Λατινοαμερικάνικα μέτρα κατά των εργαζομένων

Πολύ σκληρά, με πρωτοφανείς κοινωνικές επιπτώσεις, είναι τα μέτρα που θα επιβληθούν για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από ΕΕ και ΔΝΤ, όπως προκύπτει από τη συνάντηση του πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου με τους εκπροσώπους των κοινωνικών τάξεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός τους ανακοίνωσε τα σκληρά μέτρα που θα αναγκαστεί να λάβει σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια που θα λάβει η ελληνική οικονομία από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Η βοήθεια θα είναι της τάξης των 140 δισ. ευρώ, το μεγαλύτερο πακέτο που έχει πάρει ποτέ χώρα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της εφημερίδας τα κυριώτερα μέτρα του πακέτου θα είναι:

• Αύξηση του ΦΠΑ μέχρι το 25%।
• Περικοπή του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα καθώς και στις υψηλές συντάξεις, καθώς και
• Κατάργηση του ορίου των απολύσεων।

Ο πρωθυπουργός τόνισε επίσης ότι τα φώτα της δημοσιότητας φεύγουν από την κυβέρνηση και πέφτουν πλέον στους κοινωνικούς φορείς για το αν αποδεκτούν ή όχι τα μέτρα.

Οι ανακοινώσεις σχετικά με τις λεπτομέρειες του μηχανισμού στήριξης της Ελλάδας αναμένονται εντός του Σαββατοκύριακου.

Αντιδράσεις συνδικαλιστών

Το περιεχόμενο του πακέτου μέτρων σκιαγραφούν πάντως με δήλωσή τους ο Γ।Γαβρίλης, αντιπρόεδρος της ΓΣΕΕ, και ο Ηλ।Βρεττάκος, αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, μέλη της Αυτόνομης Παρέμβασης της ΓΣΕΕ:

«Η κυβέρνηση, το ΔΝΤ και η ΕΕ σφαγιάζουν τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά μας για το κεφάλαιο και τις αγορές। Καταργούν τον 14ο και 13ο μισθό στο Δημόσιο καθώς και την 14η και 13η σύνταξη για όλους τους συνταξιούχους, παγώνουν τους μισθούς του Δημοσίου για τα επόμενα 3 χρόνια, προωθούν την κατάργηση του 14ου και 13ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και τους μετατρέπουν σε επίδομα παραγωγικότητας, καταργούν τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις, αυξάνουν εκ νέου το ΦΠΑ και το φόρο στα καύσιμα, αυξάνουν το ποσοστό των απολύσεων στο 4% στον Ιδιωτικό τομέα, περιορίζουν τις αποζημιώσεις για τις απολύσεις στον Ιδιωτικό τομέα.

»Τα παραπάνω μέτρα οδηγούν τους εργαζόμενους και την κοινωνία σε φτώχια και εξαθλίωση।

»Οι εργαζόμενοι, η ελληνική κοινωνία πρέπει να βγούν στο δρόμο »αναφέρουν και καλούν τους εργαζόμενους να συγκεντρωθούν σήμερα, Πέμπτη, στις 7:30μμ στο υπουργείο Οικονομικών, στη συγκέντρωση των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, για να δώσουμε την πρώτη απάντηση।

Οι παραγωγικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας πρέπει να αθροίσουν δυνάμεις για να λυθούν τα προβλήματα, δήλωσε ο πρόεδρος της ΟΚΕ, Χρήστος Πολυζωγόπουλος, κατά την έξοδό του από το Μέγαρο Μαξίμου।

Εξαιρετικά προβληματισμένος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, ο οποίος τόνισε ότι «πήραμε μία γεύση από τα σκληρά μέτρα που έρχονται»।

Ερωτηθείς αν φοβάται κοινωνική αναταραχή, απάντησε ότι αυτή ήδη υπάρχει και πρόσθεσε ότι στις συνομιλίες του με την τρόικα τους ανέφερε την ελληνική παροιμία οτι όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες।

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο γενικός γραμματέας της ΑΔΕΔΥ Ηλίας Ηλιάδης: «Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τελειωμένη ιστορία που συζητήθηκε ερήμην, τουλάχιστον των εργαζομένων του Δημοσίου και βγαίνει μια απόφαση, που έρχεται να επιδεινώσει τη ζωή των εργαζομένων και των συνταξιούχων»।

Η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης, το επί τρία χρόνια πάγωμα των μισθών, η αλλαγή των συντελεστών των έμμεσων φόρων και όλα όσα δεν έχουν ανακοινωθεί, έρχονται να επιβαρύνουν ακραία τη ζωή των πολιτών και μάλιστα μονόπλευρα, είπε.

