Δυτικές Συνοικίες - Καλοκαιρινά ραντεβού - Ditikes Sinikies

Σαν παραίσθηση εσύ
ξεπροβάλλεις μπρος στα μάτια μου
δύση κι ανατολή
του ορίζοντα φτερά.

Καλοκαιρινά ραντεβού πάνω στο σώμα σου
καλοκαιρινά σ' αγαπώ στην αμμουδιά
όλο το νησί ένα βότσαλο στα πόδια σου
ολόκληρη η γη η δική σου αγκαλιά.

Νέκταρ θεϊκό
πίνω αχόρταγα απ' τα χείλη σου
ζηλεύει η Αφροδίτη
που 'χεις τόση ομορφιά.

Καλοκαιρινά ραντεβού πάνω στο σώμα σου
καλοκαιρινά σ' αγαπώ στην αμμουδιά
όλο το νησί ένα βότσαλο στα πόδια σου
ολόκληρη η γη η δική σου αγκαλιά.

Αφιερώνεται στην παρέα της Θεσσαλονίκης, για το καλοκαίρι του 1995 και το χειμώνα του 1996 (όταν κάναμε τα τηλεοπτικά γυρίσματα από τη Βέρροια μέχρι την Καβάλα με έδρα κοντά στο Λευκό Πύργο).

ΕΦΥΓΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ

Έφυγε ένας δεξιοτέχνης και δάσκαλος του μπουζουκιού, ο Γιάννης Παλαιολόγου, ο άνθρωπος που συνέχισε τη μουσική παράδοση που άφησαν οι αδελφοί Βαμβακάρη στην Παλιά Κοκκινιά, τα Άσπρα Χώματα και τον Πειραιά. Ο 64χρονος καλλιτέχνης ετοιμαζόταν να φύγει το Σάββατο 12 Ιουλίου για τις καλοκαιρινές του διακοπές, αλλά από το απόγευμα τις Παρασκευής αισθάνθηκε αδιαθεσία και τελικά κατέληξε. Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν, ο θάνατός του οφείλεται σε ανεύρυσμα κοιλιακή αορτής.

Ο Παλαιολόγου είχε συνεργαστεί σχεδόν με όλες τις μεγάλες μορφές του λαϊκού τραγουδιού. Στέλιος Καζαντζίδης, Μανώλης Αγγελόπουλος, Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρέυ, Πάνος Γαβαλάς, Στράτος Διονυσίου, Γιώτα Λύδια και Μιχάλης Μενιδιάτης ήταν μερικοί από τους τραγουδιστές που συνέδεσαν τη φωνή τους με τις μελωδίες που δημιουργούσε ο Παλαιολόγου. Θεωρείτο ένας από τους μοναδικούς σολίστες του μπουζουκιού. Ήταν ο αγαπημένος οργανοπαίκτης του Στέλιου Καζαντζίδη. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα» έχει μείνει θρυλικό το επιφώνημα του μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή στη δισκογραφία «Γεια σου Γιαννάκη Παλαιολόγου».

Ο Γιάννης Παλαιολόγου γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1944 στα Άσπρα Χώματα της Παλιάς Κοκκινιάς. Ήταν γιος του Μανώλη και της Ρόζας Παλαιολόγου. Ο πατέρας έπαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε ενώ η μητέρα του ήταν αδελφή των Μάρκου και Αργύρη Βαμβακάρη. Οι παλιοί ρεμπέτες που εξακολουθούν να συναθροίζονται στο παραδοσιακό καφενείο του Γκίκα στη Θηβών θυμούνται τον «Γιαννάκη» και λένε ότι ξεκίνησε να παίζει το 1960 στη γνωστή «Μαντουβάλα» δίπλα στο θείο του, τον Αργύρη. Ήταν μόλις 16 ετών. Τότε γνωρίστηκε με τον Καζαντζίδη αλλά και με τη Μαρινέλλα.

