Λεύκα: Στη φάκα της ΕΛ.ΑΣ. ο «ποντικός» που… έγδυνε τραίνα

Τον έπιασαν τυχαία οι αστυνομικοί
ύστερα από ειδοποίηση επιβάτη!

 

Συνελήφθη από άνδρες της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. ένας 30χρονος άνδρας που είχε καταφέρει να μπαίνει ανενόχλητος στο εργοστάσιο του ΟΣΕ, στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς, και να «γδύνει» από τραίνα της πρώην μετρικής γραμμής ο,τιδήποτε μπορούσε να μεταπωλήσει σε παλιατζήδες!

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο άνδρας έμπαινε στα βαγόνια του ΟΣΕ και αποσπούσε καθετί αλουμινένιο, όπως τασάκια ή βέργες, τα οποία έβγαζε ανενόχλητος χωρίς να τον ρωτά κανένας απ’ όσους υποτίθεται πως ευθύνονται για τη φύλαξη του χώρου! 

Στο παλιό εργοστάσιο του ΟΣΕ το Εθνικό Μουσείο Μεταφορών

Το περίπτερο "Ταξιδιώτες στο Χρόνο" του περιοδικού "Car&Truck" με μουσειακά λεωφορεία που κατασκευάσθηκαν στην Ελλάδα επισκέφθηκε ο βουλευτής Α’ Πειραιά κ. Δημήτρης Καρύδης μετά την ομιλία του στο “International Logistics Forum”, στο εκθεσιακό κέντρο "Metropolitan Expo" κατά τη διάρκεια της 6ης διεθνούς έκθεσης "LOGISTICS Αποθήκη - Μεταφορές".

Τον κ. Καρύδη συνόδευσαν ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Logistics Βορείου Ελλάδος κ. Ελευθέριος Ιακώβου, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Επιχειρήσεων Διαμεταφοράς κ. Γιάννης Σιαμάς και ο δημοσιογράφος κ. Χ.Κ. Λαζαρόπουλος (όπως φαίνεται στη φωτογραφία παραπλεύρως).

Ο βουλευτής είδε τρία μουσειακά λεωφορεία και άλλα οχήματα που διατέθηκαν από συλλέκτες και εταιρείες.

Σε ερώτηση του τηλεοπτικού σταθμού “SBC” για την επίσκεψή του στο περίπτερο, ο κ. Καρύδης δήλωσε:

«Είναι μια σημαντική πρωτοβουλία που βρίσκεται σε εξέλιξη για τη δημιουργία ενός σύγχρονου θεματικού πάρκου με πρότυπη λειτουργία στις εγκαταστάσεις του σιδηροδρομικού εργοστασίου του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς. Στο πρότυπο ανάλογων μουσείων του εξωτερικού, όπως αυτού στη Στουτγάρδη, μπορεί να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο μουσείο βιομηχανικής αρχαιολογίας με λεωφορεία, τραίνα, τραμ, ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και ηλεκτροκίνητρα λεωφορεία και να συνδυαστεί με δράσεις για την περιβαλλοντική και οικολογική συνειδητοποίηση.

Οι εγκαταστάσεις του ΟΣΕ θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να μετατραπούν στην «Τεχνόπολη» του Πειραιά όπου θα διοργανώνονται συγκοινωνιακά συνέδρια ή θα προσελκύεται ειδικές ομάδες τουριστών απ’ όλη την Ευρώπη. Παράλληλα, η ανάδειξη της παλαιάς «ροτόντας» του εργοστασίου και η αναπαλαίωση υποδομών που κατασκευάσθηκαν επί κυβέρνησης Τρικούπη θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς για μια περιοχή ξεχασμένη και παραμελημένη, όπως η Παλιά Κοκκινιά».

Ειδικό αφιέρωμα από το "Mega Πρωϊνό"

Απόσπασμα από την εκπομπή "Mega Πρωϊνό" που μεταδόθηκε την Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009. Ο κ. Χάρης Λαζαρόπουλος με το ρεπόρτερ κ. Γιάννη Σωτηρόπουλο και τους παρουσιαστές κ.κ. Ιορδάνη Χασαπόπουλο και Δημήτρη Τάκη μιλούν για την ανακατασκευή του ιστορικού Scania Vabis 6/23 της συλλογής Λαζαρόπουλου, ένα μοναδικό μουσειακό Scania Vabis BF76 που κατασκευάσθηκε από τον αμαξοποιό Κωνσταντίνο Ρεντούμη και ανακατασκευάζεται από τον κ. Θεόδωρο Σκουλίδη.

Στη μετάδοση ο κ. Λαζαρόπουλος μετέφερε τη δέσμευση που έδωσε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Μεταφορών κ. Δημήτρης Πλατής για τη δημιουργία του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών (Ε.Μ.ΜΕ.) στις εγκαταστάσεις του παλαιού σιδηροδρομικού εργοστασίου του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς.

Με την προοπτική αυτή συμφωνεί και ο δήμαρχος Πειραιά κ. Παναγιώτης Φασούλας, ο οποίος μάλιστα το συνδέει με την ανάπτυξη του άξονα πρασίνου και πολιτισμού στο παλαιό εργοστάσιο Δηλαβέρη, το πρώην κτήμα Ρετσίνα, το εργοστάσιο του ΟΣΕ, τη μετατροπή της ΧΡΩΠΕΙ σε Μητροπολιτικό Πάρκο και την ανάπλαση της παραλιακής ζώνης του Πειραιά.

Νέο διαφημιστικό σε παλιό λεωφορείο

Το νέο τηλεοπτικό μήνυμα που δημιούργησε η διαφημιστική εταιρεία "Big Shot" για λογαριασμό γνωστής εταιρείας παροχής τηλεφωνικών υπηρεσιών. Γυρίστηκε πρόσφατα στην Παλιά Κοκκινιά σε ένα ανακατασκευασμένο λεωφορείο Μερσεντές (Mercedes Benz) Ο322 με ελληνικό αμάξωμα "Βιαμάξ".

Εκτός από τη θέση του οδηγού και το εσωτερικό εμπρόσθιο μέρος, διακρίνονται επίσης τα συστήματα αλλαγής δρομολογίων και στο εξωτερικό πλάνο, μερικά παλαιά δρομολόγια που είναι περασμένα στις ταμπέλες του λεωφορείου.

Ένα μοναδικό έργο για τον Μάρκο Βαμβακάρη

Κείμενο που έγραψε
ο αείμνηστος Πάνος Γεραμάνης

("Τα Νέα" - Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2005)

Ποιητής, μπουζουξής, τραγουδιστής, χορευτής, αριστοκράτης, χαμάλης... Ο Μάρκος Βαμβακάρης «πολυτεχνίτης», όπως αναφέρει σε ένα τραγούδι του... Ο γενάρχης του μπουζουκιού του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού, σε άγνωστες και ανθρώπινες στιγμές της ζωής του...

Τα περιγράφει συναρπαστικά ο γιος του Στέλιος Βαμβακάρης, στο βιβλίο «Ο Άγιος Μάγκας» που έγραψε ο Μάνος Τσιλιμίδης και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κάκτος».

Είναι ίσως η πρώτη φορά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τόσο πολλές και ουσιαστικές λεπτομέρειες που συνθέτουν την προσωπικότητα του Μάρκου Βαμβακάρη ως απλού ανθρώπου και λαϊκού καλλιτέχνη.

Με άμεσο τρόπο οι αφηγήσεις ζωντανεύουν εικόνες από την ταραγμένη και σκληρή ζωή του Μάρκου. Εικόνες δυνατές, μέσα από τις οποίες ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να διακρίνει πώς μπήκαν τα θεμέλια για να στηθεί, να προχωρήσει και να ανθήσει αυτό που λέμε σήμερα αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, με κυρίαρχο όργανο το τρίχορδο μπουζούκι.

Τη γλώσσα, τους ιδιωματισμούς και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε ο Μάρκος τα έχει αφομοιώσει ο Στέλιος Βαμβακάρης τα χρησιμοποιεί στις αφηγήσεις τουμ και τα μεταφέρει ζωντανά με τον δικό του τρόπο ο Μάνος Τσιλιμίδης: «Ένα μικρό παιδί ήταν ο πατέρας μου και περνούσε κάθε μέρα μέσα από όλα τα στάδια της ζωής, μπάνιζε και την ομορφιά και τη βρωμερή ασχήμια της, σπούδαζε την κοινωνία από μέσα και έτσι έμαθε να το προσέχει το τομάρι του. Καλλιέργησε το νταηλίκι του και ακόνισε καλά τη μαγκιά του, διότι αλλιώς δεν θα μπορούσε να επιβιώσει και θα τον τρώγανε λάχανο.

