Τι μας φταίει τελικά…

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου
Όταν το 1989 έκανα τα πρώτα βήματα στη δημοσιογραφία στην εφημερίδα «Ακρόπολις», ένας από τους πρώτους μου δασκάλους στην τέχνη του ρεπορτάζ, ο αείμνηστος διευθυντής της Γιάννης Ναζλίδης με συμβούλευε να αφουγκράζομαι την αντίληψη της κοινωνίας ως ρεπόρτερ και να μην επιχειρώ την προώθηση οποιασδήποτε «κατεύθυνσης» ως «διαμορφωτής κοινής γνώμης».

Δεν είχα καταλάβει τι εννοούσε. Σε μια μοναδική σύναξη των συντακτών της «Α», το καλοκαίρι του 1990, είχα ρωτήσει τον αρθρογράφο της εφημερίδας, τον Αλέκο Σακελλάριο, τι εννοούσε τότε ο διευθυντής μας μου είχε πει: «Διαβάζεις τα “Υστερόγραφα” που γράφω; Πολύ πριν γράψω και καταλήξω στη γνώμη που θα εκφράσω, ακούω, βλέπω και σκέφτομαι όσα συζητιούνται γύρω μου. Στους δρόμους, στα καφενεία, στις στάσεις, στα λεωφορεία μπορείς να ακούσεις τι απασχολεί τον κόσμο και να το κάνεις ρεπορτάζ», μου είχε πει αυτή η μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος διακρίνονται από μία ακατάσχετη φλυαρία με όσα δεν έγιναν, αυτά που έπρεπε να γίνουν, εκείνα που θα έκαναν διάφοροι λαϊκοί σωτήρες ή εν δυνάμει κριτές. Είναι όλοι αυτοί που βγαίνουν τόσο στα έντυπα, όσο και στα ηλεκτρονικά Μέσα διατυπώνοντας διάφορες απόψεις. Όλες έχουν ένα κοινό παρονομαστή.

Οι περισσότεροι μιλούν για μεγέθη, τακτικές (σε τρίτο είδος υποθετικού λόγου), στατιστικές, θεωρίες και ιστορίες. Πουθενά δεν υπάρχει επιχείρημα. Ο πολιτικός λόγος και κυρίως το χειροπιαστό αποτέλεσμα ως απόδειξη έργου απουσιάζουν.

Ακόμα και η Αριστερά που πάντοτε έδινε ερεθίσματα προβληματισμού και υπεδείκνυε λύσεις, φαίνεται πως εγκλωβίστηκε στην φαινομενικά προοδευτική και σοσιαλίζουσα ρητορεία προσώπων που έλεγαν πως ήταν η «γενιά του Πολυτεχνείου» και μεταλλάχθηκαν στη «γενιά της διαπλοκής».

Προσωπικώς ούτε το Πολυτεχνείο, ούτε η διαπλοκή μού λένε κάτι. Ίσως να είχαν σημασία αν ξέραμε πού πήγαν τα λεφτά που χάθηκαν με το «κόλπο του χρηματιστηρίου», πώς χάθηκαν περιουσίες με τις «αντιπαροχές» μετά το σεισμό του 1999, πότε δρομολογήθηκε το σχέδιο βίαιης εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, γιατί τα αποθεματικά των ταμείων έγιναν λεία για τζογαδόρους.

Αυτά διερωτάται ο κόσμος στους δρόμους και κανείς μας (από το δημοσιογραφικό συνάφι) δεν τολμούμε να απαντήσουμε, εγκλωβισμένοι στον καννιβαλισμό του ψευτοβολέματος. Για όποιον έχει αντίρρηση, ας ακούσει τον «Νεοέλληνα» του Πανούση κι ας σκεφτεί (αν προλαβαίνει).