Στα 48 χρόνια της μουσικής σταδιοδρομίας του, ο Παλαιολόγου κατέγραψε στο ενεργητικό του εκατοντάδες ηχογραφήσεις λαϊκών τραγουδιών. Χαρακτηριστικά, παίζει μπουζούκι σε μεγάλες λαϊκές επιτυχίες, όπως «Γυρίζω απ΄ τη νύχτα», «Αγριολούλουδο», «Η καρδιά μου ας όψεται», «Άργησα να σε γνωρίσω», «Κάτω απ΄ το πουκάμισό μου», «Την Παρασκευή το βράδυ» (με τον Στέλιο Καζαντζίδη), «Ποιος είναι αυτός ο ξένος», «Απόψε κάτι θα συμβεί», «Κι εσύ γελάστηκες» (με την Πόλυ Πάνου), «Παράξενη αγάπη», «Παλιοζωή μοβόρισσα» (με την Καίτη Γκρέυ), «Προσευχή» (με τον Σπύρο Ζαγοραίο), «Οι Μάηδες οι ήλιοι μου» (όλος ο δίσκος με τον Γιώργο Νταλάρα).

Ο Γιάννης Παλαιολόγου ήταν και μεγάλος συνθέτης. Ένα από τα κορυφαία τραγούδια του ήταν το «Γυναίκες, γυναίκες» που τραγούδησε ο Στράτος Διονυσίου ενώ ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε τραγουδήσει το «Παράπονο του μετανάστη».

Τη θλίψη του για το χαμό του Γιάννη Παλαιολόγου εξέφρασε στην οικογένειά του ο δήμαρχος Πειραιά κ. Παναγιώτης Φασούλας.

ΕΛΕΝΗ

Η ΕΛΕΝΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ ΣΕ ΠΑΛΙΟ ΑΣΤΙΚΟ...

Τραγωδία ή κωμωδία;

Σάτιρα, ερωτική ιστορία ή μια φάρσα των Θεών;

Το πιο παράξενο έργο του Ευριπίδη σε μια ανατρεπτική παράσταση γεμάτη χιούμορ, σασπένς και ελληνικές μελωδίες, τραγουδισμένες από 10μελή χορό!

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης
Μετάφραση - Μετεγγραφή: Μαριαλένα Κωτσάκη
Σκηνικά - Κοστούμια: Μανόλης Παντελιδάκης
Μουσική: Γιώργης Χριστοδούλου
Χορογραφία: Μάρθα Κλουκίνα
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Στίχοι: Μίνως Θεοχάρης
Μουσική διδασκαλία: Αλέξιος Πρίφτης

Λίγα λόγια για το έργο:

Ο Τρωικός Πόλεμος έχει πια τελειώσει κι ο Μενέλαος γυρίζει στην πατρίδα μαζί με την Ελένη…

Όμως αυτή που άρπαξε από τα μαλλιά στην Τροία και νομίζει για γυναίκα του δεν είναι η Ελένη αλλά το είδωλό της.

Γιατί η πραγματική Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία. Και πού είναι;

Στην Αίγυπτο υπό την προστασία του βασιλιά Πρωτέα και περιμένει τον άντρα της να έρθει να την πάρει για να γυρίσουν μαζί στη Σπάρτη.

Στο μεταξύ, ο Πρωτέας πεθαίνει και ο γιος του Θεοκλύμενος που παίρνει την εξουσία, θέλει να την κάνει γυναίκα του.

Τότε, τον Μενέλαο ―που θαλασσοδέρνεται πολύ καιρό για να φτάσει στη Σπάρτη― οι άνεμοι τον σπρώχνουν ναυαγό στην Αίγυπτο.

Εκεί ξαναβρίσκει επιτέλους την Ελένη του.

Όμως, τα βάσανά τους δεν τελειώνουν εδώ.

Πώς θα ξεγελάσουν τον Θεοκλύμενο για να μπορέσουν να το σκάσουν για τη Σπάρτη;

Πώς θα βρουν καράβι;

Τι θα κάνει η αδελφή του Θεοκλύμενου, μάντισσα Θεονόη που βλέπει και καταλαβαίνει τα πάντα;

Θα τους βοηθήσει ή θα τους προδώσει;

Και τι γίνεται όταν η Ελένη ξεχνά τα λόγια της;

