Η δημοσιονομική πειθαρχία ως νεοφιλελεύθερη φαντασίωση

Πώς οι δημοσιονομικοί στόχοι μετατρέπονται
σε οικονομικά και κοινωνικά «εκρηκτικά»

 

Άρθρο του κ. Προκόπη Παυλόπουλου

βουλευτή Α' Αθηνών ΝΔ και πρώην υπουργού

 

Με πρωτοφανείς και άκρως επώδυνες θυσίες για το κοινωνικό της σύνολο, και ιδίως για τα οικονομικώς ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, η Ελλάδα –όπως και ορισμένες άλλες χώρες της Ευρωζώνης με μικρό οικονομικό «όγκο», άρα «εύκολα» θύματα οικονομικών «πειραματισμών» υπό τα «καυδιανά δίκρανα» Μνημονίων- πέτυχε το 2013 έναν βασικό στόχο επιβεβλημένο, δυστυχώς χωρίς καμία διαπραγμάτευση, από τους δανειστές της την άνοιξη του 2010: Τον μηδενισμό του δημοσιονομικού της ελλείμματος, ακόμη δε και την επίτευξη ενός, έστω και στοιχειώδους, πρωτογενούς πλεονάσματος. 

Το ΔΝΤ θα επιβάλλει «κούρεμα» στις καταθέσεις!

Δεν βγαίνει το πρόγραμμα γι’ αυτό το ΔΝΤ πιέζει! 

Την υστεροφημία του επιχειρεί να σώσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τις συναντήσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνόδου του ΔΝΤ – Παγκόσμιας Τράπεζας.

Εκεί ο διεθνής οργανισμός πίεζε συνεχώς – κυρίως τους ευρωπαίους αξιωματούχους) για το αυτονόητο: ότι δηλαδή θα πρέπει το ελληνικό χρέος να οδηγηθεί σε βιώσιμα επίπεδα, προκειμένου να μην «χαλάσει» το όνομά του, για μελλοντικές «δουλειές» που θα αναλάβει σε μη ευρωπαϊκές χώρες.