Πώς διατηρείται η Ναυτική Παράδοση

Άρθρο του δόκτωρος κ. Ευαγγ. Κυριαζόπουλου,

Προέδρου Μουσείου Ναυτικής Παραδόσεως

Σήμερα υπάρχουν και λειτουργούν σε διάφορες πόλεις και νησιά της Ελλάδας δεκάδες Μουσεία αφιερωμένα στην ναυτική παράδοση και ιστορία. Ένα από αυτά είναι το «Μουσείο Ναυτικής Παραδόσεως», που εδρεύει στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, στον Πειραιά, και ιδρύθηκε το 1992, από ανθρώπους με μεράκι και αγάπη για την θάλασσα και την ελληνική ναυτοσύνη, έχοντας βασικό σκοπό την συλλογή, συντήρηση, φύλαξη και έκθεση πάσης φύσεως κειμηλίων και λοιπών αντικειμένων που σχετίζονται με τη ναυτική παράδοση των Ελλήνων. Στις αίθουσές του εκθέτονται μεγάλος αριθμός ναυτικών κειμηλίων (πάνω από 3.000) από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας.

Το Μουσείο, οι εργαζόμενοί του σε αυτό, οι συνεργάτες και οι φίλοι του θέλουν να πιστεύουν ότι το Μουσείο διαφέρει από τα άλλα μουσεία και από την κλασσική στατική αντίληψη της λειτουργίας ενός Μουσειακού χώρου. Και διαφέρει κυρίως σε 2 τομείς.

Ο πρώτος είναι ότι δεν αναλώνει τον χρόνο του μέσα στις αίθουσές του. Βγαίνει έξω από αυτές, ταξιδεύει και εκθέτει μέρος των κειμηλίων του σε άλλες πόλεις, σε άλλες χώρες, σε άλλους πολιτισμούς. Εκεί που άνθρωποι θέλουν και ίσως δεν μπορούν ή δεν ξέρουν το μεγαλείο της ελληνικής ναυτικής μας ιστορίας. Έτσι, από το 1992 με την συμμετοχή του στην Διεθνή Έκθεση Genoa ‘92, στην 6μηνη Διεθνή Έκθεση ΕΧΡΟ '98 στην Λισσαβόνα, στην Διεθνή Έκθεση Hellenic EXPO 2000 στην Νέα Υόρκη και στο Σικάγο, μέχρι στην Ναύπακτο, στην Κρήτη, στην Πάτρα, στο Μέγαρο Μουσικής, στην Αρχαία Ολυμπία κ.ά., το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης έχει ταξιδεύσει σε όλες τις γωνιές του κόσμου για να κάνει γνωστό το ελληνικό ναυτικό πλούτο. Η πορεία του Μουσείου στην κατεύθυνση αυτή συνεχίζεται και ήδη προγραμματίζονται τα ταξίδια στην Αυστραλία και Αμερική, όπου οι ομογενείς Έλληνες επιθυμούν την παρουσία του εκεί.

Ο δεύτερος τομέας που πιστεύουμε ότι το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης δραστηριοποιείται με ιδιαίτερη επιτυχία είναι η παραγωγή νέου πολιτιστικού έργου. Το Μουσείο δεν είναι απλώς ένας χώρος έκθεσης ιστορικών κειμηλίων αλλά ένας χώρος παραγωγής σύγχρονων πολιτιστικών προϊόντων.

Επιστημονικό έργο

Από το αρχείο του Μουσείου Ναυτικής Παραδόσεως.