Οι εργοδοτικές οργανώσεις

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος είπε ότι ο τόπος μας έχει δυνατότητες και αυτή τη στιγμή πρυτανεύει η κοινωνική σύμπνοια και η πολιτική ευθύνη।

Υπάρχει ένα επαρκές δίχτυ ασφαλείας για τα επόμενα τρία έως τέσσερα χρόνια, που δυστυχώς πρέπει να πληρώσουμε πολύ ακριβά και με σκληρά μέτρα, δήλωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ Δημήτρης Ασημακόπουλος.

O ίδιος συμπλήρωσε ότι κάθε σκέψη μετακύλησης του κόστους στα προϊόντα, μέσω της αύξησης του ΦΠΑ, είναι ανεδαφική, ενώ αντιτάχθηκε στην περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, προσθέτοντας ωστόσο, ότι έχουμε την αίσθηση πως δεν θα φτάσουμε ως εκεί।

Τα μέτρα είναι σκληρά, αλλά πρέπει να το παλέψουμε, δήλωσε ο Βασίλης Κορκίδης, πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ) και ένας από τους μνηστήρες της υποψηφιότητας για το δημαρχειακό θώκο του Πειραιά με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας.

• Διαβάστε σχετικά άρθρα:
• http://paliakokkinia।blogspot।com/2010/03/blog-post_17।html

Το παράδειγμα του κ. Σουρουλίδη

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Οι εκατό ημέρες που θα άλλαζαν την κακή εικόνα της χώρας μας μπορεί να πέρασαν, η οικονομική κρίση όμως ήρθε και ταρακούνησε για τα καλά τους εργαζομένους, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά। Η τετραετία της παντελούς αποχής από την πραγματικότητα μετεξελίχθηκε σε περίοδο φυγής προς αναζήτηση εξωτερικής προστασίας ή «βοήθειας».

Η εικόνα μιας χώρας που ζητιανεύει για ψίχουλα ευρωπαϊκής ελεημοσύνης πρέπει να δημιουργεί κατ’ αρχήν αισθήματα προσβολής και ταπείνωσης σε όλους μας। Την ίδια στιγμή τα μηνύματα από την αγορά είναι ακόμα πιο ανησυχητικά। Οι περισσότεροι μιλούν για κορύφωση της κρίσης μέσα στους επόμενους μήνες, με κρισιμότερο όλων των Απρίλιο, οπότε αναμένεται καθίζηση του εμπορίου και της ζήτησης.

Δεν με ενδιαφέρει να σχολιάσω αν βρίσκεται κανείς στην Αθήνα ή περιοδεύει σε ξένες πρωτεύουσες για να προωθήσει τους αντικειμενικούς σκοπούς μιας πολιτικής που θεωρεί σωστή και την προωθεί σε συνεργασία με τους στενούς συνεργάτες του। Με ενδιαφέρει όμως να δραστηριοποιηθούν όσοι μένουν πίσω και πρέπει να εφαρμόσουν πολιτική στο πλαίσιο που τους έχει ορισθεί.

Όταν η αγορά των μεταφορών βρίσκεται σε μαύρο χάλι, τα logistics βρίσκονται σε επίπεδο πριν από το 2004 (επομένως μιλούμε περί δραματικής συρρικνώσεως) κι όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική, τι μπορούμε να περιμένουμε; Ίσως ένα θαύμα μπορούμε να περιμένουμε, όχι από τους πολιτικούς άρχοντες αλλά από σοβαρούς επιχειρηματίες όπως ο κ. Αθανάσιος Σουρουλίδης (φωτό δίπλα από το "Πρώτο Θέμα").

Για μένα, αυτός ο άνθρωπος είναι υπόδειγμα. Είχε φθάσει στο σημείο να πωλήσει την επιχείρησή του, τη ROLCO, σε κάποιον από τους γνωστούς πολυεθνικούς ομίλους. Όταν απειλήθηκε η λειτουργία του εργοστασίου στον Ρέντη (και φυσικά οι 360 θέσεις εργασίας που διαθέτει) ξαναγόρασε την επιχείρηση χωρίς τις παραδοσιακές μάρκες της. Δεν απολύθηκε κανείς ενώ χτίσθηκε ένα νέο προϊόν καθαρισμού που γίνει αποδεκτό από την αγορά.