Όταν ρωτάγανε τον Μάρκο πώς έμαθε αυτά που ξέρει, αφού η φτώχεια τον έδιωξε από τα σχολικά θρανία, εκείνος απαντούσε ότι τον στιβαρό λόγο του τον χρωστούσε στις εποχές που πούλαγε εφημερίδες. Παινευόταν πως οι εφημερίδες τον μορφώσανε - διότι πάντοτε, όπως έλεγε, πριν τις πουλήσει, τις μάσαγε όλες και τις διάβαζε μέχρι την τελευταία αράδα». Αφού αναφέρεται στις δουλειές που έκανε ο πατέρας του για να ζήσει, ο Στέλιος Βαμβακάρης καταλήγει: «Για μένα πραγματικός αριστοκράτης είναι αυτός που κουβαλάει χωρίς ντροπή της φτώχειας του το μεγαλείο. Αυτός ήταν ο Μάρκος: ποιητής, μπουζουξής, τραγουδιστής, χορευτής, αριστοκράτης, χαμάλης».

Κάθε ένα από τα 36 κεφάλαια του βιβλίου αποτελεί και μία ξεχωριστή ιστορία από την καθημερινή ζωή του Μάρκου Βαμβακάρη, στην οποία πρωταγωνιστούν πρόσωπα του άμεσου περιβάλλοντος του γενάρχη του ρεμπέτικου. Άνθρωποι απλοί που ασυνείδητα ή ενσυνείδητα έπαιξαν βασικό ρόλο στο δημιουργικό του έργο αλλά και στη διαμόρφωση καταστάσεων που οδήγησαν το λαϊκό μας τραγούδι, σε πορεία ανοδική και το κατέστησαν στήριγμα αναγκαίο για τον λαϊκό μουσικό πολιτισμό τα τελευταία 70 χρόνια.

Ο «σωτήρας» Μπιθικώτσης

Μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής τού Μάρκου Βαμβακάρη ήταν που πήγε ο Μπιθικώτσης στο σπίτι του, στην Κοκκινιά, και τον συνάντησε για να του αναγγείλει ότι θα ξανατραγουδήσει όλα τα παλιά τραγούδια του. «Κατά τις τέσσερις τα ξημερώματα, κι αφού είχαμε περάσει απ' όλα τα στέκια, πήραμε το δρόμο για το σπίτι», θυμάται ο Στέλιος Βαμβακάρης.

«Κάποια στιγμή μού λέει: "Κοίταξε, ρε μάγκα, πώς κατάντησα. Με βλέπουνε σαν αντίκα. Να μην μπορώ εγώ να βγάλω μια δεκάρα και να κονομάνε τα τζουκ μποξ".

Εκείνο το βράδυ άκουσαν οι ουρανοί εκείνη τη σιωπηλή προσευχή του Μάρκου που κατά βάθος τα λόγια της ήταν: "Όχι άλλο, γαμώτο. Με φάγανε τα βάσανα και δεν αντέχω. Μη, ρε Θεέ μου. Φτάνει. Όχι άλλη ξεφτίλα. Σώσε με!" - και την άλλη μέρα το μεσημέρι ήρθε με το ποδήλατό του ο Μπιθικώτσης, και έφερε τη μεγάλη είδηση στον Μάρκο, ότι η δισκογραφική εταιρεία δέχτηκε να ηχογραφήσει τραγούδια του Βαμβακάρη με τη φωνή του Γρηγόρη. Τον θυμάμαι σαν τώρα να παρατάει το ποδήλατο στον δρόμο και να τρέχει προς το σπίτι φωνάζοντας:

«Μάρκο μου, έχω την εντολή από τον Τάκη τον Λαμπρόπουλο της "Κολούμπια".

Λέει να μπω στο στούντιο να ηχογραφήσω όλα τα τραγούδια σου. Ό,τι έχεις πει μέχρι τώρα θα το ξαναπώ εγώ. Και τα παλιά τραγούδια σου και τα καινούρια και όσα θα γράψεις από δω κι ύστερα». Είχαν μεγάλη αγάπη οι δυο τους και σεβασμό.

Στα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε ο Μπιθικώτσης ως συνθέτης είχε ζητήσει απ' τον Μάρκο να τραγουδήσει και να κάνει δεύτερες φωνές, κι ο Μάρκος είχε δεχτεί. Του είχε τσιμπήσει την καρδιά ο Μάρκος. Κι αυτή η αγάπη έμεινε αιώνια, δεν έσβησε ποτέ. Ό,τι γράφεται στην ψυχή δεν ξεγράφει.

Το ίδιο βράδυ ξανάρθε ο Μπιθικώτσης, μαζί με μια ομάδα μπουζουξήδων. Και το θυμάμαι αυτό το βράδυ, γιατί κελάηδησε όλη η γειτονιά και όλη η Παλιά Κοκκινιά».

INFO:________________________________________________________________________________

• Μάνος Τσιλιμίδης: «Μάρκος Βαμβακάρης - Ο Άγιος Μάγκας - ο Στέλιος Βαμβακάρης για τον πατέρα του». Εκδόσεις Κάκτος. Τιμή: 9,30 ευρώ.

Ελληνικό ρεκόρ στα ιστορικά λεωφορεία

Δημοσιεύεται το εξής κείμενο στο περιοδικό "Car&Truck" στο τεύχος που κυκλοφορεί:

«Ένας δικός μας άνθρωπος, ο ειδήμων των ιστορικών (αλλά και των νεώτερων) λεωφορείων κ. Χάρης Λαζαρόπουλος συμπεριλήφθηκε μαζί με τον αδελφό του κ. Βαγγέλη Λαζαρόπουλο στη φετινή έκδοση του «Βιβλίου των Ελληνικών Ρεκόρ». Τα δύο αδέλφια καταχωρήθηκαν στο κεφάλαιο των μεγάλων συλλογών ως οι συλλέκτες με το μεγαλύτερο στόλο… ιστορικών λεωφορείων.

Στο λιτό κείμενο της σελίδας 116 αναφέρεται το έργο, η δραστηριότητα και οι στόχοι τους για τη διάσωση ιστορικών λεωφορείων με αμαξώματα ελληνικής κατασκευής. Η συνοδευτική φωτογραφία απεικονίζει τους Χάρη και Βαγγέλη Λαζαρόπουλο να μελετούν ένα αρχιτεκτονικό σκαρίφημα για την ανακατασκευή ενός ιστορικού Scania Vabis B7153, του 23 του 4ου ΚΤΕΛ με αμάξωμα Βλαβιανού.

Ελπίζουμε να καταχωρηθούν και στην επόμενη έκδοση των ελληνικών ρεκόρ με ακόμα περισσότερα λεωφορεία, αλλά και το όνειρό τους για τη συγκρότηση του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών στο παλιό εργαστάσιο του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς».

ΜΟΥΣΕΙΑΚΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ & ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Ένα από τα διαφημιστικά που γυρίστηκαν πρόσφατα στη γειτονιά μας με ένα μουσειακό λεωφορείο “Mercedes” και τον ηθοποιό κ. Γιάννη Παπαθανάση. Απολαύστε το ως καλλιτεχνικό προϊόν.

Η ταυτότητα της Παλιάς Κοκκινιάς...

Του Βασίλη Κουτουζή
από την ιστοσελίδα www.koutouzis.gr

Η Κοκκινιά είναι προσφυγική συνοι­κία του πολεοδομικού συγκροτήμα­τος Πειραιά και μοιράζεται σήμερα μεταξύ των δήμων Νικαίας (κυρίως) και Πειραιά. Η Παλιά Κοκκινιά -που ανήκει στη δικαι­οδοσία του Δήμου Πειραιά - συνορεύει δυ­τικά και βόρεια με τη Νίκαια, ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη και τα Καμίνια και νότια με τη Λεύκα.

Η Κοκκινιά αρχικά ονομαζόταν «Κοκκινάδα», γιατί το έδαφος της περιοχής είχε κόκκινο χρώμα. Μετέπειτα, με τον ερχομό των πρώτων εποίκων ονομάστηκε «Κοκκι­νιά». Με την άφιξη των προσφύγων, κυ­ρίως από τη Σμύρνη και τον Πόντο διευρύνθηκε, δυτικά και βόρεια, το δε διευ­ρυμένο τμήμα πήρε το όνομα Νέα Κοκκι­νιά, διακρινόμενη από την Παλιά Κοκκινιά, που είχε κατοικηθεί η περιοχή της από τους πρώτους κατοίκους. Η μετονομασία της Νέας Κοκκινιάς σε Νί­καια έγινε το 1940, με πρόταση του Ι. Μελά, μετέπειτα δημάρχου Νικαίας, βου­λευτή και υπουργού.

Στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα η Παλιά Κοκκινιά κατοικήθηκε από λίγες οικογένειες αγροτών, περιβολάρηδων και αμαξάδων (αραμπατζήδων), που προ­έρχονταν από χωριά του νομού Αττικής: Μάνδρα, Ελευσίνα, Ασπρόπυργο, Μενίδι και από τα Σπάτα Μεσογείων. Η περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς αρχικά ήταν αραιά κατοικημένη και είχε ένα μικρό ' νεκροταφείο με το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, στον χώρο του οποίου -ακρι­βέστερα λίγο πιο πέρα- χτίστηκε ο σημερι­νός μεγαλοπρεπής ενοριακός ναός. Το 'να σπίτι από τ' άλλο βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση. Μεταξύ τους τα σπίτια χωρίζονταν από μεγάλα οικό­πεδα (αλάνες).

Τα σπίτια και οι στάβλοι περιβάλλονταν από μάντρες με μεγάλες πόρτες, για να μπορούν να βγαίνουν και να μπαίνουν τα μεγαλό­σωμα άλογα, τα οποία έσερναν τα κάρα τους, που εκτελούσαν μεταφορές από και για το λιμάνι του Πει­ραιά. Οι μεταφορές με τα κάρα γίνονταν μέχρι το έτος 1960. Με ευεργετικό νόμοι οι ιδιοκτήτες τους πήραν άδειες για «νταλίκες».

Όπως γράφει ο Χρήστος Πατραγάς στο βιβλίο του « ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ», από τα έτη 1916-1922, με την εγκατάσταση των Αρ­μενίων και μετέπειτα των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής, η περιοχή άρχισε να παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη λόγω των δραστηριοτήτων και επι­δόσεων των νέων κατοίκων της. Μετά τη σφαγή των Αρμενίων από τους Τούρκους τα έτη 1915-1916 και την έξοδο τους σε διάφορες κατευ­θύνσεις της υδρογείου, ένα πλήθος Αρμενίων εγκατα­στάθηκε στην Παλιά Κοκκινιά και συγκεκριμένα στην περιοχή που βρίσκονται σήμερα τα οικοδομικά τετρά­γωνα: Λαμίας-Φλωρίνης και Αρμενίων αγωνιστών, κάτω ακριβώς από τη σημερινή οδό Νικ. Μπελο­γιάννη.

Η Αρμενική κοινότητα ασχολήθηκε με πολλές επαγ­γελματικές δραστηριότητες, κυρίως όμως με το εμπό­ριο. Επιδόθηκε στα γράμματα, τον πολιτισμό και σε αθλητικές δραστηριότη­τες. Ίδρυσε: Αρμενική ορθόδοξη εκκλησία και Αρμενική καθολική εκ­κλησία, Αρμενικό σχο­λείο, που είναι γνωστό ως σχολείο «Σιμόν Ζα-βοριάν» (από το όνομα του δασκάλου που δί­δασκε σ' αυτό), βιβλιο­θήκη, θεατρική σκηνή, ως και ιατρείο.

Το 1868-1869, στη λε­ωφόρο Θηβών και την οδό Αγίων Αναργύρων, οικοδομήθηκε ένα μικρό, πανέμορφο ξω­κλήσι βυζαντινού ρυθ­μού μ' ένα ονομαστό, ιστορικό καμπαναριό. Είναι ο σημερινός ενο­ριακός ναός της Μετα­μόρφωσης του Σωτήρος με τη λαϊκή ονομασία Αγία Σωτήρα. Τις Κυριακές, στον πευκόφυτο περίβολο του, έκαναν την εκ­δρομή τους κάτοικοι των άλλων περιοχών του Πειραιά.

Παλιότερα στη σημερινή οδό Μεγάρων λειτουργούσε το στρατόπεδο Βελισαρίου. Από το έτος 1922 στην περιοχή μεταξύ των ναών Αγίων Αναργύρων και Μεταμόρφωσης Σωτήρος, καθώς και στον χώρο του παλαιού στρατοπέδου Βελισσαρίου κατασκευάστηκαν παράγκες, όπου εγκατα­στάθηκαν πρόσφυγες, κυρίως από τη Σμύρνη. Αργότερα το μικρό νεκροταφείο καταργήθηκε και στη θέση του κατασκευάστηκαν πολυκατοικίες, που υπάρχουν και σήμερα στην οδό Αγίων Αναργύρων. (Ο μεγάλος αριθμός των προσφύγων, εκτός από τη Σμύρνη προερχόταν από τον Πόντο και εγκαταστάθη­καν στη Νέα Κοκκινιά σε μικρές λυόμενες παράγκες με 6 μ. πρόσοψη. Τις παράγκες αυτές κατασκεύασε γερμανική εταιρεία, γι' αυτό και η περιοχή πήρε το όνομα «ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ»).

Γύρω στα 1930 και μέχρι την έναρξη του πολέμου 1940 η Παλιά Κοκκινιά πυκνοκατοικήθηκε, άνοιξαν οδοί και σχηματίστηκαν οικοδομικά τετράγωνα.

Τα μεταπολεμικά χρόνια η περιοχή χαρακτηρίστηκε «βιομηχανική» και τα περιβόλια πήραν μεγάλη οικοπεδική αξία και μετατράπηκαν σε εργαστήρια και ερ­γοστάσια, κυρίως στον άξονα της λεωφόρου Θηβών.

Στη λεωφόρο Θηβών και σε μικρή μεταξύ τους απόσταση υπάρχουν δυο μικροί ναοί: του Αγίου Παύλου και Των Αγίων Πάντων. Πριν από πενήντα χρόνια τα δυο αυτά εκκλησάκια περιβάλλονταν από πολλά δέ­ντρα. Σήμερα τα εκκλησάκια πνιγμένα «στο τσιμέντο» δεν ξεχωρίζουν από την πυκνή και ευθυγραμμισμένη δόμηση.

Στη συμβολή των οδών Αγίων Αναργύρων και Μαυρογένους, εκεί που βρίσκεται σήμερα το θέατρο Γραμμών, είναι το κτίριο ΣΑΠΟΡΤΑ, που στην πε­ρίοδο του πολέμου 1940-1941 και μέχρι περίπου το έτος 1950 λειτούργησε ως Γενικό Νοσοκομείο. Σή­μερα στο ίδιο κτίριο λειτουργεί πολυκατάστημα παιδι­κών παιχνιδιών.

Η γραφική πλατεία ΝΕΡΑΪΔΑΣ βρίσκεται στην καρδιά της Παλιάς Κοκκινιάς. Παλαιότερα εκεί υπήρχαν πολλά καφενεδάκια και ήταν χώρος περιπάτου. Ακόμη ήταν η αφετηρία της συγκοινωνίας Παλιάς Κοκκινιάς-Πειραιά (σ.σ. παλαιά γραμμή 78 και μετέπειτα 907), που έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Τέλος, από τις αρχές του 19ου αιώνα στην περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς, στις οδούς Δομοκού και Αγίων Αναργύρων, βρίσκεται το τουρκικό νεκροταφείο, το οποίο είναι ιδιοκτησία του τουρκικού κράτους και προ­στατεύεται από διεθνείς συμβάσεις. Μεταπολεμικά το τουρκικό νεκροταφείο χαρακτηρί­στηκε Ηρώον και έχει μόνο μουσειακό χαρακτήρα.

Παρ' όλα αυτά επί δημαρχίας Γιάννη Παπασπύρου, αλλά και παλαιότερα, έγινε προσπάθεια ταφής νε­κρών τουρκικής υπηκοότητας, αλλά η ταφή αποτράπηκε από την αντίθεση των κατοίκων και την παρέμβαση του τότε δημάρχου (σ.σ. Μετά το 1999, όταν τουρκική αντιπροσωπεία επισκέπτεται την Αθήνα καταθέτει στέφανα σ' αυτό το Ηρώο).

Σχετικό κείμενο για την ιστορία της Παλιάς Κοκκινιάς: paliakokkinia.blogspot.com/2008/04/19.html

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΟΥ "ΕΘΝΟΥΣ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛ. ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Αντιγράφουμε ένα καλογραμμένο απόσπασμα από το εξαιρετικά εμπνευσμένο ρεπορτάζ του δημοσιογράφου κ. Θοδωρή Ρουμπάνη που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Έθνος" στις 6 Δεκεμβρίου 2008 με γενικό τίτλο: «Αξιοθέατα πλέον οι καμινάδες από τις φάμπρικες της παλιάς Αθήνας».

Αναφέρεται στη βιομηχανική ιστορία του Πειραιά, τη σημασία της Παλιάς Κοκκινιάς και τα Καμίνια. Το απόσπασμα έχει ως ακολούθως:

« ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΑΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ» ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ

Ο συγγραφέας Βάσιας Τσοκόπουλος έχει χαρακτηρίσει τον Πειραιά «Ελληνικό Μάντσεστερ». Κι αυτό λόγω του βιομηχανικού και προλεταριακού χαρακτήρα που ήταν ακόμα έντονος μέχρι τη δεκαετία του 1980.

Τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας, η Ηλεκτρική του Κερατσινίου, τα Τσιμέντα της ΑΓΕΤ Ηρακλής αποτελούσαν χαρακτηριστικές βιομηχανικές μονάδες.Το ίδιο και τα λεηλατημένα πια μηχανουργεία, που βρίσκονταν πίσω από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου και αποτελούσαν ψηφίδες της βιομηχανικής παράδοσης του μεγάλου λιμανιού.

Η Παλιά Κοκκινιά, που μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα ονομαζόταν Κοκκινάδα, ήταν ακόμα εξοχική περιοχή, ένα λιβάδι με πεύκα και λεύκες.Την πλημμύριζε με κόκκινες παπαρούνες και ανεμώνες απ όπου άλλωστε πήρε και το όνομά της η συνοικία. Εκεί το 1902 χτίστηκε το μεγαλύτερο στην Ελλάδα εργοστάσιο κατασκευής τούβλων και κεραμιδιών.

Πρόκειται για το Καμίνι του Δηλαβέρη, που οι κτιριακές του εγκαταστάσεις σώζονται σε σχεδόν άριστη κατάσταση.Αυτό οφείλεται κυρίως στη Μελίνα Μερκούρη, που στο πέρασμά της από το υπουργείο Πολιτισμού κήρυξε διατηρητέο τον χώρο του εργοστασίου Δηλαβέρη.
Ο δήμος φρόντισε να διαμορφώσει εκεί ένα καλαίσθητο πάρκο, ικανό να φιλοξενήσει και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Από την άλλη πλευρά της Παλιάς Κοκκινιάς, στα Καμίνια, έχει διασωθεί η τσιμινιέρα της "Αχάια Κλάους". Και εκεί έχει διαμορφωθεί μια ευρύχωρη πλατεία με δέντρα, καλλωπιστικούς θάμνους, χώρους άθλησης και πολιτιστικών εκδηλώσεων» .

Για να γίνει το συγκεκριμένο ρεπορτάζ συνεργάστηκαν οι φωτορεπόρτερ κ.κ. Κώστας Πολύβιος, Δημήτρης Ψαρρός και Χάρης Γκίκας.

Ολόκληρο το ρεπορτάζ δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.ethnos.gr/article.asp?catid=12128&subid=2&tag=8334&pubid=1928771
και στον ιστοχώρο: www.inout.gr/showthread.php?t=31041.

Οι παλιές αφετηρίες του 5ου ΚΤΕΛ στον Πειραιά

Κείμενο: Χ.Κ. Λαζαρόπουλος

Φωτογραφίες: Εκδόσεις ΤΥΠΟC, αρχείο «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ»

Οι κυριότερες αφετηρίες βρίσκονταν στα κεντρικότερα σημεία της πόλεως. Οι γραμμές που συνέδεαν τον Πειραιά με τα νέα προάστια βρίσκονταν στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου, πλαγίως του Δημοτικού Θεάτρου. Αφετηρίες υπήρχαν και πίσω από το χώρο του παλαιού δημαρχείου, γνωστές και ως «Αφετηρίαι του Ωρολογίου». Μετά την απομάκρυνση των Λεμονάδικων, πίσω από την πλατεία Καραϊσκάκη δημιουργήθηκαν αφετηρίες δεκάδων γραμμών.

Στα δύο ρεύματα της οδού Εθνικής Αντιστάσεως είχαν εγκατασταθεί οι αφετηρίες των περισσότερων τοπικών γραμμών του Πειραιά ενώ στην πλατεία Λουδοβίκου, μπροστά στο σταθμό του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, υπήρχε ο μεγαλύτερος κόμβος συνδυασμένων μέσων. Λίγα πράγματα θυμίζουν εκείνη την εποχή και την ορθολογική οργάνωση που είχε γίνει.

«Στις αφετηρίες της πλατείας Καραϊσκάκη συνυπήρχαν μια εποχή λεωφορεία του 3ου και του 5ου ΚΤΕΛ. Με τον τρόπο αυτό, οι μέτοχοι διαφορετικών ΚΤΕΛ γνωρίζονταν μεταξύ τους, όπως οι οδηγοί και οι εισπράκτορες», αφηγείται ο κ. Νίκος Νικολόπουλος.

Πλατεία Καραϊσκάκη

Ο ιδιοκτήτης του 5/144 θυμάται πως κάθε εποχή, η πλατεία ήταν σημείο αναφοράς για όσους εργάζονταν στις συγκοινωνίες.

«Το καλοκαίρι απολαμβάναμε τη σκιά των δέντρων και τη μυρωδιά της θάλασσας, το φθινόπωρο συμμετείχαμε στην αγωνία των μαθητών για τα σχολεία και τα φροντιστήρια, το χειμώνα νοιώθαμε τη θαλπωρή της στολισμένης πόλης και της φάτνης, την άνοιξη αισθανόμασταν τις μυρωδιές από τις αγγελικές, τα πεύκα και τις λεύκες», λέει και χαϊδεύει το κάτασπρο μουστάκι του με το δείκτη και τον αντίχειρα του δεξιού χεριού του.

Στην πλατεία Καραϊσκάκη βρίσκονταν οι αφετηρίες των γραμμών προς Δάσος Χαϊδαρίου, Δαφνί, Ελευσίνα, Αγίους Αναργύρους μέσω Αιγάλεω, καθώς οι τοπικές προς τις συνοικίες που αναπτύχθηκαν γύρω από το λιμάνι (Χαραυγή, Ευγένεια, Άγιος Αντώνιος, Άγιος Μηνάς).

Έως το 1991 δεν άλλαξε τίποτα εκεί. Λίγο πριν σημειωθούν τα γνωστά έκτροπα με την ΕΑΣ, κάποιοι φωστήρες κατήργησαν αυτές τις αφετηρίες με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν οι επιβάτες.

Όταν επέστρεψαν τα λεωφορεία, οι ταξιδιωτικοί πράκτορες σε σιωπηλή συμφωνία με το δήμο Πειραιά κατέλαβαν μία λωρίδα όπου στάθμευαν τα λεωφορεία των γραμμών Ελευσίνος, Αγίου Αντωνίου, Αμφιάλης και Αγίου Μηνά, ενώ γκρεμίστηκαν τα υπόστεγα για τους επιβάτες. Η εικόνα των αφετηριών του λιμανιού σήμερα, δεν είναι και η καλύτερη παρότι εξυπηρετεί πολύ μεγάλο ποσοστό επιβατών.

Δημοτικό Θέατρο

Δίπλα από το Δημοτικό Θέατρο, στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου, υπήρχαν οι αφετηρίες των λεωφορείων ένωναν τον Πειραιά με τα νότια και τα βόρεια προάστεια. «Στην τότε βασιλέως Κωνσταντίνου περνούσε το τραμ.

Οι αφετηρίες των λεωφορείων ήταν διάσημο σημείο μετεπιβίβασης από το κέντρο του Πειραιά προς όλες τις κατευθύνσεις» επισημαίνει ο κύρ-Λάζαρος, οδηγός του 5/159.

Οι αφετηρίες μετακινήθηκαν στην οδό Κλεισόβης στο Χατζηκυριάκειο έως τη δεκαετία του 1980, οπότε καταργήθηκαν πολλές γραμμές που συνέδεαν τον Πειραιά με την Κηφισιά, τον Άγιο Στέφανο, το Ψυχικό και άλλες περιοχές.

Οι αφετηρίες στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως άφησαν ιστορία. Από το 1948 και μετά, στις δύο πλευρές αυτής της εμπορικής οδού του Πειραιά υπήρχαν οι αφετηρίες και τα τέρματα των βασικότερων τοπικών και μεσαίων γραμμών που συνέδεαν το λιμάνι με την Παλιά Κοκκινιά, τα Άσπρα Χώματα, το Γ´ Νεκροταφείο, τη Νεάπολη, τον Κορυδαλλό και την Αγία Βαρβάρα.

«Όσο υπήρχαν εκεί τα λεωφορεία, τα καταστήματα είχαν δουλειά. Οι καταστηματάρχες φρόντιζαν ώστε οι διανομείς να έρχονται πολύ νωρίς το πρωί για να μην παρακωλύουν το συγκοινωνιακό έργο», εξηγεί ο παλαιός οδηγός κ. Γ. Μπαφάκης.

Λεωφορειόδρομοι

Στη δεκαετία του 1990, σχεδιάστηκε η δημιουργία λεωφορειοδρόμων στη μέση των οδών Εθνικής Αντιστάσεως και Γούναρη με αποτέλεσμα να καταργηθούν οι αφετηρίες και να απαξιωθούν ορισμένες τοπικές γραμμές, όπως η «907 - Παλαιά Κοκκινιά», η οποία και καταργήθηκε αδικαιολόγητα. Κάποιες άλλες μεταφέρθηκαν στις νέες αφετηρίες του Ξαβερίου ενώ οι γραμμές της Νεαπόλεως έγιναν κυκλικές.

