Ο Χάρης Λαζαρόπουλος στο δυναμικό του Piraeuspress.gr

Πολύ δυνατά ξεκινά η "σεζόν" για το πρώτο ενημερωτίκο διαδικτυακό μέσο ενημέρωσης του Πειραιά. Νέο απόκτημα του Piraeuspress.gr ο πολύ έμπειρος, επιτυχημένος και βέρος Πειραιώτης δημοσιογράφος, Χάρης Λαζαρόπουλος.

Ο Χάρης Λαζαρόπουλος, με δυναμική παρουσία σε τηλεόραση, εφημερίδες και τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, αποτελεί σημαντική προσθήκη στο ανθρώπινο δυναμικό του Piraeuspress.gr και βασικό συντελεστή για την επίτευξη των νέων στόχων που έχουν τεθεί.

Ποιος ήταν ο Νίκος Μπουζάνης που έφυγε ξαφνικά από κοντά μας

Έφυγε ένας από τους τελευταίους ρομαντικούς και τίμιους αγωνιστές για μια καλύτερη Αθήνα και μια περήφανη Ελλάδα από το χώρο του πατριωτικού σοσιαλισμού και της ανανεωτικής Αριστεράς

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

 

Κάποιοι από εσάς μπορεί να μην έχετε ξανακούσει το όνομά του. Υπάρχουν πολλοί ωστόσο που θα θυμούνται τον Νίκο Μπουζάνη, ως τον τελευταίο ρομαντικό μιας από τις ιστορικότερες περιοχές των Αθηνών, του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου.

 

Τον γνώρισα όταν η «ΑΘΗΝΑΪΚΗ» ασκούσε δριμεία κριτική στην πολιτική που ακολουθούσε τότε ως πρωθυπουργός ο κ. Κώστας Σημίτης ενώ έδινε σημαντικό βήμα στα κόμματα της κεντροαριστεράς και της Αριστεράς.

 

Για πρώτη φορά είχα αναλάβει την αρχισυνταξία και ο συνάδελφος κ. Τάκης Σκριβάνος έκανε υποδειγματική δουλειά στο ρεπορτάζ των κομμάτων που βρίσκονταν πιο αριστερά από το ΠΑΣΟΚ.

 

Όταν το ΔΗΚΚΙ και ο κ. Δημήτρης Τσοβόλας ασκούσαν ισχυρή κριτική στην τότε κυβέρνηση έτυχε να γνωρίσω τον Νίκο Μπουζάνη. Είχε διαβάσει μια συνέντευξη που είχε δώσει τότε ο συγχωρεμένος Τίτος Βανδής στον συνάδελφο κ. Δημήτρη Τερζή. Κάπου μίλησε για την παλιά Αθήνα, για τα νεοκλασσικά, για τις παλιές γειτονιές της πρωτεύουσας που έπρεπε να κρατήσουν το παραδοσιακό χρώμα τους, όπως συμβαίνει σε όλη την υπόλοιπη πολιτισμένη Ευρώπη κι έδωσε αφορμή στον Μπουζάνη.

 

Ήρθε από τα γραφεία της εφημερίδας στην πλατεία Θεάτρου και ζήτησε να δει τον τότε διευθυντή σύνταξης της «Α», τον κ. Βαγγέλη Κουτουζή ή την άλλη «παλιοσειρά» της εφημερίδας, τον Βαγγέλη Οικονομίδη να μιλήσει για το έργο του συλλόγου στον Κεραμεικό και να ενημερώσει για τις θέσεις του ΔΗΚΚΙ. Τελικά βρέθηκε στο γραφείο μου. Πιάσαμε την πάρλα κατά τις δύο και την κόψαμε αναγκαστικά για τη σύσκεψη του τμήματος πριν πάμε στο γραφείο του κ. Σπύρου Καρατζαφέρη για τη «μεγάλη σύσκεψη», δύο ώρες αργότερα.

 

Για τον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο

 

Σ’ αυτήν την πρώτη συζήτηση είδα έναν άνθρωπο με ιδιαίτερο δυναμισμό, ο οποίος ίδρυσε μαζί με τους συγκατοίκους του τον σύλλογο «Δημόσιο Σήμα» και πάλεψε για την αναβάθμιση του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου. Ήταν από εκείνους που αρνούνταν να φύγουν από τη γειτονιά που σκίαζε η Ακρόπολη για την ψευτο-πολυτέλεια των νέων προαστείων. Και πέτυχε πολλά με το «Δημόσιο Σήμα».