Στην ίδια κατηγορία επιτρέψτε μου να συμπεριλάβω τους διαδόχους του αείμνηστου Ελευθερίου Μουζάκη («Κλωσταί Πεταλούδας»), την οικογένεια Παπαδοπούλου (με την ομώνυμη μπισκοτοποιΐα) και τον κ. Ιωάννη Κωτσιόπουλο (ιδιοκτήτη της σοκολατοποιΐας «Ίον»).

Αν η Ελλάδα είχε τέτοιους επιχειρηματίες και πολιτικούς δεν θα βρισκόμασταν σε τέτοιο οικονομικό τέλμα και δεν θα αναζητούσαν όλοι μια θέση στο Δημόσιο…

• Το άρθρο δημοσιεύεται στο περιοδικό “C&T” τεύχος 83, που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
• Διαβάστε περισσότερα: http://www.protothema.gr/economy/article/?aid=54847

Τι δεν μάθαμε για τη συνάντηση των εκδοτών

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το ιστολόγιο της "Μαχόμενης Δημοσιογραφίας"

Από τον Ευρύνομο,Μέγα Κωπηλάτη

Νέο σκηνικό στον Τύπο σε βάρος των εργαζομένων θέλουν να στήσουν οι μεγάλοι και λεγόμενοι «παραδοσιακοί» εκδότες. Οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων εκδοτικών συγκροτημάτων της χώρας συμφώνησαν και συναντήθηκαν σε ουδέτερο έδαφος για να δειπνήσουν και να ανταλλάξουν απόψεις σχετικώς με όσα πρέπει να δρομολογηθούν τους επόμενους μήνες ώστε να ελεγχθεί πλήρως η αγορά και το ανθρώπινο δυναμικό των εφημερίδων.

Η συνάντηση έγινε την Τρίτη, 2 Μαρτίου, στο «ουδέτερο» έδαφος της «Ελευθεροτυπίας». Η οικοδέσποινα κ. Μάνια Τεγοπούλου φρόντισε ώστε να περάσουν όσο πιο διακριτικά γινόταν οι κ.κ. Γιάννης Αλαφούζος, Παναγιώτης Ψυχάρης και Φώτης Μπόμπολας. Σύμφωνα με όσα δεν έγραψε το «Ποντίκι», μετά τις αβρότητες, τα καλωσορίσματα και τις ατάκες για την αισθητική των γραφείων της «Ε» ακολούθησαν μαζί με μεζεδάκια και ουΐσκυ, οι εκδότες άρχισαν να λένε πώς θα (ξανα)μοιράσουν την «πίτα».

Αυτό που τους έχει θορυβήσει είναι η διείσδυση των κυρίων Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, Πέτρου Κυριακίδη και Βίκτορα Ρέστη στην αγορά των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας με ιδιαίτερα δυναμικό τρόπο. Η προσπάθειά τους να περισώσουν και να «αναστήσουν» (προς το παρόν) εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς που έπνεαν τα λοίσθια φαίνεται να τους ενοχλεί, όπως και η προσπάθεια που γίνεται για τον «Ελεύθερο Τύπο» από τους κ.κ. Αλέξανδρο Σκαναβή και Δημήτρη Μπενέκο.

Με το φόβο να μην αλωθεί από τους «παρείσακτους» ή τους «μικρούς εκδότες» η Ένωση Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και να μην ενταχθούν όλοι οι εκδότες εφημερίδων υπό τη σκέπη του ΣΕΒ (σ.σ. σκέψη πουαφρέσει στον κ. Δημήτρη Δασκαλόπουλο), στη μετά-Λαμπράκη εποχή οι τέσσερις επίγονοι οργανώνονται κι σχεδιάζουν τη νέα εποχή του Τύπου, καθώς και τον ενταφιασμό κάθε έννοιας τόσο ελεύθερης σκέψης, όσο και εργασιακών δικαιωμάτων.

Οι παραδοσιακοί και μεγάλοι θέλουν να συστήσουν μία νέα κλειστή λέσχη εκδοτών στην οποία δεν θα έχουν θέση ούτε οι «παρακατιανοί» με εφημερίδες κάτω από 5 χιλιάδες φύλλα, ούτε επενδυτές από άλλους χώρους. Η μόνη περίπτωση παραμονής στην ΕΙΗΕΑ είναι ο καθορισμός νέων κανόνων και προϋποθέσεων για όσους θέλουν να διεκδικήσουν μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο που θα επιτρέπει τη συμμετοχή μόνο των ισχυρότερων.

Οι περιχαρακώσεις που σχεδιάζονται δεν προβλέπουν μόνο τον αποκλεισμό των «μικρών» εκδοτών από τα συνδικαλιστικά του εκδοτικού εργοδοτισμού αλλά και άλλου είδους αντιμετώπιση από τις διαφημιστικές και το κράτος.

