπρωμένο, γίνεται ξαφνικά το κλοτσοσκούφι κάτι χαρτογιακάδων της Εσπερίας.

Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι όπως μας τα λένε; Μήπως ο εχθρός ήταν ήδη εντός; Και μήπως όλο αυτό το ξεπούλημα γίνεται απλά για να στηριχθεί και να συντηρηθεί το εσωτερικό μέτωπο (από το πολιτικό σύστημα μέχρι τα «καλόπαιδα» του ΣΕΒ και λοιπών ευαγών συνδέσμων).

Αν έχετε και εσείς την ίδια απορία, θα σημειώσω εδώ κάτι που δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Ότι το ΔΝΤ είναι μία ύαινα που τρέφεται από πτώματα δημοκρατικών πολιτευμάτων και θεσμών. Όπου ανακατεύτηκε για την δήθεν οικονομική σωτηρία του εκάστοτε κράτους, είχε πάντα να κάνει είτε με δικτατορίες, είτε με καθεστώτα τύπου Τουρκίας είτε με κράτη-μπανανίες. Μόνο εκεί βρίσκει τροφή. Και μόνο εκεί μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Θα πείτε βεβαίως ότι η Ελλάδα απέχει πολύ από αυτά τα κράτη. Πως εδώ και 36 χρόνια απολαμβάνουμε τα καλά μιας δημοκρατίας που ποτέ δεν είχε ο τόπος. Θα σας ρωτήσω: Είστε σίγουροι; Είστε σίγουροι ότι όλο αυτό που ονομάσαμε «μεταπολίτευση» είχε τα χαρακτηριστικά μιας γνήσιας δημοκρατίας όπως την εννοούν τα βιβλία και εφαρμόζεται σε κάποιες χώρες του κόσμου; Είστε σίγουροι ότι για πρώτη φορά το ΔΝΤ κάνει λάθος;

Είστε σίγουροι ότι το ΔΝΤ δεν βάζει χέρι σε μία τριτοκοσμική χώρα με ένα πουλημένο πολιτικό σύστημα και έναν λαό μιας μπανανίας τρομαγμένο και απαθή;

Την απάντηση την γνωρίζετε ήδη. Την βιώνετε πλέον κάθε μέρα. Και θα χειροτερεύει όσο θα περνάει ο καιρός. Λυπάμαι, αλλά η προφανής αλήθεια είναι ότι το ΔΝΤ δεν βρήκε σ’ αυτή τη χώρα καμία δημοκρατία. Και ούτε καμία μεταπολίτευση. Γιατί απλά ποτέ δεν υπήρξε μεταπολίτευση. Και αν εμείς την «σκαπουλάραμε» με μόλις 7 χρόνια χούντας (όταν οι υπόλοιποι του Ευρωπαϊκού Νότου πέρασαν δεκαετίες κάτω από τέτοια καθεστώτα) είναι γιατί το έργο συνεχίστηκε με την επίφαση μιας δημοκρατίας.

Δεν χρειαζόταν ο στρατός (πόσο φαιδρή ήταν ακόμα και η δικτατορία που μας έλαχε…). Απλά ένα σωστό σχέδιο εκμαυλισμού δια της δημοκρατικής οδού. Τα πρόσωπα που κλήθηκαν να την στηρίξουν ήταν τα ίδια που έστηναν της Μακρονήσους και τις εξορίες (ωραίο το άλλοθι της νομιμοποίησης του ΚΚΕ, αλλά…). Η Αλλαγή εξαργυρώθηκε σε Κοσκωτάδες και Ελούντες. Οι εκσυγχρονισμοί σε Μαντέληδες και Χρηματιστήρια. Οι θούριοι του σουβλατζίδικου σε Βατοπέδια και Ζίμενς. Όχι, δεν ζήσαμε κάποιου είδους μεταπολίτευση. Ζήσαμε (και ζούμε) μία δημοκρατικά καλυμμένη χούντα. Μία –ας την ονομάσω- Α-πολίτευση.

Το περιορισμένο του χώρου δεν μου επιτρέπει να είμαι πιο αναλυτικός. Θα σταθώ μόνο σε ένα –κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο- χαρακτηριστικό αυτής της εκδημοκρατισμένης δικτατορίας που αναθρέψαμε όλα αυτά τα χρόνια. Την σταδιακή και με μέθοδο απαξίωση της παιδείας και της εκπαίδευσης. Η έκπτωση του σχολείου και του Πανεπιστημίου αυτές τις 3,5 δεκαετίες έγινε με σύστημα και προσήλωση. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε αυτή την στιγμή. Και είναι ακριβώς αυτό που θυμάμαι ως παιδί από τα χρόνια της χούντας. Ένας κόσμος απαθής και φοβισμένος να άγεται και να φέρεται στους καιρούς χωρίς πυξίδα και χωρίς προορισμό.