___________________________________________________________________

Διαβάστε σχετικά: _______________________________________________

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/05/blog-post_11.html

Ο νέος εμφύλιος - Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη

http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/03/blog-post_17.html

Αν έχουν κότσια, ας τολμήσουν - Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Ο νέος εμφύλιος

Άρθρο του Παναγιώτη Τριτάρη*

Πρώτη φορά! Πρώτη φορά στα χρόνια που κάνω τούτη τη δουλειά και οι λέξεις μοιάζουν σαν μπαλόνια που χάνονται δρομαία στον ουρανό έχοντας απολέσει και το τελευταίο νήμα του νοήματός τους.

Ποτέ άλλοτε αυτό το κείμενο δεν έμοιαζε τόσο πολύ στενάχωρο, τόσο κοντινό με ένα ξόδι. Δεν έχω τι να σας πω. Και δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος λόγος να σας πω τίποτε. Ιδίως σε μια σελίδα που θα μείνει στα περίπτερα ένα μήνα. Και που κινδυνεύει από την ώρα που θα τυπωθεί να είναι ήδη ξεπερασμένη από τα γεγονότα.

Κοιτάζω σήμερα –μια μέρα μετά τον θάνατο των εργαζομένων στην Μαρφίν- τους μετα-έλληνες της κρίσης και βλέπω κάτι ψυχές βαρίδια να ετοιμάζουν το νέο μας εμφύλιο. Μπροστά στα μάτια μου σήμερα το πρωί, ένας απλός διαπληκτισμός για ένα κορνάρισμα, μέρα μεσημέρι, μετατρέπεται σε μία απίστευτης βιαιότητας σκηνή.

Ο νικητής, ένα καλοζωισμένο παλικάρι στα 35 του, καβαλάει το Golf GTi του και φεύγει, με το ακριβό του πουκάμισο γεμάτο αίματα και… ξεκαρδισμένος στα γέλια. Lupus lupi homo est.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Διαβάζω περισπούδαστες αναλύσεις αλλά χωρίς λύσεις. Διαβάζω μελοδραματικά κείμενα και με πιάνουν τα νευρικά γέλια (ιδίως όταν ξέρεις ότι αυτοί που τα γράφουν είναι οι κωλοσφουγκάριοι και οσφυκοκάμπτες κάθε είδους εξουσίας). Ανοίγω την τηλεόραση και δεν ξέρω αν ήταν τελικά καλό που διέκοψαν την απεργία οι «δημοσιογράφοι» («Σήμερον: ο Τσε-Τράγκας και το καταραμένο ΠΑΜΕ») ή αν θα έπρεπε να τη συνεχίσουν για μια πενταετία ακόμα.

Κοιτάζω και βλέπω κομμουνιστές να μιλάνε σαν φασίστες και ακροδεξιοί να υπερασπίζονται την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Κοιτάζω δίπλα μου και βλέπω ανθρώπους ωραίους και υψηλούς να έχουν γονατίσει και να τρέφονται πια με τα σταφύλια της οργής.

Βλέπω παντού το μίσος όχι πια βουβό. Αλλά οργισμένο ποτάμι με μπαζωμένη την κοίτη και χτισμένες τις εκβολές του έτοιμο να εκραγεί και να παρασύρει τα πάντα στο διάβα του.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Το «κόλπο» ήταν στημένο ωραία. Και στην παγίδα πέσαμε όλοι. Μόνο που βαυκαλιζόμασταν ότι ως περιούσιος λαός, ως ο λαός που έβγαλε τους Πλάτωνες και τους Κεντέρηδες θα την σκαπουλάραμε. Λαθέψαμε (ή μας δούλεψαν κάποιοι πιο μάγκες ημεδαποί και αλλοδαποί καιροσκόποι). Και ξαφνικά βρεθήκαμε να παρακολουθούμε την Ιστορία να τρέχει στο fast forward ενώ εμείς θέλουμε να ξαναδούμε το γλυκό replay της δανεικής ευμάρειας.