Οι επιστήμονες του Μουσείου σε συνεργασία με ξένα πανεπιστήμια αλλά και με την πολύτιμη βοήθεια έμπειρων καραβομαραγκών σχεδιάζουν και «χτίζουν» ομοιώματα ιστορικών ελληνικών πλοίων. Τα μοντέλα αυτά απεικονίζονται σε κλίμακα 1:4, 1:5 δηλ. 12-15 μέτρα μήκος. Το μέγεθος αυτό είναι ιδανικό για τον επισκέπτη να παρατηρήσει και να ανακαλύψει το μεγαλείο της ελληνικής ναυπηγικής, μέσα από την αίθουσα του Μουσείου καθώς επίσης εύκολα μπορεί να μεταφερθεί με ένα container σε ολόκληρο τον κόσμο. Το Μουσείο έχει στην συλλογή του δύο τέτοια μοντέλα, την Αθηναϊκή Τριήρη «Αθηνά», και την Ψαριανή Γαλλιότα «Αμφιτρίτη», ενώ ήδη βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο 2 ακόμη ελληνικά σκαριά. Άλλα 15 μεγάλα σκάφη (τρεχαντήρια, ψαρόβαρκες, η μοναδική στην Ελλάδα συλλογή από τις ποτάμιες και λιμναίες βάρκες κ.ά) συμπληρώνουν την συλλογή που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική ναυτική παράδοση.

Αυτές είναι, με λίγα λόγια, οι δραστηριότητες του Μουσείου οι οποίες όμως δεν θα ήταν εφικτές εάν δεν συνέβαλαν στις προσπάθειές μας Χορηγοί, καθώς το Μουσείο είναι ένας ιδιωτικός φορέας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, το οποίο σημειώνουμε δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Ο θεσμός της χορηγίας, η οποία εντάσσεται απόλυτα στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, για το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης είναι η ανάσα ζωής. Χωρίς την συμβολή των Χορηγών, ανθρώπων και επιχειρήσεων (κυρίως από τον κλάδο των μεταφορών & των logistics), η προσφορά του Μουσείου στην διατήρηση και διάδοση της ελληνικής ναυτικής ιστορίας και παράδοσης θα ήταν περιορισμένη.

Οι εφοπλιστές

Πρώτοι που έχουν συνδράμει στο έργο του Μουσείου, μαζί με τα μέλη του Δ.Σ., είναι κάποιες εφοπλιστικές οικογένειες. Άλλωστε ο θεσμός της χορηγίας ξεκίνησε στην αρχαιότητα ουσιαστικά από αυτές.

Από το αρχείο του Μουσείου Ναυτικής Παραδόσεως.

Οι εφοπλιστικές οικογένειες από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας συνέδεαν το όνομά τους με την προσφορά προς τα κοινά. Αυτή η προσφορά άλλοτε έπαιρνε το όνομα χορηγία, δωρεά και άλλοτε το όνομα ευεργεσία. Οι ναυτικές αυτές οικογένειες διέθεταν πάντα συνειδητά ένα μέρος του πλούτου που κέρδιζαν από τη θάλασσα για την ενίσχυση κοινωνικών και πολιτιστικών έργων.

Η πρώτη θεσμοθετημένη μορφή προσφοράς των πλουσίων προς τα κοινά συναντάται στην αρχαία Ελλάδα με τη μορφή της χορηγίας. Ειδικότερα, η χορηγία γεννήθηκε σαν έννοια, θεσμός και πρακτική στην περίοδο ακμής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας τον 5ο αιώνα π.Χ. Στην ακμή αυτή συνετέλεσε και η μεγάλη ανάπτυξη της ναυτιλίας. Η χορηγία ήταν τότε μία από τις 4 λειτουργίες της Αθήνας, Πόλης-Κράτους, οι άλλες 3 ήταν η τριηραρχία, η γυμνασιαρχία και η εστίαση. Χορηγώ σημαίνει κατά λέξη ότι κάποιος ηγείται του χορού στις παραστάσεις δράματος.

Η ανταμοιβή των χορηγών δεν ήταν άμεση, εκτός απ’ τη δόξα, την τιμή και τη φήμη που κέρδιζαν. Μάλιστα, ο χορηγός που βραβευόταν στους δραματικούς αγώνες όφειλε ο ίδιος να ανεγείρει μνημείο της νίκης του. Υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ των χορηγών που ξόδευαν πολλά χρηματικά ποσά. Γνωστό χορηγικό μνημείο είναι εκείνο του Λυσικράτη, που σώζεται ακόμα και σήμερα στην Πλάκα. Υπήρχαν όμως και έμμεσα οφέλη για τους χορηγούς, όπως η υποστήριξη των συμπολιτών τους αν πολιτεύονταν στις εκλογές, ή ακόμη και η περίπτωση ευνοϊκής μεταχείρισής τους αν χρειαζόταν ποτέ να οδηγηθούν ενώπιον του δικαστηρίου.

