Η ταυτότητα της Παλιάς Κοκκινιάς...

Του Βασίλη Κουτουζή
από την ιστοσελίδα www.koutouzis.gr

Η Κοκκινιά είναι προσφυγική συνοι­κία του πολεοδομικού συγκροτήμα­τος Πειραιά και μοιράζεται σήμερα μεταξύ των δήμων Νικαίας (κυρίως) και Πειραιά. Η Παλιά Κοκκινιά -που ανήκει στη δικαι­οδοσία του Δήμου Πειραιά - συνορεύει δυ­τικά και βόρεια με τη Νίκαια, ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη και τα Καμίνια και νότια με τη Λεύκα.

Η Κοκκινιά αρχικά ονομαζόταν «Κοκκινάδα», γιατί το έδαφος της περιοχής είχε κόκκινο χρώμα. Μετέπειτα, με τον ερχομό των πρώτων εποίκων ονομάστηκε «Κοκκι­νιά». Με την άφιξη των προσφύγων, κυ­ρίως από τη Σμύρνη και τον Πόντο διευρύνθηκε, δυτικά και βόρεια, το δε διευ­ρυμένο τμήμα πήρε το όνομα Νέα Κοκκι­νιά, διακρινόμενη από την Παλιά Κοκκινιά, που είχε κατοικηθεί η περιοχή της από τους πρώτους κατοίκους. Η μετονομασία της Νέας Κοκκινιάς σε Νί­καια έγινε το 1940, με πρόταση του Ι. Μελά, μετέπειτα δημάρχου Νικαίας, βου­λευτή και υπουργού.

Στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα η Παλιά Κοκκινιά κατοικήθηκε από λίγες οικογένειες αγροτών, περιβολάρηδων και αμαξάδων (αραμπατζήδων), που προ­έρχονταν από χωριά του νομού Αττικής: Μάνδρα, Ελευσίνα, Ασπρόπυργο, Μενίδι και από τα Σπάτα Μεσογείων. Η περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς αρχικά ήταν αραιά κατοικημένη και είχε ένα μικρό ' νεκροταφείο με το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, στον χώρο του οποίου -ακρι­βέστερα λίγο πιο πέρα- χτίστηκε ο σημερι­νός μεγαλοπρεπής ενοριακός ναός. Το 'να σπίτι από τ' άλλο βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση. Μεταξύ τους τα σπίτια χωρίζονταν από μεγάλα οικό­πεδα (αλάνες).

Τα σπίτια και οι στάβλοι περιβάλλονταν από μάντρες με μεγάλες πόρτες, για να μπορούν να βγαίνουν και να μπαίνουν τα μεγαλό­σωμα άλογα, τα οποία έσερναν τα κάρα τους, που εκτελούσαν μεταφορές από και για το λιμάνι του Πει­ραιά. Οι μεταφορές με τα κάρα γίνονταν μέχρι το έτος 1960. Με ευεργετικό νόμοι οι ιδιοκτήτες τους πήραν άδειες για «νταλίκες».

Όπως γράφει ο Χρήστος Πατραγάς στο βιβλίο του « ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΙΡΑΪΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ», από τα έτη 1916-1922, με την εγκατάσταση των Αρ­μενίων και μετέπειτα των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής, η περιοχή άρχισε να παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη λόγω των δραστηριοτήτων και επι­δόσεων των νέων κατοίκων της. Μετά τη σφαγή των Αρμενίων από τους Τούρκους τα έτη 1915-1916 και την έξοδο τους σε διάφορες κατευ­θύνσεις της υδρογείου, ένα πλήθος Αρμενίων εγκατα­στάθηκε στην Παλιά Κοκκινιά και συγκεκριμένα στην περιοχή που βρίσκονται σήμερα τα οικοδομικά τετρά­γωνα: Λαμίας-Φλωρίνης και Αρμενίων αγωνιστών, κάτω ακριβώς από τη σημερινή οδό Νικ. Μπελο­γιάννη.