Δεν είναι μόνο ότι μας άδειασαν τις τσέπες. Δεν είναι ότι μας πήραν μέσα από τα χέρια την πλοκή της ζωής του καθενός μας. Είναι πάνω απ’ όλα ότι άδειασαν τις λέξεις μας από τα νοήματά τους. Και μας αφήνουν χωρίς εργαλεία συνεννόησης, χωρίς περιθώρια συναίνεσης, να οδηγηθούμε στο νέο μας εμφύλιο.

Δεν έχω πολλά να σας πω. Δεν έχω φυσεκλίκια (όπως και αρκετοί από εσάς) για τούτο τον πόλεμο σφαγής μεταξύ αλλήλων. Δεν θέλω αυτόν τον πόλεμο που ετοίμασαν για μένα και με υποχρεώνουν να τον ζήσω. Ιδίως όταν σιγά-σιγά σε τούτες τις στρατιές των μοναχικών εκδικητών θα προσχωρήσουν οι πεινασμένοι δεκαεξάχρονοι του MALL και οι όψιμοι φτωχοδιάβολοι των έκπτωτων Πόρσε.

Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μου. Και ούτε κανενός από εμάς. Αν θέλουν πόλεμο, θα πρέπει να ετοιμαστούν για τον πραγματικό. Και εκεί θα είμαστε όλοι από την ίδια πλευρά. Θα ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε από την ίδια πλευρά.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Δεν είμαι καλός στους επικήδειους. Πολύ περισσότερο όταν αφορούν τα οράματα και τις επιδιώξεις της γενιάς μου. Δεν ξοφλήσαμε όμως. Και όσο υπάρχουν κάποιοι σκόρπιοι θύλακες αντίστασης, κάτι μυαλά γεμάτα σφρίγος και υπερένταση για την ζωή, τότε έχουμε ελπίδες. Όσο ξαποσταίνω στα μάτια της τετράχρονης Αθηνάς μου, όσο ξημερώνομαι σε μία φαντασμαγορική πλάτη γεμάτη «αύριο» και όνειρα, όσο φλέγομαι σαν έφηβος δεκαπενταύγουστος, όσο συναντώ φίλους που καταφέρνουν να αντιστέκονται στο μίσος με λογική και φρόνημα ακμαίο, ξέρω ότι δεν ξοφλήσαμε.

Μπορεί να μας πάρει λίγο καιρό να οργανωθούμε, μπορεί να δυσκολευτούμε να φτιάξουμε «γραμμές» και να σχεδιάσουμε τακτικές μάχης, όμως τελικά θα τα καταφέρουμε.

Δεν έχω και πολλά να σας πω. Ίσως μονάχα αυτό: Δεν ξοφλήσαμε!

___________________________________________________________________
*Ο Παναγιώτης Τριτάρης είναι δημοσιογράφος - διευθυντής σύνταξης σε περιοδικά.

Πού πήγε το «εθνικό κεφάλαιο»

«Επιτέλους!». Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας.
Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. δολ. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια!

Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε.

Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας – των εργαζομένων – εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ;

Σε 30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δισ. € ενώ άλλα 40 δισ. έχουν καταθέσει Έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα 'ναι.

Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δισ. € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δισ. το 2007. Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δισ. €. Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δισ. ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.

Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δισ. € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δισ. ευρώ στα Βαλκάνια.

Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δισ. € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δισ. από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δισ. από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δισ. € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δισ. ευρώ.Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δισ. € από ΦΠΑ.

Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δισ. € ετησίως.Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δισ. € στο Δημόσιο.

Οι Έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δισ. δολλάρια. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δισ. €, η Πειραιώς 2 δισ. € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις–καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.

Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $. Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$. Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα. Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκατ., του Κούστα 60 εκατ., του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ. Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !

Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκατ., ο Ρέστης ένα των 47 εκατ., ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θόδωρος κι η Γιάννα Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι. Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !

Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκατ. € κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκατ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκατ. για να ξαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν’ αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ). Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκατ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκατ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.

Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!

Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δισ. € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δισ. €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά. Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.

Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δισ. €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δισ. € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική …«δικαιοσύνη».Ούτε στα 28 δισ. € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.

Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.Από τη μια ο κόσμος μας: ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, συντάξεις των 400€ , μισθοί των 700 €, σύνταξη στα 67, δάνεια και κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ’ την άλλη ο κόσμος τους: τραπεζίτες, επενδυτές, golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member. Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε».

Η επίθεση που δεχόμαστε από ΠΑΣΟΚ – ΝΔ –ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δεν θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου. Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ.

Για ν’ αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα, κυρίαρχες τάξεις.

Δείτε σχετικά: _____________________________________
Λατινοαμερικάνικα μέτρα κατά των εργαζομένων
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/04/blog-post_29.html
Αν έχουν κότσια, να τολμήσουν – Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/03/blog-post_17.html
Πόσο κοστίζει μια πολιτική απόφαση – Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου
http://paliakokkinia.blogspot.com/2010/03/blog-post.html
Η αλήθεια των αριθμών – Παρέμβαση του Γιάννη Κυριακάκη

Ο δρόμος προς τη δόξα

Άρθρο του Δημήτρη Βάρου*

Οι καιροί αλλάζουν ταχύτερα από τις αντιλήψεις μας.
Αν πείτε σήμερα ότι μια κοπέλα μεγαλώνοντας είναι προορισμένη να μένει σπίτι κάνοντας παιδιά, λάντζα και γιουβαρλάκια, θα σας περάσουν για μούμια του Βρετανικού Μουσείου που άρχισε ξαφνικά να μιλάει. Αν ισχυριστείτε ότι τα επαγγέλματα στα οποία μπορεί να έχει πρόσβαση είναι κρατική ή ιδιωτική υπάλληλος, δικηγόρος ή γιατρός, θα σας πουν ότι δεν έχετε προχωρήσει χιλιοστό από όσα σας δίδαξε ο παππούς σας. Κι αν η άποψή σας είναι ότι οι γυναίκες ονειρεύονται σήμερα να κυβερνήσουν εταιρίες, πολυεθνικές, κράτη ή τον πλανήτη ολόκληρο θα σας πουν ότι κοντά πέσατε αλλά είστε τελείως ντεμοντέ.
Τα σημερινά κορίτσια στην συντριπτική τους πλειοψηφία ονειρεύονται να γίνουν σελέμπριτις, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολο να το πετύχουν. Κι’ αυτό γιατί σε άλλες χώρες, μια νεαρή δεν έχει παρά να γίνει απλά διάσημη τραγουδίστρια, ηθοποιός ή μοντέλο, κάτι που αυτομάτως θα την κάνει σελέμπριτι. Εδώ όμως τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται πολύ σπάνια. Οφείλει, λοιπόν, πρώτα να γίνει σελέμπριτι και μετά κάτι από τα υπόλοιπα. Αν και τότε πια δεν της είναι απαραίτητο.
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, κορίτσια. Η πιο διαδεδομένη πρακτική για να ξεκινήσετε την πορεία προς τη δόξα, είναι να επιδιώξετε να γνωριστείτε με δημοσιογράφους, οι οποίοι σε αντάλλαγμα της φιλίας σας αρχίζουν να γράφουν για εσάς. Παραδείγματος χάριν ότι είστε το νέο φλερτ ενός Ιταλού που παίζει μπιτς βόλεϊ για τη χώρα του. Αμέσως έχετε ένα ισχυρό λόγο να βγείτε στην τηλεόραση και να το διαψεύσετε, κατακεραυνώνοντας τον κίτρινο τύπο που σας έχει βάλει στο μάτι.
Μετά το βάπτισμα του πυρός οι αφορμές για να βγαίνετε τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα σε κάθε ιδιωτικό κανάλι είναι άπειρες: Μόλις γυρίσατε από τα ψώνια σας στην Μποντ στριτ του Λονδίνου ή από το σκι σας στο Σεντ Μόριτζ. Έχετε να επιδείξετε το νέο σας εξοχικό στην Αράχοβα, τη νέα σας Μερτσέντες, το νέο σας κουπ, το νέο σας μακιγιάζ ή το νέο σας αποκαλυπτικό ρούχο, πάνω στις κρίσιμες λεπτομέρειές του οποίου ο κάμεραμαν χαίρεται να ζουμάρει συνέχεια.
Φροντίζετε μόνο σε κάθε εμφάνιση σας να ρίχνετε μια ατάκα που θα σχολιασθεί από τα έντυπα την επομένη και έτσι η παρουσία σας στο προσκήνιο θα διαιωνίζεται.
Ατάκα όπως:
«Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην έχει ο καθένας σήμερα τα χρήματα για πλαστική ή μπότοξ». «Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου προτιμώ να κάνω γυμναστική παρά να διαβάζω». «Το σπίτι μου στο Λαύριο έχει θέα στον ωκεανό». «Τα τελευταία δέκα χρόνια όταν κοιτάζω στον καθρέφτη βλέπω μονίμως το ίδιο πρόσωπο». «Δοκίμασα 240 μαγιό εκείνο το μεσημέρι. Τελικά νύχτωσε και πήγα στο κλαμπ χωρίς να έχω κάνει μπάνιο».
Κι όλα αυτά χωρίς κανένα κίνδυνο να βρεθείτε κάποτε στην τραγική θέση να βιώσετε «ζωντανά» τον πιο φοβερό εφιάλτη σας। Κανείς δημοσιογράφος δεν θα σας ρωτήσει ποτέ και κανείς τηλεθεατής δεν θα αναρωτηθεί ποτέ τι δουλειά κάνετε και πως βρίσκετε τα προς το ζην. Όλοι ξέρουν.