Οι κοπέλες του χορού θα βοηθήσουν ή θα της αρπάξουν το ρόλο;…

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Θοδωρής Αθερίδης Μενέλαος
Σμαράγδα Καρύδη Ελένη
Γιάννης Βούρος Θεοκλύμενος
Γιώργος Καπουτζίδης Θεονόη
Ανδρέας Νάτσιος Τεύκρος
Γιώργος Κορμανός Α΄ Αγγελιοφόρος
Θανάσης Αλευράς Β΄ Αγγελιοφόρος
Νατάσα Κοτσοβού Γριά

Τον 10μελή Χορό Σπαρτιατισσών Γυναικών, αποτελούν οι ηθοποιοί:
Μένια Αναγνωστοπούλου, Ειρήνη Βουκελάτου, Ελπινίκη Γαβριηλίδου, Χαρά Ζησιμάτου, Λήδα Μανουσάκη, Μαρία Μησσήν, Αρετή Ντάλιου, ‘Αντια Ολυμπίου, Εφη Ρευματά, Πόπη Χριστοδούλου




«Ε Λ Ε Ν Η» του ΕΥΡΙΠΙΔΗ


ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ιστορικό Πλαίσιο:

Η Ελένη γράφτηκε το 412 π.Χ. και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την ίδια εποχή, δηλαδή μόλις είχε τελειώσει η Σικελική εκστρατεία με την πανωλεθρία του αθηναϊκού στόλου. Παράλληλα την ίδια εποχή αναπτύσσεται το σοφιστικό κίνημα που είχε αρχίσει να αμφισβητεί πατροπαράδοτες αξίες και προκαλούσε με την κριτική των εκπροσώπων του κρίση στο δημοκρατικό πολίτευμα και φαινόμενα ασέβειας. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο Ευριπίδης με την τραγωδία του Ελένη καταδικάζει τον πόλεμο ως πρόξενο όλων των κακών. Το παράλογο του τρωικού πολέμου με πρόσχημα την Ελένη προσπάθησε να τονίσει σ’ όλα τα δράματα, που ήταν εμπνευσμένα από τον τρωικό κύκλο, ο Ευριπίδης. Έτσι στο παράλογο της άποψης ότι για μια γυναίκα μπορεί να εξοντωθεί ένας λαός και ένα κράτος και να σκοτωθούν χιλιάδες Ελλήνων, ο Ευριπίδης θα απαντήσει με το παράλογο του «ειδώλου», δηλαδή ο μύθος που αξιοποιεί λογοτεχνικά δεν είναι η ομηρική του εκδοχή, αλλά αυτή που δημιούργησε ο Λυρικός ποιητής Στησίχορος.


Ο Μύθος:

Στην τραγωδία του Ευριπίδη, η Ελένη βρίσκεται από χρόνια στην Αίγυπτο, στο παλάτι του Πρωτέα, μετά το θάνατο του οποίου ο διάδοχος και γιος του Θεοκλύμενος, παρά την άρνησή της, επιμένει να την παντρευτεί.
Στον Πρόλογο, η Ελένη, που έχει προσφύγει ικέτιδα στο μνήμα του Πρωτέα, παρουσιάζεται στους θεατές για να εξηγήσει το λόγο της παρουσίας στην Αίγυπτο και της καταφυγής της στον τάφο του Πρωτέα. Η ίδια εξιστορεί την καταγωγή της λέγοντας ότι είναι κόρη του Τυνδάρεω και της Λήδας, χωρίς όμως να αποκλείει και την περίπτωση να είναι κόρη του Δία, ο οποίος φημολογείται ότι πλησίασε ερωτικά τη μητέρα της υπό τη μορφή κύκνου. Οι συμφορές της λοιπόν αρχίζουν από τη νίκη της Αφροδίτης κατά την κρίση περί κάλλους, όταν η θεά για να εξασφαλίσει την εκλογή της από τον Πάρη, του είχε υποσχεθεί ως ανταμοιβή το γάμο του με την Ελένη. Η Ήρα, όμως, οργισμένη για την ήττα της, δημιουργεί ένα ομοίωμα από σύννεφο, το οποίο θα πάρει μαζί του ο Πάρις νομίζοντας ότι απάγει την Ελένη. Την πραγματική Ελένη, με τη βοήθεια του Ερμή, την έστειλε ο Δίας στην Αίγυπτο, για να ζήσει στο παλάτι του Πρωτέα, περιμένοντας τον άνδρα της Μενέλαο να επιστρέψει από τον πόλεμο.