Μια γενιά 40άρηδων, που έβγαλαν τα πανεπιστήμια με αντιγραφές και το «δημοκρατικό 5», που δεν απέκτησαν ποτέ κρίση και αντίληψη της Ιστορίας, και που τώρα, τώρα που οι Καιροί τους ζητάνε να σταθούν όρθιοι, αυτοί βρίσκονται γονατισμένοι και άβουλοι. Δεν φταίει το ΔΝΤ που μύρισε ψοφίμι και ήρθε να καθαρίσει. Για όλα αυτά –και πολλά άλλα- φταίει όλο το εγχώριο σύστημα που στήριξε την Α-πολίτευση 35 χρόνια τώρα. Όλο αυτό το σκυλολόϊ πολιτικών, βιομηχάνων, εκδοτών, εργολάβων, δημοσιογράφων και πάει λέγοντας, που λεηλάτησαν «δημοκρατικά» κάθε ίχνος αξιοπρέπειας αυτού του λαού. Και τώρα έχουν το θράσος να του ζητούν και τα ρέστα. Με πρόσχημα την σωτηρία της «δημοκρατίας» και τον μπαμπούλα του ΔΝΤ.

Στην Ισπανία ο Φράνκο άντεξε πάνω από 30 χρόνια, στην Πορτογαλία ο Σαλαζάρ περί τα 50.

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να απαλλαγούμε και εμείς και από την δική μας δημοκρατική δικτατορία.

Με ό,τι κόστος και αν χρειαστεί να πληρώσουμε.

Και αν κάποιοι ενοχληθούν με αυτά που γράφω, ας δουν τον κύριο Μαντέλη να κυκλοφορεί ελεύθερος.

__________________________________________________________________________________

*Ο Παναγιώτης Τριτάρης είναι δημοσιογράφος - διευθυντής σύνταξης σε περιοδικά. 

Η φωτογραφία του κ. Μαντέλη προέρχεται από το έντυπο αρχείο της εφημερίδας "ΑΘΗΝΑΪΚΗ".

 

Οι παρακμασμένοι, εύκολα χρεωκοπούν

Άρθρο του X.K. Λαζαρόπουλου

Πώς να στοιχηθούν οι λέξεις όταν η δυσφορία που επιβάλλουν πολιτικοί δέσποτες και κηδεμόνες δεν επιτρέπει κανενός είδους κήρυγμα; Πώς να ονειρευτούμε καλύτερες ημέρες όταν βλέπουμε ολόκληρη την κοινωνία μας βουτηγμένη στην παρακμή μέχρι το μεδούλι; Έτσι ζούμε εδώ και δεκαετίες.

Τα πρόσωπα γίνονται προσωπεία. Η εξυπηρέτηση μετεξελίσσεται σε διαφθορά. Το καθήκον παραφράζεται σε αυθαιρεσία. Ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και στα κεκτημένα των πιο ευάλωτων παίρνουν το σχήμα μπουκαλιού με βενζίνη στα χέρια θερμοκέφαλων, όχι απαραίτητα φτωχών ή νεόπτωχων. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν ζημιές και απώλειες. Πότε είναι υλικές, φθαρτές και αναλώσιμες. Πριν από λίγο καιρό όμως ζήσαμε τη φρίκη της απώλειας τριών αθώων ανθρώπων στο όνομα της δολοφονικής βουλιμίας ενός συστήματος που επιβάλλει μεταρρυθμίσεις και δεν παράγει πολιτική.

Κάποιοι έσπευσαν να θυμηθούν στην Αργεντινή του 2001. Δεν σκέφθηκαν όμως πως τόσο η Ελλάδα, όσο και η Τουρκία είναι οι μόνες χώρες της Ευρώπης που μοιάζουν τόσο πολύ σε κάποια λατινοαμερικανικά κράτη σε αποσύνθεση. Όποτε θέλησαν οι εξωγενείς πάτρωνες (Άγγλοι, Αμερικανοί, Γερμανοί και διάφοροι άλλοι) επέβαλαν γραμμές και κανόνες. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να βρισκόμαστε σε «εμπόλεμη κατάσταση» με τους γείτονες, ενώ τονώνουν το κατεστημένο της γείτονος να βρίσκεται σε πολεμική εγρήγορση στο όνομα μιας μεγάλης ονείρωξης για την «οθωμανική κληρονομιά» στο Αιγαίο.