Η απομάκρυνση των αφετηριών προκάλεσε οικονομική κρίση και αναδουλειά σε παραδοσιακά εμπορικά καταστήματα (όπως τα Υφάσματα Ιωσηφίδη, τα Μπαχαρικά Μάνος, ο Άσσος).

Οι λεωφορειόδρομοι των οδών Εθνικής Αντιστάσεως και Δ. Γούναρη έχουν καταργηθεί με ευθύνη του Δήμου Πειραιά και της Τροχαίας ενώ η εποπτεία των δρομολογίων γίνεται πλέον χάρη στην εμπειρία ορισμένων σταθμαρχών που έχουν απομείνει στο δίκτυο.

Παλιές αφετηρίες υπήρχαν επίσης στην οδό Φίλωνος όπου ξεκινούσε το λεωφορείο που συνέδεε τον Πειραιά με την Ομόνοια, αλλά και στην οδό Μακράς Στοάς (πλαγίως της μητροπόλεως Πειραιώς), όπου βρισκόταν η αφετηρία των λεωφορείων προς Αγία Παρασκευή και Αγίους Αναργύρους μέσω Κηφισού.

• 
  

  Από παλαιό αφιέρωμα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Car&Truck».

Νέα πλατεία στην Παλιά Κοκκινιά

Τα εγκαίνια μιας νέας πλατείας και ενός φωταγωγημένου συντριβανιού σε κεντρικό σημείο της Παλιάς Κοκκινιάς, στον πεζόδρομο Κω και Αγίων Αναργύρων πραγματοποίησε ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Παναγιώτης Φασούλας.

«Η δημιουργία και η ανάπλαση ενός νέου χώρου πρασίνου και αναψυχής αποτελεί φιλί ζωής γι' αυτήν την περιοχή που εγκατέλειψαν προηγούμενες δημοτικές αρχές. Προγραμματίζουμε μια σειρά σημαντικών παρεμβάσεων στην Παλιά Κοκκινιά, όπως την ανακατασκευή του Θεάτρου Γραμμών στην οδό Κεχαγιά, την αξιοποίηση των εγκαταστάσεων του πρώην 5ου ΚΤΕΛ και την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας Μεταμορφώσεως», δηλώνει ο κ. Φασούλας.



Σύμφωνα με δελτίο Τύπου που έχει καταχωρηθεί στην ιστοσελίδα του Δήμου Πειραιά, στην πλατεία έχουν φυτευτεί λεύκες, πλατάνια και πεύκα, ενώ στο κέντρο της έχει τοποθετηθεί ένα καλαίσθητο φωτιζόμενο σιντριβάνι.


Με βάση την ίδια ανακοίνωση, υλοποιήθηκε από τη Διεύθυνση Καθαριότητας και Πρασίνου πρόγραμμα ανακατασκευής και δενδροφύτευσης στα κηπάρια της οδού Κορυτσάς, καθώς και στην Πλατεία Μάρκου Βαμβακάρη που βρίσκεται μπροστά στο ΚΕΠ Παλ. Κοκκινιάς (Κορυτσάς και Κωπαΐδος). Αν και προφανώς το έργο αυτό πρέπει να βρίσκεται ακόμα υπό εξέλιξη.

Επίσης, ο δήμαρχος Πειραιά και οι συνεργάτες του επισκέφθηκαν το κλειστό γυμναστήριο του σχολικού συγκροτήματος που διαθέτουν το 14ο και το 15ο Γυμνάσιο Πειραιώς στην πλατεία Θείας Μεταμορφώσεως, κατόπιν έκκλησης των κατοίκων.

Ύστερα από την ενημέρωση που είχε από τους γονείς και τους εκπροσώπους των 15μελών συμβουλίων, ο Δήμαρχος Πειραιά δεσμεύθηκε για την ανακαίνιση του γυμναστηρίου.


Σύμφωνα με πληροφορίες, ήδη ολοκληρώθηκαν τα έργα επισκευής και βαφής του γυμναστηρίου ενώ σε σύντομο διάστημα αναμένεται να στρωθεί νέο δάπεδο προς όφελος των αθλουμένων μαθητών.

ΕΡΓΑ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ & ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΣΤΟ Δ' ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ

Σειρά σημαντικών παρεμβάσεων για το πράσινο και την καθαριότητα βρίσκονται σε εξέλιξη από το Δήμο Πειραιά στο Δ’ Δημοτικό Διαμέρισμα, το οποίο καλύπτει τις περιοχές της Παλιάς Κοκκινιάς και των Καμινίων. Αυτήν την επισήμανση κάνει ο αντιδήμαρχος Καθαριότητας & Πρασίνου κ. Δημήτρης Αντωνάτος, με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" περί δήθεν εγκατάλειψης των Καμινίων.

Ο αντιδήμαρχος επισημαίνει ότι εκείνοι που διαμαρτύρονται για τον «σκουπιδότοπο» στο οικόπεδο των παλαιών Μύλων Μοίρα μάλλον δεν έχουν επισκεφθεί το συγκεκριμένο σημείο το τελευταίο εξάμηνο. «Έχουν απομακρυνθεί τα στερεά απορρίμματα από το συγκεκριμένο οικόπεδο ενώ προχωρεί το πρόγραμμα δενδροφύτευσης, περίφραξης και φωτισμού», σχολιάζει ο κ. Αντωνάτος.

Όσον αφορά στους ισχυρισμούς περί των «ξεχειλισμένων κάδων» ο αρμόδιος αντιδήμαρχος εξηγεί πως γίνεται καθημερινή αποκομιδή των απορριμμάτων δύο και τρεις φορές την ημέρα και στα πέντε Δημοτικά Διαμερίσματα. «Ειδικά στην περιοχή των Καμινίων και της Παλιάς Κοκκινιάς εκτελούνται 70 δρομολόγια καθημερινώς. Επιπροσθέτως, συλλέγονται 350 τόνοι οργανικά αστικά απορρίμματα εκτός των ογκωδών αντικειμένων» υπογραμμίζει.

Σημειώνεται ότι κατά το 2007 αποκομίστηκαν από την υπηρεσία Καθαριότητας του Δήμου Πειραιά 35.000 τόνοι ογκωδών αντικειμένων και 112.000 τόνοι οργανικών αστικών απορριμμάτων με 21.302 δρομολόγια.

ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ Η ΠΑΛ. ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Σε εφαρμογή τίθεται σε άμεσο διάστημα το πρόγραμμα συλλογής και ανακύκλωσης ηλεκτρικών συσκευών της Διεύθυνσης Καθαριότητας του Δήμου Πειραιά, σε συνεργασία με το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ.

Το πρόγραμμα βρίσκεται σε φάση υλοποίησης σε σύμπραξη με την εταιρεία «Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.», η οποία διαθέτει τις ανάλογες πιστοποιήσεις. Η εταιρεία θα τοποθετήσει καλαίσθητους κάδους ανακυκλώσεως σε όλα τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως του Πειραιά, στα δημοτικά καταστήματα και στα ΚΑΠΗ.

Η συγκέντρωση των ανακυκλώσιμων υλικών θα γίνεται αρχικά σε ειδικά κοντέινερ που θα τοποθετηθούν στις δημοτικές εγκαταστάσεις στη συμβολή των οδών Θηβών & Φαλήρου στην Παλιά Κοκκινιά.

Η συλλογή και η προώθηση του κοντέινερ στο εργοστάσιο ανακύκλωσης των Αγίων Θεοδώρων θα πραγματοποιείται με ευθύνη της εταιρείας «Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.».

ΦΙΛΙ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΕΜΠ ΓΙΑ ΤΗΝ Π.ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Την ανάγκη άμεσης αξιοποίησης και ανάπλασης τριών παλαιών εργοστασιακών χώρων προς όφελος των κατοίκων της Παλιάς Κοκκινιάς και των γειτονικών συνοικιών εισηγείται το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, σύμφωνα με ρεπορτάζ της κ. Στέλλας Χαραμή που δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο».

Το ρεπορτάζ είναι αποκαλυπτικό και καταγγέλλει την ύποπτη οικοδόμηση του οικοπέδου όπου στεγαζόταν το παλαιό νοσοκομείο Σαπόρτα επί της Αγίων Αναργύρων και Κεχαγιά. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Δήμος Πειραιώς αντιμετωπίζει πολύ θετικά αυτήν την προοπτική και υποστηρίζει τις προτάσεις του ΕΜΠ.

Όσον αφορά στο παλαιό εργοστάσιο του ΟΣΕ ήδη λέγεται πως δρομολογείται η δημιουργία του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών και σύμφωνα με δηλώσεις του δημάρχου Πειραιώς κ. Παν. Φασούλα, μουσειακά λεωφορεία, τραμ, τρόλλεϋ, ηλεκτρικός και τραίνα θα εκτεθούν στο πρώτο θεματικό μητροπολιτικό μουσείο της Αττικής.

