Blogs δημοσιογράφων και πόθων...

Αγαπημένη η Παλιά Κοκκινιά!

Μια ιδιαιτέρως τιμητική αναφορά στο ιστολόγιο «907 – Παλιά Κοκκινιά» επεφύλαξε η συνάδελφος κ. Θεοδοσία Κοντζόγλου στη στήλη «Ωστρική σκόνη» του μηνιαίου πολιτιστικού περιοδικού «Ως3». Επισημαίνει ότι στο ιστολόγιο οι αναγνώστες μπορούν να διαβάσουν πρωτογενές ρεπορτάζ που αφορά σε θέματα Πολιτικής, Περιβάλλοντος, Πειραιά και φυσικά της Παλιάς Κοκκινιάς.

Η προσπάθεια του ιστολογίου «907 - Παλιά Κοκκινιά» για ενημέρωση και έκφραση γνώμης πέρα από τα τετριμμένα ή από εκδοτικές κατευθύνσεις θα συνεχιστεί.

Παραμένουμε πιστοί στην αρχή του φιλέλληλα Ελβετού εκδότη των «Ελληνικών Χρονικών» Ιωάννου – Ιακώβου Μάγιερ ότι «η δημοσίευσις είναι ψυχή της δικαιοσύνης».

Η κ. Θεοδοσία Κοντζόγλου γράφει επί λέξει στο «Ως3»:

Κείμενο: Θεοδοσία Κοντζόγλου

Χιλιάδες είναι οι προσωπικές ιστοσελίδες των Ελλήνων επαγγελματιών δημοσιογράφων.

Πρόκειται για blogs όπου ο κάθε δημοσιογράφος εκφράζεται με τη μέγιστη ελευθερία, αυτή που συνήθως δεν του επιτρέπουν τα εκδοτικά συμφέροντα να καταθέσει στους αναγνώστες, τους ακροατές ή τους τηλεθεατές του.

Άλλοι πάλι, βρίσκουν τον χώρο του προσωπικού ημερολογίου, ως τον ιδανικότερο για να καταθέσουν τον μύχιο πόθο τους που συχνά συνδέεται με την ιδιαίτερή τους πατρίδα.

Σήμερα, σας παρουσιάζουμε πέντε από τα ελληνικά δημοσιογραφικά blogs.

Θραψανιώτης: http://www.thrapsaniotis.gr/

Ίσως το πιο συναισθηματικό και ευαίσθητο blog που έχω εντοπίσει στον ιντερνετικό χώρο είναι αυτό του δημοσιογράφου Νίκου Θεοδωράκη.

Φέρει τον τίτλο «Ο Θραψανιώτης» καθώς ο δημοσιογράφος- διαχειριστής του, τιμά έτσι τον τόπο της καταγωγής του, το χωριό Θράψανο.

Στο γλυκύτατο αυτό blog ο δημοσιογράφος Νίκος Θεοδωράκης παραθέτει και μια σειρά από αξιόλογα άλλα site και blogs αλλά και διάφορους χρηστικούς ιστότοπους όπως είναι π.χ. τα Χρηστικά Sites: Απεργίες, Και... για τις δύσκολες ώρες, Θέματα, Παιδείας στον Τύπο, Εκπαιδευτικά θέματα, e-Paideia, Η βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Ξέρετε τυφλό σύστημα δακτυλογράφησης; Μάθετε εδώ., Τι γίνεται, πότε και πού, Ότι ζητάτε από το Σινεμά, Πώς να πάτε πού, Βρες αυτό που θες, Πάμε Θέατρο;, Η κίνηση στους δρόμους, καθώς και αρκετά άλλα ενδιαφέροντα.

Space Empire: http://e-hografos.blogspot.com/

Με ειδήσεις, σχόλια και απόψεις. Με πολιτικό ρεπορτάζ αλλά και περιβαλλοντικό και αντιρατσιστικό περιεχόμενο, με οικονομικά και κοινωνικά θέματα εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

Bloger είναι ο επίσης δημοσιογράφος Φίλιππος Ζάχαρης με Ζώδιο στο Σκορπιό. Μιλώντας για τον εαυτό του, γράφει στη σελίδα του: «Πάντα και παντού θα υπάρχουν συμπληρωματικές πληροφορίες για πρόσωπα ή γεγονότα που τίθενται στο περιθώριο. Εκτός και αν κλείσουν μια για πάντα τα μυστικά περάσματα και χαθεί ο δρόμος για την επιστροφή στο ηρωικό ξεκίνημα».

Τα ενδιαφέροντα του: Φιλοσοφία, πολιτική, κοινωνιολογία καθώς και ότι σχετίζεται με την εκμάθηση γλωσσών που υπηρετεί την επικοινωνία. Δεν είναι φαν του κινηματογράφου όμως αγαπά τη μουσική: Electronic music / Ambient - Techno - lounge.

Τα αγαπημένα του βιβλία: Καστοριάδης «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας», Μπούκτσιν, Αντόρνο, Κάφκα, Σοπενάουερ, Μπόρχερτ, Πόε, Ρίλκε, Στίνας, Όργουελ, Γκαίτε.

Από το κείμενό του: "Η παράταση των βασάνων": http://e-hografos.blogspot.com/2011/01/blog-post_14.html διαβάζουμε:

«...Γιατί αυτό μας απέμεινε, να κουνάμε το μαντήλι στους τοκογλύφους και εκείνοι μετά χαράς να μας προφέρουν χρόνο για αποπληρωμή των δανεικών με το αζημίωτο. Γιατί εκεί έχουμε φτάσει, να βουλιάζει το καράβι και οι επιζώντες να δηλώνουν στους οικείους των απολεσθέντων πως ο καπετάνιος έκανε τα πάντα αλλά η εταιρεία με τις ασφυκτικές πιέσεις της, οδήγησε το καράβι στον υγρό τάφο. Και στην περίπτωσή μας, ο καπετάνιος συνήθως διασώζεται».