Η Αρμενική κοινότητα ασχολήθηκε με πολλές επαγ­γελματικές δραστηριότητες, κυρίως όμως με το εμπό­ριο. Επιδόθηκε στα γράμματα, τον πολιτισμό και σε αθλητικές δραστηριότη­τες. Ίδρυσε: Αρμενική ορθόδοξη εκκλησία και Αρμενική καθολική εκ­κλησία, Αρμενικό σχο­λείο, που είναι γνωστό ως σχολείο «Σιμόν Ζα-βοριάν» (από το όνομα του δασκάλου που δί­δασκε σ' αυτό), βιβλιο­θήκη, θεατρική σκηνή, ως και ιατρείο.

Το 1868-1869, στη λε­ωφόρο Θηβών και την οδό Αγίων Αναργύρων, οικοδομήθηκε ένα μικρό, πανέμορφο ξω­κλήσι βυζαντινού ρυθ­μού μ' ένα ονομαστό, ιστορικό καμπαναριό. Είναι ο σημερινός ενο­ριακός ναός της Μετα­μόρφωσης του Σωτήρος με τη λαϊκή ονομασία Αγία Σωτήρα. Τις Κυριακές, στον πευκόφυτο περίβολο του, έκαναν την εκ­δρομή τους κάτοικοι των άλλων περιοχών του Πειραιά.

Παλιότερα στη σημερινή οδό Μεγάρων λειτουργούσε το στρατόπεδο Βελισαρίου. Από το έτος 1922 στην περιοχή μεταξύ των ναών Αγίων Αναργύρων και Μεταμόρφωσης Σωτήρος, καθώς και στον χώρο του παλαιού στρατοπέδου Βελισσαρίου κατασκευάστηκαν παράγκες, όπου εγκατα­στάθηκαν πρόσφυγες, κυρίως από τη Σμύρνη. Αργότερα το μικρό νεκροταφείο καταργήθηκε και στη θέση του κατασκευάστηκαν πολυκατοικίες, που υπάρχουν και σήμερα στην οδό Αγίων Αναργύρων. (Ο μεγάλος αριθμός των προσφύγων, εκτός από τη Σμύρνη προερχόταν από τον Πόντο και εγκαταστάθη­καν στη Νέα Κοκκινιά σε μικρές λυόμενες παράγκες με 6 μ. πρόσοψη. Τις παράγκες αυτές κατασκεύασε γερμανική εταιρεία, γι' αυτό και η περιοχή πήρε το όνομα «ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ»).

Γύρω στα 1930 και μέχρι την έναρξη του πολέμου 1940 η Παλιά Κοκκινιά πυκνοκατοικήθηκε, άνοιξαν οδοί και σχηματίστηκαν οικοδομικά τετράγωνα.

Τα μεταπολεμικά χρόνια η περιοχή χαρακτηρίστηκε «βιομηχανική» και τα περιβόλια πήραν μεγάλη οικοπεδική αξία και μετατράπηκαν σε εργαστήρια και ερ­γοστάσια, κυρίως στον άξονα της λεωφόρου Θηβών.

Στη λεωφόρο Θηβών και σε μικρή μεταξύ τους απόσταση υπάρχουν δυο μικροί ναοί: του Αγίου Παύλου και Των Αγίων Πάντων. Πριν από πενήντα χρόνια τα δυο αυτά εκκλησάκια περιβάλλονταν από πολλά δέ­ντρα. Σήμερα τα εκκλησάκια πνιγμένα «στο τσιμέντο» δεν ξεχωρίζουν από την πυκνή και ευθυγραμμισμένη δόμηση.

Στη συμβολή των οδών Αγίων Αναργύρων και Μαυρογένους, εκεί που βρίσκεται σήμερα το θέατρο Γραμμών, είναι το κτίριο ΣΑΠΟΡΤΑ, που στην πε­ρίοδο του πολέμου 1940-1941 και μέχρι περίπου το έτος 1950 λειτούργησε ως Γενικό Νοσοκομείο. Σή­μερα στο ίδιο κτίριο λειτουργεί πολυκατάστημα παιδι­κών παιχνιδιών.