 

Ακόμα ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος θυμάται ότι ως δήμαρχος Αθηναίων είχε εκπλαγεί με τις προτάσεις, τα επιχειρήματα και τη συνέπεια του Μπουζάνη. Πώς αλλοιώς θα γίνονταν τόσα έργα στην περιοχή; Η πλατεία Κουμουνδούρου καθάρισε και αναπλάστηκε, η πλατεία Λέοντος Αυδή έγινε πράσινη όαση, παλιά νεοκλασσικά αναπαλαιώθηκαν, ο πύργος της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν γκρεμίστηκε, η οδός Σαλαμίνος έγινε ένας υπέροχος πεζόδρομος, η Ερμού απέναντι από την «Τεχνοπόλη» πεζοδρομήθηκε κι έγινε σημείο αναφοράς.

Σ’ αυτά όλα και ο Μπουζάνης έβαλε το λιθαράκι του.

 

Έτυχε να γνωρίσει τον «Έλληνα Τσέχωφ», όπως τον βάφτισε ο κριτικός κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος, τον κ. Νίκο Ζωρογιαννίδη. Ο Μπουζάνης δεν στάθηκε στο γεγονός ότι ήταν δεδηλωμένος «Νεοδημοκράτης». Εκτίμησε ότι τον εμπιστεύτηκε η Μελίνα Μερκούρη όσο διάστημα θήτευσε στο υπουργείο Πολιτισμού, γεγονός που αξιολόγησε θετικά και η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, διατηρώντας τον σε θέση – κλειδί στο υπουργείο Πολιτισμού. Πήρε ιδέες από τον κ. Ζωρογιαννίδη, διεκδίκησε και πέτυχε τη διατήρηση και την αναπαλαίωση πολλών ιστορικών κτηρίων στο κέντρο της πρωτεύουσας.

 

Η σχέση με τον Δ. Τσοβόλα και η ρήξη

 

Λίγο καιρό αργότερα τον ξαναείδα στον εκδοτικό οίκο «ΤΥΠΟC» του κ. Μιχάλη Νιφλή όταν έκανα την επιμέλεια της έκδοσης «Έλληνες Ολυμπιονίκες 1896 – 2004» που έγραψε ο καθηγητής κ. Θωμάς Γιαννάκης. Εκεί δεν είδα τον ενεργό πολίτη Μπουζάνη αλλά τον βαθιά πολιτικοποιημένο σοσιαλιστή και πατριώτη αγωνιστή.

Από τότε που εγκατέλειψε την ιδιαίτερη πατρίδα του, τα Τζουμέρκα της Άρτας, δεν έκρυψε τα δημοκρατικά φρονήματά του. Ίσως ήταν ένας από τους λίγους τίμιους εκπροσώπους της γενιάς του Πολυτεχνείου που δεν διεκδίκησε θέσεις στο Δημόσιο ή αξιώματα.

 

Προς τιμή του διακρίθηκε στον ιδιωτικό τομέα, έκανε μια υπέροχη οικογένεια κι όταν επέλεξε να ενταχθεί στο ΔΗΚΚΙ, το έκανε αφότου αντιλήφθηκε ότι η πατριωτική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ είχε μπει στο χρονοντούλαπο που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ακόμα κι όταν ήρθε σε ρήξη με τον κ. Δημήτρη Τσοβόλα επειδή εκείνος ήθελε ν’ αναστείλει τη λειτουργία του κόμματος, το έκανε συνειδητά. «Το ΠΑΣΟΚ που αποτελούσε τον αδιαμφισβήτητο φορέα της Κεντροαριστεράς μετακινείται δεξιότερα στις θέσεις του. Είναι δυνατόν λοιπόν να μείνουμε άπραγοι σ’ αυτήν την βαθμιαία αλλαγή του πολιτικού σκηνικού;», είχε σχολιάσει εκείνη την εποχή.

 

Τα γεγονότα επιβεβαίωσαν τον Μπουζάνη αλλά και την άποψη που ήθελε το ΔΗΚΚΙ να συμπαρατάσσεται πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ και το Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο. Στις τελευταίες εκλογές ο Νίκος είχε κατεβεί ως υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Μαγνησία και πάλεψε όπως γνώριζε από τα νεανικά του χρόνια, δηλαδή με τις δικές του δυνάμεις. Ίσως αυτό κάνει τους Ηπειρώτες να διαφέρουν από άλλους Έλληνες.