907 - Παλιά Κοκκινιά:

http://paliakokkinia.blogspot.com/

Εδώ διαβάζουμε πρωτογενές ρεπορτάζ που αφορά σε θέματα Πολιτικής, Περιβάλλοντος, Πειραιά και φυσικά και Παλιάς Κοκκινιάς (Νίκαια-Πειραιά).

Στην ταυτότητα του ιστολογίου διαβάζουμε: «Κατάθεση ψυχής για τη Βάρη ή Παλιά Κοκκινιά ή Κοκκινάδα. Τη γειτονιά των Μινύων, των Λέλεγων και των Ιώνων αγροτών της αρχαιότητας. Το πλούσιο λιβάδι των ελληνιστικών χρόνων. Την πεδιάδα με τις παπαρούνες, τις λεύκες και τα πεύκα των βυζαντινών και οθωμανικών χρόνων. Την παλιότερη αγροτοκτηνοτροφική γειτονιά του Πειραιά τον 18ο αιώνα. Το προάστιο με τους εφοπλιστές της ξηράς (αυτοκινητιστών - λεωφορειούχων) των προηγούμενων δεκαετιών. Παλιά Κοκκινιά: Το μέρος που εγκατέλειψαν οι παραδοσιακές οικογένειές του, υποβάθμισαν οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες. Αυτήν που αγαπάμε γιατί κρύβει ιστορία, πολιτισμό, εργατιά, φτώχεια, αρχοντιά ψυχής και αξιοπρέπεια».

Blogger είναι ο μαχητικός δημοσιογράφος Χάρης Λαζαρόπουλος

Στο θέμα: «Στα πόδια μας, ο αρχαίος Πειραιάς» ο Χάρης Λαζαρόπουλος μεταξύ άλλων γράφει: «Αρχαιότητες της Πρωτογεωμετρικής έως την ύστερη Γεωμετρική περίοδο έχουν εντοπισθεί από τις πρόσφατες ανασκαφές της Εφορείας στην Παλιά Κοκκινιά κατά μήκος της οδού Κεχαγιά, δίπλα στο 10ο και το 11ο Λύκειο Πειραιά. Εκεί βρισκόταν το παλιό νοσοκομείο «Σαπόρτα» το οποίο κατεδαφίστηκε κακήν κακώς για να δώσει τη θέση του σε ένα τερατούργημα δήθεν «πολυτελών» διαμερισμάτων, στα θεμέλια των οποίων υπάρχουν τα θεμέλια του αρχαίου οικισμού. Μέρος του οικισμού διασώθηκε την τελευταία στιγμή, ύστερα από παρεμβάσεις ενεργών πολιτών της Παλιάς Κοκκινιάς...».

NEXTOK:  http://nextok.blogspot.com/

Και φυσικά επιτρέψτε μου να σας συστήσω και το blog της υπογράφουσας: nextok.blogspot.com με θέματα - κυρίως πρωτογενές υλικό - από το ναυτιλιακό ρεπορτάζ, θέματα Κύπρου, (η ιδιαίτερη πατρίδα μου), αλλά και αντιρατσιστικά και θέματα που αφορούν τον Τρίτο Κόσμο, τους Παλαιστίνιους, το Περιβάλλον και τα Παιδιά.

Επίσης στο nextok (σε ελεύθερη μετάφραση: «Πάμε γι' άλλα»), υπάρχουν συχνά και επιλεγμένες αναδημοσιεύσεις από τον Κυπριακό και τον Ελληνικό ηλεκτρονικό Τύπο αλλά και παρουσιάσεις βιβλίων και συγγραφέων που προκύπτουν από την προσωπική ανάγνωση και κριτική.

Από το nextok, σας προτείνουμε να διαβάσετε: «Ελένη Φωκά - Η Κύπρος απαξιώνει την ηρωίδα δασκάλα των κατεχομένων»: http://nextok.blogspot.com/2010/08/blog-post_7055.html

Και:

«Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς του Θοδωρή Παπαθεοδώρου διδάσκουν...» : http://nextok.blogspot.com/2011/01/blog-post_03.html

Blogs μη δημοσιογράφων θα σας γνωρίσω στο επόμενό μας ραντεβού. Ως τότε εύχομαι η κάθε σας μέρα να είναι ομορφότερη από κάθε προηγούμενη...

Δείτε το δημοσίευμα στη διεύθυνση: http://www.os3.gr/gr_issue_cont_ostriki_skoni.htm

Δρομολόγια στον χρόνο

Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ

Δυο νέοι άνθρωποι, δυο αδέλφια, ένας μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού -εξειδικευμένος στις μηχανές, τα λάδια και τα γράσα- και ένας «δικός μας συνάδελφος» δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ, με τις προσπάθειές τους επανέφεραν τις μνήμες από τα μπλε λεωφορεία, που κυκλοφορούσαν την περασμένη πεντηκονταετία στην Αθήνα και στο Λεκανοπέδιο και αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της ΕΑΣ.

Πρόκειται για τους Βαγγέλη και Χάρη Λαζαρόπουλο, οι οποίοι, αντί άλλων πολύτιμων συλλεκτικών αντικειμένων, συλλέγουν παλιά λεωφορεία -σαν και αυτά που θαυμάζουν οι νεότεροι μέσα από τις κλασικές και ανικανοποίητα γοητευτικές ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου- τους κάνουν γενική και δομική ανάπλαση στοχεύοντας να «ξαναρίξουν» τα λεωφορεία στους δρόμους και να συμβάλουν στη ζωντανή εγγραφή της ιστορίας των αστικών συγκοινωνιών και στη συγκρότηση του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών στο παλιό εργοστάσιο του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς.

