Scorpions (reunion) και Βασίλης Παπακωνσταντίνου live στο Καραϊσκάκη

Για μια ακόμη χρονιά οι Scorpions ψηφίστηκαν ως το πιο αγαπητό συγκρότημα στο ελληνικό κοινό. Το Scorpions Best παραμένει το πρώτο σε πωλήσεις άλμπουμ στην χώρα μας και το κοινό που παρακολούθησε τις συναυλίες τους στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ξεπερνά τις 150.000!

Και η μανία για τα live τους όλο μεγαλώνει……

Από την άλλη, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο μεγαλύτερος Έλληνας ρόκερ γιορτάζει φέτος τα 35 του χρόνια στην δισκογραφία.

Και οι διάσημοι σκορπιοί, θέλοντας να ανταποδώσουν την τεράστια αγάπη που τους δείχνει το ελληνικό κοινό, προσκαλούν έναν αγαπημένο Έλληνα – τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου – για να τον τιμήσουν στα πλαίσια του φεστιβάλ τους.

Scorpions Festival: Πώς ξεκίνησε….

Οι Scorpions, σε συνεργασία με την ελληνική εταιρία Cultural Action, εγκαινίασαν το 2007 ένα μεγάλο μουσικό γεγονός. Ένα νέο ροκ φεστιβάλ υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση των πάντα ανήσυχων και δημιουργικών σκορπιών. Φιλοσοφία του είναι να παρουσιάζει σημαντικά κλασικά ονόματα της ροκ, αλλά και το νέο ρεύμα της παγκόσμιας ροκ σκηνής, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στην καινούργια γενιά καλλιτεχνών να συνυπάρξει με τα μεγάλα ροκ ονόματα.

Οι Scorpions, θέλοντας να τιμήσουν τη χώρα μας και το πιστό σε αυτούς κοινό της, αποφάσισαν το Scorpions Festival να διεξάγεται στην Ελλάδα. Η αρχή έγινε στις 18 Ιουνίου 2007 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, όπου έλαβαν μέρος οι ίδιοι οι Scorpions, ο διάσημος Joe Cocker και η εκρηκτική χολιγουντιανή σταρ Juliette Lewis με το συγκρότημά της Juliette & the licks. Τη μεγάλη βραδιά άνοιξε το ελληνικό ροκ συγκρότημα Hannibal, που πήρε την πρώτη θέση μέσα από έναν Πανελλαδικό διαγωνισμό.

Τι μας επιφυλάσσει φέτος το 2o Scorpions Festival στις 6 Ιουλίου;

Μια μοναδική στιγμή: Scorpions «Reunion»!

Η στιγμή που περίμεναν οι χιλιάδες φαν του συγκροτήματος στη χώρα μας, έφτασε!!!

Μια μοναδική βραδιά θα ζήσουμε φέτος, αφού για πρώτη φορά θα δούμε στη σκηνή όλα τα μέλη που υπήρξαν στο γκρουπ από την αρχή της ύπαρξής του μέχρι σήμερα.

Uli Jon Roth, Michael Schenker και Herman Rarebell, θα βρεθούν στη σκηνή μαζί με τους Scorpions, για να τραγουδήσουν τα τραγούδια που τόσο αγαπήσαμε!

Οι Scorpions, ένα από τα μακροβιότερα – και πιο επιτυχημένα εμπορικά – γκρουπ της rock, έμειναν ενεργοί όλα αυτά τα χρόνια κυκλοφορώντας δεκάδες άλμπουμ, ενώ οι πωλήσεις των δίσκων τους ανέρχονται σε 20 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.

Το line-up της μεγάλης βραδιάς:

Τη βραδιά θα ανοίξουν με μια 30λεπτη εμφάνιση οι νικητές του πανελλαδικού διαγωνισμού, που θα διεξαχθεί και φέτος σε γνωστή μουσική σκηνή της Αθήνας.