Κι εντάξει η Τουρκία έμαθε μετά την τελευταία χούντα του 1980. Στην από εδώ πλευρά βρέθηκαν κάτι ρομαντικά στρατιωτάκια που πίστεψαν το 1967 ότι θα γίνουν σωτήρες. Έβαλαν στο γύψο τα μυαλά πολιτών και πολιτικών επί επτά έτη, οι ασθενείς ωστόσο έμειναν από τότε με «ανήκεστον βλάβην».

Αυτοί που άκουγαν εμβατήρια με την τσίμπλα στο μάτι και ηδονίζονταν με το νυκτερινό σιωπητήριο, μέσα σε μια νύχτα πήραν κασέτες του Θεοδωράκη για να μεθύσουν τον ήλιο. Βαφτίστηκαν «γενιά του Πολυτεχνείου» χωρίς να ξεκαθαρίζουν αν ήταν μέσα ή απ’ έξω με μαύρα γυαλιά. Με αυτήν την υποκρισία κι αυτά το ψέματα γαλουχήθηκε η γενιά μας ακόμα κι από τους υποτιθέμενους πολιτικούς νέας κοπής.

Έχει δίκιο ο Βρετανός ιστορικός Τόνυ Τζουντ όταν λέει πως είναι περισσότερο ηθική παρά οικονομική η κρίση στην Ελλάδα. Πώς να μην είναι όταν η ντόπια δημοσιογραφική πιάτσα έχει αναγάγει ένα χοντρό - σεξιστή – είρωνα – χαβαλέ σε ιθαγενή Λάρυ Κινγκ; Πώς γίνεται να χρεωκοπεί η χώρα και να σέρνεται στο περιθώριο της Ευρώπης ενώ τα ΜΜΕ αυτοϊκανοποιούνται με ερωτικά βίντεο; Πώς να μη σιχαθεί κάνεις, όπως σωστά σχολιάζει ο Π. Τριτάρης στο “C&T” τους Αριστερούς που έχουν γίνει ρήτορες του οικονομικού νέο-φασισμού;

Έχει δίκιο ο κ. Τζουντ όταν λέει: «Οι Έλληνες να διαβάσουν τους κλασικούς συγγραφείς για να καταλάβουν καλύτερα ότι η διαφθορά (οικονομική, θεσμική και ηθική) είναι η αρχή του τέλους για τις ελεύθερες κοινωνίες».
Διότι ως γνωστόν, οι παρακμασμένοι χρεωκοπούν ακόμα πιο εύκολα.

Δείτε ακόμα:______________________________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_11.html
«Ο νέος εμφύλιος» - Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4573641
«Να γίνετε κοσμοπολίτες» - Συνέντευξη του Βρεταννού ιστορικού κ. Τόνυ Τζουντ στα «Νέα» (08 Μαΐου 2010)

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_12.html
«Τι μας φταίει τελικά» - Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Ο νέος εμφύλιος

Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη*

Πρώτη φορά! Πρώτη φορά στα χρόνια που κάνω τούτη τη δουλειά και οι λέξεις μοιάζουν σαν μπαλόνια που χάνονται δρομαία στον ουρανό έχοντας απολέσει και το τελευταίο νήμα του νοήματός τους.

Ποτέ άλλοτε αυτό το κείμενο δεν έμοιαζε τόσο πολύ στενάχωρο, τόσο κοντινό με ένα ξόδι. Δεν έχω τι να σας πω. Και δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος λόγος να σας πω τίποτε. Ιδίως σε μια σελίδα που θα μείνει στα περίπτερα ένα μήνα. Και που κινδυνεύει από την ώρα που θα τυπωθεί να είναι ήδη ξεπερασμένη από τα γεγονότα.

Κοιτάζω σήμερα –μια μέρα μετά τον θάνατο των εργαζομένων στην Μαρφίν- τους μετα-έλληνες της κρίσης και βλέπω κάτι ψυχές βαρίδια να ετοιμάζουν το νέο μας εμφύλιο. Μπροστά στα μάτια μου σήμερα το πρωί, ένας απλός διαπληκτισμός για ένα κορνάρισμα, μέρα μεσημέρι, μετατρέπεται σε μία απίστευτης βιαιότητας σκηνή.