____________________________________________________________________
* Ο Δημήτρης Βάρος είναι ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος। Γεννήθηκε στηη Χίο। Σπούδασε δημοσιογραφία στοο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός, Ακρόπολις, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής και σε πολλά οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο, Logistics & Management, Car & Truck, Ecotec, Εργοταξιακά Θέματα κ.ά.
Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν, We are Geeks, Panting with a camera κ.α.

Περισσότερα: http://www.varos.gr/indexgr.htm

Λατινοαμερικάνικα μέτρα κατά των εργαζομένων

Πολύ σκληρά, με πρωτοφανείς κοινωνικές επιπτώσεις, είναι τα μέτρα που θα επιβληθούν για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από ΕΕ και ΔΝΤ, όπως προκύπτει από τη συνάντηση του πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου με τους εκπροσώπους των κοινωνικών τάξεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός τους ανακοίνωσε τα σκληρά μέτρα που θα αναγκαστεί να λάβει σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια που θα λάβει η ελληνική οικονομία από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Η βοήθεια θα είναι της τάξης των 140 δισ. ευρώ, το μεγαλύτερο πακέτο που έχει πάρει ποτέ χώρα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της εφημερίδας τα κυριώτερα μέτρα του πακέτου θα είναι:

• Αύξηση του ΦΠΑ μέχρι το 25%।
• Περικοπή του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα καθώς και στις υψηλές συντάξεις, καθώς και
• Κατάργηση του ορίου των απολύσεων।

Ο πρωθυπουργός τόνισε επίσης ότι τα φώτα της δημοσιότητας φεύγουν από την κυβέρνηση και πέφτουν πλέον στους κοινωνικούς φορείς για το αν αποδεκτούν ή όχι τα μέτρα.

Οι ανακοινώσεις σχετικά με τις λεπτομέρειες του μηχανισμού στήριξης της Ελλάδας αναμένονται εντός του Σαββατοκύριακου.