Υπόθεση:

Η τραγωδία αρχίζει με την Ελένη ικέτιδα στο μνήμα του Πρωτέα να εξιστορεί τα δεινά της και να προσπαθεί να αποφύγει το Θεοκλύμενο που την πιέζει να τον παντρευτεί. Εκεί την συναντά ο Τεύκρος, αδελφός του Αίαντα του Τελαμώνιου, ο οποίος στο ταξίδι για την Κύπρο περνά από την Αίγυπτο για να πάρει χρησμό από τη κόρη του Πρωτέα, Θεονόη που είχε προφητικές ικανότητες. Ο Τεύκρος λοιπόν δίνει πληροφορίες στην Ελένη σχετικά με την οικογένειά της και το Μενέλαο. Της λέει μάλιστα ότι πληθαίνουν οι φήμες πως ο άνδρας έχει πεθάνει, έτσι εξανεμίζεται και η τελευταία ελπίδα της για να επιστρέψει ζωντανή με το Μενέλαο στην Σπάρτη. Η ηρωίδα με τις Σπαρτιάτισσες γυναίκες που αποτελούν το Χορό θρηνεί για την τύχη της. Σ’ αυτό το σημείο εμφανίζεται ρακένδυτος και ναυαγός ο Μενέλαος, ο οποίος διεκτραγωδεί τη συμφορά του μετά την άλωση της Τροίας. Αφού απαριθμεί τα δεινά του, που είναι ταυτόχρονα δεινά αιώνια που προκαλεί ο πόλεμος, αποκαλύπτει ότι τη γυναίκα του την έκρυψε στο βάθος μια σπηλιάς μαζί με άλλους ναυαγούς. Μη γνωρίζοντας πού βρίσκεται, πλησιάζει το παλάτι ζητώντας τρόφιμα και βοήθεια. Η γριά θυρωρός που τον υποδέχεται τον προτρέπει να φύγει το γρηγορότερο, καθώς ο Θεοκλύμενος έχει βγάλει εντολή ότι θα σκοτώνεται όποιος Έλληνας φτάνει τη χώρα του και του εξηγεί ότι μισεί τους Έλληνες εξαιτίας της Ελένης. Φυσικά εκείνος ταράζεται στο άκουσμα του ονόματος της Ελένης και προβληματίζεται για την σχέση αυτής της γυναίκας που είναι στην Αίγυπτο και της «δικής» του που είναι κρυμμένη στην σπηλιά. Οι γυναίκες του Χορού αναγγέλλουν χαρμόσυνα ότι ο Μενέλαος ζει και ότι μάλιστα βρίσκεται ναυαγός στις όχθες του Νείλου. Στη συνέχεια έχουμε την πρώτη συνάντηση του ζευγαριού, όπου η Ελένη τρομάζει στην παρουσία του «άγνωστου» άνδρα και σπεύδει να κρυφτεί στο μνήμα του Πρωτέα.
Ο Μενέλαος διαπιστώνει την ομοιότητα αυτής της γυναίκας με της Ελένης στην σπηλιά και σαστίζει. Η στιχομυθία που ακολουθεί θα οδηγήσει στην αναγνώριση του Μενέλαου από την Ελένη, η οποία προσπαθεί να τον πείσει ότι αυτή είναι η πραγματική του γυναίκα και ότι αυτό μαζί του έχει απλώς το είδωλο που δημιούργησε η Ήρα. Η δυσπιστία του Μενέλαου διαλύεται όταν ένας πιστός του σύντροφος και φύλακας της Ελένης στη σπηλιά, έρχεται να αναγγείλει την εξαφάνιση της γυναίκας που είχαν εντολή να φυλάνε.
Χάθηκε στον ουρανό οικτίροντας Έλληνες και Τρώες που πολεμούσαν τόσα χρόνια για κάτι το άϋλο, «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη». Έτσι έχουμε την αναγνώριση της Ελένης από το Μενέλαο. Οι δύο σύζυγοι εκφράζουν τη χαρά και την ανακούφιση τους για τη συνάντησή τους. Η Ελένη εξηγεί στη συνέχεια ότι ο μόνος τρόπος για φύγουν ζωντανοί από την Αίγυπτο είναι να παρακαλέσουν τη Θεονόη να κρατήσει μυστικό τον ερχομό του Μενέλαο, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει από το Θεοκλύμενο. Αφού εξασφαλίσουν τη σιωπή της Θεονόης καταστρώνουν το σχέδιο της διαφυγής τους. Η Ελένη ζητεί από το Θεοκλύμενο να της παράσχει ένα καράβι για να ανοιχτεί στο πέλαγος, ώστε να αποδώσει, ως όφειλε βάσει των εθίμων, τις νεκρικές τιμές στο νεκρό της άνδρα. Έτσι καταφέρνουν να δραπετεύσουν οι δύο σύζυγοι. Όταν βέβαια το μαθαίνει ο Θεοκλύμενος είναι έτοιμος να σκοτώσει τη Θεονόη, εμφανίζονται όμως οι Διόσκουροι, οι αδελφοί της Ελένης, και ως «από μηχανής θεός» τον μεταπείθουν και το δράμα κλείνει ειρηνικά.