Οι κ.κ. Τεγοπούλου, Αλαφούζος, Ψυχάρης και Μπόμπολας συμφώνησαν να απαιτήσουν συνάντηση με τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου μόλις επιστρέψει από την Ουάσινγκτον προκειμένου να του θίξουν το κοινό αίτημά τους. Θέλουν να καρπωθούν το σύνολο της κρατικής διαφήμισης για τα μαγαζιά τους και να απαγορευθεί η δημοσίευση ισολογισμών στις μικρής κυκλοφορίας εφημερίδες.

Αν υποχωρήσει σ’ αυτήν την παράλογη απαίτηση ο πρωθυπουργός και υποδείξει στον κ. Χάρη Παμπούκη να προχωρήσει στα περαιτέρω, όλες οι εφημερίδες που βρίσκονται κάτω από το όριο των δέκα χιλιάδων φύλλων θα κλείσουν. Για ανέργους δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς υπαλλήλους φυσικά δεν δείχνουν να νοιάζονται ιδιαίτερα. Δεν είναι τυχαίο πως συμφώνησαν να διαρρεύσουν φήμες περί επικείμενης μείωσης προσωπικού από τα μεγάλα συγκροτήματα κατά 25% επί του συνόλου.

Ήδη έχουν αρχίσει να σκιάζουν σαν φαντάσματα απειλές περί απολύσεων (στα ΜΜΕ του Δ.Ο.Λ.), περικοπών μισθών σε όσους παίρνουν πάνω από το αστρονομικό ποσό των 1.500 ευρώ μηνιαίως (στο Έθνος) και επιλογής «αποκλειστικής απασχόλησης» ανεξαρτήτως κοινωνικών αναγκών (στην «Ελευθεροτυπία»). Όσον αφορά σε θέματα τήρησης της γραμμής που επιβάλλει ο εκδότης και το επιτελείο του (βλέπε περίπτωση Παπαχελάδων και άλλων αντιδημοκρατικών δυνάμεων όπως οι Πορτοσαλταίοι του Φαλήρου) ειπώθηκε πως θα μπορούν να γίνονται απολύσεις με συνοπτικές διαδικασίες.

Μετά τις περικοπές στις αποδοχές των στελεχών στο «Έθνος», συμφωνήθηκε πως με πιεστικό τρόπο θα γίνει επαναδιαπραγμάτευση των αμοιβών σε όλα τα μαγαζιά. Πρώτα θα κοπούν τα κυριακάτικα και στη συνέχεια όλα τα επιδόματα (σ.σ. πτυχία, γλώσσες και ούτω καθεξής).Σε τρίτο επίπεδο θα γίνει προσπάθεια ομογενοποίησης του προσωπικού ενός ή δύο ΜΜΕ σε μία ενιαία αίθουσα σύνταξης (newsroom) με τη λογική της ανασύνταξης ειδήσεων και τηλεγραφημάτων του ΑΠΕ.

Για τη χαμένη τιμή του ρεπορτάζ φυσικά, δεν είχαν να πουν τίποτε ουσιώδες οι επίγονοι. Απλώς θα οδηγήσουν την κατάσταση στην κατάργηση των εξειδικευμένων ρεπορτάζ αλλά και τη δημιουργία μιας νέας τάξης δημοσιογράφων που θα αποτελεί και την πλειοψηφία. Θα είναι οι «αδέσποτοι» που θα δουλεύουν σαν “freelancers”, δεν θα έχουν ασφαλιστικά δικαιώματα, καμμία ένωση δεν θα τους εκπροσωπεί κι αν δεν προέρχονται από «τζάκια» δεν θα έχουν μοίρα, κρίση και θέση στα “new media” της απόλυτης εκμετάλλευσης.

Σχετικός σύνδεσμος:

http://maxomenidimosiografia.blogspot.com/2010/03/blog-post_7092.html

Liebe Griechen!

Ανοικτή επιστολή προς τους Έλληνες απευθύνει από το περιοδικό «Στέρν» ο βασικός αρθρογράφος του γερμανικού πολιτικού περιοδικού κ. Βάλτερ Βελενβέμπερ μετά την κριτική που δέχθηκε.

Είναι χρήσιμο να δούμε τι λέει ο συντάκτης της επιστολής και κυρίως τι παραδέχεται.
Το κείμενο έχει ως ακολούθως:

«Αγαπητοί Έλληνες!