Τους αιώνες που ακολούθησαν η χορηγία δεν έσβησε ως έννοια και κουλτούρα, αλλά επέζησε μέσω άλλων συγγενικών θεσμών όπως η «πατρωνία» της περιόδου της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και οι «μαικήνες» της ιταλικής αναγέννησης.

Στην Ελλάδα από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα συναντάμε το φαινόμενο πλούσιοι Έλληνες έμποροι και πλοιοκτήτες, που είχαν δημιουργήσει μεγάλες περιουσίες στο εξωτερικό, να χρηματοδοτούν τη δημιουργία σημαντικών ιδρυμάτων εθνικής σημασίας στον τόπο τους.

Στα νεώτερα χρόνια και συγκεκριμένα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν νέες εφοπλιστικές οικογένειες εκμεταλλευόμενες τις ευνοϊκές συγκυρίες της παγκόσμιας οικονομίας. Οι σύγχρονοι ευεργέτες και δωρητές δεν είναι πλέον μόνο οι πλούσιοι ομογενείς, αλλά Έλληνες εφοπλιστές που με επίκεντρο την Ελλάδα δημιούργησαν έναν από τους πρώτους εμπορικούς στόλους στον κόσμο. Η κοινωνική προσφορά των ευεργετών αυτών είναι είτε απευθείας προσωπική ή θεσμοθετημένη μέσω δημιουργίας ιδρυμάτων ή μέσω εταιρικής χορηγίας.

Η χορηγία τα τελευταία χρόνια εξελίσσεται σε σημαντικό μοχλό κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης που υιοθετείται όλο και περισσότερο από τις επιχειρήσεις. Όλο και περισσότερες επιχειρήσεις, μεγάλες, μεσαίες αλλά και μικρές, ενδιαφέρονται να γίνουν χορηγοί διαβλέποντας τα δυναμικά αποτελέσματα της χορηγίας.

Σήμερα, οι χορηγοί αντιμετωπίζουν τη χορηγία σαν μία εταιρική λειτουργία που τους πιστώνει με κοινωνική αποδοχή και αναγνώριση. Η επιχειρηματική χορηγία με τη σύγχρονη μορφή της αρχίζει να εμφανίζεται τη δεκαετία του '50 στις Η.Π.Α. κυρίως από τις μεγάλες βιομηχανίες τσιγάρων που αντιμετώπιζαν διαφημιστικούς αποκλεισμούς στα Μ.Μ.Ε. Η χορηγία έδωσε σε αυτές τις βιομηχανίες μία εναλλακτική δυνατότητα επικοινωνιακής προσέγγισης των καταναλωτών τους και της κοινής γνώμης.

Η επιχειρηματική χορηγία διακρίνεται κυρίως σε:

 εταιρική, όταν ως χορηγός εμφανίζεται η εταιρεία και

 προϊοντική, όταν ως χορηγός εμφανίζεται ένα προϊόν ή μια υπηρεσία.

 Η επιχειρηματική χορηγία μπορεί να είναι :

 αποκλειστική χορηγία (όταν υπάρχει ένας μόνος αποκλειστικός χορηγός),

 συγχορηγία (όταν πολλές εταιρείες συγχορηγούν ένα γεγονός),

 χορηγία «υποδομής» (όταν μια επιχείρηση υπογράφει μια μακροπρόθεσμη χορηγική συμφωνία με ένα χορηγούμενο) και

 χορηγία «a la carte» (όταν η χορηγία πραγματοποιείται μετά από πρωτοβουλία της εταιρείας προς το χορηγούμενο φορέα).

Τα συμβαλλόμενα μέρη για τη λειτουργία της χορηγίας είναι οι χορηγοί, οι χορηγούμενοι και τελευταία οι ειδικοί χορηγικοί σύμβουλοι.