Το ρεπορτάζ του «Ελεύθερου Τύπου» αναφέρει τα ακόλουθα:

«Ο νεκρός θόλος της καμίνου Δηλαβέρη, το κινηματογραφικό σκηνικό των ερειπίων της κλωστοϋφαντουργίας Ρετσίνα, το κυκλικό μηχανοστάσιο του εργοστασίου ΟΣΕ.

Στέρεες ψηφίδες της βιομηχανικής κληρονομιάς του Πειραιά συνθέτουν –στην Παλιά Κοκκινιά - μια νοητή ενότητα εν δυνάμει ελεύθερων χώρων στον πυκνό ιστό της πόλης, όπως προέκυψαν μετά την αποβιομηχάνισή της. Στις σκιές των εγκαταλειμμένων εργοστασιακών κελυφών, που κατά τόπους προβάλλουν μέσα από έναν κονιορτό σκουπιδιών, το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου διακρίνει ένα «μικρό Λαύριο».

Η δημιουργία ενός αντίστοιχου πολιτιστικού πάρκου στην καρδιά του Πειραιά έχει απασχολήσει το ΕΜΠ, που για πρώτη φορά παρουσιάζει το σκαρίφημα της ιδέας και της πρότασής του.

Συνολικής έκτασης περίπου 200 στρεμμάτων -το εργοστάσιο των Σιδηροδρόμων υπερβαίνει τα 100 στρέμματα ενώ το πάρκο Δηλαβέρη (με την προσθήκη του παλιού μηχανοστασίου Βασιλειάδη - ΚΥΔΕΠ) και το οικόπεδο Ρετσίνα καλύπτουν 80 στρέμματα- «μπορούν να αποτελέσουν έναν εξαιρετικό τόπο πολιτισμού, βιομηχανικής αρχαιολογίας, μνήμης και πρασίνου», εξηγεί ο λέκτορας του ΕΜΠ, Νίκος Μπελαβίλας.

«Παράλληλα, μπορούν να στεγάσουν δραστηριότητες εκπαίδευσης και πρόνοιας. Για παράδειγμα, τα σχολεία ατόμων με ειδικές ανάγκες, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα ΚΑΠΗ του Πειραιά χρειάζονται χώρους».

Αιχμή του δόρατος στην πρόταση του ΕΜΠ είναι η διατήρηση της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής και η επανάχρηση των κτιρίων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως η έκδοση της Σχολής Αρχιτεκτόνων για τον «Ιστορικό βιομηχανικό εξοπλισμό στην Ελλάδα» συγκαταλέγει τα εργοστάσια Δηλαβέρη και ΟΣΕ στις εξέχουσες εστίες βιομηχανικών εγκαταστάσεων της χώρας.

Ήταν στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν στη μέχρι τότε εξοχική περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς, ένα εύφορο λιβάδι από πεύκα, λεύκες και μαργαρίτες, χτίστηκε το μεγαλύτερο στην ελληνική επικράτεια εργοστάσιο κατασκευής κεραμιδιών και τούβλων Δηλαβέρη (1902).

Είχε προηγηθεί ο Θεόδωρος Ρετσίνας με μια από τις πέντε κλωστοϋφαντουργίες του καθώς και η εγκατάσταση (1886) των χώρων επισκευής των συρμών του σημερινού ΟΣΕ.

«Ήταν τα δεσπόζοντα εργοστάσια στον Πειραιά του 19ου και 20ού αιώνα. Εργοστάσια που συνέβαλαν δραστικά στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης, αλλά και γιατί οι ιδιοκτήτες τους είχαν έντονη κοινωνική δράση», επιβεβαιώνει ο συγγραφέας Βάσιας Τσοκόπουλος.

Έναν αιώνα μετά το ιδιοκτησιακό καθεστώς των χώρων έχει αλλάξει. Με εξαίρεση τα κτίρια Δηλαβέρη που έχουν κηρυχθεί διατηρητέα επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη, κανένα από τα εργοστάσια δεν ανήκει στο Δήμο Πειραιά. Η κηρυγμένη ως χώρος πρασίνου έκταση των εργοστασίων Ρετσίνα ανήκει στην Εθνική Τράπεζα, η οποία την έχει παραχωρήσει στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, το εργοστάσιο της ΚΥΔΕΠ, αν και χαρακτηρισμένος χώρος πρασίνου, έχει περιέλθει στα χέρια του ιδιώτη Σεργιανού, ενώ το μοναδικό που ιδιοκτησιακά παραμένει σταθερό είναι το εργοστάσιο του ΟΣΕ.

Πρόσφατα κλιμάκιο της Εφορείας Νεοτέρων Μνημείων έκανε καταγραφή στις εγκαταστάσεις του προκειμένου να εισηγηθεί στο Κεντρικό Συμβούλιο ποια κτίρια αξίζουν διατήρησης.

Με δεδομένη τη λεηλασία των πειραϊκών μηχανουργείων στον Άγιο Διονύσιο που στέρησε από την πόλη ένα θαλάσσιο μέτωπο ισάξιο του βρετανικού και του ολλανδικού, «έχουμε ακόμα μεγαλύτερη υποχρέωση να προφυλάξουμε αυτόν τον τόπο Ιστορίας από την οικοδομική βαρβαρότητα.

Το σενάριο του νοσοκομείο Σαπόρτα που κατεδαφίστηκε και τη θέση του πήραν θηριώδεις πολυκατοικίες, επιβαρύνοντας δραματικά τον αστικό ιστό, δεν πρέπει να επαναληφθεί, σημειώνει ο κ. Μπελαβίλας, εκτιμώντας πως ο Πειραιάς δεν μπορεί να ακολουθήσει το χορό του χρηματιστηρίου γης.

Πίσω από την εγκατάλειψη των εργοστασίων διατηρούνται μνήμες του Πειραιά, η αξιοποίηση των οποίων μπορεί να ξαναφέρει ισορροπία στην άνιση διαχείριση του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Η ανάπλαση της Γαλλικής Εταιρίας στο Λαύριο, άλλωστε, έγινε σε χώρο 245 στρεμμάτων, έκταση ανάλογη με αυτή των εργοστασίων της Παλιάς Κοκκινιάς.

Με τη διαφορά ότι στην τελευταία περίπτωση η ανάπλαση θα λειτουργήσει ως ανάσα σε μια υποβαθμισμένη πόλη.

Στέλλα Χαραμή».

ΕΦΥΓΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ

Έφυγε ένας δεξιοτέχνης και δάσκαλος του μπουζουκιού, ο Γιάννης Παλαιολόγου, ο άνθρωπος που συνέχισε τη μουσική παράδοση που άφησαν οι αδελφοί Βαμβακάρη στην Παλιά Κοκκινιά, τα Άσπρα Χώματα και τον Πειραιά. Ο 64χρονος καλλιτέχνης ετοιμαζόταν να φύγει το Σάββατο 12 Ιουλίου για τις καλοκαιρινές του διακοπές, αλλά από το απόγευμα τις Παρασκευής αισθάνθηκε αδιαθεσία και τελικά κατέληξε. Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν, ο θάνατός του οφείλεται σε ανεύρυσμα κοιλιακή αορτής.

Ο Παλαιολόγου είχε συνεργαστεί σχεδόν με όλες τις μεγάλες μορφές του λαϊκού τραγουδιού. Στέλιος Καζαντζίδης, Μανώλης Αγγελόπουλος, Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρέυ, Πάνος Γαβαλάς, Στράτος Διονυσίου, Γιώτα Λύδια και Μιχάλης Μενιδιάτης ήταν μερικοί από τους τραγουδιστές που συνέδεσαν τη φωνή τους με τις μελωδίες που δημιουργούσε ο Παλαιολόγου. Θεωρείτο ένας από τους μοναδικούς σολίστες του μπουζουκιού. Ήταν ο αγαπημένος οργανοπαίκτης του Στέλιου Καζαντζίδη. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα» έχει μείνει θρυλικό το επιφώνημα του μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή στη δισκογραφία «Γεια σου Γιαννάκη Παλαιολόγου».

Ο Γιάννης Παλαιολόγου γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1944 στα Άσπρα Χώματα της Παλιάς Κοκκινιάς. Ήταν γιος του Μανώλη και της Ρόζας Παλαιολόγου. Ο πατέρας έπαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε ενώ η μητέρα του ήταν αδελφή των Μάρκου και Αργύρη Βαμβακάρη. Οι παλιοί ρεμπέτες που εξακολουθούν να συναθροίζονται στο παραδοσιακό καφενείο του Γκίκα στη Θηβών θυμούνται τον «Γιαννάκη» και λένε ότι ξεκίνησε να παίζει το 1960 στη γνωστή «Μαντουβάλα» δίπλα στο θείο του, τον Αργύρη. Ήταν μόλις 16 ετών. Τότε γνωρίστηκε με τον Καζαντζίδη αλλά και με τη Μαρινέλλα.