 

Συμπαράταξη με τον ΣΥΡΙΖΑ

 

Το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών δικαίωσε τον πολιτικό αγώνα και τη ρητορική του Μπουζάνη. Πίστευε ότι το ΠΑΣΟΚ θα συρρικνωθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ο αδιαμφισβήτητος εκπρόσωπος της Κεντροαριστεράς στο νέο πολιτικό σκηνικό που θα διαμορφωθεί μετά τις επόμενες εκλογές, οπότε θα προκύψει και η «νέα μεταπολίτευση» που ευαγγελίστηκαν προσωπικότητες του απερχόμενου πολιτικού κατεστημένου.

 

Είχε ενταχθεί για τα καλά στις διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ κι όπως φάνηκε ο πρόεδρος του κόμματος, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, άκουγε με ενδιαφέρον τις θέσεις του Μπουζάνη. Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση που έκανε πριν από μερικές ημέρες για το φορολογικό νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση του κ. Αντώνη Σαμαρά.

Λίγες ώρες μετά τις εσωκομματικές διαδικασίες στο ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή, ο Νίκος Μπουζάνης έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 58 χρονών.

 

Όταν το έμαθα από τη συνάδελφο κ. Αθανασία Πάντου, βουβάθηκα.

 

Δεν ήταν ο γραμματέας του Πολιτικού Συμβουλίου του ΔΗΚΚΙ, ούτε το μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ.

Ήταν ο Νίκος που έκανε τζάμπα τις φορολογικές δηλώσεις στους φτωχούς, ο άνθρωπος που έκανε κοινωνικές δράσεις και συσσίτια για τους άπορους στο Μεταξουργείο, ο κομψός κύριος στον οποίο στηριζόταν η μονάκριβη γυναίκα του η κ. Νία και κατέβαιναν τον πεζόδρομο της Ερμού από το Θησείο με γέλια.

 

Τούτος ο άνθρωπος έφυγε από κοντά μας.

 

Τον αποχαιρετήσαμε σεμνά στο Γ’ Νεκροταφείο. Ο κ. Μανώλης Γλέζος, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, ο κ. Αλέξης Μητρόπουλος, ο συναγωνιστής και κολλητός φίλος του από το ΔΗΚΚΙ κ. Τάκης Μαντάς, ο κ. Γιώργος Πάντζας, ο κ. Νίκος Βούτσης, ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο κ. Γιάννης Δημαράς, η κ. Θεώνη Νιφλή και εκατοντάδες κόσμου αποχαιρετήσαμε τον Νίκο.

 

Στη σύντομη ομιλία του ο κ. Τσίπρας σκιαγράφησε τον Μπουζάνη στην πολιτική του δραστηριότητα ενώ ο κ. Μαντάς έδωσε στοιχεία της πολιτικής αντίληψης που είχε ο «ξεροκέφαλος Ηπειρώτης».

 

Σε κάποια στιγμή μού λέει ο Δημαράς: «Και μετά τι μένει;». Τo έργο μιας ζωής, λέω.

Πιστεύω ακράδαντα ότι μπορεί με κάποιους ανθρώπους να έχουμε διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις, αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν πασχίζουμε μαζί για το κοινό καλό και την πατρίδα. Κι αυτό μπορεί να είναι το μήνυμα προς όσους ακόμα διατηρούν ψυχροπολεμικά ή εμφυλιοπολεμικά συμπλέγματα στο μυαλό τους.

 

Κάτι τέτοιο θα τους έλεγε κι ο Νίκος, καθώς θα απολάμβανε τη βόλτα του, κάθε Κυριακή πρωί, από τον Κεραμεικό προς την Αποστόλου Παύλου…

Πηγή: Newsbomb.gr  

 

 

Στη μνήμη του Βασίλη Χριστοδούλου

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Οι Βασίλης Χριστοδούλου και Αρχέλαος Αντώναρος θα μείνουν στο μυαλό μου ως το αχτύπητο δίδυμο της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ», στη χρυσή εποχή της από το 1951 -1963.

Στις 14 Μαρτίου 1950 ξεκίνησε η πιο όμορφη περιπέτεια των δύο φίλων. Εκείνη την ημέρα η «ΑΘΗΝΑΪΚΗ» βγήκε στα περίπτερα δυναμική, ανεξάρτητη και κυρίως έτοιμη να πει αλήθειες στην κοινή γνώμη και να δώσει αγώνες για τη Δημοκρατία.