Η γραφική πλατεία ΝΕΡΑΪΔΑΣ βρίσκεται στην καρδιά της Παλιάς Κοκκινιάς. Παλαιότερα εκεί υπήρχαν πολλά καφενεδάκια και ήταν χώρος περιπάτου. Ακόμη ήταν η αφετηρία της συγκοινωνίας Παλιάς Κοκκινιάς-Πειραιά (σ.σ. παλαιά γραμμή 78 και μετέπειτα 907), που έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Τέλος, από τις αρχές του 19ου αιώνα στην περιοχή της Παλιάς Κοκκινιάς, στις οδούς Δομοκού και Αγίων Αναργύρων, βρίσκεται το τουρκικό νεκροταφείο, το οποίο είναι ιδιοκτησία του τουρκικού κράτους και προ­στατεύεται από διεθνείς συμβάσεις. Μεταπολεμικά το τουρκικό νεκροταφείο χαρακτηρί­στηκε Ηρώον και έχει μόνο μουσειακό χαρακτήρα.

Παρ' όλα αυτά επί δημαρχίας Γιάννη Παπασπύρου, αλλά και παλαιότερα, έγινε προσπάθεια ταφής νε­κρών τουρκικής υπηκοότητας, αλλά η ταφή αποτράπηκε από την αντίθεση των κατοίκων και την παρέμβαση του τότε δημάρχου (σ.σ. Μετά το 1999, όταν τουρκική αντιπροσωπεία επισκέπτεται την Αθήνα καταθέτει στέφανα σ' αυτό το Ηρώο).

Σχετικό κείμενο για την ιστορία της Παλιάς Κοκκινιάς: paliakokkinia.blogspot.com/2008/04/19.html

ΠΩΣ ΠΕΡΙΣΩΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΔΗΛΑΒΕΡΗ

Παρέμβαση για τα γεγονότα στο πάρκο των οδών Πατησίων και Κύπρου, αλλά και για τα σχέδια "ανάπτυξης" του Βοτανικού από μεγάλο κατασκευαστικό όμιλο έκανε το Πειραϊκό Δημοτικό Δίκτυο "Το Λιμάνι της Αγωνίας", το οποίο αναφέρεται στη δράση του και σε ανάλογες πρωτοβουλίες κατασκευαστικών ομίλων εις βάρος ελεύθερων χώρων του Πειραιά.

Εκτός από τα παραδείγματα της ΧΡΩΠΕΙ και του Σταδίου Καραϊσκάκη γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στον αγώνα των κατοίκων της Παλιάς Κοκκινιάς, της Αγίας Σοφίας και των Μανιάτικων προκειμένου να αποτραπεί η τσιμεντοποίηση του πάρκου Δηλαβέρη στην Παλιά Κοκκινιά.

Η ανακοίνωση του Πειραϊκού Δημοτικού Δικτύου "Το Λιμάνι της Αγωνίας" έχει ως εξής:

«Το «Λιμάνι της Αγωνίας» από τον Πειραιά, χαιρετίζει και στέκεται αλληλέγγυο στον αγώνα της «Ανοικτής Πόλης», του Παναττικού Δικτύου, όλων των συλλογικοτήτων και των πολιτών της Αθήνας, για να μη μεταβληθεί η ανάπλαση της Λεωφ. Αλεξάνδρας και η κατασκευή του γηπέδου του Παναθηναϊκού σε τσιμεντένιο εφιάλτη εμπορικής υπερεκμετάλλευσης του Ελαιώνα. Γιατί το «Λιμάνι της Αγωνίας» δεν τα έχει καλά με τα φαραωνικά εμπορικά κέντρα και την καταπάτηση των υπαίθριων χώρων, ούτε με όσους καπηλεύονται τα φίλαθλα αισθήματα για ίδιο όφελος. Γιατί η παρέα των μεγαλοεργολάβων-μεγαλομετόχων των ΠΑΕ έχει βάλει στο μάτι και τη δική μας πόλη!