Και η συναυλία αρχίζει!

Την σκυτάλη παίρνει πρώτος ο πιο διάσημος Έλληνας «ροκάς», ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, μεγάλος αγαπημένος του ελληνικού κοινού, με μια μακρά πορεία στην ελληνική δισκογραφία που κλείνει φέτος 35 χρόνια. Σε μια αναδρομή στη μεγάλη του πορεία, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου θα ερμηνεύσει όλες τις γνωστές του επιτυχίες που όλοι αγαπήσαμε.

Ο Βασίλης Παπακωvσταvτίνου, συμπληρώνοντας τριάντα πέντε χρόνια στη δισκoγραφία, έχει απoκτήσει σίγoυρα τo «σημάδι» τoυ μεγάλoυ ερμηvευτή. Ταυτόχρονα ανήκει στους ελάχιστoυς καλλιτέχvες πoυ συvδυάζουν εκτός από τηv ευρεία απoδoχή, τηv αvθρώπιvη αγωvία και τηv έμπρακτη συμμετoχή στoυς καθημεριvoύς μικρoύς ή μεγάλoυς αγώνες μας.

Και αμέσως μετά οι Scorpions με όλους τους καλεσμένους τους, σε ένα μουσικό παραλήρημα με τέσσερις κιθαρίστες και δύο ντράμερ επί σκηνής, θα κλείσουν την μεγάλη γιορτή.

Μαγική θα είναι η νύχτα της 6ης Ιουλίου στο Καραϊσκάκη και είναι βέβαιο ότι το κοινό, που σίγουρα θα γεμίσει και πάλι ασφυκτικά το στάδιο, δεν θα πάψει ούτε στιγμή να τραγουδάει και να συνοδεύει με τον ενθουσιασμό του τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Θα είναι σίγουρα a

NIGHT TO REMEMBER…
Info: 2o Scorpions Festival
SCORPIONS -με guest stars τους Uli Jon Roth, Michael Schenker, Herman Rarebell-
και ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ
ΕΝΑΡΞΗ: 8.30 M.M. – ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΣΤΙΣ 6.00 M.M.
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: CULTURAL ACTION, SPORTS UNITED
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: ΑΡΕΝΑ 35€, ΚΕΡΚΙΔΕΣ 45€, ΘΥΡΕΣ VIP 70€
ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ: Ticket House, Virgin Megastores, Village Cinemas και ηλεκτρονικά στα www.ticketquest.gr & http://showtime.villagecinemas.gr
ΕΝΑΡΞΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ: Τέλος Μαρτίου
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 210 7298944

Πηγή: www.apn.gr

Ένα μοναδικό έργο για τον Μάρκο Βαμβακάρη

Κείμενο που έγραψε
ο αείμνηστος Πάνος Γεραμάνης

("Τα Νέα" - Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2005)

Ποιητής, μπουζουξής, τραγουδιστής, χορευτής, αριστοκράτης, χαμάλης... Ο Μάρκος Βαμβακάρης «πολυτεχνίτης», όπως αναφέρει σε ένα τραγούδι του... Ο γενάρχης του μπουζουκιού του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού, σε άγνωστες και ανθρώπινες στιγμές της ζωής του...

Τα περιγράφει συναρπαστικά ο γιος του Στέλιος Βαμβακάρης, στο βιβλίο «Ο Άγιος Μάγκας» που έγραψε ο Μάνος Τσιλιμίδης και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κάκτος».

Είναι ίσως η πρώτη φορά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τόσο πολλές και ουσιαστικές λεπτομέρειες που συνθέτουν την προσωπικότητα του Μάρκου Βαμβακάρη ως απλού ανθρώπου και λαϊκού καλλιτέχνη.

