Η Σοφία, η Πόντια από την Κοκκινιά...

Ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσεις χωρίς παρωπίδες

  

Από τον Αλέξανδρο Αρδαβανή

«Ετών ογδόντα, η Σοφία η Πόντια. Γεννήθηκε κάπου στον Καύκασο. Έφτασε με τα πόδια στην Τασκένδη σε ηλικία επτά ετών. Ήταν οι μετακινήσεις πληθυσμών, σχέδιο ανάμιξης των πληθυσμών και εξουδετέρωσής τους -προς δόξαν του διεθνισμού, ιδέα μεγαλοφυής του «Πατερούλη».

Έσκαβε, λέει, στο κολχόζ με ένα τσαπί όσο το μπόι της ώσπου τα παιδικά χεράκια μάτωναν και έπεφταν μουδιασμένα. Μεγάλωσε και έγινε γυναίκα, παντρεύτηκε εκεί, στην εξαναγκασμένη εξορία, ό,τι κι αν σήμαινε γάμος τότε, εκεί. 

Ήρθε και η ώρα του γυρισμού στη μητριά πατρίδα. Κάπου στην Κοκκινιά, σε μια παράγκα. 

Δρομολόγια στον χρόνο

Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ

Δυο νέοι άνθρωποι, δυο αδέλφια, ένας μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού -εξειδικευμένος στις μηχανές, τα λάδια και τα γράσα- και ένας «δικός μας συνάδελφος» δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ, με τις προσπάθειές τους επανέφεραν τις μνήμες από τα μπλε λεωφορεία, που κυκλοφορούσαν την περασμένη πεντηκονταετία στην Αθήνα και στο Λεκανοπέδιο και αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της ΕΑΣ.

Πρόκειται για τους Βαγγέλη και Χάρη Λαζαρόπουλο, οι οποίοι, αντί άλλων πολύτιμων συλλεκτικών αντικειμένων, συλλέγουν παλιά λεωφορεία -σαν και αυτά που θαυμάζουν οι νεότεροι μέσα από τις κλασικές και ανικανοποίητα γοητευτικές ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου- τους κάνουν γενική και δομική ανάπλαση στοχεύοντας να «ξαναρίξουν» τα λεωφορεία στους δρόμους και να συμβάλουν στη ζωντανή εγγραφή της ιστορίας των αστικών συγκοινωνιών και στη συγκρότηση του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών στο παλιό εργοστάσιο του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς.

Ετσι τα δυο αδέλφια συμπεριλήφθηκαν στη φετινή έκδοση του «Βιβλίου των ελληνικών ρεκόρ». Και καταχωρίσθηκαν στο κεφάλαιο των μεγάλων συλλεκτών με τον μεγαλύτερο στόλο... ιστορικών λεωφορείων.

«Ήταν μια οφειλόμενη τιμή προς τους γονείς μας και ιδιαίτερα προς τη μητέρα μας, που τη χάσαμε το 2005 και ήταν ιδιοκτήτρια λεωφορείου, αλλά και την οικογένειά της, που ήταν παραδοσιακοί λεωφορειούχοι. Ο πατέρας μας ήταν στρατιωτικός, ωστόσο και αυτός αγάπησε τα λεωφορεία» λέει ο Χάρης Λαζαρόπουλος.

Οι αδελφοί Λαζαρόπουλοι έχουν αναστήσει με όλη τη σημασία της λέξης 14 λεωφορεία, (φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις της ΕΘΕΛ).

Αλλα τα αγόρασαν παροπλισμένα ή ως παλιοσίδερα από τους παλαιούς ιδιοκτήτες τους, άλλα τα βρήκαν σε νταμάρια, διαλυμένα, διαβρωμένα, δίχως ίχνος από τη ζωή που είχαν κάποτε.
«Παλιότερα τους λεωφορειούχους τούς αποκαλούσαν εφοπλιστές της ξηράς, διότι έδιναν ζωή και μεροκάματο σε δεκάδες ειδικότητες. Τα λεωφορεία δεν εισάγονταν από τις αυτοκινητοβιομηχανίες, αλλά "χτίζονταν" στην Ελλάδα» μας εξήγησε ο αρχαιότερος λεωφορειούχος της Αττικής, ο Δημήτριος Ηλίας. Γιος λεωφορειούχου από τη δεκαετία του 1930.