Στη χώρα μας

Στην Ελλάδα η επιχειρηματική χορηγία του πολιτισμού εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αλλά μόνο την δεκαετία του ’90 είχαμε σημαντική παρουσία χορηγικών προγραμμάτων, εξαιτίας και κάποιων φορολογικών διευκολύνσεων. Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα λόγω της οικονομικής κρίσης, όπως είναι φυσικό, έχουν περιοριστεί οι χορηγικές δραστηριότητες, ωστόσο ακόμη και σήμερα δυναμικές εταιρίες συνεχίζουν με αμείωτο ενδιαφέρον να προσφέρουν.

Από το αρχείο του Μουσείου Ναυτικής Παραδόσεως.

Αυτοί που αντιστέκονται σήμερα και επωμίζονται το υψηλό είναι κυρίως μεγάλες εταιρείες (πολυεθνικές εταιρείες, τράπεζες, κ.α.) οι οποίες χρησιμοποιούν τη χορηγία ως ένα «εργαλείο» στα πλαίσια της επικοινωνιακής τους πολιτικής που περιλαμβάνει ενέργειες marketing, κοινωνικής πολιτικής και πολιτικής εξωτερικών εταιρικών σχέσεων (corporate affairs).

Οι βασικοί επικοινωνιακοί στόχοι της εταιρείας μέσω της χορηγίας είναι να προβάλει το κοινωνικό της πρόσωπο παράλληλα με την επιχειρηματική της εικόνα και να επηρεάσει ευμενώς προς αυτήν με έμμεσο τρόπο κάποιες συγκεκριμένες επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες που την ενδιαφέρουν, γεγονός που στις μέρες μας, λόγω οικονομικής κρίσης, αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία.

Το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης, στο πλαίσιο της συνεργασίας του με τους χορηγούς του έχει αναπτύξει οργανωμένες υπηρεσίες όπως :

1. Υπηρεσίες δημοσιότητας μέσω έντυπου χορηγικού υλικού. Το έντυπο αυτό υλικό είναι συνήθως προσκλήσεις, εισιτήρια, αφίσες, προγράμματα, κατάλογοι, πανό, κ.α. που αναγράφεται σε ενδεικτικά και διακριτικά σημεία η επωνυμία και το λογότυπο (logo) της εταιρείας-χορηγού.

2. Υπηρεσίες προβολής του χορηγού στα Μ.Μ.Ε. Τα πολιτιστικά γεγονότα προβάλλονται συνήθως μέσα από τα Μ.Μ.Ε. με τη μορφή παρουσιάσεων, σχολίων, δελτίων τύπου, διαφημιστικών καταχωρίσεων, βραβεύσεων και τιμητικών διακρίσεων κ.α.

3. Υπηρεσίες Social Media Marketing. Το νεανικό επιτελείο και οι εθελοντές – φίλοι του Μουσείου προωθούν τις εκδηλώσεις και κατά συνέπεια και τους χορηγούς του μουσείου στην τεράστια κοινωνία του internet, με πολύ υψηλά ποσοστά αναγνωσιμότητας.

4. Υπηρεσίες εταιρικής φιλοξενίας (Corporate Hospitality). Οι μορφές που μπορεί να πάρει η εταιρική φιλοξενία είναι: α) Δεξιώσεις, β) Ειδικές παραστάσεις ή επισκέψεις τόσο για το προσωπικό της εταιρείας-χορηγού, όσο και για επιλεγμένους πελάτες-στόχος κ.ά.

Το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης παρέχει στους χορηγούς της όλα τις παραπάνω υπηρεσίες και κάτι ακόμα. Μία ζεστή και στενή σχέση με το Χορηγό που δεν σταματά στην λήξη της χορηγούμενης εκδήλωσης ή project. Καλλιεργείται μία επαφή που δημιουργεί στον Χορηγό την αίσθηση ότι αποτελεί ενεργό μέλος του Μουσείου για πάντα.