Ο αείμνηστος εκδότης Γ. Παπαγεωργίου είχε προκαλέσει τους δύο μαιτρ του σκίτσου να δημοσιεύουν καθημερινώς μια φάσα με τρεις ή τέσσερις έγχρωμες γελοιογραφίες κάτω από τον λογότυπο της εφημερίδας, σχολιάζοντας εύστοχα, καυστικά και με χιούμορ την επικαιρότητα.

Ποιος δεν θυμάται τις γελοιογραφίες με τον Μαρκεζίνη (ο οποίος απ’ αυτούς πήρε το παρατσούκλι «σώμα και κόμμα» όταν έφυγε από την ΕΡΕ), του Καραμανλή, της Φρειδερίκης, του Γεωργίου Παπανδρέου ή του Σοφό (Σοφοκλή Βενιζέλου).

Αρχικά γνώρισα τον Αρχέλαο κατά την προετοιμασία επανεκδόσεως της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ» τον Μάρτιο του 1997. Στη συνέχεια γνώρισα και τον Βασίλη Χριστοδούλου στη «ΒΡΑΔΥΝΗ της Κυριακής», με την οποία συνεργαζόμουν παράλληλα. Σαν μικρό παιδί άκουγα τις ιστορίες που μου έλεγαν πότε ο Αρχέλαος σου και πότε ο Χριστοδούλου ειδικά για τις περίφημες δίκες της "Αθηναϊκής" όταν ο Παπαγεωργίου και Εμμανουήλ Μπακλατζής έκαναν δριμεία κριτική στο... Παλάτι.

Επίσης θυμάμαι τον Χριστοδούλου να δακρύζει έξω από το γραφείο του τότε διευθυντή της «ΒτΚ» Κωστή Δήμτσα για ένα σκίτσο που είχε κάνει ο Αρχέλαος για τις αγροτικές κινητοποιήσεις (θαρρώ το 1998). Είχε κάνει αίσθηση και το είχε αναδημοσιεύσει και ο Στάθης (Σταυρόπουλος) στη στήλη του. Όταν έγραφα τα ιστορικά αφιερώματα της «Α» και της «ΒτΚ» πάντοτε συμπεριλάμβανα στο κασέ σκίτσα και των δύο αυτών μεγάλων γελοιογράφων.

Χάρη σ’ αυτούς μάλιστα είχα προτείνει στον Σπύρο Καρατζαφέρη να φιλοξενεί καθημερινά το πρωτοσέλιδο της «Α» χαρακτηριστική γελοιογραφία που θα διάνθιζε το βασικό θέμα της εφημερίδας. Το είχε δεχθεί κι ο γελοιογράφος που ανέλαβε να φέρει εις πέρας αυτήν την αποστολή ήταν ο Θόδωρος Μουτζουρίδης, ο οποίος συνέχισε την παράδοση των Αρχέλαου και Χριστοδούλου ως και το 2001.

Φαντάζομαι ότι οι δύο φίλοι και συνάδελφοι θα σπάνε πλάκα στον Παράδεισο, θα φτιάχνουν τα καλύτερα σκίτσα με τα πενάκια τους και θα θυμούνται μαζί με τους Παπαγεωργίου, Μπακλατζή, Δάνο, Αθανασιάδη, Σαραντάκο, Καμβύση, Ναζλίδη κι άλλα ιερά τέρατα του Τύπου πως κάποτε από τις εφημερίδες έβγαιναν οι καλύτεροι σκαπανείς του πνεύματος…

Το βιογραφικό του

Ο τότε πρωθιυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου
αποπέμπει τον τότε υπουργό Εθνικής Αμύνης
Πέτρο Γαρουφαλιά, λίγο πριν από
την Αποστασία του 1965,
όπως το κατέγραψε ο Χριστοδούλου.

Έφυγε ο τελευταίος από τη μεγάλη γενιά των γελοιογράφων της δεκαετίας του ’50.

Ο Βασίλης Χριστοδούλου αποτελεί αναμφισβήτητα μια θρυλική φυσιογνωμία της ελληνικής γελοιογραφίας.