Σίγουρα σας συμβαίνει ό,τι και σε εμάς τους Γερμανούς: Όταν σκεφτόμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση, το μυαλό μας πάει σε αυτόν τον συγκεχυμένο μηχανισμό στις Βρυξέλλες, όπου καλοπληρωμένοι γραφειοκράτες, μαζί με ξεδιαλεγμένους στην πατρίδα τους πολιτικούς, συνεχώς παράγουν εκνευριστικούς κανόνες. Έτσι έβλεπα εγώ τα πράγματα έως τώρα. Ξαφνικά όμως, η άποψή μου για την Ευρώπη και την Ε.Ε. άλλαξε ριζικά. Κι αυτό το οφείλω σε εσάς.

Όλα ξεκίνησαν με μια επιστολή προς εσάς τους Έλληνες, την οποία έγραψα πριν από λίγες εβδομάδες στο περιοδικό Stern. Οφείλω να ομολογήσω: Η επιστολή περιείχε βαριές κατηγορίες. Και μου απαντήσατε, και μάλιστα σε βαθμό που το ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο ακόμη ξεχειλίζει.

Η αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανών κι Ελλήνων που έχει ξεσπάσει εδώ και εβδομάδες, είναι σφοδρή και συναισθηματικά φορτισμένη, από την άλλη όμως, είναι απαραίτητη και προπάντων πραγματικά γόνιμη. Και από τότε η Ε.Ε. δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν λαβύρινθο διατάξεων για μένα. Τώρα, με την αντιπαράθεση ανάμεσα σε εσάς τους Έλληνες κι εμάς τους Γερμανούς, είναι που η Ευρώπη ξεκινά πραγματικά για μένα.

Θα συμφωνήσετε πως έως τώρα τα πράγματα είχαν ως εξής: Όποτε προκύπτει κάποιο θέμα μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συναντιέται με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Εμείς οι πολίτες είμαστε μονάχα θεατές. Μπροστά στην τηλεόραση. Τώρα, σε αυτή την κρίση, εμείς οι πολίτες αρχίσαμε επιτέλους να συνομιλούμε μεταξύ μας, χωρίς τους αρχηγούς των κυβερνήσεων. Η ελληνογερμανική συζήτηση αποτελεί την αρχή μιας πραγματικής, ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας. Ενόψει αυτού του γεγονότος, γίνεται εμφανές ότι η αντιπαράθεση είναι προτιμότερη από τη σιωπή.

Οι κατηγορίες που επιτέλους εκφέρονται, πραγματικά μας πάνε μπροστά. Και τις δύο πλευρές. Φυσικά πόνεσε η αντιπαράθεση αυτή. Όταν σας κατηγορούμε ότι είστε διεφθαρμένοι και εξαπατάτε την υπόλοιπη Ευρώπη, βεβαίως αυτό σας χαλάει τη διάθεση. Κι όταν ανώνυμοι επιστολογράφοι μου προτείνουν να με επεξεργαστούν παράγοντας γύρο ή όταν ελληνικές εφημερίδες παριστάνουν το Άγαλμα της Νίκης στην ομώνυμη στήλη με σβάστικα, αυτά με κάνουν να ξεροκαταπίνω.

Συνολικά, όμως, με διδάξατε πολλά: Το γεγονός ότι γερμανικές εμπορικές αλυσίδες όπως η Lidl και η Saturn κατέκτησαν την ελληνική αγορά, συμμετέχοντας έτσι ενεργά στη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομίας, την οποία κατακρίνω, αυτό το αγνοούσα τελείως. Όπως επίσης αγνοούσα το ύψος των υπέρογκων κερδών που η Ελλάδα αποφέρει στη γερμανική βιομηχανία όπλων. Το 13 τοις εκατό των συνολικών γερμανικών εξαγωγών όπλων διοχετεύεται αποκλειστικά στην Ελλάδα. Αγοράζετε τόσα άρματα μάχης και τουφέκια, επειδή αντιλαμβάνεστε τη σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, Τουρκία, ως απειλή. Και ποιος εφοδιάζει την Τουρκία με όπλα; Πάλι εμείς οι Γερμανοί.

Η γερμανική αμυντική βιομηχανία λοιπόν, επωφελείται από μια διαμάχη, την οποία η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών θεωρεί περιττή.