Γνωρίζουμε και παρακολουθούμε τις ύπουλες και με ιδιοτελείς σκοπιμότητες επιθέσεις που δέχεστε. Δεν μας ξαφνιάζουν, γιατί ανάλογες εμπειρίες είχαμε κι εμείς όταν αντισταθήκαμε - αν και ... «Ολυμπιακών» φρονημάτων οι περισσότεροι και οι περισσότερες από μας - στη μετατροπή του πολλαπλών χρήσεων δημόσιου Σταδίου Καραϊσκάκη σε ιδιωτικό γήπεδο ποδοσφαίρου αποκλειστικά της ΠΑΕ «Ολυμπιακός» και ακόμα περισσότερο όταν εναντιωθήκαμε στη παράλληλη επέκταση του τσιμέντου και των εμπορικών χρήσεων στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου. Σκεφτείτε ότι το Στάδιο Καραϊσκάκη φιλοξενούσε μεταξύ άλλων διεθνείς αγώνες κλασσικού αθλητισμού, τον Εθνικό και τον λαϊκό στίβο. Έκτοτε ο Πειραιάς δεν έχει ούτε προπονητήριο για τους αθλητές του στίβου, και όλα αυτά έγιναν παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων και ενώ το γήπεδο Καραϊσκάκη ήταν ιδιοκτησία της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής!

Στον Πειραιά, παράλληλα με την κατασκευή του γηπέδου Καραϊσκάκη το 2003-2004, ένα περίεργο πολυεθνικό κονσόρτσιουμ εταιρειών με επικεφαλής τον κ. Θ. Χαραγκιώνη, ομόλογο του κ. Μπ. Βωβού στην πόλη μας, διεκδίκησε στην πόλη μας, άλλοτε σε συμμαχία με τον κ. Κόκκαλη την οικοδόμηση ενός φαραωνικού συγκροτήματος 230.000 τ.μ. κτιρίων εμπορικών καταστημάτων, ξενοδοχείων, κινηματογράφων στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου, με τις ευλογίες του ΟΡΣΑ, του ΥΠΕΧΩΔΕ και του τότε Δημάρχου Χρ. Αγραπίδη.

Η αντίδραση των τοπικών συλλόγων των κατοίκων του Ν.Φαλήρου, του «Λιμανιού της Αγωνίας» και άλλων δημοτικών παρατάξεων ήταν τόσο άμεση και έντονη που απεσύρθη από το Δημοτικό Συμβούλιο τη στιγμή που ετέθη. επιτροπών πολιτών και των φορέων της πόλης ήταν τόσο άμεση και έντονη που η πρόταση αυτή απεσύρθη από το Δημοτικό Συμβούλιο τη στιγμή που ετέθη. Το 2005 οι μεγαλοεργολάβοι επανήλθαν κατεβάζοντας το «όραμα» τους στα 93.000 τ.μ. με 8 σούπερ μάρκετ, 160 καταστήματα, 9 εστιατόρια-αναψυκτήρια, 11 κινηματογράφους, 1 μπόουλινγκ και 5όροφο παρκινγκ 2.500 θέσεων. Θα χάριζαν στην πόλη και αυτοί, όπως στον Ελαιώνα την υποχρεωτική εισφορά τους σε γη! Έγινε πάλι της κακομοίρας, ξεσηκωθήκαμε όλοι, αντέδρασε πλέον η Νομαρχία και ο Εμπορικός Σύλλογος Πειραιά και το «όραμα» απεσύρθη.

Επανήλθαν το 2007, ζητώντας ένα «λιτό» μαιευτήριο λίγων χιλιάδων τετραγωνικών αυτή τη φορά (επάνω στο πάρκο της ΧΡΩΠΕΙ) δίπλα στο Καραϊσκάκη. Πάλι χαλασμός και απόρριψη από το Δημοτικό Συμβούλιο.