Επίσης το Μουσείο αναλαμβάνει και συντονίζει σε συνεργασία με Δήμους, Τοπικούς Φορείς και Χορηγούς ειδικές πολύ-πολιτιστικές εκδηλώσεις για τον εορτασμό επετείων ή προς ανάμνηση κάποιου ιστορικού ή άλλου γεγονότος (Ολοκληρωμένες Πολιτιστικές Εκδηλώσεις). Έτσι, το Μουσείο συντάσσει τις ανάλογες ιστορικές μελέτες, εκδίδει επετειακά λευκώματα, οργανώνει εξειδικευμένα για κάθε περίσταση συνέδρια, ομιλίες, ιστορικές εκθέσεις, θεατρικές και μουσικοχορευτικές παραστάσεις με γνωστούς και νέους καλλιτέχνες.

Ο χορηγός δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως φορέας οικονομικής ενίσχυσης αλλά ως συντελεστής της πολιτιστικής δραστηριότητας, ένας ουσιαστικός κρίκος της διατήρησης της πολιτιστικής αλυσίδας.

Το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης σήμερα έχει πιο πολύ ανάγκη παρά ποτέ την ανάγκη των χορηγών του. Μετακομίζει αναγκαστικά από την Πέτρινη Αποθήκη του ΟΛΠ που ήταν τα τελευταία 10 χρόνια και προβλέπεται να εγκατασταθεί σε ένα πολύ όμορφο χώρο στο Κερατσίνι. Ωστόσο, τα έξοδα είναι τεράστια και η χορηγική συμβολή αναγκαία. Το Μουσείο ελπίζει, όπως και στα αρχαία δράματα λάμβανε χώρα, να εμφανιστεί ο «από μηχανής Θεός» (Χορηγός) του ελληνικού ναυτικού πολιτισμού και να βοηθήσει σε αυτό το πολύ σημαντικό έργο.

Δρομολόγια στον χρόνο

Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ

Δυο νέοι άνθρωποι, δυο αδέλφια, ένας μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού -εξειδικευμένος στις μηχανές, τα λάδια και τα γράσα- και ένας «δικός μας συνάδελφος» δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ, με τις προσπάθειές τους επανέφεραν τις μνήμες από τα μπλε λεωφορεία, που κυκλοφορούσαν την περασμένη πεντηκονταετία στην Αθήνα και στο Λεκανοπέδιο και αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της ΕΑΣ.

Πρόκειται για τους Βαγγέλη και Χάρη Λαζαρόπουλο, οι οποίοι, αντί άλλων πολύτιμων συλλεκτικών αντικειμένων, συλλέγουν παλιά λεωφορεία -σαν και αυτά που θαυμάζουν οι νεότεροι μέσα από τις κλασικές και ανικανοποίητα γοητευτικές ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου- τους κάνουν γενική και δομική ανάπλαση στοχεύοντας να «ξαναρίξουν» τα λεωφορεία στους δρόμους και να συμβάλουν στη ζωντανή εγγραφή της ιστορίας των αστικών συγκοινωνιών και στη συγκρότηση του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών στο παλιό εργοστάσιο του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς.

Ετσι τα δυο αδέλφια συμπεριλήφθηκαν στη φετινή έκδοση του «Βιβλίου των ελληνικών ρεκόρ». Και καταχωρίσθηκαν στο κεφάλαιο των μεγάλων συλλεκτών με τον μεγαλύτερο στόλο... ιστορικών λεωφορείων.

«Ήταν μια οφειλόμενη τιμή προς τους γονείς μας και ιδιαίτερα προς τη μητέρα μας, που τη χάσαμε το 2005 και ήταν ιδιοκτήτρια λεωφορείου, αλλά και την οικογένειά της, που ήταν παραδοσιακοί λεωφορειούχοι. Ο πατέρας μας ήταν στρατιωτικός, ωστόσο και αυτός αγάπησε τα λεωφορεία» λέει ο Χάρης Λαζαρόπουλος.

Οι αδελφοί Λαζαρόπουλοι έχουν αναστήσει με όλη τη σημασία της λέξης 14 λεωφορεία, (φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις της ΕΘΕΛ).