Οφείλω να ομολογήσω: Όσον αφορά αυτό το θέμα, εσείς οι Έλληνες έχετε ένα ισχυρό επιχείρημα με το μέρος σας. Στην επιστολή μου είχα περιγράψει το αίσθημα της αδυναμίας που νιώθουμε εμείς οι Γερμανοί, λόγω του ότι και η δική μας οικονομική σταθερότητα εξαρτάται από τις αποφάσεις που λαμβάνει η δική σας κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση, την οποία εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα να εκλέξουμε. Η δημόσια συζήτηση στη Γερμανία δεν έμεινε χωρίς αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Άσκησε ακόμη περισσότερη πίεση σε εσάς τους Έλληνες, ώστε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα.

Ισχυρίζομαι το εξής: Οι διαμαρτυρίες εκ μέρους εμάς των Γερμανών διευκολύνουν την κυβέρνησή σας να φέρει εις πέρας την εφαρμογή των απαραίτητων, σκληρών οικονομικών μέτρων. Επομένως, δεν υπάρχει μόνο μια νέα δημόσια σφαίρα στην Ευρώπη. Αυτή δρα κιόλας. Φυσικά εσείς οι Έλληνες αυτό θα το θεωρείτε παρέμβαση στις εσωτερικές σας υποθέσεις. Μα αυτό ακριβώς είναι. Η γερμανική δημοσιότητα επενέβη σε θέματα, τα οποία πρέπει να αποφασιστούν στην Ελλάδα. Αυτό άραγε είναι επιτρεπτό; Ως νέος δημοσιογράφος έκανα ρεπορτάζ για τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Τότε, ακόμη και σε περιπτώσεις σοβαροτάτων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους απαγορευόταν σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Ως προς αυτό το σημείο το Διεθνές Δίκαιο στο μεταξύ έχει τροποποιηθεί. Όσον αφορά την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, όμως, τα κράτη εξακολουθούν να είναι απολύτως κυρίαρχα. Θεωρητικά. Στην πραγματικότητα με την παγκοσμιοποίηση οι οικονομίες των χωρών έχουν συνδεθεί τόσο στενά, τόσο άρρηκτα, ώστε οι αποφάσεις που λαμβάνει η κυβέρνηση της μιας χώρας να έχουν αναπόφευκτες επιπτώσεις στην οικονομία και συνεπώς και στη ζωή των ανθρώπων σε μια άλλη χώρα.

Στην Ε.Ε. οι επιδράσεις αυτές είναι ακόμη πιο ισχυρές και άμεσες. Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, συνεπώς, επεμβαίνει πάντοτε και στη γερμανική οικονομία, παρόλο που δεν το επιδιώκει. Και γι’ αυτό το λόγο είναι απολύτως κατανοητή και δικαιολογημένη η παρέμβαση της γερμανικής δημοσιότητας και των Γερμανών πολιτών στις πολιτικές αποφάσεις της Ελλάδας. Όπως και το αντίστροφο! Κι ακριβώς αυτό είναι που έμαθα τις τελευταίες εβδομάδες μέσα από την αντιπαράθεσή μας: Στην Ε.Ε. δεν υπάρχουν πλέον εσωτερικές υποθέσεις.

Με εγκάρδιους χαιρετισμούς,

Walter Wüllenweber»

Προσωπικώς, θεωρώ τίμια την εξήγηση του κ. Βελενβέμπερ. Το θέμα είναι γιατί κανείς από τη δική μας πλευρά δεν ανέλαβε να απαντήσει είτε στον ίδιον προσωπικώς, είτε στους Γερμανούς...

Για την αντιγραφή,

Χ.Κ.Λ.

Αν έχουν κότσια, ας τολμήσουν (επιτέλους)...

Άρθρο του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Ο κ. Κώστας Καραμανλής έλεγε το φθινόπωρο ότι η κατάσταση πήγαινε κατά διαβόλου, διότι τόσο εκείνος, όσο κυρίως ο κ. Γιώργος Αλογοσκούφης επιδόθηκαν σε μια εγκληματική πολιτική με τις ανόητες «απογραφές» και το ξεγύμνωμα της ελληνικής οικονομίας. Όσο «δημιουργική» κι αν ήταν η λογιστική που εφάρμοσε η κυβέρνηση του κ. Κώστα Σημίτη επί υπουργίας των κ. Γιάννου Παπαντωνίου και Νίκου Χριστοδουλάκη, δεν ήταν σώφρων και τίμια στάση απέναντι στον ελληνικό λαό.

Κι όταν μιλάμε για το λαό εννοούμε το σύνολο των ανθρώπων που γίνονται θύτες και θύματα των εαυτών τους και μιας δράκας πολιτικάντηδων που φορολογεί ή δαιμονοποιεί από τη μια πλευρά, αλλά συμπεριφέρεται με αλαζονεία και φεουδαρχική αντίληψη από την άλλη.