Ετσι τα δυο αδέλφια συμπεριλήφθηκαν στη φετινή έκδοση του «Βιβλίου των ελληνικών ρεκόρ». Και καταχωρίσθηκαν στο κεφάλαιο των μεγάλων συλλεκτών με τον μεγαλύτερο στόλο... ιστορικών λεωφορείων.

«Ήταν μια οφειλόμενη τιμή προς τους γονείς μας και ιδιαίτερα προς τη μητέρα μας, που τη χάσαμε το 2005 και ήταν ιδιοκτήτρια λεωφορείου, αλλά και την οικογένειά της, που ήταν παραδοσιακοί λεωφορειούχοι. Ο πατέρας μας ήταν στρατιωτικός, ωστόσο και αυτός αγάπησε τα λεωφορεία» λέει ο Χάρης Λαζαρόπουλος.

Οι αδελφοί Λαζαρόπουλοι έχουν αναστήσει με όλη τη σημασία της λέξης 14 λεωφορεία, (φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις της ΕΘΕΛ).

Αλλα τα αγόρασαν παροπλισμένα ή ως παλιοσίδερα από τους παλαιούς ιδιοκτήτες τους, άλλα τα βρήκαν σε νταμάρια, διαλυμένα, διαβρωμένα, δίχως ίχνος από τη ζωή που είχαν κάποτε.
«Παλιότερα τους λεωφορειούχους τούς αποκαλούσαν εφοπλιστές της ξηράς, διότι έδιναν ζωή και μεροκάματο σε δεκάδες ειδικότητες. Τα λεωφορεία δεν εισάγονταν από τις αυτοκινητοβιομηχανίες, αλλά "χτίζονταν" στην Ελλάδα» μας εξήγησε ο αρχαιότερος λεωφορειούχος της Αττικής, ο Δημήτριος Ηλίας. Γιος λεωφορειούχου από τη δεκαετία του 1930.

Σήμερα τα δυο αδέλφια σε συνεργασία με τον Όμιλο Σαρακάκη και τη διοργανώτρια εταιρεία της έκθεσης «LOGISTICS Αποθήκη - Μεταφορές» Τ-Expo, την αρωγή του τέως διευθυντή της ΕΘΕΛ Δ. Κοκόρη, του πρώην γ.γ. του υπουργείου Συγκοινωνιών-πρέσβη Δ. Πλατή και του καθηγητή Σίμου Σιμόπουλου και την καθοδήγηση παλιών τεχνιτών και με πολλή προσωπική δουλειά, έδωσαν ζωή στα παλιά λεωφορεία.

«Η πατέντα -εξηγεί ο Χάρης Λαζαρόπουλος- προερχόταν από τα εργοστάσια της Γερμανίας, της Σκανδιναβίας, της Αγγλίας. Τα αμαξώματα κατασκευάζονταν από ελληνικά εργοστάσια. Βιαμάξ, Σαρακάκης, Ρεντούμης, Ελευθεριάδης, Ταγκαλάκης, Ηλιόπουλος, ΒΙΟ, η VELO· σιδηροκατασκευαστές, μηχανικοί, φανοποιοί, ξυλουργοί, ηλεκτρολόγοι, ταπετσέρηδες, διακοσμητές εργάζονταν για την κατασκευή τους. Οταν αυτά έβγαιναν στην κυκλοφορία ένας άλλος κύκλος ανθρώπων όπως οδηγοί, εισπράκτορες, ελεγκτές, σταθμάρχες, μηχανικοί και υπάλληλοι στα εργοτάξια έβρισκαν δουλειά».

Το περασμένο καλοκαίρι δύο από τα λεωφορεία οι νέοι τους ιδιοκτήτες τα παραχώρησαν στην εταιρεία «Ελληνική Θεαμάτων» για τις ανάγκες της περιοδείας-παράστασης «Ελένη».

Στόχος των δύο αδελφών είναι η δημιουργία ενός σύγχρονου θεματικού πάρκου με πρότυπη λειτουργία στις εγκαταστάσεις του σιδηροδρομικού εργοστασίου του ΟΣΕ στην περιοχή Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς, στο πρότυπο ανάλογων μουσείων του εξωτερικού, όπως αυτού στη Στουτγάρδη, και των μουσείων αυτοκινήτων στις παλιές εγκαταστάσεις του εργοστασίου της FIAT στο Τορίνο. Σ' αυτές τις πόλεις έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο μουσείο βιομηχανικής αρχαιολογίας με λεωφορεία, τρένα, τραμ, ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και ηλεκτροκίνητα λεωφορεία, ώστε να συνδυαστεί με δράσεις για την περιβαλλοντική και οικολογική συνειδητοποίηση.

«Οι εγκαταστάσεις του ΟΣΕ θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να μετατραπούν στην "Τεχνόπολη του Πειραιά", όπου θα διοργανώνονται συγκοινωνιακά συνέδρια ή θα προσελκύονται ειδικές ομάδες τουριστών απ' όλη την Ευρώπη. Παράλληλα, η ανάδειξη της παλαιάς «ροτόντας» του εργοστασίου και η αναπαλαίωση υποδομών που κατασκευάστηκαν επί κυβέρνησης Τρικούπη θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς για μια περιοχή ξεχασμένη και παραμελημένη, όπως η Παλιά Κοκκινιά», καταλήγει ο Χάρης Λαζαρόπουλος. *

Δημοσιεύθηκε στη "Σαββατιάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" της 13ης Φεβρουαρίου 2010, σελίδα 41.