Με άμεσο τρόπο οι αφηγήσεις ζωντανεύουν εικόνες από την ταραγμένη και σκληρή ζωή του Μάρκου. Εικόνες δυνατές, μέσα από τις οποίες ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να διακρίνει πώς μπήκαν τα θεμέλια για να στηθεί, να προχωρήσει και να ανθήσει αυτό που λέμε σήμερα αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, με κυρίαρχο όργανο το τρίχορδο μπουζούκι.

Τη γλώσσα, τους ιδιωματισμούς και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε ο Μάρκος τα έχει αφομοιώσει ο Στέλιος Βαμβακάρης τα χρησιμοποιεί στις αφηγήσεις τουμ και τα μεταφέρει ζωντανά με τον δικό του τρόπο ο Μάνος Τσιλιμίδης: «Ένα μικρό παιδί ήταν ο πατέρας μου και περνούσε κάθε μέρα μέσα από όλα τα στάδια της ζωής, μπάνιζε και την ομορφιά και τη βρωμερή ασχήμια της, σπούδαζε την κοινωνία από μέσα και έτσι έμαθε να το προσέχει το τομάρι του. Καλλιέργησε το νταηλίκι του και ακόνισε καλά τη μαγκιά του, διότι αλλιώς δεν θα μπορούσε να επιβιώσει και θα τον τρώγανε λάχανο.

Όταν ρωτάγανε τον Μάρκο πώς έμαθε αυτά που ξέρει, αφού η φτώχεια τον έδιωξε από τα σχολικά θρανία, εκείνος απαντούσε ότι τον στιβαρό λόγο του τον χρωστούσε στις εποχές που πούλαγε εφημερίδες. Παινευόταν πως οι εφημερίδες τον μορφώσανε - διότι πάντοτε, όπως έλεγε, πριν τις πουλήσει, τις μάσαγε όλες και τις διάβαζε μέχρι την τελευταία αράδα». Αφού αναφέρεται στις δουλειές που έκανε ο πατέρας του για να ζήσει, ο Στέλιος Βαμβακάρης καταλήγει: «Για μένα πραγματικός αριστοκράτης είναι αυτός που κουβαλάει χωρίς ντροπή της φτώχειας του το μεγαλείο. Αυτός ήταν ο Μάρκος: ποιητής, μπουζουξής, τραγουδιστής, χορευτής, αριστοκράτης, χαμάλης».

Κάθε ένα από τα 36 κεφάλαια του βιβλίου αποτελεί και μία ξεχωριστή ιστορία από την καθημερινή ζωή του Μάρκου Βαμβακάρη, στην οποία πρωταγωνιστούν πρόσωπα του άμεσου περιβάλλοντος του γενάρχη του ρεμπέτικου. Άνθρωποι απλοί που ασυνείδητα ή ενσυνείδητα έπαιξαν βασικό ρόλο στο δημιουργικό του έργο αλλά και στη διαμόρφωση καταστάσεων που οδήγησαν το λαϊκό μας τραγούδι, σε πορεία ανοδική και το κατέστησαν στήριγμα αναγκαίο για τον λαϊκό μουσικό πολιτισμό τα τελευταία 70 χρόνια.

Ο «σωτήρας» Μπιθικώτσης

Μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής τού Μάρκου Βαμβακάρη ήταν που πήγε ο Μπιθικώτσης στο σπίτι του, στην Κοκκινιά, και τον συνάντησε για να του αναγγείλει ότι θα ξανατραγουδήσει όλα τα παλιά τραγούδια του. «Κατά τις τέσσερις τα ξημερώματα, κι αφού είχαμε περάσει απ' όλα τα στέκια, πήραμε το δρόμο για το σπίτι», θυμάται ο Στέλιος Βαμβακάρης.

«Κάποια στιγμή μού λέει: "Κοίταξε, ρε μάγκα, πώς κατάντησα. Με βλέπουνε σαν αντίκα. Να μην μπορώ εγώ να βγάλω μια δεκάρα και να κονομάνε τα τζουκ μποξ".