Αντιδράσεις συνδικαλιστών

Το περιεχόμενο του πακέτου μέτρων σκιαγραφούν πάντως με δήλωσή τους ο Γ।Γαβρίλης, αντιπρόεδρος της ΓΣΕΕ, και ο Ηλ।Βρεττάκος, αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, μέλη της Αυτόνομης Παρέμβασης της ΓΣΕΕ:

«Η κυβέρνηση, το ΔΝΤ και η ΕΕ σφαγιάζουν τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά μας για το κεφάλαιο και τις αγορές। Καταργούν τον 14ο και 13ο μισθό στο Δημόσιο καθώς και την 14η και 13η σύνταξη για όλους τους συνταξιούχους, παγώνουν τους μισθούς του Δημοσίου για τα επόμενα 3 χρόνια, προωθούν την κατάργηση του 14ου και 13ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και τους μετατρέπουν σε επίδομα παραγωγικότητας, καταργούν τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις, αυξάνουν εκ νέου το ΦΠΑ και το φόρο στα καύσιμα, αυξάνουν το ποσοστό των απολύσεων στο 4% στον Ιδιωτικό τομέα, περιορίζουν τις αποζημιώσεις για τις απολύσεις στον Ιδιωτικό τομέα.

»Τα παραπάνω μέτρα οδηγούν τους εργαζόμενους και την κοινωνία σε φτώχια και εξαθλίωση।

»Οι εργαζόμενοι, η ελληνική κοινωνία πρέπει να βγούν στο δρόμο »αναφέρουν και καλούν τους εργαζόμενους να συγκεντρωθούν σήμερα, Πέμπτη, στις 7:30μμ στο υπουργείο Οικονομικών, στη συγκέντρωση των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, για να δώσουμε την πρώτη απάντηση।

Οι παραγωγικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας πρέπει να αθροίσουν δυνάμεις για να λυθούν τα προβλήματα, δήλωσε ο πρόεδρος της ΟΚΕ, Χρήστος Πολυζωγόπουλος, κατά την έξοδό του από το Μέγαρο Μαξίμου।

Εξαιρετικά προβληματισμένος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, ο οποίος τόνισε ότι «πήραμε μία γεύση από τα σκληρά μέτρα που έρχονται»।

Ερωτηθείς αν φοβάται κοινωνική αναταραχή, απάντησε ότι αυτή ήδη υπάρχει και πρόσθεσε ότι στις συνομιλίες του με την τρόικα τους ανέφερε την ελληνική παροιμία οτι όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες।

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο γενικός γραμματέας της ΑΔΕΔΥ Ηλίας Ηλιάδης: «Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τελειωμένη ιστορία που συζητήθηκε ερήμην, τουλάχιστον των εργαζομένων του Δημοσίου και βγαίνει μια απόφαση, που έρχεται να επιδεινώσει τη ζωή των εργαζομένων και των συνταξιούχων»।

Η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης, το επί τρία χρόνια πάγωμα των μισθών, η αλλαγή των συντελεστών των έμμεσων φόρων και όλα όσα δεν έχουν ανακοινωθεί, έρχονται να επιβαρύνουν ακραία τη ζωή των πολιτών και μάλιστα μονόπλευρα, είπε.

Οι εργοδοτικές οργανώσεις

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος είπε ότι ο τόπος μας έχει δυνατότητες και αυτή τη στιγμή πρυτανεύει η κοινωνική σύμπνοια και η πολιτική ευθύνη।

Υπάρχει ένα επαρκές δίχτυ ασφαλείας για τα επόμενα τρία έως τέσσερα χρόνια, που δυστυχώς πρέπει να πληρώσουμε πολύ ακριβά και με σκληρά μέτρα, δήλωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ Δημήτρης Ασημακόπουλος.

O ίδιος συμπλήρωσε ότι κάθε σκέψη μετακύλησης του κόστους στα προϊόντα, μέσω της αύξησης του ΦΠΑ, είναι ανεδαφική, ενώ αντιτάχθηκε στην περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, προσθέτοντας ωστόσο, ότι έχουμε την αίσθηση πως δεν θα φτάσουμε ως εκεί।

Τα μέτρα είναι σκληρά, αλλά πρέπει να το παλέψουμε, δήλωσε ο Βασίλης Κορκίδης, πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ) και ένας από τους μνηστήρες της υποψηφιότητας για το δημαρχειακό θώκο του Πειραιά με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας.