Για φωτογραφίες & δελτία τύπου:

info@ellthea.gr

Περισσότερες λεπτομέρειες για το γύρισμα του διαφημιστικού και την παράσταση μπορείτε να βρείτε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού "Car&Truck" που κυκλοφορεί στα περίπτερα ή στην ιστοσελίδα

http://www.car-truck.gr/

Ο Θοδωρής Αθερίδης και ο θίασός του θα βρίσκονται στον Πειραιά στις 7 και 8 Ιουλίου 2008 για να παρουσιάσουν στο πειραϊκό κοινό αυτήν την παράσταση.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ / 19ος αιώνας

Η "Παλαιά Κοκκινιά" ή "Παλιά Κοκκινιά" είναι σήμερα μια βιομηχανική συνοικία της πόλης του Πειραιά. Αποτελεί το βασικό πυρήνα της παλιάς περιοχής Κοκκινιά που διαμελίστηκε στα τρία για να συγκροτηθούν οι δήμοι Νικαίας και Αγ. Ιωάννη Ρέντη. Συνορεύει με τη συνοικία των Καμινίων, νοτιανατολικώς και την Αγία Σοφία δυτικώς, τη Νίκαια βορείως και το δήμο Ρέντη βορειοανατολικώς.

Είναι ένα από τα παλαιότερα προάστεια του Πειραιά μαζί με την Αγία Σοφία, το Χατζηκυριάκειο, τη Φρεαττύδα και τη Λεύκα. Ήδη από το 1835 άρχισε να κατοικείται από Κυθήριους, Αιγινήτες, Τροιζήνιους και Κυκλαδίτες. Μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας του τότε νεοσύστατου ελληνικού κράτους στην Αθήνα από το Ναύπλιο, ο Πειραιάς άρχισε να αναπτύσσεται ακόμα περισσότερο. Σε εφημερίδες της εποχής γίνονται αναφορές περί "την τοποθεσίαν γνωστήν ως Κοκκινιά, Κοκκινάδα, Βάρη" η οποία αποτελούσε μια εξοχική περιοχή με πεύκα και λεύκες, λιβάδια με μαργαρίτες και παπαρούνες, εύφορο κοκκινόχωμα, χειμάρρους και μικρά ρυάκια που κατέβαιναν από το λόφο του Τουρκαλβανού Σελεπίτσαρη και κατέληγαν στα έλη του "Γουρουνόλακκου" των σημερινών Καμινίων.

Το μόνο που θύμιζε την παρουσία ανθρώπων σ' αυτήν την περιοχή εκτός από τα σπίτια των πρώτων νησιωτών κατοίκων της Κοκκινιάς ήταν ο μαζικός τάφος και το μνημείο που δημιοργήθηκε για τα θύματα της μάχης του Φαλήρου (1824) όπου ο Καραϊσκάκης δέχθηκε το θανάσιμο κτύπημα. Οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του Οθωμανικού Στρατού θάφτηκαν σε ένα πρόχειρο στρατιωτικό νεκροταφείο. Τα λείψανά τους υπάρχουν έως σήμερα στο Οθωμανικό Νεκροταφείο.