Εκείνο το βράδυ άκουσαν οι ουρανοί εκείνη τη σιωπηλή προσευχή του Μάρκου που κατά βάθος τα λόγια της ήταν: "Όχι άλλο, γαμώτο. Με φάγανε τα βάσανα και δεν αντέχω. Μη, ρε Θεέ μου. Φτάνει. Όχι άλλη ξεφτίλα. Σώσε με!" - και την άλλη μέρα το μεσημέρι ήρθε με το ποδήλατό του ο Μπιθικώτσης, και έφερε τη μεγάλη είδηση στον Μάρκο, ότι η δισκογραφική εταιρεία δέχτηκε να ηχογραφήσει τραγούδια του Βαμβακάρη με τη φωνή του Γρηγόρη. Τον θυμάμαι σαν τώρα να παρατάει το ποδήλατο στον δρόμο και να τρέχει προς το σπίτι φωνάζοντας:

«Μάρκο μου, έχω την εντολή από τον Τάκη τον Λαμπρόπουλο της "Κολούμπια".

Λέει να μπω στο στούντιο να ηχογραφήσω όλα τα τραγούδια σου. Ό,τι έχεις πει μέχρι τώρα θα το ξαναπώ εγώ. Και τα παλιά τραγούδια σου και τα καινούρια και όσα θα γράψεις από δω κι ύστερα». Είχαν μεγάλη αγάπη οι δυο τους και σεβασμό.

Στα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε ο Μπιθικώτσης ως συνθέτης είχε ζητήσει απ' τον Μάρκο να τραγουδήσει και να κάνει δεύτερες φωνές, κι ο Μάρκος είχε δεχτεί. Του είχε τσιμπήσει την καρδιά ο Μάρκος. Κι αυτή η αγάπη έμεινε αιώνια, δεν έσβησε ποτέ. Ό,τι γράφεται στην ψυχή δεν ξεγράφει.

Το ίδιο βράδυ ξανάρθε ο Μπιθικώτσης, μαζί με μια ομάδα μπουζουξήδων. Και το θυμάμαι αυτό το βράδυ, γιατί κελάηδησε όλη η γειτονιά και όλη η Παλιά Κοκκινιά».

INFO:________________________________________________________________________________

• Μάνος Τσιλιμίδης: «Μάρκος Βαμβακάρης - Ο Άγιος Μάγκας - ο Στέλιος Βαμβακάρης για τον πατέρα του». Εκδόσεις Κάκτος. Τιμή: 9,30 ευρώ.

Ελληνικό ρεκόρ στα ιστορικά λεωφορεία

Δημοσιεύεται το εξής κείμενο στο περιοδικό "Car&Truck" στο τεύχος που κυκλοφορεί:

«Ένας δικός μας άνθρωπος, ο ειδήμων των ιστορικών (αλλά και των νεώτερων) λεωφορείων κ. Χάρης Λαζαρόπουλος συμπεριλήφθηκε μαζί με τον αδελφό του κ. Βαγγέλη Λαζαρόπουλο στη φετινή έκδοση του «Βιβλίου των Ελληνικών Ρεκόρ». Τα δύο αδέλφια καταχωρήθηκαν στο κεφάλαιο των μεγάλων συλλογών ως οι συλλέκτες με το μεγαλύτερο στόλο… ιστορικών λεωφορείων.

Στο λιτό κείμενο της σελίδας 116 αναφέρεται το έργο, η δραστηριότητα και οι στόχοι τους για τη διάσωση ιστορικών λεωφορείων με αμαξώματα ελληνικής κατασκευής. Η συνοδευτική φωτογραφία απεικονίζει τους Χάρη και Βαγγέλη Λαζαρόπουλο να μελετούν ένα αρχιτεκτονικό σκαρίφημα για την ανακατασκευή ενός ιστορικού Scania Vabis B7153, του 23 του 4ου ΚΤΕΛ με αμάξωμα Βλαβιανού.