Την ίδια εποχή ο κ. Κόκκαλης είχε βάλει στο μάτι ένα άλλο πάρκο, το Δηλαβέρη στην Παλιά Κοκκινιά για να το μετατρέψει σε κολυμβητήριο μετά εμπορικού κέντρου. Πάλι τα ίδια. Το «Λιμάνι της Αγωνίας», οι κάτοικοι των Μανιάτικων και της Παλιάς Κοκκινιάς αντέδρασαν και το σχέδιο ματαιώθηκε.

Να σημειώσουμε ότι ο κ. Κόκκαλης και η ΠΑΕ «Ολυμπιακός» ποτέ δεν έχουν παραιτηθεί από την ιδέα επέκτασης των σημερινών και άλλων χρήσεων του γηπέδου Καραϊσκάκη. Γι' αυτό και διπλά ανησυχούμε. Αν περάσουν τα σχέδια του Βωβού και των μεγαλομετόχων της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, ο κ. Κόκκαλης είναι έτοιμος να απαιτήσει τα ... «ανταποδοτικά» του.

Αυτά που συνέβησαν στον Πειραιά, θυμίζουν με ανατριχιαστική ακρίβεια τις πρακτικές του ΥΠΕΧΩΔΕ, των μεγαλοκατασκευαστών και των μεγαλοπαραγόντων των ΠΑΕ στο Βοτανικό και τη Νέα Φιλαδέλφεια. Όμως εδώ, χάρη στις αντιδράσεις των τοπικών κινημάτων ούτε καν κατάφεραν να ξεκινήσουν. Το ευχόμαστε και για τον Ελαιώνα.!.

Το «Λιμάνι της Αγωνίας» έχει τη τιμή, μαζί με τις επιτροπές πολιτών του Νέου Φαλήρου και της ΧΡΩΠΕΙ, της Ζέας, των Λιπασμάτων της Δραπετσώνας, μαζί με χιλιάδες κατοίκους του Λεκανοπέδίου να ανήκει στις Παναττικό και Πανελλαδικό κίνημα πολιτών που δίνει τη μάχη τη διάσωση των ελεύθερων χώρων από το 1998. Και συνεχίζει!

Αγαπητές φίλες και φίλοι του Ελαιώνα, του Παναττικού Δικτύου, της «Ανοιχτής Πόλης», είμαστε και εμείς δίπλα σας! Θα τα καταφέρετε όπως τα καταφέραμε στην παραλία του Ελληνικού, στη ΧΡΩΠΕΙ, στη Ζέα, στη Νέα Φιλαδέλφεια, μαζί με τους πολίτες της Αθήνας και του Πειραιά, μαζί με όσους υπερασπίζονται τη δημόσια πόλη, το πράσινο, τους ελεύθερους χώρους».

Ανεξαρτήτως πολιτικών και ιδεολογικών αντιλήψεων, το "Λιμάνι της Αγωνίας" θέτει προβληματισμούς που πρέπει να μας απασχολήσουν ειδικά εμάς, τους κατοίκους της Παλιάς Κοκκινιάς που είδαμε και δεν καταγγείλαμε το μεγαλύτερο έγκλημα που θα μπορούσε να συντελεστεί ποτέ στην περιοχή μας, την ανοικοδόμηση του τσιμεντένιου τέρατος "Οικόπολις" σε ένα σημείο που θα μπορούσε να αποτελέσει πνεύμονα αθλητισμού και πρασίνου, στο παλιό κτήμα του Σαπόρτα.

Και οι συντελεστές δόμησης

Με αφορμή αυτήν την ανακοίνωση καλό θα ήταν να υπενθυμίσουμε ότι το Δ' Δημοτικό Διαμέρισμα έχει ψηφίσει τη μείωση των συντελεστών δόμησης σε περιοχές όπως είναι η Παλιά Κοκκινιά, τα Καμίνια και ο Απόλλωνας. Το θέμα έχει προωθηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά για κάποιους ανεξήγητους λόγους δεν έχει εξετασθεί ακόμα.