Σήμερα τα δυο αδέλφια σε συνεργασία με τον Όμιλο Σαρακάκη και τη διοργανώτρια εταιρεία της έκθεσης «LOGISTICS Αποθήκη - Μεταφορές» Τ-Expo, την αρωγή του τέως διευθυντή της ΕΘΕΛ Δ. Κοκόρη, του πρώην γ.γ. του υπουργείου Συγκοινωνιών-πρέσβη Δ. Πλατή και του καθηγητή Σίμου Σιμόπουλου και την καθοδήγηση παλιών τεχνιτών και με πολλή προσωπική δουλειά, έδωσαν ζωή στα παλιά λεωφορεία.

«Η πατέντα -εξηγεί ο Χάρης Λαζαρόπουλος- προερχόταν από τα εργοστάσια της Γερμανίας, της Σκανδιναβίας, της Αγγλίας. Τα αμαξώματα κατασκευάζονταν από ελληνικά εργοστάσια. Βιαμάξ, Σαρακάκης, Ρεντούμης, Ελευθεριάδης, Ταγκαλάκης, Ηλιόπουλος, ΒΙΟ, η VELO· σιδηροκατασκευαστές, μηχανικοί, φανοποιοί, ξυλουργοί, ηλεκτρολόγοι, ταπετσέρηδες, διακοσμητές εργάζονταν για την κατασκευή τους. Οταν αυτά έβγαιναν στην κυκλοφορία ένας άλλος κύκλος ανθρώπων όπως οδηγοί, εισπράκτορες, ελεγκτές, σταθμάρχες, μηχανικοί και υπάλληλοι στα εργοτάξια έβρισκαν δουλειά».

Το περασμένο καλοκαίρι δύο από τα λεωφορεία οι νέοι τους ιδιοκτήτες τα παραχώρησαν στην εταιρεία «Ελληνική Θεαμάτων» για τις ανάγκες της περιοδείας-παράστασης «Ελένη».

Στόχος των δύο αδελφών είναι η δημιουργία ενός σύγχρονου θεματικού πάρκου με πρότυπη λειτουργία στις εγκαταστάσεις του σιδηροδρομικού εργοστασίου του ΟΣΕ στην περιοχή Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς, στο πρότυπο ανάλογων μουσείων του εξωτερικού, όπως αυτού στη Στουτγάρδη, και των μουσείων αυτοκινήτων στις παλιές εγκαταστάσεις του εργοστασίου της FIAT στο Τορίνο. Σ' αυτές τις πόλεις έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο μουσείο βιομηχανικής αρχαιολογίας με λεωφορεία, τρένα, τραμ, ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και ηλεκτροκίνητα λεωφορεία, ώστε να συνδυαστεί με δράσεις για την περιβαλλοντική και οικολογική συνειδητοποίηση.

«Οι εγκαταστάσεις του ΟΣΕ θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να μετατραπούν στην "Τεχνόπολη του Πειραιά", όπου θα διοργανώνονται συγκοινωνιακά συνέδρια ή θα προσελκύονται ειδικές ομάδες τουριστών απ' όλη την Ευρώπη. Παράλληλα, η ανάδειξη της παλαιάς «ροτόντας» του εργοστασίου και η αναπαλαίωση υποδομών που κατασκευάστηκαν επί κυβέρνησης Τρικούπη θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς για μια περιοχή ξεχασμένη και παραμελημένη, όπως η Παλιά Κοκκινιά», καταλήγει ο Χάρης Λαζαρόπουλος. *

Δημοσιεύθηκε στη "Σαββατιάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" της 13ης Φεβρουαρίου 2010, σελίδα 41.

Περισσότερα στη διεύθυνση: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=131875

Ο παπα-Βασίλης της ελπίδας στο Καμερούν της απόγνωσης

Του Συμεών Σολταρίδη,

«Ελευθεροτυπία», 19 Μαρτίου 2009

«Ντρεπόμουν σαν άνθρωπος, σαν Ελληνας, σαν Ευρωπαίος και σαν κληρικός, όταν έβλεπα ανθρώπους σε απόσταση λίγων ωρών από την Ελλάδα να ζουν αιώνες πίσω και να πεθαίνουν στα 42 τους χρόνια, επειδή δεν έχουν τα απαραίτητα: λίγο καθαρό νερό, ένα φάρμακο για την ελονοσία και λίγο φαγητό την περίοδο της ξηρασίας».