Πολλοί από τους γκάγκαρους (γηγενείς) Αθηναίους αγόρασαν εύφορες εκτάσεις από τις όχθες του Κηφισού μέχρι τη μία πλευρά της οδού Θηβών όπου δημιούργησαν σιτοβολόνες, ιπποστάσια και αγροκτήματα. Στα σημεία που βρίσκονταν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας και δημιουργούνταν έλη, κάτω από τη σημερινή οδό Μουτσοπούλου υπήρχαν κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και γινόταν εκτροφή γουρουνιών. Οι γηραιότεροι παλιοκοκκινιώτες λένε ότι το τοπωνύμιο "Γουρουνόλακκος" δόθηκε στα Καμίνια εξ αιτίας της αφόρητης δυσοσμίας από τα έλη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες κι όχι από τα χοιροτροφία που υδρεύονταν μέσω πήλινων αυλακιών που μετέφεραν κρυστάλλινο νερό από τον Κηφισσό.

Το 1863 άρχισε η ανοικοδόμηση του ναού Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Αγίας Σωτήρας) και εκεί χωροθετήθηκε το πρώτο νεκροταφείο του Πειραιά το οποίο εκτεινόταν από τη σημερινή οδό Μαυρογένους μέχρι την 25ης Μαρτίου. Λίγο καιρό αργότερα δημιουργήθηκε στην περιοχή το στρατόπεδο Βελισσαρίου όπου εκπαιδεύονταν οι Εύζωνοι. Την ίδια εποχή, στην Παλιά Κοκκινιά έζησε ο μεγάλος Κυθήριος αρχαιολόγος Βαλέριος Στάης που αποτέλεσε και αποτελεί μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες της "Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας". Μεγάλες οικογένειες όπως οι Αργυράκη, Καλλιαγκά, Λεγάκη και Μπιχάκη άρχισαν να αγοράζουν τεράστιες εκτάσεις της Κοκκινιάς και δημιουργούσαν συστηματικές μονάδες αγροτικής παραγωγής.

Την ίδια εποχή άρχισε η χρηματοδότηση των έργων κατασκευής δικτύων σταθερής τροχιάς που συνέδεαν το λιμάνι του Πειραιά με την Αθήνα και την Πελοπόννησο αλλά και το τότε διεθνές σιδηροδρομικό δίκτυο. Τα τότε βόρεια σύνορα της χώρας εκτείνονταν στον άξονα ανάμεσα στον Αμβρακικό και τον Παγασητικό Κόλπο.

Στη δεκαετία του 1870 άρχισαν να κατασκευάζονται στην περιοχή το πρώτο εργοστάσιο κατασκευής κεραμιδιών και τούβλων Δηλαβέρη με βασική πρώτη ύλη το κατακόκκινο χώμα της περιοχής. Ένας άλλος μεγάλος επιχειρηματίας, βιομήχανος και πολιτικός, ο Θεόδωρος Ρετσίνας εγκατέστησε την εριουργία του στα "σύνορα" της Κοκκινιάς με τον υπόλοιπο Πειραιά. Λίγο παραπάνω εγκαταστάθηκε το αμαξοστάσιο και το εργοστάσιο συντήρησης των Σιδηροδρόμων Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) που απέκοψε ένα μεγάλο κομμάτι από τη νοτιοανατολική πλευρά της Κοκκινιάς.

Στο πλαίσιο των έργων άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σοβαρά αρχαιολογικά ευρήματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη ζωής στην περιοχή από τα προϊστορικά χρόνια. Ο Στάης συνέταξε αναλυτικές αναφορές στην Αρχαιολογική Εταιρεία, σύμφωνα με τις οποίες Μινύες και Λέλεγες κατοικούσαν στην Κοκκινιά κατά τα αρχαία χρόνια. Ιδιαίτερα σημαντικά ευρήματα βρέθηκαν στην περιοχή όπου υπάρχει σήμερα ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην οδό Θεσσαλονίκης, στη σημερινή οδό Κορυτσάς, στην Αγίων Αναργύρων, γύρω από τη σημερινή πλατεία Μεταμορφώσεως και κατά μήκος του ρέματος που έχει καλυφθεί από την οδό Φαλήρου.