Περισσότερα στη διεύθυνση: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=131875

Σε απολογία και για «μυστικά δάνεια»...

Με δύο μυστικά δάνεια ονόματι «Αίολος» και «Αριάδνη», η Goldman Sachs βοήθησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 την Ελλάδα να κρύψει τα χρέη της, υποστηρίζουν οι New York Times.

Με δύο μυστικές δανειακές διευκολύνσεις που ονομάστηκαν «Αίολος» και «Αριάδνη», η Goldman Sachs βοήθησε την ελληνική κυβέρνηση στις αρχές της δεκαετίας του 2000 να εμφανίσει μικρότερα χρέη, υποστηρίζουν οι New York Times.

Εκπρόσωπος του Όλυ Ρεν, του αρμοδίου για τις οικονομικές υποθέσεις επιτρόπου, δήλωσε το μεσημέρι της Κυριακής ότι έως τα τέλη Φεβρουαρίου η Ελλάδα θα πρέπει να παράσχει εξηγήσεις για τις «καταγγελόμενες» αυτές συναλλαγές.

Το δημοσίευμα των New York Times

«Οι τακτικές της Ουώλ Στρητ, οι οποίες δημιούργησαν τη φούσκα των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, επιδείνωσαν την οικονομική κρίση και στην Ελλάδα και υπονόμευσαν το ευρώ δίνοντας τη δυνατότητα στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να αποκρύπτουν τα ογκούμενα χρέη τους».Τόσο το 2000 όσο και το 2001, η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε σε μυστικό δανεισμό από την Goldman Sachs παραιτούμενη των εισπρακτικών της δικαιωμάτων από τέλη αεροδρομίων και τυχερά παιγνίδα

Αυτός είναι ο ισχυρισμός που περιλαμβάνεται σε σημερινό δημοσίευμα των New York Times και έχει ήδη ανάψει φωτιές στο οικονομικό επιτελείο προκαλώντας εμμέσως και την παρέμβαση του επιτρόπου οικονομικού υποθέσεων Όλυ Ρεν. Οι Times υποστηρίζουν ότι όπως προκύπτει από αρχεία και συνεντεύξεις, η Ελλάδα με τη βοήθεια της Wall Street απεδύθη σε μια δεκάχρονη προσπάθεια να παρακάμψει τα όρια που θέτει η ΕΕ για τα ελλείμματα μιας χώρας. Aναφέρoυν ότι στις αρχές Νοεμβρίου του 2009 ομάδα τεχνοκρατών της Goldman Sachs έφθασε στην Αθήνα προτείνοντας στην κυβέρνηση έναν σύγχρονο τρόπο διαχείρισης των χρεών της ελληνικής οικονομίας και συγκεκριμένα τη μετάθεση στο μέλλον των χρεών του εθνικού συστήματος υγείας.

Αν και οι N.Y Times διευκρινίζουν ότι η πρόσφατη πρόταση απερρίφθη, ισχυρίζονται ότι το 2001, δηλαδή λίγο μετά την εισδοχή της Ελλάδας στην κοινή νομισματική περιοχή του ευρώ, η Goldman Sachs είχε βοηθήσει την τότε ελληνική κυβέρνηση Σημίτη να δανειστεί «στα μουλωχτά» δισεκατομμύρια ευρώ, κίνηση που κρατήθηκε μυστική από το κοινό αφού είχε τη μορφή συναλλαγματικής πράξης παρά δανείου.

Με το δάνειο εκείνο πάντως, συνεχίζει η εφημερίδα, η Αθήνα εμφανίστηκε να τηρεί τα προβλεπόμενα της συνθήκης του Μάαστριχτ αλλά ταυτόχρονα να ξοδεύει πέρα και πάνω από τις δυνάμεις της. Η εφημερίδα υποστηρίζει επίσης ότι παρόμοιες τακτικές είχαν υιοθετηθεί και στην Ιταλία αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης: Οι τράπεζες δηλαδή προσφέρουν ρευστό και σε αντάλλαγμα προαγοράζουν μελλοντικά έσοδα των κυβερνήσεων. «Για παράδειγμα, η Ελλάδα πούλησε τα δικαιώματά της σε τέλη και αντιμισθίες στο αεροδρόμιό της και παραιτήθηκε των εσόδων από τυχερά παιγνίδια», αναφέρει χαρακτηριστικά η εφημερίδα. Ένα από τα μυστικά δάνεια της Ελλάδας (2001) ονομάστηκε «Αίολος», λέει η εφημερίδα που ισχυρίζεται ότι για τις διευκολύνσεις εκείνης της χρονιάς το ελληνικό δημόσιο κατέβαλε 300 εκατομμύρια ευρώ στην Goldman.

Ο Αίολος βοήθησε την Ελλάδα να μειώσει το χρέος της στον προϋπολογισμό εκείνου του έτους. Αντίστοιχο σχέδιο, ένα χρόνο νωρίτερα (2000) είχε ονομαστεί Αριάδνη και απέφερε στην Goldman Sachs όλα τα κέρδη του ελληνικού δημοσίου από τα τυχερά παιγνίδια.

Οι New York Times αναφέρουν επίσης δύο ανάλογες συνεργασίες της Goldman με την Εθνική Τράπεζα.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Εθνος" (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11379&subid=2&pubid=10268822)

Κι αν χρεωκοπούσε η Ελλάδα...