Αλλα τα αγόρασαν παροπλισμένα ή ως παλιοσίδερα από τους παλαιούς ιδιοκτήτες τους, άλλα τα βρήκαν σε νταμάρια, διαλυμένα, διαβρωμένα, δίχως ίχνος από τη ζωή που είχαν κάποτε.
«Παλιότερα τους λεωφορειούχους τούς αποκαλούσαν εφοπλιστές της ξηράς, διότι έδιναν ζωή και μεροκάματο σε δεκάδες ειδικότητες. Τα λεωφορεία δεν εισάγονταν από τις αυτοκινητοβιομηχανίες, αλλά "χτίζονταν" στην Ελλάδα» μας εξήγησε ο αρχαιότερος λεωφορειούχος της Αττικής, ο Δημήτριος Ηλίας. Γιος λεωφορειούχου από τη δεκαετία του 1930.

Σήμερα τα δυο αδέλφια σε συνεργασία με τον Όμιλο Σαρακάκη και τη διοργανώτρια εταιρεία της έκθεσης «LOGISTICS Αποθήκη - Μεταφορές» Τ-Expo, την αρωγή του τέως διευθυντή της ΕΘΕΛ Δ. Κοκόρη, του πρώην γ.γ. του υπουργείου Συγκοινωνιών-πρέσβη Δ. Πλατή και του καθηγητή Σίμου Σιμόπουλου και την καθοδήγηση παλιών τεχνιτών και με πολλή προσωπική δουλειά, έδωσαν ζωή στα παλιά λεωφορεία.

«Η πατέντα -εξηγεί ο Χάρης Λαζαρόπουλος- προερχόταν από τα εργοστάσια της Γερμανίας, της Σκανδιναβίας, της Αγγλίας. Τα αμαξώματα κατασκευάζονταν από ελληνικά εργοστάσια. Βιαμάξ, Σαρακάκης, Ρεντούμης, Ελευθεριάδης, Ταγκαλάκης, Ηλιόπουλος, ΒΙΟ, η VELO· σιδηροκατασκευαστές, μηχανικοί, φανοποιοί, ξυλουργοί, ηλεκτρολόγοι, ταπετσέρηδες, διακοσμητές εργάζονταν για την κατασκευή τους. Οταν αυτά έβγαιναν στην κυκλοφορία ένας άλλος κύκλος ανθρώπων όπως οδηγοί, εισπράκτορες, ελεγκτές, σταθμάρχες, μηχανικοί και υπάλληλοι στα εργοτάξια έβρισκαν δουλειά».

Το περασμένο καλοκαίρι δύο από τα λεωφορεία οι νέοι τους ιδιοκτήτες τα παραχώρησαν στην εταιρεία «Ελληνική Θεαμάτων» για τις ανάγκες της περιοδείας-παράστασης «Ελένη».

Στόχος των δύο αδελφών είναι η δημιουργία ενός σύγχρονου θεματικού πάρκου με πρότυπη λειτουργία στις εγκαταστάσεις του σιδηροδρομικού εργοστασίου του ΟΣΕ στην περιοχή Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς, στο πρότυπο ανάλογων μουσείων του εξωτερικού, όπως αυτού στη Στουτγάρδη, και των μουσείων αυτοκινήτων στις παλιές εγκαταστάσεις του εργοστασίου της FIAT στο Τορίνο. Σ' αυτές τις πόλεις έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο μουσείο βιομηχανικής αρχαιολογίας με λεωφορεία, τρένα, τραμ, ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και ηλεκτροκίνητα λεωφορεία, ώστε να συνδυαστεί με δράσεις για την περιβαλλοντική και οικολογική συνειδητοποίηση.

«Οι εγκαταστάσεις του ΟΣΕ θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να μετατραπούν στην "Τεχνόπολη του Πειραιά", όπου θα διοργανώνονται συγκοινωνιακά συνέδρια ή θα προσελκύονται ειδικές ομάδες τουριστών απ' όλη την Ευρώπη. Παράλληλα, η ανάδειξη της παλαιάς «ροτόντας» του εργοστασίου και η αναπαλαίωση υποδομών που κατασκευάστηκαν επί κυβέρνησης Τρικούπη θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς για μια περιοχή ξεχασμένη και παραμελημένη, όπως η Παλιά Κοκκινιά», καταλήγει ο Χάρης Λαζαρόπουλος. *

Δημοσιεύθηκε στη "Σαββατιάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" της 13ης Φεβρουαρίου 2010, σελίδα 41.