Σημείο αναφοράς για την περιοχή ήταν η έπαυλη της οικογένειας Αργυράκη επί της οδού Θηβών (που κάλυπτε τα οικόπεδα στους αριθμούς 78,80,82)δίπλα από το οίκημα Δεσύλλα. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν έως το 1920 ο μεγαλοεστιάτορας του Πειραιά Κωσταντέλλος, ο μεγαλύτερος αγωγιάτης (ιππομεταφορέας - αμαξάς) του λιμανιού Βαλληνδράς, ο Ναύαρχος Καππής, ο ιατρός Παππάς, ο συμβολαιογράφος Ξέστερνος, ο παντοπώλης Βαλαβάνης, οι κτηματίες Μαμμάς, Πλαταράς, Πολυχρονόπουλος και Γερακίτης, καθώς και πολλοί άλλοι.

( Αναμένεται να συμπληρωθεί συντόμως το υπόλοιπο...)

Εκεί στεγάζονται τα πρώην στρατόπεδα Παπαδογιώργη και Σακελλίωνα, το κτήμα Δεσύλλα (εκτάσεως 5,5 στρεμμάτων) που θα γίνει προπονητικό κέντρο για το Αθλητικό Λύκειο. Εκεί θα δημιουργηθούν στο μέλλον αθλητικές εγκαταστάσεις στο πλαίσιο «Πειραιάς-Αθλητική Πρωτεύουσα Ελλάδας». Διερευνάται το ενδεχόμενο αξιοποίησης του πρώην εργοστασίου Ρετσίνα σε γήπεδο κλασσικού αθλητισμού με συγχρηματοδότηση μέσω ΣΔΙΤ και παράλληλες συγκοινωνιακές παρεμβάσεις όπως η σύνδεση της οδού Αλών απευθείας με τη Θηβών και η κατάργηση του ρεύματος καθόδου της Ρετσίνα που θα γίνει πάρκο μαζί με το ιστορικό κτήριο του εργοστασίου Ρετσίνα και θα στεγάσει το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Πειραιά.

• Το κείμενο αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Λάμδα ΛΑΕΓΕ. Κάθε χρήση βάσει του Ν.2121/93 προϋποθέτει έγγραφη άδεια του συγγραφέα ειδάλλως διώκεται ποινικά. Συντάχθηκε από τον χρήστη αυτού του blog.
  

Χ.Κ.Λ.

ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Στην εξαγγελία τριών σημαντικών έργων για την Παλιά Κοκκινιά προχώρησε η δημοτική αρχή του Πειραιά στο πλαίσιο του προγράμματος "ΠΕΙΡΑΙΑΣ - Αθλητική πρωτεύουσα της Ελλάδας", το οποίο εγκρίθηκε και από το δημοτικό συμβούλιο.

Ύστερα από εισήγηση του δημάρχου Πειραιώς κ. Παναγιώτη Φασούλα προωθούνται οι εξής δράσεις:

1. Αξιοποίηση και ανάπτυξη αθλητικών υποδομών στις εγκαταστάσεις του πρώην 5ου ΚΤΕΛ που βρίσκεται επί της λεωφ. Θηβών 50 στην Παλιά Κοκκινιά. Επιπροσθέτως, θα εκπονηθούν μελέτες για την αξιοποίηση των χώρων στο παλαιό στρατόπεδο "Παπαδογιώργη" στα Καμίνια ενώ θα προχωρήσει το σχέδιο εκσυγχρονισμού και επισκευής του "Θεμιστοκλείου".

2. Έκκληση προς τον Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων να προβεί στις δέουσες ενέργειες ούτως ώστε να αξιοποιηθεί ο χώρος των 5,5 στρεμμάτων του πρώην κτήματος Δεσύλλα, το οποίο βρίσκεται επί της λεωφ. Θηβών 76, πίσω από το νεόδμητο Αθλητικό Λύκειο Πειραιώς (11ο Λυκειο Πειραιώς). Στόχος είναι η δημιουργία αθλητικών και προπονητικών εγκαταστάσεων για τις ανάγκες του σχολείου και των σωματείων που δραστηριοποιούνται στα Δ' και Ε' Δημοτικά Διαμερίσματα.