Ανάλυση του κ. Δημήτρη Αλευρομάγειρου,

Αντιστρατήγου ε.α.,

Επίτιμου Γενικού Επιθεωρητή Στρατού

Σε ένα «καταστροφικό σενάριο που κανένας δεν θέλει να φανταστεί σήμερα» αναφέρεται η «Liberation»: την εκούσια έξοδο της Αθήνας από τη ζώνη του ευρώ τον Μάρτιο του 2010. Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα- που φιλοξενεί στο πρωτοσέλιδό της ένα σκίτσο με τρεις φιγούρες στη βάση του αγάλματος της Αφροδίτης της Μήλου, οι οποίες ζητούν ελεημοσύνη- η ανακοίνωση θα προκαλούσε πράγματι… σεισμό στη ζώνη του ευρώ, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, παρά τις προσπάθειες που θα είχαν κάνει για να «αποφευχθεί η καταστροφή».

Η υπόθεση στην οποία βασίζεται αυτό το σενάριο είναι ότι τα οικονομικά μέτρα που ζητούν οι διεθνείς οργανισμοί να λάβει η Αθήνα για να της εγκρίνουν νέα δάνεια, προκαλούν ισχυρότατες αντιδράσεις. Για να αποφύγει η κυβέρνηση την πτώση της, υποκύπτει στις εθνικιστικές σειρήνες και ανακοινώνει και την επιστροφή της στη δραχμή.

«Η Ελλάδα θα γινόταν μια δημόσια Lehman Βrother υψωμένη στη δεκάτη δύναμη» σημειώνει ένας οικονομολόγος στην εφημερίδα, η οποία επισημαίνει πάντως ότι σήμερα για την πλειονότητα των οικονομολόγων και των πολιτικών οι πιθανότητες χρεοκοπίας της Ελλάδας είναι μηδαμινές.

Με τον πρωτοσέλιδο τίτλο «Ευρώπη βοήθεια» η γερμανική εφημερίδα «Der Τagesspiegel» σημειώνει: «Οι Έλληνες ζουν σε καθεστώς ανασφάλειας, το κράτος τους κινείται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και οι Ευρωπαίοι εταίροι γίνονται ολοένα και πιο νευρικοί».

Προστασία του ευρώ «Η επιχείρηση “σωτηρία της Ελλάδας” πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του G2», δηλαδή των ΗΠΑ και της Κίνας. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει με εκτενές άρθρο του στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica» ο Λούτσιο Καρατσόλο, διευθυντής της επιθεώρησης γεωπολιτικής ανάλυσης «Limes» και καθηγητής Πολιτικής και Οικονομικής Γεωγραφίας.

«Η ελληνική κρίση θα είχε καταλήξει σε τραγωδία αν η χώρα δεν απολάμβανε της προστασίας του ευρώ, η οποία πάντως δεν είναι απεριόριστη», επισημαίνει και προσθέτει: «Αυτό δεν είναι μόνο ένα ελληνικό δράμα. Είναι και ένα χρήσιμο παράδειγμα για να κατανοήσουμε τις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων εν μέσω μιας οικονομικής καταιγίδας που κάθε άλλο παρά έχει σταματήσει».

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Ιταλός αναλυτής «υπενθυμίζει» ότι τις τελευταίες εβδομάδες ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου επιδίδεται σε «φρενήρεις αλλά διακριτικές επαφές» με το Πεκίνο, προκειμένου να πείσει τους Κινέζους να αγοράσουν από τον επόμενο μήνα τουλάχιστον 25 δισ. ευρώ σε ελληνικά ομόλογα. Αυτή η κίνηση υποστηρίζεται, μεταξύ των άλλων, από μερικούς ισχυρούς φίλους του κ. Παπανδρέου στις ΗΠΑ.

«Η Goldman Sachs και η JΡ Μorgan είναι μέσα στο παιχνίδι» αναφέρει ο Λούτσιο Καρατσόλο, ενώ η Κίνα είναι διαθέσιμη να αγοράσει τους ελληνικούς τίτλους. Το αντάλλαγμα που θα ήθελαν οι Κινέζοι είναι να ενισχύσουν την παρουσία τους στο λιμάνι του Πειραιά, βασικό σταθμό για τα κοντέινερ στην Ανατολική Μεσόγειο και προορισμένο να αναπτυχθεί χάρη στη μελλοντική σύνδεση με το ευρωπαϊκό σιδηροδρομικό δίκτυο μέσω των Βαλκανίων.

Η σύνδεση αυτή δεν προβλέπεται να γίνει σύντομα, αλλά «τα πλοία που φέρνουν προϊόντα από την Κίνα και την Ασία προς την Ευρώπη θα μπορούσαν να βλέπουν με όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον τον Πειραιά ως μια εξαιρετική εναλλακτική λύση απέναντι στα λιμάνια της Χάβρης, του Ρότερνταμ και του Αμβούργου για τα οποία απαιτούνται οκτώ ημέρες επιπλέον πλεύσης». Σύμφωνα με τον Καρατσόλο, οι Κινέζοι δεν μιλούν για γεωπολιτικές διεκδικήσεις.

Υπενθυμίζουν ωστόσο ότι οι κινεζικές επενδύσεις στην Ευρώπη είναι κατά πολύ χαμηλότερες από τις ευρωπαϊκές επενδύσεις στην Κίνα. Επομένως, η πρόθεση του Πεκίνου «εδράζεται σε καθαρά οικονομικές εκτιμήσεις». Ο Ιταλός αναλυτής αναφέρεται εξάλλου στις «αμερικανικές ρίζες» του κ. Παπανδρέου και τους «δεσμούς του με το τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό περιβάλλον της Νέας Υόρκης», για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «πίσω από την Ελλάδα υπάρχει η σκιά των Ηνωμένων Πολιτειών».

Η τελική εκτίμησή του είναι ότι οι ΗΠΑ δεν θα ήθελαν να αφήσουν να χρεοκοπήσει μια χώρα που είναι στρατηγικός σύμμαχός τους στη Μεσόγειο, «ειδικά αυτή την περίοδο που η Ουάσιγκτον εμπιστεύεται πολύ λιγότερο την Άγκυρα».