Ο νικητής, ένα καλοζωισμένο παλικάρι στα 35 του, καβαλάει το Golf GTi του και φεύγει, με το ακριβό του πουκάμισο γεμάτο αίματα και… ξεκαρδισμένος στα γέλια. Lupus lupi homo est.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Διαβάζω περισπούδαστες αναλύσεις αλλά χωρίς λύσεις. Διαβάζω μελοδραματικά κείμενα και με πιάνουν τα νευρικά γέλια (ιδίως όταν ξέρεις ότι αυτοί που τα γράφουν είναι οι κωλοσφουγκάριοι και οσφυκοκάμπτες κάθε είδους εξουσίας). Ανοίγω την τηλεόραση και δεν ξέρω αν ήταν τελικά καλό που διέκοψαν την απεργία οι «δημοσιογράφοι» («Σήμερον: ο Τσε-Τράγκας και το καταραμένο ΠΑΜΕ») ή αν θα έπρεπε να τη συνεχίσουν για μια πενταετία ακόμα.

Κοιτάζω και βλέπω κομμουνιστές να μιλάνε σαν φασίστες και ακροδεξιοί να υπερασπίζονται την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Κοιτάζω δίπλα μου και βλέπω ανθρώπους ωραίους και υψηλούς να έχουν γονατίσει και να τρέφονται πια με τα σταφύλια της οργής.

Βλέπω παντού το μίσος όχι πια βουβό. Αλλά οργισμένο ποτάμι με μπαζωμένη την κοίτη και χτισμένες τις εκβολές του έτοιμο να εκραγεί και να παρασύρει τα πάντα στο διάβα του.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Το «κόλπο» ήταν στημένο ωραία. Και στην παγίδα πέσαμε όλοι. Μόνο που βαυκαλιζόμασταν ότι ως περιούσιος λαός, ως ο λαός που έβγαλε τους Πλάτωνες και τους Κεντέρηδες θα την σκαπουλάραμε. Λαθέψαμε (ή μας δούλεψαν κάποιοι πιο μάγκες ημεδαποί και αλλοδαποί καιροσκόποι). Και ξαφνικά βρεθήκαμε να παρακολουθούμε την Ιστορία να τρέχει στο fast forward ενώ εμείς θέλουμε να ξαναδούμε το γλυκό replay της δανεικής ευμάρειας.

Δεν είναι μόνο ότι μας άδειασαν τις τσέπες. Δεν είναι ότι μας πήραν μέσα από τα χέρια την πλοκή της ζωής του καθενός μας. Είναι πάνω απ’ όλα ότι άδειασαν τις λέξεις μας από τα νοήματά τους. Και μας αφήνουν χωρίς εργαλεία συνεννόησης, χωρίς περιθώρια συναίνεσης, να οδηγηθούμε στο νέο μας εμφύλιο.

Δεν έχω πολλά να σας πω. Δεν έχω φυσεκλίκια (όπως και αρκετοί από εσάς) για τούτο τον πόλεμο σφαγής μεταξύ αλλήλων. Δεν θέλω αυτόν τον πόλεμο που ετοίμασαν για μένα και με υποχρεώνουν να τον ζήσω. Ιδίως όταν σιγά-σιγά σε τούτες τις στρατιές των μοναχικών εκδικητών θα προσχωρήσουν οι πεινασμένοι δεκαεξάχρονοι του MALL και οι όψιμοι φτωχοδιάβολοι των έκπτωτων Πόρσε.

Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μου. Και ούτε κανενός από εμάς. Αν θέλουν πόλεμο, θα πρέπει να ετοιμαστούν για τον πραγματικό. Και εκεί θα είμαστε όλοι από την ίδια πλευρά. Θα ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε από την ίδια πλευρά.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Δεν είμαι καλός στους επικήδειους. Πολύ περισσότερο όταν αφορούν τα οράματα και τις επιδιώξεις της γενιάς μου. Δεν ξοφλήσαμε όμως. Και όσο υπάρχουν κάποιοι σκόρπιοι θύλακες αντίστασης, κάτι μυαλά γεμάτα σφρίγος και υπερένταση για την ζωή, τότε έχουμε ελπίδες. Όσο ξαποσταίνω στα μάτια της τετράχρονης Αθηνάς μου, όσο ξημερώνομαι σε μία φαντασμαγορική πλάτη γεμάτη «αύριο» και όνειρα, όσο φλέγομαι σαν έφηβος δεκαπενταύγουστος, όσο συναντώ φίλους που καταφέρνουν να αντιστέκονται στο μίσος με λογική και φρόνημα ακμαίο, ξέρω ότι δεν ξοφλήσαμε.