Περισσότερα στη διεύθυνση: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=131875

Στο παλιό εργοστάσιο του ΟΣΕ το Εθνικό Μουσείο Μεταφορών

Το περίπτερο "Ταξιδιώτες στο Χρόνο" του περιοδικού "Car&Truck" με μουσειακά λεωφορεία που κατασκευάσθηκαν στην Ελλάδα επισκέφθηκε ο βουλευτής Α’ Πειραιά κ. Δημήτρης Καρύδης μετά την ομιλία του στο “International Logistics Forum”, στο εκθεσιακό κέντρο "Metropolitan Expo" κατά τη διάρκεια της 6ης διεθνούς έκθεσης "LOGISTICS Αποθήκη - Μεταφορές".

Τον κ. Καρύδη συνόδευσαν ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Logistics Βορείου Ελλάδος κ. Ελευθέριος Ιακώβου, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Επιχειρήσεων Διαμεταφοράς κ. Γιάννης Σιαμάς και ο δημοσιογράφος κ. Χ.Κ. Λαζαρόπουλος (όπως φαίνεται στη φωτογραφία παραπλεύρως).

Ο βουλευτής είδε τρία μουσειακά λεωφορεία και άλλα οχήματα που διατέθηκαν από συλλέκτες και εταιρείες.

Σε ερώτηση του τηλεοπτικού σταθμού “SBC” για την επίσκεψή του στο περίπτερο, ο κ. Καρύδης δήλωσε:

«Είναι μια σημαντική πρωτοβουλία που βρίσκεται σε εξέλιξη για τη δημιουργία ενός σύγχρονου θεματικού πάρκου με πρότυπη λειτουργία στις εγκαταστάσεις του σιδηροδρομικού εργοστασίου του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς. Στο πρότυπο ανάλογων μουσείων του εξωτερικού, όπως αυτού στη Στουτγάρδη, μπορεί να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο μουσείο βιομηχανικής αρχαιολογίας με λεωφορεία, τραίνα, τραμ, ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και ηλεκτροκίνητρα λεωφορεία και να συνδυαστεί με δράσεις για την περιβαλλοντική και οικολογική συνειδητοποίηση.

Οι εγκαταστάσεις του ΟΣΕ θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να μετατραπούν στην «Τεχνόπολη» του Πειραιά όπου θα διοργανώνονται συγκοινωνιακά συνέδρια ή θα προσελκύεται ειδικές ομάδες τουριστών απ’ όλη την Ευρώπη. Παράλληλα, η ανάδειξη της παλαιάς «ροτόντας» του εργοστασίου και η αναπαλαίωση υποδομών που κατασκευάσθηκαν επί κυβέρνησης Τρικούπη θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς για μια περιοχή ξεχασμένη και παραμελημένη, όπως η Παλιά Κοκκινιά».

Ειδικό αφιέρωμα από το "Mega Πρωϊνό"

Απόσπασμα από την εκπομπή "Mega Πρωϊνό" που μεταδόθηκε την Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009. Ο κ. Χάρης Λαζαρόπουλος με το ρεπόρτερ κ. Γιάννη Σωτηρόπουλο και τους παρουσιαστές κ.κ. Ιορδάνη Χασαπόπουλο και Δημήτρη Τάκη μιλούν για την ανακατασκευή του ιστορικού Scania Vabis 6/23 της συλλογής Λαζαρόπουλου, ένα μοναδικό μουσειακό Scania Vabis BF76 που κατασκευάσθηκε από τον αμαξοποιό Κωνσταντίνο Ρεντούμη και ανακατασκευάζεται από τον κ. Θεόδωρο Σκουλίδη.

Στη μετάδοση ο κ. Λαζαρόπουλος μετέφερε τη δέσμευση που έδωσε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Μεταφορών κ. Δημήτρης Πλατής για τη δημιουργία του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών (Ε.Μ.ΜΕ.) στις εγκαταστάσεις του παλαιού σιδηροδρομικού εργοστασίου του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς.