Ελπίζουμε να καταχωρηθούν και στην επόμενη έκδοση των ελληνικών ρεκόρ με ακόμα περισσότερα λεωφορεία, αλλά και το όνειρό τους για τη συγκρότηση του Εθνικού Μουσείου Μεταφορών στο παλιό εργαστάσιο του ΟΣΕ στη Λεύκα της Παλιάς Κοκκινιάς».

ΜΟΥΣΕΙΑΚΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ & ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Ένα από τα διαφημιστικά που γυρίστηκαν πρόσφατα στη γειτονιά μας με ένα μουσειακό λεωφορείο “Mercedes” και τον ηθοποιό κ. Γιάννη Παπαθανάση. Απολαύστε το ως καλλιτεχνικό προϊόν.

Ο παπα-Βασίλης της ελπίδας στο Καμερούν της απόγνωσης

Του Συμεών Σολταρίδη,

«Ελευθεροτυπία», 19 Μαρτίου 2009

«Ντρεπόμουν σαν άνθρωπος, σαν Ελληνας, σαν Ευρωπαίος και σαν κληρικός, όταν έβλεπα ανθρώπους σε απόσταση λίγων ωρών από την Ελλάδα να ζουν αιώνες πίσω και να πεθαίνουν στα 42 τους χρόνια, επειδή δεν έχουν τα απαραίτητα: λίγο καθαρό νερό, ένα φάρμακο για την ελονοσία και λίγο φαγητό την περίοδο της ξηρασίας».

Ο παπα-Βασίλης Τσιμούρης απ' την Κοκκινιά συμμετείχε στην ιεραποστολή με το σύλλογο «Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος» στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Καμερούν. «Συμμετείχα με τις ευλογίες του μητροπολίτη Πειραιώς και βρέθηκα σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι αναζητούν τον Θεό και παρακαλούν όλους να τους μιλήσουν για τον Θεό. Κι όμως, αδυνατούμε να τους Τον εξηγήσουμε επειδή δεν πάμε και αδυνατούμε ν' ανταποκριθούμε στο αίτημά τους λόγω των δυσκολιών διαβίωσης».

Ο ίδιος σκέφτεται να πάει και να μείνει ένα διάστημα με την παπαδιά του «ανταποκρινόμενος στο αίτημα του μητροπολίτη Καμερούν Γρηγορίου, ο οποίος διακαώς επιθυμεί κληρικούς από την Ελλάδα για να διδάξουν τους εκεί κληρικούς λειτουργική, κατηχητική κ.λπ.».

Το ιεραποστολικό έργο στο Τουλούμ του Καμερούν ξεκίνησε το 1996 όταν ήταν μητροπολίτης Καμερούν ο σημερινός Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος. Χτίστηκαν κάποια σχολεία, κάποιες εκκλησίες, φτιάχτηκαν πηγάδια για την εύρεση νερού και άρχισαν να δημιουργούνται υποτυπώδεις οικισμοί από αχυρόσπιτα.

«Οι συνθήκες ζωής, δύσκολες έως άθλιες», θα σημειώσει ο παπα-Βασίλης, ο οποίος προσπάθησε συναισθηματικά φορτισμένος να μας εξηγήσει τι είναι το μοναδικό φαγητό τους, το «μίλι-μίλι», με το οποίο και ζουν.

«Είναι ένας καρπός σαν τσαμπί, που το παίρνουν από τα δένδρα, το ξηραίνουν και το αλέθουν σαν αλεύρι. Αυτό όμως βγαίνει πάντα μετά τις βροχές και υπάρχει για έξι μήνες». Ομως, όπως λέει, τι γίνεται μετά, όταν για άλλους έξι μήνες έχει ξηρασία;