Μπορεί να μας πάρει λίγο καιρό να οργανωθούμε, μπορεί να δυσκολευτούμε να φτιάξουμε «γραμμές» και να σχεδιάσουμε τακτικές μάχης, όμως τελικά θα τα καταφέρουμε.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Ίσως μονάχα αυτό: Δεν ξοφλήσαμε!

___________________________________________________________________
*Ο Παναγιώτης Τριτάρης είναι δημοσιογράφος - διευθυντής σύνταξης σε περιοδικά.

Το παράδειγμα του κ. Σουρουλίδη

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Οι εκατό ημέρες που θα άλλαζαν την κακή εικόνα της χώρας μας μπορεί να πέρασαν, η οικονομική κρίση όμως ήρθε και ταρακούνησε για τα καλά τους εργαζομένους, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά। Η τετραετία της παντελούς αποχής από την πραγματικότητα μετεξελίχθηκε σε περίοδο φυγής προς αναζήτηση εξωτερικής προστασίας ή «βοήθειας».

Η εικόνα μιας χώρας που ζητιανεύει για ψίχουλα ευρωπαϊκής ελεημοσύνης πρέπει να δημιουργεί κατ’ αρχήν αισθήματα προσβολής και ταπείνωσης σε όλους μας। Την ίδια στιγμή τα μηνύματα από την αγορά είναι ακόμα πιο ανησυχητικά। Οι περισσότεροι μιλούν για κορύφωση της κρίσης μέσα στους επόμενους μήνες, με κρισιμότερο όλων των Απρίλιο, οπότε αναμένεται καθίζηση του εμπορίου και της ζήτησης.

Δεν με ενδιαφέρει να σχολιάσω αν βρίσκεται κανείς στην Αθήνα ή περιοδεύει σε ξένες πρωτεύουσες για να προωθήσει τους αντικειμενικούς σκοπούς μιας πολιτικής που θεωρεί σωστή και την προωθεί σε συνεργασία με τους στενούς συνεργάτες του। Με ενδιαφέρει όμως να δραστηριοποιηθούν όσοι μένουν πίσω και πρέπει να εφαρμόσουν πολιτική στο πλαίσιο που τους έχει ορισθεί.

Όταν η αγορά των μεταφορών βρίσκεται σε μαύρο χάλι, τα logistics βρίσκονται σε επίπεδο πριν από το 2004 (επομένως μιλούμε περί δραματικής συρρικνώσεως) κι όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική, τι μπορούμε να περιμένουμε; Ίσως ένα θαύμα μπορούμε να περιμένουμε, όχι από τους πολιτικούς άρχοντες αλλά από σοβαρούς επιχειρηματίες όπως ο κ. Αθανάσιος Σουρουλίδης (φωτό δίπλα από το "Πρώτο Θέμα").

Για μένα, αυτός ο άνθρωπος είναι υπόδειγμα. Είχε φθάσει στο σημείο να πωλήσει την επιχείρησή του, τη ROLCO, σε κάποιον από τους γνωστούς πολυεθνικούς ομίλους. Όταν απειλήθηκε η λειτουργία του εργοστασίου στον Ρέντη (και φυσικά οι 360 θέσεις εργασίας που διαθέτει) ξαναγόρασε την επιχείρηση χωρίς τις παραδοσιακές μάρκες της. Δεν απολύθηκε κανείς ενώ χτίσθηκε ένα νέο προϊόν καθαρισμού που γίνει αποδεκτό από την αγορά.

Στην ίδια κατηγορία επιτρέψτε μου να συμπεριλάβω τους διαδόχους του αείμνηστου Ελευθερίου Μουζάκη («Κλωσταί Πεταλούδας»), την οικογένεια Παπαδοπούλου (με την ομώνυμη μπισκοτοποιΐα) και τον κ. Ιωάννη Κωτσιόπουλο (ιδιοκτήτη της σοκολατοποιΐας «Ίον»).

Αν η Ελλάδα είχε τέτοιους επιχειρηματίες και πολιτικούς δεν θα βρισκόμασταν σε τέτοιο οικονομικό τέλμα και δεν θα αναζητούσαν όλοι μια θέση στο Δημόσιο…

• Το άρθρο δημοσιεύεται στο περιοδικό “C&T” τεύχος 83, που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
• Διαβάστε περισσότερα: http://www.protothema.gr/economy/article/?aid=54847