Στα 48 χρόνια της μουσικής σταδιοδρομίας του, ο Παλαιολόγου κατέγραψε στο ενεργητικό του εκατοντάδες ηχογραφήσεις λαϊκών τραγουδιών. Χαρακτηριστικά, παίζει μπουζούκι σε μεγάλες λαϊκές επιτυχίες, όπως «Γυρίζω απ΄ τη νύχτα», «Αγριολούλουδο», «Η καρδιά μου ας όψεται», «Άργησα να σε γνωρίσω», «Κάτω απ΄ το πουκάμισό μου», «Την Παρασκευή το βράδυ» (με τον Στέλιο Καζαντζίδη), «Ποιος είναι αυτός ο ξένος», «Απόψε κάτι θα συμβεί», «Κι εσύ γελάστηκες» (με την Πόλυ Πάνου), «Παράξενη αγάπη», «Παλιοζωή μοβόρισσα» (με την Καίτη Γκρέυ), «Προσευχή» (με τον Σπύρο Ζαγοραίο), «Οι Μάηδες οι ήλιοι μου» (όλος ο δίσκος με τον Γιώργο Νταλάρα).

Ο Γιάννης Παλαιολόγου ήταν και μεγάλος συνθέτης. Ένα από τα κορυφαία τραγούδια του ήταν το «Γυναίκες, γυναίκες» που τραγούδησε ο Στράτος Διονυσίου ενώ ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε τραγουδήσει το «Παράπονο του μετανάστη».

Τη θλίψη του για το χαμό του Γιάννη Παλαιολόγου εξέφρασε στην οικογένειά του ο δήμαρχος Πειραιά κ. Παναγιώτης Φασούλας.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ / 19ος αιώνας

Η "Παλαιά Κοκκινιά" ή "Παλιά Κοκκινιά" είναι σήμερα μια βιομηχανική συνοικία της πόλης του Πειραιά. Αποτελεί το βασικό πυρήνα της παλιάς περιοχής Κοκκινιά που διαμελίστηκε στα τρία για να συγκροτηθούν οι δήμοι Νικαίας και Αγ. Ιωάννη Ρέντη. Συνορεύει με τη συνοικία των Καμινίων, νοτιανατολικώς και την Αγία Σοφία δυτικώς, τη Νίκαια βορείως και το δήμο Ρέντη βορειοανατολικώς.

Είναι ένα από τα παλαιότερα προάστεια του Πειραιά μαζί με την Αγία Σοφία, το Χατζηκυριάκειο, τη Φρεαττύδα και τη Λεύκα. Ήδη από το 1835 άρχισε να κατοικείται από Κυθήριους, Αιγινήτες, Τροιζήνιους και Κυκλαδίτες. Μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας του τότε νεοσύστατου ελληνικού κράτους στην Αθήνα από το Ναύπλιο, ο Πειραιάς άρχισε να αναπτύσσεται ακόμα περισσότερο. Σε εφημερίδες της εποχής γίνονται αναφορές περί "την τοποθεσίαν γνωστήν ως Κοκκινιά, Κοκκινάδα, Βάρη" η οποία αποτελούσε μια εξοχική περιοχή με πεύκα και λεύκες, λιβάδια με μαργαρίτες και παπαρούνες, εύφορο κοκκινόχωμα, χειμάρρους και μικρά ρυάκια που κατέβαιναν από το λόφο του Τουρκαλβανού Σελεπίτσαρη και κατέληγαν στα έλη του "Γουρουνόλακκου" των σημερινών Καμινίων.

Το μόνο που θύμιζε την παρουσία ανθρώπων σ' αυτήν την περιοχή εκτός από τα σπίτια των πρώτων νησιωτών κατοίκων της Κοκκινιάς ήταν ο μαζικός τάφος και το μνημείο που δημιοργήθηκε για τα θύματα της μάχης του Φαλήρου (1824) όπου ο Καραϊσκάκης δέχθηκε το θανάσιμο κτύπημα. Οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του Οθωμανικού Στρατού θάφτηκαν σε ένα πρόχειρο στρατιωτικό νεκροταφείο. Τα λείψανά τους υπάρχουν έως σήμερα στο Οθωμανικό Νεκροταφείο.

Πολλοί από τους γκάγκαρους (γηγενείς) Αθηναίους αγόρασαν εύφορες εκτάσεις από τις όχθες του Κηφισού μέχρι τη μία πλευρά της οδού Θηβών όπου δημιούργησαν σιτοβολόνες, ιπποστάσια και αγροκτήματα. Στα σημεία που βρίσκονταν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας και δημιουργούνταν έλη, κάτω από τη σημερινή οδό Μουτσοπούλου υπήρχαν κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και γινόταν εκτροφή γουρουνιών. Οι γηραιότεροι παλιοκοκκινιώτες λένε ότι το τοπωνύμιο "Γουρουνόλακκος" δόθηκε στα Καμίνια εξ αιτίας της αφόρητης δυσοσμίας από τα έλη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες κι όχι από τα χοιροτροφία που υδρεύονταν μέσω πήλινων αυλακιών που μετέφεραν κρυστάλλινο νερό από τον Κηφισσό.

Το 1863 άρχισε η ανοικοδόμηση του ναού Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Αγίας Σωτήρας) και εκεί χωροθετήθηκε το πρώτο νεκροταφείο του Πειραιά το οποίο εκτεινόταν από τη σημερινή οδό Μαυρογένους μέχρι την 25ης Μαρτίου. Λίγο καιρό αργότερα δημιουργήθηκε στην περιοχή το στρατόπεδο Βελισσαρίου όπου εκπαιδεύονταν οι Εύζωνοι. Την ίδια εποχή, στην Παλιά Κοκκινιά έζησε ο μεγάλος Κυθήριος αρχαιολόγος Βαλέριος Στάης που αποτέλεσε και αποτελεί μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες της "Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας". Μεγάλες οικογένειες όπως οι Αργυράκη, Καλλιαγκά, Λεγάκη και Μπιχάκη άρχισαν να αγοράζουν τεράστιες εκτάσεις της Κοκκινιάς και δημιουργούσαν συστηματικές μονάδες αγροτικής παραγωγής.

Την ίδια εποχή άρχισε η χρηματοδότηση των έργων κατασκευής δικτύων σταθερής τροχιάς που συνέδεαν το λιμάνι του Πειραιά με την Αθήνα και την Πελοπόννησο αλλά και το τότε διεθνές σιδηροδρομικό δίκτυο. Τα τότε βόρεια σύνορα της χώρας εκτείνονταν στον άξονα ανάμεσα στον Αμβρακικό και τον Παγασητικό Κόλπο.

Στη δεκαετία του 1870 άρχισαν να κατασκευάζονται στην περιοχή το πρώτο εργοστάσιο κατασκευής κεραμιδιών και τούβλων Δηλαβέρη με βασική πρώτη ύλη το κατακόκκινο χώμα της περιοχής. Ένας άλλος μεγάλος επιχειρηματίας, βιομήχανος και πολιτικός, ο Θεόδωρος Ρετσίνας εγκατέστησε την εριουργία του στα "σύνορα" της Κοκκινιάς με τον υπόλοιπο Πειραιά. Λίγο παραπάνω εγκαταστάθηκε το αμαξοστάσιο και το εργοστάσιο συντήρησης των Σιδηροδρόμων Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) που απέκοψε ένα μεγάλο κομμάτι από τη νοτιοανατολική πλευρά της Κοκκινιάς.

Στο πλαίσιο των έργων άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σοβαρά αρχαιολογικά ευρήματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη ζωής στην περιοχή από τα προϊστορικά χρόνια. Ο Στάης συνέταξε αναλυτικές αναφορές στην Αρχαιολογική Εταιρεία, σύμφωνα με τις οποίες Μινύες και Λέλεγες κατοικούσαν στην Κοκκινιά κατά τα αρχαία χρόνια. Ιδιαίτερα σημαντικά ευρήματα βρέθηκαν στην περιοχή όπου υπάρχει σήμερα ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην οδό Θεσσαλονίκης, στη σημερινή οδό Κορυτσάς, στην Αγίων Αναργύρων, γύρω από τη σημερινή πλατεία Μεταμορφώσεως και κατά μήκος του ρέματος που έχει καλυφθεί από την οδό Φαλήρου.