Ο παπα-Βασίλης Τσιμούρης απ' την Κοκκινιά συμμετείχε στην ιεραποστολή με το σύλλογο «Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος» στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Καμερούν. «Συμμετείχα με τις ευλογίες του μητροπολίτη Πειραιώς και βρέθηκα σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι αναζητούν τον Θεό και παρακαλούν όλους να τους μιλήσουν για τον Θεό. Κι όμως, αδυνατούμε να τους Τον εξηγήσουμε επειδή δεν πάμε και αδυνατούμε ν' ανταποκριθούμε στο αίτημά τους λόγω των δυσκολιών διαβίωσης».

Ο ίδιος σκέφτεται να πάει και να μείνει ένα διάστημα με την παπαδιά του «ανταποκρινόμενος στο αίτημα του μητροπολίτη Καμερούν Γρηγορίου, ο οποίος διακαώς επιθυμεί κληρικούς από την Ελλάδα για να διδάξουν τους εκεί κληρικούς λειτουργική, κατηχητική κ.λπ.».

Το ιεραποστολικό έργο στο Τουλούμ του Καμερούν ξεκίνησε το 1996 όταν ήταν μητροπολίτης Καμερούν ο σημερινός Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος. Χτίστηκαν κάποια σχολεία, κάποιες εκκλησίες, φτιάχτηκαν πηγάδια για την εύρεση νερού και άρχισαν να δημιουργούνται υποτυπώδεις οικισμοί από αχυρόσπιτα.

«Οι συνθήκες ζωής, δύσκολες έως άθλιες», θα σημειώσει ο παπα-Βασίλης, ο οποίος προσπάθησε συναισθηματικά φορτισμένος να μας εξηγήσει τι είναι το μοναδικό φαγητό τους, το «μίλι-μίλι», με το οποίο και ζουν.

«Είναι ένας καρπός σαν τσαμπί, που το παίρνουν από τα δένδρα, το ξηραίνουν και το αλέθουν σαν αλεύρι. Αυτό όμως βγαίνει πάντα μετά τις βροχές και υπάρχει για έξι μήνες». Ομως, όπως λέει, τι γίνεται μετά, όταν για άλλους έξι μήνες έχει ξηρασία;

Με τη βοήθεια φίλων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και του Συλλόγου, συγκεντρώνονται τρόφιμα, κυρίως ρύζι και φάρμακα, και μ'ένα φορτηγό που διανύει απόσταση 2,5 χιλιάδων χιλιομέτρων από την έδρα του Πατριαρχείου, μοιράζονται χωρίς θρησκευτική διάκριση σε χριστιανούς, μουσουλμάνους και προγονολάτρες. Ανοίγονται πηγάδια και σκεπάζονται με καλύμματα με σκοπό να διαφυλαχτούν, χτίζονται σχολεία και διδάσκονται την επίσημη γλώσσα του κράτους, τα γαλλικά, μεταξύ των 360 τοπικών διαλέκτων, και τα μαθηματικά, ανεγείρονται εκκλησίες και γίνονται κάποια κατηχητικά.

Μετά την εκφώνηση του ιερέα σε διάφορες στιγμές ψάλλουν και δοξάζουν τον Θεό «με αλαλαγμούς και τύμπανα», λέει ο παπα-Βασίλης. «Μου θύμισε την Παλαιά Διαθήκη, όταν ο λαός ευχαριστούσε ποικιλόμορφα τον Θεό».

Μακριά από τη σύγχρονη εποχή, μη γνωρίζοντας τι είναι τρένο ή τηλεόραση, ζουν τον δικό τους Γολγοθά. Μαζί μ' αυτούς και κληρικοί-λαϊκοί, οι οποίοι δίνουν από το υστέρημά τους, το οποίο βλέπουν να μετατρέπεται σε πνευματική και υλική τροφή για ζωή.

«Οι σύγχρονοι άνθρωποι, αυτοί που ξεχνούν ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν τη βοήθειά μας, ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους... Ας βοηθήσουν για να χαρίσουν μια ζωή και ένα χαμόγελο σε κάποιο παιδί, όπως το παιδί που χαμογέλασε, όταν του χαρίσαμε μία μπάλα ποδοσφαίρου», κατέληξε, βουρκωμένος απ' τη συζήτησή μας ο παπα-Βασίλης από την Κοκκινιά.