Μήπως συνδέεται με την πρόσφατη βράβευση μεγάλου κατασκευαστή που έχει τσιμεντώσει με οικτρά, ακαλαίσθητα και δήθεν πολυτελή τσιμεντένια κουτιά όλην την Παλιά Κοκκινιά; Μήπως;

ΚΙ ΑΛΛΟΣ... "ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ"

Δημοσιεύουμε σε αποκλειστικότητα φωτογραφίες από ένα ακόμα διαφημιστικό γνωστής εταιρείας τηλεφωνικών πληροφοριών με πρωταγωνιστή τον "Ξανθόπουλο", Γιάννη Παπαθανάση. Θα μεταδοθεί τις επόμενες ημέρες από τα κανάλια και δεν πρόκειται να απογοητεύσει τους τηλεθεατές. Μετά τη φουκαριάρα τη μάνα, τον καφενέ του Γιακουμή, το λουκούμι και τον λοχαγό έρχονται ο... "πατριώτης" και το "υποβρύχιο".

Ο ηθοποιός Γιάννης Παπαθανάσης και η επιτυχία της διαφήμισης

Οι αγαπημένες ασπρόμαυρες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου με πρωταγωνιστή τον Νίκο Ξανθόπουλο, ήταν η πηγή έμπνευσης τηλεοπτικής διαφήμισης, που έχει ενθουσιάσει τους νέους και συζητιέται παντού. Ο νεαρός πρωταγωνιστής του τηλεοπτικού σποτ Γιάννης Παπαθανάσης μίλησε στον ALPHA για τον δημοφιλή ηθοποιό της προσφυγιάς, αλλά και για τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι, που θέλουν να κάνουν καριέρα στο θέατρο και την τηλεόραση.

Ο Γιάννης Παπαθανάσης μιλώντας στον ALPHA και την Βίκυ Χαντζή είπε ότι «η διαφήμιση αυτή αρέσει στον κόσμο, γιατί όλοι οι παλιοί, η μαμά μου, ο μπαμπάς μου, έβλεπαν αυτές τις ταινίες. Του άρεσε το μελό και ο πόνος που έβγαζαν. Στους νέους αρέσει η ατάκα για τον κουραμπιέ «την φουκαριάρα την μάνα μου». Σύμφωνα με τον νεαρό πρωταγωνιστή το σενάριο δουλεύτηκε προσεκτικά επί 3 μήνες και στόχος των δημιουργών ήταν, να κάνουν τον κόσμο να χαμογελάσει και όχι να γελοιοποιήσουν τον αγαπημένο Νίκο Ξανθόπουλο. Όπως είπε με σεβασμό για τον μεγάλο ηθοποιό «ο Ξανθόπουλος μεγάλωσε γενιές και γενιές με αυτόν τον πόνο που έβγαζε. Ήταν παιδί του λαού. Εμείς τον σεβαστήκαμε και προσπαθήσαμε να τον αναδείξουμε. Ελπίζω να χαίρεται που μας βλέπει. Δεν προσπαθήσαμε να γελοιοποιήσουμε καταστάσεις».

Ο Γιάννης Παπαθανάσης εργάζεται ανελλιπώς στο θέατρο και την τηλεόραση τα τελευταία 10 χρόνια και γνωρίζει πολύ καλά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι ηθοποιοί, για να επιβιώσουν οικονομικά και να καθιερωθούν στον χώρο. Ο ίδιος συμμετέχει καθημερινά στις εορταστικές εκδηλώσεις του Δήμου Αμαρουσίου και ψυχαγωγεί τα παιδιά στην πλατεία του Ηλεκτρικού Σταθμού. Ερωτηθείς χαρακτηριστικά αν ανήκουν και οι ηθοποιοί στην γενιά των 700 ευρώ, απάντησε αφοπλιστικά ότι «βγάζουν λιγότερα μπορώ να σου πω» και πρόσθεσε ότι «έχω δει εγώ ηθοποιούς να κάνουν παιδικό θέατρο και μετά να τρέχουν να κάνουν τους κλόουν σε πάρτι για να ζήσουν. Έχω ηθοποιούς φίλους, καταπληκτικούς, που παλεύουν σε τέσσερις δουλειές για να ζήσουν με 700 ευρώ».