• Διαβάστε σχετικά άρθρα:
• http://paliakokkinia।blogspot।com/2010/03/blog-post_17।html

Το παράδειγμα του κ. Σουρουλίδη

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Οι εκατό ημέρες που θα άλλαζαν την κακή εικόνα της χώρας μας μπορεί να πέρασαν, η οικονομική κρίση όμως ήρθε και ταρακούνησε για τα καλά τους εργαζομένους, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά। Η τετραετία της παντελούς αποχής από την πραγματικότητα μετεξελίχθηκε σε περίοδο φυγής προς αναζήτηση εξωτερικής προστασίας ή «βοήθειας».

Η εικόνα μιας χώρας που ζητιανεύει για ψίχουλα ευρωπαϊκής ελεημοσύνης πρέπει να δημιουργεί κατ’ αρχήν αισθήματα προσβολής και ταπείνωσης σε όλους μας। Την ίδια στιγμή τα μηνύματα από την αγορά είναι ακόμα πιο ανησυχητικά। Οι περισσότεροι μιλούν για κορύφωση της κρίσης μέσα στους επόμενους μήνες, με κρισιμότερο όλων των Απρίλιο, οπότε αναμένεται καθίζηση του εμπορίου και της ζήτησης.

Δεν με ενδιαφέρει να σχολιάσω αν βρίσκεται κανείς στην Αθήνα ή περιοδεύει σε ξένες πρωτεύουσες για να προωθήσει τους αντικειμενικούς σκοπούς μιας πολιτικής που θεωρεί σωστή και την προωθεί σε συνεργασία με τους στενούς συνεργάτες του। Με ενδιαφέρει όμως να δραστηριοποιηθούν όσοι μένουν πίσω και πρέπει να εφαρμόσουν πολιτική στο πλαίσιο που τους έχει ορισθεί.

Όταν η αγορά των μεταφορών βρίσκεται σε μαύρο χάλι, τα logistics βρίσκονται σε επίπεδο πριν από το 2004 (επομένως μιλούμε περί δραματικής συρρικνώσεως) κι όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική, τι μπορούμε να περιμένουμε; Ίσως ένα θαύμα μπορούμε να περιμένουμε, όχι από τους πολιτικούς άρχοντες αλλά από σοβαρούς επιχειρηματίες όπως ο κ. Αθανάσιος Σουρουλίδης (φωτό δίπλα από το "Πρώτο Θέμα").

Για μένα, αυτός ο άνθρωπος είναι υπόδειγμα. Είχε φθάσει στο σημείο να πωλήσει την επιχείρησή του, τη ROLCO, σε κάποιον από τους γνωστούς πολυεθνικούς ομίλους. Όταν απειλήθηκε η λειτουργία του εργοστασίου στον Ρέντη (και φυσικά οι 360 θέσεις εργασίας που διαθέτει) ξαναγόρασε την επιχείρηση χωρίς τις παραδοσιακές μάρκες της. Δεν απολύθηκε κανείς ενώ χτίσθηκε ένα νέο προϊόν καθαρισμού που γίνει αποδεκτό από την αγορά.

Στην ίδια κατηγορία επιτρέψτε μου να συμπεριλάβω τους διαδόχους του αείμνηστου Ελευθερίου Μουζάκη («Κλωσταί Πεταλούδας»), την οικογένεια Παπαδοπούλου (με την ομώνυμη μπισκοτοποιΐα) και τον κ. Ιωάννη Κωτσιόπουλο (ιδιοκτήτη της σοκολατοποιΐας «Ίον»).

Αν η Ελλάδα είχε τέτοιους επιχειρηματίες και πολιτικούς δεν θα βρισκόμασταν σε τέτοιο οικονομικό τέλμα και δεν θα αναζητούσαν όλοι μια θέση στο Δημόσιο…

• Το άρθρο δημοσιεύεται στο περιοδικό “C&T” τεύχος 83, που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
• Διαβάστε περισσότερα: http://www.protothema.gr/economy/article/?aid=54847