Ήδη από τη στιγμή που εξανεμίστηκε η ελπίδα περί «ανασυγκρότησης του κράτους», πολλοί άρχισαν να κάνουν λόγο για χρεωκοπία της Ελλάδας. Μόνο ο κ. Γιώργος Παπανδρέου μας μπέρδευε…

Όταν αναφερόταν σε ατιμώρητα (και ανέγγιχτα) σκάνδαλα ο σημερινός πρωθυπουργός ρωτούσε πού πήγαν τα λεφτά. Μόλις όμως έπρεπε να μιλήσει ενώπιον τηλεοπτικών συνεργείων και συγκεντρωμένων, διαβεβαίωνε πως «υπάρχουν λεφτά». Μετά τη νίκη και ύστερα από τις 100 ημέρες που θα μας οδηγούσαν στην ευημερία, διαπιστώνει πως λεφτά δεν υπάρχουν κι αντ’ αυτού περικόπτονται οι παροχές σε άδειες κι επιδόματα, παγώνουν οι συντάξεις…

Δηλαδή τα κέρδη των τραπεζών, των εργολάβων, των προμηθευτών του Δημοσίου και διαφόρων άλλων «παραγωγικών» φορέων δεν αφορούν σε χρήματα αλλά σε άυλες έννοιες που όλως τυχαίως συνοδεύονται από τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό;
Οι εθνοσωτήρες που αντιγράφουν ξένα μοντέλα διαχείρισης του κράτους χωρίς να υπολογίζουν το μέλλον της πατρίδας δεν καταλαβαίνουν ότι η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο. Θέλουν εξοικονόμηση χρημάτων;

Ας στερηθούν λοιπόν οι ορδές των πρώην, νυν και αεί βουλευτών αποζημιώσεις, συντάξεις και οφφίκια χάρη στα οποία κάνουν ζωή χαρισάμενη ελέω θυσιών από συνταξιούχους των 500 ευρώ. Ας επιβληθούν πρόσθετοι φόροι σε τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις και όλους τους μεγαλοκαρχαρίες. Στη χώρα των αντιφάσεων και της υπερβολής δεν μπορεί να μη διαβάζουν οι υπουργοί κουτσομπολίστικα περιοδικά ή να μη βλέπουν μεσημεριανάδικα για να δουν ποιοι κάνουν παρέλαση για 15 λεπτά δημοσιότητας. Σίγουρα δεν θα είναι ο «Ξανθόπουλος» ή ο «Καΐλας».

Ας συρρικνωθεί το σάπιο και διεφθαρμένο Δημόσιο στα απολύτως αναγκαία ενώ να τιμωρηθούν παραδειγματικά και δημοσίως όσοι ενέχονται σε υποθέσεις που τελικώς πλήττουν ή έπληξαν την οικονομία.

Αν θέλουν να επιβάλλουν μέτρα στο λαό ας υποχρεώσουν αιώνιους άνεργους και gossip άεργους (που βολεύονται με τα επιδόματα από τον ΟΑΕΔ ή με βύσμα κρατούν κάβα σε συμβάσεις Δημοσίου, ΟΤΑ ή Stage) να παρέχουν δεκαπενθήμερη δωρεάν κοινωνική εργασία, όπως συμβαίνει στη Ρωσία στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης.

Έχουν τέτοια κότσια για να τους πάρουμε στα σοβαρά;

Υψηλή πολιτική… στον καφενέ

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Τόπος: Αίγινα, παραδοσιακό καφενείο κοντά στην ψαραγορά.
Ημέρα και ώρα: Βροχερό χειμωνιάτικο μεσημέρι Κυριακής.
Σκηνικό: Δύο παππούδες (ο Θεμιστοκλής και ο Ζαφείρης) παίζουν τάβλι δίπλα στην ξυλόσομπα, κάτω από τον παλιό καθρέφτη με τη διαφήμιση του «Καφέ Δρίζο», ένας (ο Βαγγέλης) ακόμα διαβάζει την «Εστία» ενώ ο καφετζής (ο Γιώργης) ακούει Μπιθικώτση στην ΕΡΑ.