ΕΡΓΑ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ & ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΣΤΟ Δ' ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ

Σειρά σημαντικών παρεμβάσεων για το πράσινο και την καθαριότητα βρίσκονται σε εξέλιξη από το Δήμο Πειραιά στο Δ’ Δημοτικό Διαμέρισμα, το οποίο καλύπτει τις περιοχές της Παλιάς Κοκκινιάς και των Καμινίων. Αυτήν την επισήμανση κάνει ο αντιδήμαρχος Καθαριότητας & Πρασίνου κ. Δημήτρης Αντωνάτος, με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" περί δήθεν εγκατάλειψης των Καμινίων.

Ο αντιδήμαρχος επισημαίνει ότι εκείνοι που διαμαρτύρονται για τον «σκουπιδότοπο» στο οικόπεδο των παλαιών Μύλων Μοίρα μάλλον δεν έχουν επισκεφθεί το συγκεκριμένο σημείο το τελευταίο εξάμηνο. «Έχουν απομακρυνθεί τα στερεά απορρίμματα από το συγκεκριμένο οικόπεδο ενώ προχωρεί το πρόγραμμα δενδροφύτευσης, περίφραξης και φωτισμού», σχολιάζει ο κ. Αντωνάτος.

Όσον αφορά στους ισχυρισμούς περί των «ξεχειλισμένων κάδων» ο αρμόδιος αντιδήμαρχος εξηγεί πως γίνεται καθημερινή αποκομιδή των απορριμμάτων δύο και τρεις φορές την ημέρα και στα πέντε Δημοτικά Διαμερίσματα. «Ειδικά στην περιοχή των Καμινίων και της Παλιάς Κοκκινιάς εκτελούνται 70 δρομολόγια καθημερινώς. Επιπροσθέτως, συλλέγονται 350 τόνοι οργανικά αστικά απορρίμματα εκτός των ογκωδών αντικειμένων» υπογραμμίζει.

Σημειώνεται ότι κατά το 2007 αποκομίστηκαν από την υπηρεσία Καθαριότητας του Δήμου Πειραιά 35.000 τόνοι ογκωδών αντικειμένων και 112.000 τόνοι οργανικών αστικών απορριμμάτων με 21.302 δρομολόγια.

ΦΙΛΙ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΕΜΠ ΓΙΑ ΤΗΝ Π.ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Την ανάγκη άμεσης αξιοποίησης και ανάπλασης τριών παλαιών εργοστασιακών χώρων προς όφελος των κατοίκων της Παλιάς Κοκκινιάς και των γειτονικών συνοικιών εισηγείται το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, σύμφωνα με ρεπορτάζ της κ. Στέλλας Χαραμή που δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο».

Το ρεπορτάζ είναι αποκαλυπτικό και καταγγέλλει την ύποπτη οικοδόμηση του οικοπέδου όπου στεγαζόταν το παλαιό νοσοκομείο Σαπόρτα επί της Αγίων Αναργύρων και Κεχαγιά. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Δήμος Πειραιώς αντιμετωπίζει πολύ θετικά αυτήν την προοπτική και υποστηρίζει τις προτάσεις του ΕΜΠ.

Όσον αφορά στο παλαιό εργοστάσιο του ΟΣΕ ήδη λέγεται πως δρομολογείται η δημιουργία του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών και σύμφωνα με δηλώσεις του δημάρχου Πειραιώς κ. Παν. Φασούλα, μουσειακά λεωφορεία, τραμ, τρόλλεϋ, ηλεκτρικός και τραίνα θα εκτεθούν στο πρώτο θεματικό μητροπολιτικό μουσείο της Αττικής.

Το ρεπορτάζ του «Ελεύθερου Τύπου» αναφέρει τα ακόλουθα:

«Ο νεκρός θόλος της καμίνου Δηλαβέρη, το κινηματογραφικό σκηνικό των ερειπίων της κλωστοϋφαντουργίας Ρετσίνα, το κυκλικό μηχανοστάσιο του εργοστασίου ΟΣΕ.

Στέρεες ψηφίδες της βιομηχανικής κληρονομιάς του Πειραιά συνθέτουν –στην Παλιά Κοκκινιά - μια νοητή ενότητα εν δυνάμει ελεύθερων χώρων στον πυκνό ιστό της πόλης, όπως προέκυψαν μετά την αποβιομηχάνισή της. Στις σκιές των εγκαταλειμμένων εργοστασιακών κελυφών, που κατά τόπους προβάλλουν μέσα από έναν κονιορτό σκουπιδιών, το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου διακρίνει ένα «μικρό Λαύριο».

Η δημιουργία ενός αντίστοιχου πολιτιστικού πάρκου στην καρδιά του Πειραιά έχει απασχολήσει το ΕΜΠ, που για πρώτη φορά παρουσιάζει το σκαρίφημα της ιδέας και της πρότασής του.

Συνολικής έκτασης περίπου 200 στρεμμάτων -το εργοστάσιο των Σιδηροδρόμων υπερβαίνει τα 100 στρέμματα ενώ το πάρκο Δηλαβέρη (με την προσθήκη του παλιού μηχανοστασίου Βασιλειάδη - ΚΥΔΕΠ) και το οικόπεδο Ρετσίνα καλύπτουν 80 στρέμματα- «μπορούν να αποτελέσουν έναν εξαιρετικό τόπο πολιτισμού, βιομηχανικής αρχαιολογίας, μνήμης και πρασίνου», εξηγεί ο λέκτορας του ΕΜΠ, Νίκος Μπελαβίλας.