Γεννήθηκε το 1917 στον Πειραιά και σε ηλικία μόλις 19 χρόνων, το 1936, δημοσίευσε την πρώτη του γελοιογραφία στην εφημερίδα «Ηχώ της Ελλάδας», που είχε εκδώσει ο Κωστής Μπαστιάς. Από τότε, και έως την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, σταδιοδρόμησε στον αθηναϊκό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο ως σκιτσογράφος και γελοιογράφος με θετικές επιδόσεις και επιτυχημένες παρουσίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Για περισσότερα από πενήντα χρόνια εργάστηκε στις εφημερίδες «Εφημερίς των Ελλήνων», «Αθηναϊκή», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Η Βραδυνή», «Η Μεσημβρινή» κ.ά. Επίσης, συνεργάστηκε στα περιοδικά «Θησαυρός», «Πάνθεον», «Εικόνες», «Ρομάντζο», «Παγκόσμιος Τύπος», «Σαββατοκύριακο», «Πρώτο» και σε διάφορα άλλα εβδομαδιαία δεκαπενθήμερα και μηνιαία έντυπα.

Υπήρξε ακόμη, τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» και της συνδικαλιστικής επιθεώρησης «Πρωτεργάτης». Ως γελοιογράφος συνεργάστηκε και με την εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία», στην οποία διαδέχθηκε τον Φωκίωνα Δημητριάδη.

Με τον Αρχέλαο

Άλλο σκίτσο του Χριστοδούλου
για την αποπομπή Γαρουφαλλιά
από τον Γεώργιο Παπανδρέου,
με φόντο την Κέρκυρα
(και τα τότε θερινά ανάκτορα).

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, ως πολιτικός γελοιογράφος πρωτοεμφανίστηκε στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» του Γιάννη Παπαγεωργίου από την αρχή της έκδοσής της το 1951 μέχρι το 1962. Στη συνέχεια ανέλαβε πολιτικός γελοιογράφος στην εφημερίδα «Η Βραδυνή» των αδελφών Αθανασιάδη, στην οποία παρέμεινε επί 20 και πλέον χρόνια. Έτσι, οι γελοιογραφίες του, που δημοσιεύθηκαν πρωτοσέλιδες και στις δύο εφημερίδες, με βασικά γνωρίσματα το πηγαίο σκωπτικό πνεύμα και την προσωπική σκιτσογραφική έκφραση, ταυτίστηκαν με την μεταπολεμική πολιτική ζωή της Ελλάδας και επέδρασαν στη διαμόρφωση τάσεων, ροπών και συναισθημάτων μεταξύ της κοινής γνώμης.

Σειρές από γελοιογραφίες και σκίτσα του έχουν εικονογραφήσει αναγνώσματα, ρεπορτάζ και διάφορα δημοσιογραφικά και φιλολογικά κείμενα, που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας. Διεκδικεί ίσως παγκόσμιο ρεκόρ παραγωγικότητας, αφού υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τις 120 χιλιάδες οι γελοιογραφίες του. Έχει λάβει μέρος σχεδόν σε όλες τις μεταπολεμικές, πανελλήνιες και διεθνείς εκθέσεις γελοιογραφίας και σκίτσου.

Σκίτσο του Βασ. Χριστοδούλου που
τον δείχνει ως "δικέφαλο"
της "Αθηναϊκής" με τον καλό του
φίλο και συνάδελφο, Αρχέλαο.

Δεν είναι τυχαίο ότι από το 1948 έως πριν από λίγο καιρό, σκίτσαρε καθημερινά.

Όπως λένε οι νεώτεροι συνάδελφοί του, αποτέλεσε έναν παραγωγικότατο δημιουργό που ενώνει διά μέσου της προσωπικής του εμπειρίας, όλες τις γενιές της μεταπολεμικής γελοιογραφίας.

Από τον Φωκίωνα Δημητριάδη και τον Παύλο Παυλίδη, μέχρι τους σημερινούς ομότεχνούς του, πολιτικούς γελοιογράφους.

Η γραμμή του ήταν καθαρή και απέριττη, είναι εν-τυπωμένη για τα καλά στο νεοελληνικό μας ασυνείδητο. Βαρελόφρονες, σεξοβόμβες, ξεμυαλισμένοι και αναπόφευκτα) απατημένες σύζυγοι, αλλά και Ανδρέας Παπανδρέου και Χαρίλαος Φλωράκης και όλη η σύγχρονη πολιτική ιστορία. Όλοι έχουν περάσει από την πένα του.

Σύμφωνα με την ΕΣΗΕΑ, ο Βασίλης Χριστοδούλου υπήρξε ένας σεμνός, ευπρεπής και ευγενής συνάδελφος, που άφησε σπουδαίο έργο ως γελοιογράφος και σκιτσογράφος. Παράλληλα, δίδαξε ήθος και έμεινε πιστός στις αρχές του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.