Ζαφείρης: Έτσι όπως σού ’ρχεται Μιστόκλη το ζάρι, θα τη χάσεις, την παρτίδα.
Θεμιστοκλής: Αν είναι να χάσω, ας χάσω στο πλακωτό. Τουλάχιστον να σώσουμε το spread…
Ζαφείρης: Γιατί ρε διάολε πήγες και πήρες ομόλογα του Δημοσίου;
Θεμιστοκλής: Και να τ’ αφήσω στις τράπεζες για να φορολογηθούν; Δεν πάω καλύτερα συνταξιούχος μετανάστης στην Κύπρο; Γιατί εσύ περιμένεις να χρεωκοπήσουμε για να τα τρώνε ακριβοπληρωμένοι συνδικαλιστές, κερδοσκόποι και διαπλεκόμενοι;
Ζαφείρης: Πήγα στον Περαία κι άνοιξα λογαριασμό σε ισπανική τράπεζα ενώ ψάχνω άκρη για Μεξικό αν δω τα δύσκολα…
Βαγγέλης: Μη φοβάστε δεν θα χρεοκοπήσει η χώρα. Έχουν αγοράσει οι Γερμανοί ομόλογα του Δημοσίου με 6,1! Πιέζουν την κυβέρνηση για ιδιωτικοποιήσεις και συνταξιοδότηση όλων στα 65…
Θεμιστοκλής: Ασσόδυο, πάλι… Βάγγο, τα διάβασες στην «Εστία» και τα πιστεύεις;
Βαγγέλης: Είναι μονόδρομος. Ακόμα και τον καφετζή να ρωτήσεις, ξέρει περισσότερα από τα παιδαρέλια που πασχίζουν να διαχειριστούν το χρέος και τους κόπρους της απογραφής Αλογοσκούφη…
Ζαφείρης: Ρε Γιώργη τι περισσότερο ξέρεις που δεν το σκεφτόμαστε εμείς οι υπόλοιποι ή έχει ραμολίρει τελείως τούτο το χούφταλο;
Γιώργης: Μάγκες δεν ξέρω τι λέτε σεις, αλλά κάμω τα κουμάντα μου. Πήγα στο ταχυδρομείο και βρήκα θυρίδα για να βάλω τις επενδύσεις μου… Φυλάω τα ρούχα μου, να ’χω τα μισά.
Θεμιστοκλής: Και σε τι θα επενδύσεις ρε Γιώργη; Σε μπρίκια και φλυτζάνια;
Γιώργης: Το κομπόδεμα θα το κάνω χρυσάφι, ειδικά τώρα που ανεβαίνει, θα το ασφαλίσω σε θυρίδα κι άσ’το να κάθεται. Όλα τ’ άλλα έχουν ρίσκο, άσε που η κρίση θα κορυφωθεί μεταξύ του Απρίλη και του Μάη…
Βαγγέλης: Δεν το διάβασα αυτό. Το έγραψε ο Παπανδρόπουλος;
Γιώργης: Πρέπει να το γράψει η φυλλάδα για να καταλάβεις τι θα γίνει; Μια σειρά ομολόγων λήγει εκείνο το διάστημα, η κυβέρνηση θα πρέπει ως τότε να αναζητήσει ρευστό και δεν θα το βρει με αποτέλεσμα να κόψει το δώρο Πάσχα των δημοσίων υπαλλήλων ως έναντι των επιδομάτων που έπρεπε να κοπούν από 1ης Ιανουαρίου 2010 και τελικά έχουν δοθεί. Ως απάντηση οι δημόσιοι υπάλληλοι θα κατέβουν σε απεργία…
Ζαφείρης: …Και πρώτοι θα είναι οι εφοριακοί που έχουν αρχίσει και γριλίζουν από το «γυαλί», απειλώντας με απεργία διαρκείας. Επομένως η κυβέρνηση θα πιεστεί ακόμα περισσότερο ενώ θα στερέψουν τα έσοδα στο Δημόσιο και θα οδηγηθούμε στα όρια της χρεοκοπίας.
Θεμιστοκλής: Τότε λήγει η θητεία του Λουκά Παπαδήμου από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επομένως θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός σε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, με υπουργό Οικονομίας τον Γιώργο Προβόπουλο και υπουργό Οικονομικών τον Νίκο Χριστοδουλάκη…

Η συζήτηση διακόπηκε από τον εκφωνητή: «Έκτακτη είδηση! Αγρότες στήνουν μπλόκο στη γέφυρα της Κάντζας, συμπαραστεκόμενοι στο δράμα της Ελένης Μενεγάκη… Ζητούν από την υπουργό να βγάλει ειδικό επίδομα στην ξανθιά ζωντοχήρα». Σηκώθηκα άλαλος να πάω προς το φέρυ-μπωτ, μουδιασμένος απ’ όσα είχα ακούσει…

• Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Logistics & Management", τεύχος 87, Φεβρουαρίου 2010. Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο της εφημερίδας "ΑΘΗΝΑΪΚΗ".
• © Χ.Κ.Λ. - ΛΑΕΓΕ 2010