Με τη βοήθεια φίλων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και του Συλλόγου, συγκεντρώνονται τρόφιμα, κυρίως ρύζι και φάρμακα, και μ'ένα φορτηγό που διανύει απόσταση 2,5 χιλιάδων χιλιομέτρων από την έδρα του Πατριαρχείου, μοιράζονται χωρίς θρησκευτική διάκριση σε χριστιανούς, μουσουλμάνους και προγονολάτρες. Ανοίγονται πηγάδια και σκεπάζονται με καλύμματα με σκοπό να διαφυλαχτούν, χτίζονται σχολεία και διδάσκονται την επίσημη γλώσσα του κράτους, τα γαλλικά, μεταξύ των 360 τοπικών διαλέκτων, και τα μαθηματικά, ανεγείρονται εκκλησίες και γίνονται κάποια κατηχητικά.

Μετά την εκφώνηση του ιερέα σε διάφορες στιγμές ψάλλουν και δοξάζουν τον Θεό «με αλαλαγμούς και τύμπανα», λέει ο παπα-Βασίλης. «Μου θύμισε την Παλαιά Διαθήκη, όταν ο λαός ευχαριστούσε ποικιλόμορφα τον Θεό».

Μακριά από τη σύγχρονη εποχή, μη γνωρίζοντας τι είναι τρένο ή τηλεόραση, ζουν τον δικό τους Γολγοθά. Μαζί μ' αυτούς και κληρικοί-λαϊκοί, οι οποίοι δίνουν από το υστέρημά τους, το οποίο βλέπουν να μετατρέπεται σε πνευματική και υλική τροφή για ζωή.

«Οι σύγχρονοι άνθρωποι, αυτοί που ξεχνούν ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν τη βοήθειά μας, ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους... Ας βοηθήσουν για να χαρίσουν μια ζωή και ένα χαμόγελο σε κάποιο παιδί, όπως το παιδί που χαμογέλασε, όταν του χαρίσαμε μία μπάλα ποδοσφαίρου», κατέληξε, βουρκωμένος απ' τη συζήτησή μας ο παπα-Βασίλης από την Κοκκινιά.

Η ταυτότητα της Παλιάς Κοκκινιάς...

Του Βασίλη Κουτουζή
από την ιστοσελίδα www.koutouzis.gr

Η Κοκκινιά είναι προσφυγική συνοι­κία του πολεοδομικού συγκροτήμα­τος Πειραιά και μοιράζεται σήμερα μεταξύ των δήμων Νικαίας (κυρίως) και Πειραιά. Η Παλιά Κοκκινιά -που ανήκει στη δικαι­οδοσία του Δήμου Πειραιά - συνορεύει δυ­τικά και βόρεια με τη Νίκαια, ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη και τα Καμίνια και νότια με τη Λεύκα.

Η Κοκκινιά αρχικά ονομαζόταν «Κοκκινάδα», γιατί το έδαφος της περιοχής είχε κόκκινο χρώμα. Μετέπειτα, με τον ερχομό των πρώτων εποίκων ονομάστηκε «Κοκκι­νιά». Με την άφιξη των προσφύγων, κυ­ρίως από τη Σμύρνη και τον Πόντο διευρύνθηκε, δυτικά και βόρεια, το δε διευ­ρυμένο τμήμα πήρε το όνομα Νέα Κοκκι­νιά, διακρινόμενη από την Παλιά Κοκκινιά, που είχε κατοικηθεί η περιοχή της από τους πρώτους κατοίκους. Η μετονομασία της Νέας Κοκκινιάς σε Νί­καια έγινε το 1940, με πρόταση του Ι. Μελά, μετέπειτα δημάρχου Νικαίας, βου­λευτή και υπουργού.

Στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα η Παλιά Κοκκινιά κατοικήθηκε από λίγες οικογένειες αγροτών, περιβολάρηδων και αμαξάδων (αραμπατζήδων), που προ­έρχονταν από χωριά του νομού Αττικής: Μάνδρα, Ελευσίνα, Ασπρόπυργο, Μενίδι και από τα Σπάτα Μεσογείων. Η περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς αρχικά ήταν αραιά κατοικημένη και είχε ένα μικρό ' νεκροταφείο με το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, στον χώρο του οποίου -ακρι­βέστερα λίγο πιο πέρα- χτίστηκε ο σημερι­νός μεγαλοπρεπής ενοριακός ναός. Το 'να σπίτι από τ' άλλο βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση. Μεταξύ τους τα σπίτια χωρίζονταν από μεγάλα οικό­πεδα (αλάνες).

Τα σπίτια και οι στάβλοι περιβάλλονταν από μάντρες με μεγάλες πόρτες, για να μπορούν να βγαίνουν και να μπαίνουν τα μεγαλό­σωμα άλογα, τα οποία έσερναν τα κάρα τους, που εκτελούσαν μεταφορές από και για το λιμάνι του Πει­ραιά. Οι μεταφορές με τα κάρα γίνονταν μέχρι το έτος 1960. Με ευεργετικό νόμοι οι ιδιοκτήτες τους πήραν άδειες για «νταλίκες».

Όπως γράφει ο Χρήστος Πατραγάς στο βιβλίο του « ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ», από τα έτη 1916-1922, με την εγκατάσταση των Αρ­μενίων και μετέπειτα των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής, η περιοχή άρχισε να παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη λόγω των δραστηριοτήτων και επι­δόσεων των νέων κατοίκων της. Μετά τη σφαγή των Αρμενίων από τους Τούρκους τα έτη 1915-1916 και την έξοδο τους σε διάφορες κατευ­θύνσεις της υδρογείου, ένα πλήθος Αρμενίων εγκατα­στάθηκε στην Παλιά Κοκκινιά και συγκεκριμένα στην περιοχή που βρίσκονται σήμερα τα οικοδομικά τετρά­γωνα: Λαμίας-Φλωρίνης και Αρμενίων αγωνιστών, κάτω ακριβώς από τη σημερινή οδό Νικ. Μπελο­γιάννη.

Η Αρμενική κοινότητα ασχολήθηκε με πολλές επαγ­γελματικές δραστηριότητες, κυρίως όμως με το εμπό­ριο. Επιδόθηκε στα γράμματα, τον πολιτισμό και σε αθλητικές δραστηριότη­τες. Ίδρυσε: Αρμενική ορθόδοξη εκκλησία και Αρμενική καθολική εκ­κλησία, Αρμενικό σχο­λείο, που είναι γνωστό ως σχολείο «Σιμόν Ζα-βοριάν» (από το όνομα του δασκάλου που δί­δασκε σ' αυτό), βιβλιο­θήκη, θεατρική σκηνή, ως και ιατρείο.

Το 1868-1869, στη λε­ωφόρο Θηβών και την οδό Αγίων Αναργύρων, οικοδομήθηκε ένα μικρό, πανέμορφο ξω­κλήσι βυζαντινού ρυθ­μού μ' ένα ονομαστό, ιστορικό καμπαναριό. Είναι ο σημερινός ενο­ριακός ναός της Μετα­μόρφωσης του Σωτήρος με τη λαϊκή ονομασία Αγία Σωτήρα. Τις Κυριακές, στον πευκόφυτο περίβολο του, έκαναν την εκ­δρομή τους κάτοικοι των άλλων περιοχών του Πειραιά.