«Παράλληλα, μπορούν να στεγάσουν δραστηριότητες εκπαίδευσης και πρόνοιας. Για παράδειγμα, τα σχολεία ατόμων με ειδικές ανάγκες, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα ΚΑΠΗ του Πειραιά χρειάζονται χώρους».

Αιχμή του δόρατος στην πρόταση του ΕΜΠ είναι η διατήρηση της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής και η επανάχρηση των κτιρίων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως η έκδοση της Σχολής Αρχιτεκτόνων για τον «Ιστορικό βιομηχανικό εξοπλισμό στην Ελλάδα» συγκαταλέγει τα εργοστάσια Δηλαβέρη και ΟΣΕ στις εξέχουσες εστίες βιομηχανικών εγκαταστάσεων της χώρας.

Ήταν στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν στη μέχρι τότε εξοχική περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς, ένα εύφορο λιβάδι από πεύκα, λεύκες και μαργαρίτες, χτίστηκε το μεγαλύτερο στην ελληνική επικράτεια εργοστάσιο κατασκευής κεραμιδιών και τούβλων Δηλαβέρη (1902).

Είχε προηγηθεί ο Θεόδωρος Ρετσίνας με μια από τις πέντε κλωστοϋφαντουργίες του καθώς και η εγκατάσταση (1886) των χώρων επισκευής των συρμών του σημερινού ΟΣΕ.

«Ήταν τα δεσπόζοντα εργοστάσια στον Πειραιά του 19ου και 20ού αιώνα. Εργοστάσια που συνέβαλαν δραστικά στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης, αλλά και γιατί οι ιδιοκτήτες τους είχαν έντονη κοινωνική δράση», επιβεβαιώνει ο συγγραφέας Βάσιας Τσοκόπουλος.

Έναν αιώνα μετά το ιδιοκτησιακό καθεστώς των χώρων έχει αλλάξει. Με εξαίρεση τα κτίρια Δηλαβέρη που έχουν κηρυχθεί διατηρητέα επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη, κανένα από τα εργοστάσια δεν ανήκει στο Δήμο Πειραιά. Η κηρυγμένη ως χώρος πρασίνου έκταση των εργοστασίων Ρετσίνα ανήκει στην Εθνική Τράπεζα, η οποία την έχει παραχωρήσει στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, το εργοστάσιο της ΚΥΔΕΠ, αν και χαρακτηρισμένος χώρος πρασίνου, έχει περιέλθει στα χέρια του ιδιώτη Σεργιανού, ενώ το μοναδικό που ιδιοκτησιακά παραμένει σταθερό είναι το εργοστάσιο του ΟΣΕ.

Πρόσφατα κλιμάκιο της Εφορείας Νεοτέρων Μνημείων έκανε καταγραφή στις εγκαταστάσεις του προκειμένου να εισηγηθεί στο Κεντρικό Συμβούλιο ποια κτίρια αξίζουν διατήρησης.

Με δεδομένη τη λεηλασία των πειραϊκών μηχανουργείων στον Άγιο Διονύσιο που στέρησε από την πόλη ένα θαλάσσιο μέτωπο ισάξιο του βρετανικού και του ολλανδικού, «έχουμε ακόμα μεγαλύτερη υποχρέωση να προφυλάξουμε αυτόν τον τόπο Ιστορίας από την οικοδομική βαρβαρότητα.

Το σενάριο του νοσοκομείο Σαπόρτα που κατεδαφίστηκε και τη θέση του πήραν θηριώδεις πολυκατοικίες, επιβαρύνοντας δραματικά τον αστικό ιστό, δεν πρέπει να επαναληφθεί, σημειώνει ο κ. Μπελαβίλας, εκτιμώντας πως ο Πειραιάς δεν μπορεί να ακολουθήσει το χορό του χρηματιστηρίου γης.

Πίσω από την εγκατάλειψη των εργοστασίων διατηρούνται μνήμες του Πειραιά, η αξιοποίηση των οποίων μπορεί να ξαναφέρει ισορροπία στην άνιση διαχείριση του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Η ανάπλαση της Γαλλικής Εταιρίας στο Λαύριο, άλλωστε, έγινε σε χώρο 245 στρεμμάτων, έκταση ανάλογη με αυτή των εργοστασίων της Παλιάς Κοκκινιάς.

Με τη διαφορά ότι στην τελευταία περίπτωση η ανάπλαση θα λειτουργήσει ως ανάσα σε μια υποβαθμισμένη πόλη.

Στέλλα Χαραμή».

Λεωφορείον ο νόστος

Ρεπορτάζ: Χριστίνα Βασιλάκη

Στέκουν ακίνητα, το ένα δίπλα στο άλλο. Καθένα τους ένα κομμάτι της Αθήνας, ένα κομμάτι Ιστορίας. Επιβιβάζομαι. Τα βήματά μου αργά και προσεκτικά. Μπροστά μου ζωντανεύει η σκηνή από την ελληνική ταινία «Η αρχόντισσα και ο αλήτης»: η Αλίκη, μεταμφιεσμένη σε Πίπη, τραγουδά και χορεύει με τους συνεπιβάτες της, όταν ξαφνικά το λεωφορείο φρενάρει και εκείνη πέφτει με τα μούτρα σ’ ένα μπολ γιαούρτι. Χαμογελώ και η βόλτα στην παλιά Αθήνα, μ’ ένα Scania του ’61, ξεκινά…

Ο λόγος για μερικά μόνο από τα παλιά αστικά λεωφορεία που όργωναν την πρωτεύουσα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, οπότε και αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία. Τι κάνουν αραγμένα στο αμαξοστάσιο της ΕΘΕΛ; Ο Σύλλογος της Ιστορίας και της Μελέτης των Συγκοινωνιών ανέλαβε τη διάσωση αυτών, αλλά και της αθηναϊκής Ιστορίας. Η ομάδα, η οποία ξεκίνησε τη δράση της πριν από 15 χρόνια και σήμερα μετρά 40 μέλη, αποτελείται από ανθρώπους που επιδίδονται τόσο στον εντοπισμό, στην αγορά και την ανακατασκευή παλαιών λεωφορείων -με δικά τους έξοδα- όσο και στη συγκέντρωση αρχειακού και φωτογραφικού υλικού από την Ιστορία των εγχώριων συγκοινωνιών.