Σημείο αναφοράς για την περιοχή ήταν η έπαυλη της οικογένειας Αργυράκη επί της οδού Θηβών (που κάλυπτε τα οικόπεδα στους αριθμούς 78,80,82)δίπλα από το οίκημα Δεσύλλα. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν έως το 1920 ο μεγαλοεστιάτορας του Πειραιά Κωσταντέλλος, ο μεγαλύτερος αγωγιάτης (ιππομεταφορέας - αμαξάς) του λιμανιού Βαλληνδράς, ο Ναύαρχος Καππής, ο ιατρός Παππάς, ο συμβολαιογράφος Ξέστερνος, ο παντοπώλης Βαλαβάνης, οι κτηματίες Μαμμάς, Πλαταράς, Πολυχρονόπουλος και Γερακίτης, καθώς και πολλοί άλλοι.

( Αναμένεται να συμπληρωθεί συντόμως το υπόλοιπο...)

Εκεί στεγάζονται τα πρώην στρατόπεδα Παπαδογιώργη και Σακελλίωνα, το κτήμα Δεσύλλα (εκτάσεως 5,5 στρεμμάτων) που θα γίνει προπονητικό κέντρο για το Αθλητικό Λύκειο. Εκεί θα δημιουργηθούν στο μέλλον αθλητικές εγκαταστάσεις στο πλαίσιο «Πειραιάς-Αθλητική Πρωτεύουσα Ελλάδας». Διερευνάται το ενδεχόμενο αξιοποίησης του πρώην εργοστασίου Ρετσίνα σε γήπεδο κλασσικού αθλητισμού με συγχρηματοδότηση μέσω ΣΔΙΤ και παράλληλες συγκοινωνιακές παρεμβάσεις όπως η σύνδεση της οδού Αλών απευθείας με τη Θηβών και η κατάργηση του ρεύματος καθόδου της Ρετσίνα που θα γίνει πάρκο μαζί με το ιστορικό κτήριο του εργοστασίου Ρετσίνα και θα στεγάσει το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Πειραιά.

• Το κείμενο αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Λάμδα ΛΑΕΓΕ. Κάθε χρήση βάσει του Ν.2121/93 προϋποθέτει έγγραφη άδεια του συγγραφέα ειδάλλως διώκεται ποινικά. Συντάχθηκε από τον χρήστη αυτού του blog.
  

Χ.Κ.Λ.

ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στην εξαγγελία τριών σημαντικών έργων για την Παλιά Κοκκινιά προχώρησε η δημοτική αρχή του Πειραιά στο πλαίσιο του προγράμματος "ΠΕΙΡΑΙΑΣ - Αθλητική πρωτεύουσα της Ελλάδας", το οποίο εγκρίθηκε και από το δημοτικό συμβούλιο.

Ύστερα από εισήγηση του δημάρχου Πειραιώς κ. Παναγιώτη Φασούλα προωθούνται οι εξής δράσεις:

1. Αξιοποίηση και ανάπτυξη αθλητικών υποδομών στις εγκαταστάσεις του πρώην 5ου ΚΤΕΛ που βρίσκεται επί της λεωφ. Θηβών 50 στην Παλιά Κοκκινιά. Επιπροσθέτως, θα εκπονηθούν μελέτες για την αξιοποίηση των χώρων στο παλαιό στρατόπεδο "Παπαδογιώργη" στα Καμίνια ενώ θα προχωρήσει το σχέδιο εκσυγχρονισμού και επισκευής του "Θεμιστοκλείου".

2. Έκκληση προς τον Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων να προβεί στις δέουσες ενέργειες ούτως ώστε να αξιοποιηθεί ο χώρος των 5,5 στρεμμάτων του πρώην κτήματος Δεσύλλα, το οποίο βρίσκεται επί της λεωφ. Θηβών 76, πίσω από το νεόδμητο Αθλητικό Λύκειο Πειραιώς (11ο Λυκειο Πειραιώς). Στόχος είναι η δημιουργία αθλητικών και προπονητικών εγκαταστάσεων για τις ανάγκες του σχολείου και των σωματείων που δραστηριοποιούνται στα Δ' και Ε' Δημοτικά Διαμερίσματα.

ΕΛ.ΑΣ.: Προκλητική απάντηση για την αστυνόμευση στην Παλαιά Κοκκινιά

Σάλο έχει προκαλέσει στην Παλιά Κοκκινιά η δημοσιοποίηση της απαντήσεως που απέστειλε εκ μέρους του υπουργείου Εσωτερικών ο προϊστάμενος του Κλάδου Οργανώσεως & Ανθρωπίνου Δυναμικού της Ελληνικής Αστυνομίας, υποστράτηγος κ. Δημήτρης Πανόπουλος στον βουλευτή του Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού κ. Μ. Βορίδη σχετικώς με την ελλειπέστατη αστυνόμευση της περιοχής μας μετά την κατάργηση του ΙΖ' Αστυνομικού Τμήματος Πειραιώς.

Μεταξύ άλλων, ο κ. υποστράτηγος θεωρεί πως "δεν κρίνεται σκόπιμη η δημιουργία άλλης αστυνομικής υπηρεσίας στην περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς" ενώ αναφέρει ότι δήθεν υπάρχει αστυνόμευση από το Αστυνομικό Τμήμα και το Τμήμα Ασφαλείας Καμινίων.

Στην ανεκδοτικής εμπνεύσεως απάντηση του κ. υποστράτηγου δεν περιλαμβάνονται αναφορές για τις διαρρήξεις, τις ληστείες και τα φαινόμενα παρενόχλησης πολιτών από αλήτες που συγκεντρώνονται πλέον σε πλατείες και ανοικτούς χώρους απειλώντας τη δημόσια ασφάλεια.

Επιπροσθέτως, ο κ. Πανόπουλος δεν τολμά:

1. Να απολογηθεί στο λαό της Παλιάς Κοκκινιάς, των Καμινίων, της Αγίας Σοφίας, του Νέου Φαλήρου και ενός μέρους της Νίκαιας (που υπάγονται στη ζώνη ευθύνης του Α.Τ. Καμινίων) επειδή έχει απογυμνωθεί το κατά τα άλλα πολυδύναμο τμήμα.

2. Να αποκαλύψει ποια πολιτικά πρόσωπα των Καμινίων θέλουν ένα "χωμένο" Α.Τ. σε ένα απρόσιτο δρομάκι κι όχι σε ένα κεντρικό σημείο όπως θα ήταν η λεωφόρος Θηβών ή η οδός Φαλήρου ή έστω η οδός Δωδεκανήσου.

3. Να εκδυθεί από το υποκριτικό και βαθιά ρατσιστικό ύφος έναντι όσων κατοικούν στην πιο εγκαταλελειμμένη γειτονιά του Πειραιά και μια από τις πιο υποβαθμισμένες της Αττικής.

Να σημειώσουμε ότι επί υπουργείας του κ. Βύρωνος Πολύδωρα είχε αναληφθεί πρωτοβουλία για την επανίδρυση του Αστυνομικού Τμήματος Παλαιάς Κοκκινιάς ενώ είχε επιλεγεί και κτήριο σε κεντρικό σημείο της λεωφόρου Θηβών.

Σύμφωνα με πληροφορίες πάντως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έγιναν και από επιχειρηματίες του Πειραιά που βρίσκονται στο "σκληρό πυρήνα" του Συνδέσμου Επιχειρήσεων & Βιομηχανιών, τοπικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες αντιτάχθηκαν σθεναρά σ' αυτήν την προοπτική για μικροκομματικούς και ψηφοθηρικούς λόγους προς όφελος συγκεκριμένων προσώπων που έχουν συμφέροντα στα Καμίνια.

Πολιτικά στελέχη σημειώνουν πως τόσο η απάντηση του Κλαδάρχη Οργανώσεως & Ανθρωπίνου Δυναμικού της ΕΛ.ΑΣ. υποστρατήγου κ. Δημ. Πανόπουλου, όσο και η εγκληματική αμέλεια του αντιδημάρχου Δημοτικής Αστυνομίας κ. Τάκη Αβραμίδη για τα προβλήματα της Παλιάς Κοκκινιάς πρέπει να βρουν τη βροντερή αντίδραση των κατοίκων της περιοχής.

Το θέμα δημοσιεύθηκε και στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Εν Πειραιεί".

ΧΙΟΝΟΘΥΕΛΛΑ

Στιγμιότυπο από τη χιονόπτωση στην Παλιά Κοκκινιά, το βράδυ της Κυριακής 16 Φεβρουρίου 2008.

Φωτό: Εκδόσεις ΤΥΠΟC

ΑΣΠΡΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Άποψη της Παλιάς Κοκκινιάς, το "λευκό" πρωϊνό της Δευτέρας 18 Φεβρουαρίου 2008. Η κυκλοφορία διεξαγόταν μετ' εμποδίων ενώ οι παλιοί Κοκκινιώτες θυμήθηκαν πως τέτοιο χιονιά είχαν να ζήσουν από τον χειμώνα του 1942...

Φωτογραφία: Β.Κ.Λ.