Παλιότερα στη σημερινή οδό Μεγάρων λειτουργούσε το στρατόπεδο Βελισαρίου. Από το έτος 1922 στην περιοχή μεταξύ των ναών Αγίων Αναργύρων και Μεταμόρφωσης Σωτήρος, καθώς και στον χώρο του παλαιού στρατοπέδου Βελισσαρίου κατασκευάστηκαν παράγκες, όπου εγκατα­στάθηκαν πρόσφυγες, κυρίως από τη Σμύρνη. Αργότερα το μικρό νεκροταφείο καταργήθηκε και στη θέση του κατασκευάστηκαν πολυκατοικίες, που υπάρχουν και σήμερα στην οδό Αγίων Αναργύρων. (Ο μεγάλος αριθμός των προσφύγων, εκτός από τη Σμύρνη προερχόταν από τον Πόντο και εγκαταστάθη­καν στη Νέα Κοκκινιά σε μικρές λυόμενες παράγκες με 6 μ. πρόσοψη. Τις παράγκες αυτές κατασκεύασε γερμανική εταιρεία, γι' αυτό και η περιοχή πήρε το όνομα «ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ»).

Γύρω στα 1930 και μέχρι την έναρξη του πολέμου 1940 η Παλιά Κοκκινιά πυκνοκατοικήθηκε, άνοιξαν οδοί και σχηματίστηκαν οικοδομικά τετράγωνα.

Τα μεταπολεμικά χρόνια η περιοχή χαρακτηρίστηκε «βιομηχανική» και τα περιβόλια πήραν μεγάλη οικοπεδική αξία και μετατράπηκαν σε εργαστήρια και ερ­γοστάσια, κυρίως στον άξονα της λεωφόρου Θηβών.

Στη λεωφόρο Θηβών και σε μικρή μεταξύ τους απόσταση υπάρχουν δυο μικροί ναοί: του Αγίου Παύλου και Των Αγίων Πάντων. Πριν από πενήντα χρόνια τα δυο αυτά εκκλησάκια περιβάλλονταν από πολλά δέ­ντρα. Σήμερα τα εκκλησάκια πνιγμένα «στο τσιμέντο» δεν ξεχωρίζουν από την πυκνή και ευθυγραμμισμένη δόμηση.

Στη συμβολή των οδών Αγίων Αναργύρων και Μαυρογένους, εκεί που βρίσκεται σήμερα το θέατρο Γραμμών, είναι το κτίριο ΣΑΠΟΡΤΑ, που στην πε­ρίοδο του πολέμου 1940-1941 και μέχρι περίπου το έτος 1950 λειτούργησε ως Γενικό Νοσοκομείο. Σή­μερα στο ίδιο κτίριο λειτουργεί πολυκατάστημα παιδι­κών παιχνιδιών.

Η γραφική πλατεία ΝΕΡΑΪΔΑΣ βρίσκεται στην καρδιά της Παλιάς Κοκκινιάς. Παλαιότερα εκεί υπήρχαν πολλά καφενεδάκια και ήταν χώρος περιπάτου. Ακόμη ήταν η αφετηρία της συγκοινωνίας Παλιάς Κοκκινιάς-Πειραιά (σ.σ. παλαιά γραμμή 78 και μετέπειτα 907), που έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Τέλος, από τις αρχές του 19ου αιώνα στην περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς, στις οδούς Δομοκού και Αγίων Αναργύρων, βρίσκεται το τουρκικό νεκροταφείο, το οποίο είναι ιδιοκτησία του τουρκικού κράτους και προ­στατεύεται από διεθνείς συμβάσεις. Μεταπολεμικά το τουρκικό νεκροταφείο χαρακτηρί­στηκε Ηρώον και έχει μόνο μουσειακό χαρακτήρα.

Παρ' όλα αυτά επί δημαρχίας Γιάννη Παπασπύρου, αλλά και παλαιότερα, έγινε προσπάθεια ταφής νε­κρών τουρκικής υπηκοότητας, αλλά η ταφή αποτράπηκε από την αντίθεση των κατοίκων και την παρέμβαση του τότε δημάρχου (σ.σ. Μετά το 1999, όταν τουρκική αντιπροσωπεία επισκέπτεται την Αθήνα καταθέτει στέφανα σ' αυτό το Ηρώο).

Σχετικό κείμενο για την ιστορία της Παλιάς Κοκκινιάς: paliakokkinia.blogspot.com/2008/04/19.html