Έμπολα: γιατί είναι η ασθένεια που φοβόμαστε τόσο πολύ;

Σε άρθρο του τιτλοφορημένο «Εμπολα: γιατί είναι η ασθένεια που φοβόμαστε τόσο πολύ;», το βρετανικό δίκτυο BBC επιστρατεύει έναν ειδικό βιολόγο προκειμένου να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα σχετικά με την δράση και την επικινδυνότητα του ιού.

Ο Σεθ Μπάρκλεϊ, διευθύνων σύμβουλος της Παγκόσμιας Συμμαχίας για τα Εμβόλια και τους Εμβολιασμούς (GAVI - Global Alliance for Vaccines and Immunizations), ουσιαστικά καταρρίπτει, τρόπον τινά, την άποψη πως ο Εμπολα είναι στα πρόθυρα να εξαπλωθεί επιδημικά σε όλο το κόσμο και θέτει κάποιες ιατρικές παραμέτρους στη σωστή και ψύχραιμη τους βάση. «Για ποιο λόγο ο ιός αυτός είναι στα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων και μονοπωλεί το χρόνο από τα παγκόσμια ΜΜΕ;

Kony: Ταινία διαμαρτυρίας στο YouTube για ένα σατράπη (VIDEO)

Tης Άννας Λ.Π.

Ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο φίλμ έχει κυκλοφορήσει εδώ και ένα χρόνο περίπου στο διαδίκτυο με τίτλο Kony 2012. Σε 24 ώρες «λήγει» αυτό το βίντεο κλείνοντας έτσι μια ευγενή εκστρατεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και κυρίως τα δικαιώματα των παιδιών.  

Ο αντίκτυπος είναι τεράστιος ώστε μέσα σε ένα χρόνο συγκέντρωσε πάνω από 90 εκατ. εμφανίσεις καθώς και διασημότητες όπως ο Τζωρτζ Κλόυνεϋ (George Clooney) και ο Τζέι Ζ (Jay Z) .

Ο Τζόζεφ Κόνυ (Joseph Kony) αποτελεί τον νούμερο ένα καταζητούμενο από το Διεθνές Δικαστήριο για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ο Κόνυ κατηγορείται για τη στρατολόγηση ανηλίκων
με αθέμιτους και τυραννικούς τρόπους.

 

Χαρακτηρίζεται ως ένας άνθρωπος - τέρας. Θεωρείται υπεύθυνος για περισσότερες απο 30.000 απαγωγές παιδιών αγοριων με σκοπό να καταταγούν στο στρατό του, να πάρουν στα χέρια τους ένα όπλο ώστε να συμφιλιωθούν με το  θάνατο και να είναι σε «εύκολη θέση» ώστε να μπορέσουν να σκοτώσουν ακόμα κα τους ίδιους τους τους γονείς.

Ο ίδιος θεωρεί το έργο του θεάρεστο.

 

Ο στρατός του κρύβεται στη ζούγκλα και εξαπολεί επιθέσεις στους οικισμούς παίρνοντας όσα χρειάζεται. Ο Kony έχει καταδικαστεί από το Διεθνές Δικαστήριο ήδη από το 2005 αλλά παραμένει ασύλληπτος. Οι τελευταίες επιθέσεις του στη Δημοκρατία του Κογκό, έχει ξεσηκώσει εκ νέου ένα νέο κύμα δημοσιότητας ενάντια στη δράση του που σαρώνει στα κοινωνικά δίκτυα.

Τι έκανε όμως τόσα εκατομμύρια ανθρώπους να ασχολούνται με αυτόν τον τρομακτικό εγκληματία; Ο Τζέισον Ράσσελ (Jason Russel) σκηνοθέτης και ακτιβιστής της οργάνωσης  Invisible Children καθώς και εκφωνητής της 30λεπτης ταινίας που έχει ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων.

Το βίντεο γυρίστηκε ένα χρόνο πριν, φορτώθηκε στο YouTube και «λήγει» στις 31 Δεκεμβριου 2012 .

Τέτοιου είδους προβλήματα αντιμετώπιζε, αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίζει η Αφρική μια ήπειρος πλούσια σε υπέδαφος αλλα και σε φτηνό εργατικό δυναμικό. Όσον αφόρα στην Ουγκάντα, ας μην ξεχνάμε ότι στο τιμόνι αυτής της δύστυχης χώρας βρέθηκε για πολλά χρόνια ο Αμίν Νταντά.

Η έκκληση ανθρώπων του πνεύματος να εξαλείψουν, οι λεγόμενες πλούσιες χώρες, το χρέος των χωρών του Τρίτου Κόσμου πολλάκις έχει πέσει στο κενό. Η φτώχεια και η πείνα που μαστίζει τη Μαύρη Ήπειρο προκαλεί φαινόμενα του τύπου Kony.

Στο χάραμα του 21ου αιώνα για εμάς, τους υποτίθεται πολιτισμένους ανθρώπους, είναι αδιανόητες τέτοιου είδους καταστάσεις όμως συμβαίνουν. Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι καταστάσεις χειροτερεύουν μιας και η κρίση, όχι μόνο η επισιτιστική αυτή της Αφρικής, αλλά και του σύγχρονου κόσμου κατέκτησε και τις πλουσιότερες χώρες.