«Μέσα από τη μελέτη των αστικών συγκοινωνιών μπορεί κανείς να βγάλει σημαντικά συμπεράσματα για την πόλη μας και το πώς αυτή “γιγαντώθηκε” σταδιακά και μετατράπηκε από χωριό σε ευρωπαϊκή μητρόπολη», σημειώνει ο κ. Χάρης Λαζαρόπουλος, μέλος του Συλλόγου και συλλέκτης παλαιών λεωφορείων. «Στη δεκαετία του ’50 η ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας, η κοινωνική της διαστρωμάτωση ήταν ακόμα σε επίπεδο γειτονιάς. Υπήρχαν οι φτωχοί της γειτονιάς και οι πλούσιοι. Μέσα σε μια δεκαετία άλλαξαν πολλά. Οι λεωφορειούχοι, οι “εφοπλιστές της ξηράς” όπως τους έλεγαν, από τις παραδοσιακές γειτονιές -π.χ. Μεταξουργείο, Κυψέλη, Νίκαια κ.λπ.- μετακινήθηκαν σε πιο σικ περιοχές -π.χ. Αγιο Στέφανο, Εκάλη, Διόνυσο, Παλαιό Ψυχικό και Γλυφάδα».

Τα παλιά λεωφορεία αποτελούν όμως και ένα από τα τελευταία δείγματα της νεότερης βιομηχανικής κληρονομιάς της χώρας μας. Ο κ. Τάσος Πετράκης, που διαθέτει ένα από τα παλαιότερα αμαξοποιεία (λειτουργεί στην ίδια έδρα από το 1948), μας εξηγεί: «Εκείνη την εποχή τα λεωφορεία έρχονταν από το εξωτερικό σε πλαίσιο. Τα παραλαμβάναμε, δηλαδή, σασιά και με τα χέρια μας τους δίναμε ζωή. Τώρα πια εισάγονται ολόκληρα, φτιαγμένα σε τεχνολογικά άρτια εργοστάσια του εξωτερικού. Εμείς συνεχίζουμε όμως, ανακατασκευάζοντας παλιά λεωφορεία και επισκευάζοντας τα νεότερα».

Η βιομηχανία αμαξωμάτων προσέφερε εργασία σε εκατοντάδες τεχνίτες τότε. Αρχιτέκτονες, ξυλουργοί, μηχανολόγοι, σκελετοποιοί κ.ά. δούλευαν σε δεκάδες εργαστήρια στο Βοτανικό, στην Κοκκινιά και αλλού, ενώ μέσα από τις μετέπειτα γραμμές μαζικής παραγωγής αμαξωμάτων (π.χ. Βιαμάξ) βγήκαν στο φως ελληνικές πατέντες που αντιγράφηκαν από ξένα αμαξώματα και έγιναν διάσημες για την ανθεκτικότητά τους.

Ο 78χρονος σήμερα μαστρο-Γιώργης μάς λέει ενώ επεξεργάζεται ένα παλιό λεωφορείο: «Είμαι σκελετοποιός από το 1945. Αυτά τα οχήματα είναι 55 χρόνων και ο σκελετός τους αντέχει ακόμα. Υπάρχουν άλλα, 15 χρόνων και λιγότερο, που έχουν ήδη σαπίσει».

Το ενδιαφέρον των συλλεκτών δεν περιορίζεται στην εξωτερική διάσωση των ιστορικών οχημάτων. Τα περισσότερα απ’ αυτά, που έχουν στην κατοχή τους, έχουν ανακατασκευαστεί πλήρως και χρησιμοποιούνται για διάφορες εκδηλώσεις του Συλλόγου. Ο κ. Λαζαρόπουλος σημειώνει: «Τα φροντίζουμε σαν να είναι άνθρωποι. Πρώτα κοιτάμε την “καρδιά”, τον κινητήρα. Μετά τα “άκρα”, τα συστήματα κίνησης και πέδησης. Επειτα τα ηλεκτρολογικά και τα συστήματα αερισμού και, τέλος, το σαλόνι, τις θύρες και τους τελικούς χρωματισμούς».

Για τον κ. Λαζαρόπουλο και τον αδελφό του, Βαγγέλη, οι λόγοι που ασχολήθηκαν με το συγκεκριμένο «σπορ» ήταν καθαρά συναισθηματικοί: «Παιδιά αυτοκινητιστών, περάσαμε όλη μας τη ζωή μέσα σ’ αυτά τα λεωφορεία. Αλλά δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε αναμνήσεις. Πρόκειται για συλλογική μνήμη και αφορά μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπων. Για παράδειγμα, σε μια από τις εκδηλώσεις για τους συνταξιούχους των συγκοινωνιών ήταν ιδιαιτέρως συγκινητική η εικόνα ενός παππού που είχε αγκαλιά το εγγόνι του μέσα στο παλιό λεωφορείο και του διηγούνταν ιστορίες».

• Το ρεπορτάζ της Χριστίνας Βασιλάκη αποτέλεσε το βασικό θέμα στο ένθετο "ΕΤ.2 Πόλις" της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" και δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 2ας Ιανουαρίου 2007. Περισσότερα στο σύνδεσμο: www.e-tipos.com/newsitem?id=20725