Με την προοπτική αυτή συμφωνεί και ο δήμαρχος Πειραιά κ. Παναγιώτης Φασούλας, ο οποίος μάλιστα το συνδέει με την ανάπτυξη του άξονα πρασίνου και πολιτισμού στο παλαιό εργοστάσιο Δηλαβέρη, το πρώην κτήμα Ρετσίνα, το εργοστάσιο του ΟΣΕ, τη μετατροπή της ΧΡΩΠΕΙ σε Μητροπολιτικό Πάρκο και την ανάπλαση της παραλιακής ζώνης του Πειραιά.

Ελληνικό ρεκόρ στα ιστορικά λεωφορεία

Δημοσιεύεται το εξής κείμενο στο περιοδικό "Car&Truck" στο τεύχος που κυκλοφορεί:

«Ένας δικός μας άνθρωπος, ο ειδήμων των ιστορικών (αλλά και των νεώτερων) λεωφορείων κ. Χάρης Λαζαρόπουλος συμπεριλήφθηκε μαζί με τον αδελφό του κ. Βαγγέλη Λαζαρόπουλο στη φετινή έκδοση του «Βιβλίου των Ελληνικών Ρεκόρ». Τα δύο αδέλφια καταχωρήθηκαν στο κεφάλαιο των μεγάλων συλλογών ως οι συλλέκτες με το μεγαλύτερο στόλο… ιστορικών λεωφορείων.

Στο λιτό κείμενο της σελίδας 116 αναφέρεται το έργο, η δραστηριότητα και οι στόχοι τους για τη διάσωση ιστορικών λεωφορείων με αμαξώματα ελληνικής κατασκευής. Η συνοδευτική φωτογραφία απεικονίζει τους Χάρη και Βαγγέλη Λαζαρόπουλο να μελετούν ένα αρχιτεκτονικό σκαρίφημα για την ανακατασκευή ενός ιστορικού Scania Vabis B7153, του 23 του 4ου ΚΤΕΛ με αμάξωμα Βλαβιανού.

Ελπίζουμε να καταχωρηθούν και στην επόμενη έκδοση των ελληνικών ρεκόρ με ακόμα περισσότερα λεωφορεία, αλλά και το όνειρό τους για τη συγκρότηση του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών στο παλιό εργαστάσιο του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς».

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Τις προσπάθειες του Συλλόγου Μελέτης της Ιστορίας των Συγκοινωνιών στην Ελλάδα και τη συνεργασία που οικοδομείται με την ΕΘΕΛ για τη διάσωση και τη φύλαξη μουσειακών λεωφορείων παρουσίασε στην εκπομπή της ΝΕΤ "Πρώτη Γραμμή" και στη ρεπόρτερ Γιούλη Τσίγκα, ο γ.γ. του συλλόγου κ. Χ.Κ. Λαζαρόπουλος. Παρέμβαση στην εκπομπή έκανε και ο εκπρόσωπος Τύπου της Εταιρείας Θερμικών Λεωφορείων κ. Χρήστος Χαλαζιάς.

Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να γίνουν περισσότερες ανακοινώσεις σχετικώς με την προοπτική εγκατάσης και αξιοποίησης του Μουσείου Μεταφορών στο παλαιό εργοστάσιο του ΟΣΕ στην Παλιά Κοκκινιά.

Στιγμιότυπα από την εκπομπή της ΝΕΤ "Πρώτη Γραμμή" με τον Βασίλη Λυριτζή, η οποία μεταδόθηκε την Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2007. Συμμετείχαν επίσης, ο τεχνικός σύμβουλος της ΛΑΕΓΕ και μέλος του συλλόγου κ. Β.Κ. Λαζαρόπουλος, καθώς και ο οδηγός της ΕΘΕΛ κ. Σταύρος Τσαλτούμης.

Ευχαριστούμε για τη μαγνητοσκόπηση τον αρχισυντάκτη του περιοδικού "Car & Truck" κ. Ιωάννη Μπαζαίο.