Έμειναν λίγες ώρες ως την αυγή του 2013, για ακόμα μια φόρα ας σκεφτούμε αυτούς τους ανθρώπους που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε αυτο το κόσμο και κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο αγαθό που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο ας το εκτιμήσουμε εμείς που το απολαμβάνουμε αν και στην ουσία και εμείς υστερούμε σε εξωτερική ελευθερία αλλά η εσωτερική είναι υπόθεση του καθενός.

Δείτε την ταινία εδώ, όσο είναι διαθέσιμη:

 

Ο παπα-Βασίλης της ελπίδας στο Καμερούν της απόγνωσης

Του Συμεών Σολταρίδη,

«Ελευθεροτυπία», 19 Μαρτίου 2009

«Ντρεπόμουν σαν άνθρωπος, σαν Ελληνας, σαν Ευρωπαίος και σαν κληρικός, όταν έβλεπα ανθρώπους σε απόσταση λίγων ωρών από την Ελλάδα να ζουν αιώνες πίσω και να πεθαίνουν στα 42 τους χρόνια, επειδή δεν έχουν τα απαραίτητα: λίγο καθαρό νερό, ένα φάρμακο για την ελονοσία και λίγο φαγητό την περίοδο της ξηρασίας».

Ο παπα-Βασίλης Τσιμούρης απ' την Κοκκινιά συμμετείχε στην ιεραποστολή με το σύλλογο «Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος» στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Καμερούν. «Συμμετείχα με τις ευλογίες του μητροπολίτη Πειραιώς και βρέθηκα σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι αναζητούν τον Θεό και παρακαλούν όλους να τους μιλήσουν για τον Θεό. Κι όμως, αδυνατούμε να τους Τον εξηγήσουμε επειδή δεν πάμε και αδυνατούμε ν' ανταποκριθούμε στο αίτημά τους λόγω των δυσκολιών διαβίωσης».

Ο ίδιος σκέφτεται να πάει και να μείνει ένα διάστημα με την παπαδιά του «ανταποκρινόμενος στο αίτημα του μητροπολίτη Καμερούν Γρηγορίου, ο οποίος διακαώς επιθυμεί κληρικούς από την Ελλάδα για να διδάξουν τους εκεί κληρικούς λειτουργική, κατηχητική κ.λπ.».

Το ιεραποστολικό έργο στο Τουλούμ του Καμερούν ξεκίνησε το 1996 όταν ήταν μητροπολίτης Καμερούν ο σημερινός Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος. Χτίστηκαν κάποια σχολεία, κάποιες εκκλησίες, φτιάχτηκαν πηγάδια για την εύρεση νερού και άρχισαν να δημιουργούνται υποτυπώδεις οικισμοί από αχυρόσπιτα.

«Οι συνθήκες ζωής, δύσκολες έως άθλιες», θα σημειώσει ο παπα-Βασίλης, ο οποίος προσπάθησε συναισθηματικά φορτισμένος να μας εξηγήσει τι είναι το μοναδικό φαγητό τους, το «μίλι-μίλι», με το οποίο και ζουν.

«Είναι ένας καρπός σαν τσαμπί, που το παίρνουν από τα δένδρα, το ξηραίνουν και το αλέθουν σαν αλεύρι. Αυτό όμως βγαίνει πάντα μετά τις βροχές και υπάρχει για έξι μήνες». Ομως, όπως λέει, τι γίνεται μετά, όταν για άλλους έξι μήνες έχει ξηρασία;

Με τη βοήθεια φίλων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και του Συλλόγου, συγκεντρώνονται τρόφιμα, κυρίως ρύζι και φάρμακα, και μ'ένα φορτηγό που διανύει απόσταση 2,5 χιλιάδων χιλιομέτρων από την έδρα του Πατριαρχείου, μοιράζονται χωρίς θρησκευτική διάκριση σε χριστιανούς, μουσουλμάνους και προγονολάτρες. Ανοίγονται πηγάδια και σκεπάζονται με καλύμματα με σκοπό να διαφυλαχτούν, χτίζονται σχολεία και διδάσκονται την επίσημη γλώσσα του κράτους, τα γαλλικά, μεταξύ των 360 τοπικών διαλέκτων, και τα μαθηματικά, ανεγείρονται εκκλησίες και γίνονται κάποια κατηχητικά.

Μετά την εκφώνηση του ιερέα σε διάφορες στιγμές ψάλλουν και δοξάζουν τον Θεό «με αλαλαγμούς και τύμπανα», λέει ο παπα-Βασίλης. «Μου θύμισε την Παλαιά Διαθήκη, όταν ο λαός ευχαριστούσε ποικιλόμορφα τον Θεό».

Μακριά από τη σύγχρονη εποχή, μη γνωρίζοντας τι είναι τρένο ή τηλεόραση, ζουν τον δικό τους Γολγοθά. Μαζί μ' αυτούς και κληρικοί-λαϊκοί, οι οποίοι δίνουν από το υστέρημά τους, το οποίο βλέπουν να μετατρέπεται σε πνευματική και υλική τροφή για ζωή.

«Οι σύγχρονοι άνθρωποι, αυτοί που ξεχνούν ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν τη βοήθειά μας, ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους... Ας βοηθήσουν για να χαρίσουν μια ζωή και ένα χαμόγελο σε κάποιο παιδί, όπως το παιδί που χαμογέλασε, όταν του χαρίσαμε μία μπάλα ποδοσφαίρου», κατέληξε, βουρκωμένος απ' τη συζήτησή μας ο παπα-Βασίλης από την Κοκκινιά.