Πηγή: ALPHA
Επιμέλεια: Π. Γραμμέλης

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΟΥ "ΕΘΝΟΥΣ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛ. ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Αντιγράφουμε ένα καλογραμμένο απόσπασμα από το εξαιρετικά εμπνευσμένο ρεπορτάζ του δημοσιογράφου κ. Θοδωρή Ρουμπάνη που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Έθνος" στις 6 Δεκεμβρίου 2008 με γενικό τίτλο: «Αξιοθέατα πλέον οι καμινάδες από τις φάμπρικες της παλιάς Αθήνας».

Αναφέρεται στη βιομηχανική ιστορία του Πειραιά, τη σημασία της Παλιάς Κοκκινιάς και τα Καμίνια. Το απόσπασμα έχει ως ακολούθως:

« ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΑΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ» ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ

Ο συγγραφέας Βάσιας Τσοκόπουλος έχει χαρακτηρίσει τον Πειραιά «Ελληνικό Μάντσεστερ». Κι αυτό λόγω του βιομηχανικού και προλεταριακού χαρακτήρα που ήταν ακόμα έντονος μέχρι τη δεκαετία του 1980.

Τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας, η Ηλεκτρική του Κερατσινίου, τα Τσιμέντα της ΑΓΕΤ Ηρακλής αποτελούσαν χαρακτηριστικές βιομηχανικές μονάδες.Το ίδιο και τα λεηλατημένα πια μηχανουργεία, που βρίσκονταν πίσω από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου και αποτελούσαν ψηφίδες της βιομηχανικής παράδοσης του μεγάλου λιμανιού.

Η Παλιά Κοκκινιά, που μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα ονομαζόταν Κοκκινάδα, ήταν ακόμα εξοχική περιοχή, ένα λιβάδι με πεύκα και λεύκες.Την πλημμύριζε με κόκκινες παπαρούνες και ανεμώνες απ όπου άλλωστε πήρε και το όνομά της η συνοικία. Εκεί το 1902 χτίστηκε το μεγαλύτερο στην Ελλάδα εργοστάσιο κατασκευής τούβλων και κεραμιδιών.

Πρόκειται για το Καμίνι του Δηλαβέρη, που οι κτιριακές του εγκαταστάσεις σώζονται σε σχεδόν άριστη κατάσταση.Αυτό οφείλεται κυρίως στη Μελίνα Μερκούρη, που στο πέρασμά της από το υπουργείο Πολιτισμού κήρυξε διατηρητέο τον χώρο του εργοστασίου Δηλαβέρη.
Ο δήμος φρόντισε να διαμορφώσει εκεί ένα καλαίσθητο πάρκο, ικανό να φιλοξενήσει και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Από την άλλη πλευρά της Παλιάς Κοκκινιάς, στα Καμίνια, έχει διασωθεί η τσιμινιέρα της "Αχάια Κλάους". Και εκεί έχει διαμορφωθεί μια ευρύχωρη πλατεία με δέντρα, καλλωπιστικούς θάμνους, χώρους άθλησης και πολιτιστικών εκδηλώσεων» .

Για να γίνει το συγκεκριμένο ρεπορτάζ συνεργάστηκαν οι φωτορεπόρτερ κ.κ. Κώστας Πολύβιος, Δημήτρης Ψαρρός και Χάρης Γκίκας.

Ολόκληρο το ρεπορτάζ δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.ethnos.gr/article.asp?catid=12128&subid=2&tag=8334&pubid=1928771
και στον ιστοχώρο: www.inout.gr/showthread.php?t=31041.